Zoektocht toekomstige woonplaats - optie 1: Madrid

Een blog updaten, wat is dat ook alweer... (oh, het vraagteken doet het niet!)

Alleen als ik iets zinnigs te melden heb, zou ik mijn blog voorzien van een nieuwe post. Klaarblijkelijk gebeurt er niet zoveel bijzonders. Dat is gedeeltelijk waar, ik begin lichtelijk genoeg te krigen van ons oh zo mooie Nederland, waarover later meer, maar ik ben ook gewoon lui. De verhalen over mijn reis door Noord-Spanje, naar Parijs, de 24 uur van Le Mans, Sziget en naar het land van de mooie vrouwen (Slowakije) volgen dus binnenkort, ooit of misschien wel/niet.

Echter, ik post dit in verband met de start van mijn zoektocht naar een toekomstige woonplaats in het buitenland. Ergens in de toekomst wil ik Nederland voor een tijdje verlaten. Of het vanwege de kleinburgelijkheid is, het weer, het toekomstige belastingklimaat, de snelheid waarmee mijn stad letterlijk in een puinhoop aan het veranderen is, zeurende mensen, of gewoon omdat ik toe ben aan iets anders, ik weet het niet. (ja, ik zeur zelf ook!)

Dus zit ik nu in Madrid.

Voor tien dagen maar, het is een verkenning. Ik heb geprobeerd er niet als 100 procent toerist heen te gaan, maar een beetje op te gaan in het stadse leven. Dus in ieder geval niet in een hostel gaan zitten, contact met Engelstaligen vermijden en vooral veel rondlopen in de niet-toeristische wijken.

En dat werkt dus totaal niet in een stad als Madrid! Een ideaal recept om je alleen op de wereld in de grote stad te voelen, de eerste dagen, is het wel. Maar tegen de tijd dat op deze manier enigszins contacten zijn gelegd, zijn de 10 dagen alweer voorbij. Doe ik dus anders, de volgende keer (langer gaan, of wel in de hostels en expat-kroegen beginnen).

En natuurlijk heb ik wel de toerist uitgehangen, nu ik er toch ben ,)

- Heen en weer naar Barcelona geweest, waar ik een concert van La Oreja de Van Gogh heb gezien in het fantastische Palau de la Música Catalana. De grootste band van Spanje, en die ga ik zeker nog vaker zien!

- Ook in Barcelona: Cosmo Caixa, een zeer ecologisch en wetenschappelijk verantwoord museum. Gloednieuw en echt een must-see in Barcelona.

- Prado museum, Parque Retiro, en vele andere dingen in Madrid. Madrid heeft overigens niet veel overduidelijke toeristische trekpleisters. Het is vooral een kwestie van de stad als geheel. De stad voelt wel erg groot, ís erg groot, en is bovendien erg divers: iedere wijk zijn eigen sfeer. En heel bizar: op drie metro-haltes van het centrum zit je in het buitengebied: Casa de Campo.
Ze noemen Caso de Campo een park, wat het in 1537 ook was, aangelegd door de Habsburgers. Nu is een deel nog steeds park (met roeivijver, pretpark, aquarium, sportvelden) maar het overgrote deel is natuurlijker dan wat we in Nederland natuur noemen. Het gebied doet een beetje denken aan de Utrechtse Heuvelrug en is vast zeer geschikt voor mountainbiken.

- En vandaag: Toledo (stad op een heuvel, waar geen vlakke weg te vinden is) en Consuegra (de windmolens van Don Quijote, nooit gedacht dat dat zo gaaf zou zijn om in het echt te zien!).

Oh, en in Madrid heb ik de koningin van Spanje gezien, die lintjes uitdeelde. En ook nog de directeur-generaal van Real Madrid. Die laatste zou ik niet zelf herkend hebben trouwens, maar de groep mensen die zich voor het hotel verzamelde, was enthousiast genoeg om te vermoeden dat het hier om een BS´rd (bekende spanjaard) ging. Het zou dan Jorge Valdano Castellano moeten zijn, volgens wikipedia. En er gaan geruchten dat hij de huidige trainer gaat opvolgen, vanwege de beroerde resultaten. OK.

13-15 april: Europa-park

Blue Fire - Europapark
Originally uploaded by jof-man

Na meer dan een jaar weer een update. En níet met beschouwingen en reflecties over hoe leuk het was in Zuid-Amerika en wat ik allemaal mis. Of waar ik me in het dagelijks leven mee bezig hou hier in Nederland.
Dat is volgens mij niet interessant genoeg om te vermelden op een blog.

Dit blog wordt alleen nog gebruikt voor verhalen over reizen, in dit geval binnen Europa. Want 2009 wordt een volledig Europees reis-jaar, ik heb geen verre reizen gepland. En wat is er dan een betere bestemming om mee te beginnen dan het Europa-park?

Daar was ik in de week na Pasen samen met Chris, Joost en Maarten om de diverse achtbanen daar te bedwingen. Het weer leek overigens meer op een warme zomerweek in juli, maar daar ga ik natuurlijk niet over klagen ;)

Ik heb woonruimte!

De eerste missie is volbracht. Veel eerder dan ik verwacht had, was ik zowaar aan de beurt voor een huurhuis en belangrijker nog: dat huisje blijkt ook nog best aardig te zijn!

Dus, het wordt tijd om te verhuizen, iets wat ik al een tijdje niet gedaan heb. Even wat anders dan in 2004/2005, toen ik in 15 maanden op zes verschillende kamers woonde en een keer of acht verhuisd ben.

Met vier jaar wachttijd wordt het in Utrecht normaal gesproken Kanaleneiland, Overvecht, of... Lunetten.



Heel interessant wat betreft het logistieke aspect van verhuizen is dat ik op de begane grond woon, parkeerruimte bij de voor- en achterdeur heb en er geen enkele trap aanwezig is. ;-) Wel twee vierkante meter tuin voor botanische experimenten.

Het accepteren van dit huis heeft me nu al 50 euro bespaard. Afgelopen vrijdag liep ik in Zwolle en werd ik aangehouden door de politie. Blijkbaar zag ik er verdacht uit, of leek ik tenminste op een voortvluchtige crimineel. Natuurlijk had ik (vandaag) niks uitgespookt wat niet door de beugel kan. Normaal gesproken heb ik echter nooit mijn ID bij me, maar omdat ik deze week een woonvergunning moest ophalen, zat mijn paspoort heel toevallig nog in mijn tas. Dat scheelde weer een boete!

Nu nog een baan. Brussel gaat het in ieder geval niet worden, helaas. In dat geval had ik overigens mijn huisje meteen kunnen onderverhuren... Volgende week een gesprek in Amsterdam, vandaag nog wat brieven de deur uit.

Y entonces... Hasta la proxima semana!

Werken in het buitenland (45 dagen terug)

Het updaten van mijn blog vind de laatste tijd hooguit eens per twee weken plaats. Al het vermeldingswaardige gebeurt dan ook met veel grotere tussenpozen dan op reis! Toch is er weer wat te bloggen vandaag.

Afgelopen donderdag was de Popquiz in Tivoli, waar ik met mijn team op twee-na-laatste ben geworden... Ook was ik deze week bij de opname van That's Life in Hilversum, waar Room Eleven optrad. Mooi! Met dank aan Maarten voor de foto.




Én ik kwam een weeek eerder in Kafé België tot mijn verbazing een Franse toerist tegen die dezelfde voornaam heeft als ik, toch geen alledaagse gebeurtenis als je naam Joffrey is. Ik heb er ook weer een mogelijk vakantieadres aan over gehouden in Zuid-Europa.


Het echte werk is echter nog steeds solliciteren en een huis zoeken.

Ik heb in theorie een apartement! Tot mijn verbazing was ik bij mijn eerste keer reageren op het aanbod van Woningnet meteen eerste. Het gaat om een 1-kamer appartementje van 24 vierkante meter in Lunetten. Ik heb het al bezichtigd en het is in real-life minder klein dan het op papier klinkt, maar toch: het is klein. Ik heb nog 12 uur om er over na te denken. Ik kijk uit naar het moment dat ik iets kan kopen, die wachtlijsten voor huurhuizen slaan werkelijk nergens op.

In zwolle zag ik de advertentie van die verzekeringsmaatschappij: '25% kans dat u dichter bij uw werk wilt wonen'. Jazeker! Maar ik werk wel elke dag met GIS en databases, in plaats van dat ik gewoon weer telefooncontractjes opzeg bij KPN... Kortom: ik maak me eindelijk weer nuttig in Nederland en ben niet alleen maar buitenlandse economieën aan het spekken!

Ik heb op banen in Utrecht, Den Haag gesolliciteerd, denk nog na over Breda (wat ook verhuizen zou betekenen) en heb Zwolle opgegeven voor vast werk. En gisteren heb ik gesolliciteerd op een baan in Brussel, waarvoor ik GRAAG zou willen verhuizen. Niet dat ik niet in Nederland wil wonen hoor... Het is gewoon een baan die me erg leuk lijkt. Over een paar dagen vertellen ze al meer, dat soort sollicitatieprocedures mag ik wel!

Zoektocht naar werk (32 dagen terug)

Men begon in 2006 en is nog steeds bezig. In Arnhem wordt er nog stééds gewerkt aan een nieuw treinstation, waardoor het nog stééds erg gebruikersonvriendelijk is. Het oude station is inmiddels grotendeels gesloopt, er is een tijdelijk station gebouwd in 2006 en er is nog níet begonnen met de bouw van het nieuwe station, vawege problemen met het vinden van een nieuwe aannemer. Interessant detail is overigens wel dat er nu een ingang is waardoor je niet meer 200 meter hoeft om te lopen langs de plaatselijke detailhandelaren.

Gelukkig heb ik daar voorlopig niet mee te maken. Want vanaf 2 april werk ik wel voor Syncera IT-solutions in Arnhem, maar mijn eerste opdracht is bij de Provincie Overijssel, dus ik reis voorlopig dagelijks naar Zwolle op en neer.



Nee, dat is ook niet echt naast de deur. Maar, twee uur per dag in de trein valt wel mee, na mijn 700 uur bussen in Zuid-Amerika. Het is bovendien maar voor een paar maanden, want ik ben nog steeds op zoek naar vast werk.

Na een Paasweekend dat in het teken stond van eten, sneeuw en een fotoshoot (foto's niet geschikt voor publicatie), ben ik weer aan het solliciteren geslagen. Het aanbod aan interessante banen is groot, dus ik heb er alle vertrouwen in iets passends te vinden binnenkort. En als ik overal wordt uitgenodigd waarheen ik een brief heb gestuurd of waar ik ben voorgesteld door detacheringsbureaus, krijg ik het nog druk met gesprekken de komende tijd. En dat is natuurlijk de bedoeling!

Sollicitatiegesprekken zijn helemaal niet vervelend en principieel heel simpel. Het is in de meeste gevallen simpelweg een kennismakingsgesprek, waarbij het wél of niet klikt tussen werkgever en werknemer. In het tweede geval wil ik er niet eens werken en in het eerste geval probeer ik een interessant gesprek op gang te houden. Er is immers genoeg te vertellen. Pas in latere ronden (als het over geld gaat) wordt dat anders.

Zoektocht naar werk en woonruimte (23 dagen terug)

Alweer ruim drie weken terug in Nederland, time flies when you're having fun! Dat mag gerust sarcasme worden genoemd, want het is best gezellig in Nederland, maar de kneiterharde fun-factor is toch echt een stuk lager dan tijdens mijn maanden overzee.

Een bezoekje aan Amsterdam was mijn eerste toeristische activiteit die ik in Nederland heb ondernomen. In het buitenland heb ik al lang geleden geleerd dat er voor de meesten niets anders bestaat in Nederland dan Amsterdam en dat blijkt: Engels is de meest gehoorde taal en velen vragen zich verontrust af waar de tram naartoe gaat waar ze zich in bevinden. Het doet op dit vlak niet veel onder voor Cuzco, La Paz of Oaxaca, waar het grootste deel van de mensen ook te gast is en de alles wat ze weten van de stad in de Lonely Planet hebben gelezen...

Lopen is ook hier mijn voornaamste vorm van transport gebleven, ik weet immers al tijden niet beter en het is nog plezierig ook. Pas één keer maakte ik weer gebruik van een fiets. Met een paar biertjes op en een passagier op de bagagedrager, kwam ik zelfs zonder brokken thuis: dit bewijst maar weer eens dat je fietsen nooit verleert...

Nick, één van de Amerikanen waar ik een tijdje mee heb gereisd in Mexico, is op dit moment in Europa en ik heb hem dan ook ontmoet in Utrecht. Apart om iemand die ik eerst alleen uit zonnige oorden kende, nu ook híer te zien. En bovendien zag ik Maaike ook weer eens, wat ook alweer bijna een jaar geleden was en óók in Mexico!

En verder? Ik heb inmiddels vernomen dat velen mijn blog hebben gevolgd tijdens mijn afwezigheid. En ook heb ik vernomen dat ik wel wat interessant te melden moet hebben, wil het nog steeds gelezen worden. Wees niet bang, ik ga niet ieder biertje dat ik gedronken heb hier omschrijven (er gaat niets boven Belgisch), iedere film die ik gezien heb melden (maar Sweeney Todd was leuk) of elke F1-race analyseren (pff, wat een openingsrace!).



Mijn volgende projecten zijn immers duidelijk:

- zoek werk
- zoek huis

Hierbij daarom: mijn zoektocht naar werk en woonruimte, welke officieel van start ging op donderdagavond 13 maart. Toen, in een kroeg ergens in Utrecht, nam ik mij voor per direct werk te maken van mijn zoektocht. Eigenlijk heb ik zelfs gezegd dat ik een week later een baan zou hebben.

Eerder had ik me al ingeschreven bij twee milieu-gerelateerde detacheringsbureaus en Randstad gemeld dat ik terug ben. Dientengevolge word ik natuurlijk regelmatig gebeld over vaak weinig interessante vacatures. Zoals bij bedrijven waar ik eerder al nee tegen heb gezegd. Of bij bedrijven die zich maar met bijzonder weinig biologische zaken bezig houden. Of bij bedrijven die gewoon te weinig betalen.

Maar goed, op vrijdagmiddag had ik een sollicitatiegesprek gepland. Nog wel bij het bedrijf waar ik in 2006 een klus had gedaan die vroegtijdig eindigde. Het was de 17 euro voor de trein wel waard: er zat een leuk meisje achter de ontvangstbalie, het was prachtig weer en Arnhem is opnieuw een mooie stad gebleken. Helaas was ik mijn foto-camera vergeten.
Oh, het gesprek verliep ook positief. Het bedrijf is inmiddels enigszins veranderd/overgenomen/opgesplitst, waardoor het interessanter is geworden en bovendien razendsnel groeit. Er zijn in ieder geval tijdelijke klussen genoeg. Mooi. Minpuntje: er kwam weer eens naar voren dat ik voor een jaarcontract toch mijn rijbewijs eens moet halen. "Je bent fan van Formule 1, gaat naar Le Mans, maar je hebt je rijbewijs niet?"
Ja, bijna vergeten, dat is ook een project voor 2008:

- haal rijbewijs

Dag 320 + eerste 3 dagen thuis, Madrid-Eindhoven-Utrecht

Aan alles komt een eind, zelfs aan een reis die in in het begin oneindig lang leek te duren. Al weer 319 dagen geleden zwaaide ik op Schiphol mijn familie uit en deze vrijdag stonden ze me op Eindhoven Airport weer op te wachten.

Door Madrid was de gewenning aan Europa een geleidelijke, en een grote schok waren het kale, winterse Nederlandse landschap en de ongebruikelijke Middeleeuwse architectuur niet meer. Het Nederlandse eten was dat wel! Krentenbollen, paaseitjes, oude kaas, een broodje kroket, Hollandse appeltaart, Senseo koffie, kraanwater, AH huiswijn... Van verrrassend lekker tot verschrikkelijk, maar toch compleet anders dan de afgelopen tijd.

Mijn eerste nachtrust bestond uit maar liefst 17 uur slapen, waarnaar ik klaar was voor de nachtelijke activiteiten van het weekend: Trance Energy op zaterdag en de oscaruitreiking op zondag. Nu is maandag en begint het serieuze leven: de zoektocht naar werkt en woonruimte, belastingaangifte, verzekeringen en meer van die dingen.

Ooit zal natuurlijk een vervolg op deze reis plaatsvinden. Tot die tijd vermaak ik me in Europa, met de eerstvolgende geplande trip in juni, naar Frankrijk en Zwitserland, voor Le Mans en het EK voetbal.

En dat voetbal is een mooi bruggetje naar het foto-overzicht. Ofwel, bij gebrek aan nieuw materiaal, wordt het tijd voor herhalingen... Tijdens mijn reis heb ik 1500 foto's upgeload. Die zijn tot nu toe 6911 keer bekeken en de populairste foto's zijn soms enigszins verrassend. De penalty van de Chivas de Guadalajara is met grote voorsprong de meest bekeken foto (115 keer):



Op nummer twee, met 61 views, is deze van Guatemala City:



En Shakira staat op drie, met 60 views:



De Paaseiland foto's, die pas twee weken online staan, worden op dit moment het meeste bekeken, met deze gebodypainte hardlopers bovenaan (op de zevende plaats op 25 februari, maar een dag later al op de tweede plaats met 62 views):



Geheel tegen de verwachting in, staat deze booby pas op plaats negen, met 50 views:

Dag 318-319, Madrid: cultuurshock in Europa

Met de metro is het eenvoudig om van het vliegveld naar de binnenstad van Madrid te reizen. Eenvoudig, maar absoluut niet snel, want er was onderhoud aan het spoor ofzo. En toen ik twee-en-een-half uur na het vliegtuig was geland, eindelijk boven de grond kwam, was het donker. Ik hoop dat het in Nederland al vroeger dan 8 uur licht is, Madrid licht immers een heel stuk westelijker dan Utrecht.

Ongelooflijk, wat is het vreemd om weer terug te zijn in Europa!

Het eerste dat ik doe als ik een toilet bezoek, is kijken waar de prullenbak staat voor het gebruikte WC-papier. Alleen, hier kun je het papier natuurlijk doorspoelen...

Mensen die op straat vreemde geluiden maken, roepen, fluiten, en dergelijke, doen dat naar hun hond en niet naar de `gringo´...

De eerste keer dat ik een weg overstak, ging dat op de gebruikelijk manier: kies het moment dat er geen auto langsraast en haast je naar de overkant. Ik was echter de enige, want hier wacht men gewoon op het stoplicht...

De supermarkt is geweldig, wat een keuze! Zelfs de grootste en meest luxe supermarkten in Mexico of Brazilië hebben niet de diversiteit die ik hier tegenkom. Ik vrees dat Spanje wat dat betreft meer keuze heeft dan Nederland, aangezien de verse visafdeling hier enorm is en er volop ingemaakte guayaba´s, boomtomaten in blik (deden me aan Ecuador denken) en Lindt chocola te koop is. De zuivelafdeling stelt in Madrid echter niet veel voor.

En bovenal: de bomen zijn kaal, de lucht is grijs, het is winter. Ik had me voorbereid op kou, maar een totaal andere sfeer, zoals die in de tropen gewoon niet bestaat is nogal onverwachts.



Ik heb genoten van de eerste dag, waarin ik vooral heb rondgelopen en ongebruikelijke foto´s heb gemaakt. Het zijn nu heel andere dingen die opvallen namelijk. Afgezien van de kale bomen en de vele terrassen, zijn dat ook de vele toeristen die foto´s maken in de meest bizarre poses:





En ik heb er nog véél meer ;-)

De tweede dag was ik helaas ziek. Waarom de wraak van Montezuma zich nu juist bij terugkomst openbaart, weet ik niet. Heb ik op de laatste dag nog wat verkeerds gegeten, was het vliegtuigeten besmet of is het een combinatie van klimaat en jetlag? Of is het omdat ik, ironisch genoeg, de dag ervoor het standbeeld van Montezuma in het koninklijk paleis heb gefotografeerd:



In ieder geval, het is zwaar klote.
Nog een tip voor mensen die met Ryanair van Madrid naar Eindhoven willen vliegen: de taxi naar het vliegveld is duurder dan het ticket en de metro rijd niet zo vroeg. En hier ben ik niet meer in het werelddeel van de taxi´s van een paar euro. Nog zo´n opvallend verschil.

Dag 316 - 317, Paracas - Lima en het viegtuig naar Europa...

In de laatste dagen heb ik werkelijk (te) veel activiteiten gepropt. Natuurlijk is het net een deadline: dit is de laatste mogelijkheid om nog wat te doen in Zuid-Amerika. Daarna is het over en uit en kan ik weer een lange tijd in Europa bivakkeren, hele dagen werken, en geregeld koukleumen en natregenen. Oh, en me fantastisch thuis voelen en vermaken tussen alle familie, vrienden en overige landgenoten!

Na de ervaringen in Arequipa, Nazca en Huacachina was er welgeteld nog één dag voordat het vliegtuig naar Madrid vertrok. Op de ochtend van die dag lag ik nog in bed in mijn hostel in Huacachina, twaalf uur later in mijn bed in Lima. En tussendoor heb ik het schiereiland Paracas en de Ballestas eilanden bezocht. De belangrijkste bezienwaardigheid daar is... een werkelijk ongelooflijk grote hoeveelheid vogels. Islas Ballestes schijnt één van de belanrijkste plekken ter wereld te zijn voor broedende zeevogels. En er zijn dan ook miljoenen exemplaren van de Nazca booby, de Humboldt-pinguin, drie soorten aalscholvers, vele soorten meeuwen en enkele andere vogelsoorten te bewonderen. Daarnaast zijn de eilanden zelf door de zee in interessante vormen gevormd en is er een bizar ogende guano-industrie aanwezig. (Guano is vogelstront die lange tijd als natuuriljke mest gebruikt werd)

De hele tour was in Huacachina geboekt en zou volledig incusief alle vervoer zijn, tot en met de taxi naar de busterminal met bussen naar Lima. Echter, de taxi bleek niet verder te rijden dan het centrum van Pisco, aangezien daar oorspronkelijk een busterminal gelocaliseerd was. Na de aardbeving van augustus 2007, was deze helaas `buiten gebruik´. Op precies te zijn lag hij volledig in puin, net als het grootste deel van de rest van de binnenstad. Een zeer bizar en onwerkelijk gezicht en iets waarvan ik bewust geen foto´s heb genomen.

Een collectivo bracht ons naar de terminal naast de snelweg en vanaf vertrokken zeer regelmatig bussen naar Lima. De bussen van de aangeraden goedkope maatschappij Soyuz waren allemaal propvol, dus zat er niks anders op dan met Flores te reizen. Nu is Flores de maatschappij met de meeste ernstige ongelukken en zelfs de Peruvianen raden je ten strengste af met deze maatschappij te reizen. Maar ook deze bussen zitten gewooon vol en ik heb het overleeft... Het grootste nadeel was dat de bus voor iedere scheet, ieder varken en voor iedere pasagier langs de weg stop. En dan raken die oude Peruviaanse mannetjes in de bus geïrriteerd. En wat doen die mannetjes dan? Dan gaan ze schreeuwen en op de vloer van de bus stampen, het zijn net kleuters... VAMOS!

Lima, een stad waar ik nu geen tijd en energie in kan steken en ik verbleef dan ook lekker dicht bij het vliegtuig in een lekker goedkoop hotel. Een goedkoop hotel in die locatie betekende wel een hotel met sfeermuziek, condoomverkoop bij de ingang en zeer vreemde huisregels (over bloed op de lakens enzo...)! Ja zo´n hotel dus.

Het vertrek uit Lima was chaotisch, en ik kan het samenvatten in een paar woorden: ik haat het vliegveld. Dertig dollar vliegveldbelasting is gewoon absurd als mijn ticket al inclusief 140 euro belastingen is!

De vlucht zelf was over voordat ik het wist, blijkbaar stelt 12 uur in een vliegtuig niet zoveel meer voor na al mijn lange busritten. Ik ben m´n stoel niet eens uitgekomen... Mijn tijd in het vliegtuig heb ik zeer nuttig besteed. Niet alleen heb ik mijn laatste boek uitgelezen, maar ik heb mezelf ook schaken en backgammon geleerd! Eigenlijk schandalig dat ik beide klassieke spellen nooit echt gespeeld heb... Ik heb weten te winnen van de computer, dus ik ben klaar voor een menselijke tegenstander (ik heb een leuke Inka/Spanjaarden schaakset uit Peru meegenomen).

Dag 313 t/m 315, bus - Nazca - Huacachina: het leven is een pretpark

Na Arequipa resten mij slechts vijf dagen voordat ik in Lima moet zijn en dus moest er snel gedacht, gereisd en gehandeld worden. Eerst was het echter tijd voor een dagje niks doen, na de zeer vroege ochtenden van delaatste dagen. Dat betekende hangmathangen, eten en eindelijk mijn boek uitlezen.

De nachtbus van Arequipa naar Nasca arriveerde al om 5:00 in deze woestijnstad. Nu stel ik me daarbij extreme droogte voor, maar het eerste was ik zag bij het uitstappen was water. Veel en vooral bruin water, overal . En de buschauffeur laat natuurlijk mijn tas midden in dat modderige water vallen... Het blijkt dat de rivier die nacht buiten z´n oevers is getreden en inderdaad alle straten blank staan.

Ik heb wel direct contact met een toerguide, dus mijn vlucht over de Nazca-lijnen is direct mogelijk. Na een lange nachtelijke busreis ben ik niet op mijn helderst en ik deed werkelijk alles wat ik absoluut NIET moet doen in Peru: ik accepteerde het aanbod van de eerste de beste jojo die naast de bus stond, stapte in de eerste de beste taxi, betaalde extra voor een ´upgrade´ van de vlucht, betaalde direct en kreeg geen contract. Daarna verdween de taxichauffeur / tourguide. Ondanks dat alles was er enige tijd later daadwerkelijk een vlucht... En die was zeer de moeite waard, zeker omdat de vlucht van zeven tot half acht was, met daardoor zeer goed licht en makkelijk te fotograferen lijnen. Slechts een half uur later was het licht al veel te fel. En de overstromingen waren natuurlijk ook mooi te zien, en deden denken aan de beelden die we vaak op TV zien uit overstromingsgebieden.

Overigens ben ik natuurlijk opgelicht met de ´upgrade´, shit happens. Nu lees ik net dit op wikitravel, exact wat er gebeurde:

The newest trick is to lure you to the airport with a flight of $30. Airport tax not included. Then you get a seat their for as long as you are willing to stay patient. As soon as all your patience is spent, they tell you that you have a special short flight to see only 4 figures, but they need 1(2,3,...) more passengers for that short flight and as yet there are none. You inquire about the short flight and a map is produced and everyone around you comes and testify that yes it is a short flight for 30 bucks, and no there are no other passengers to be found. You of course, are now supposed to say that you bargained for a normal flight and then they tell you that it is "no problem" if only you pay $20 or even $30 more. A refund? no, they will be very sorry but that will not be possible and if you start loosing your calm here, a policeman may be produced to intimidate you further. The short story is that there are no short flights of $30 and this is all a premeditated game to have you pay much more then you need to see the lines. Be careful whom you believe!

Overigens werd in mijn geval de prijs van de beloofde vlucht van $40 verhoogd naar $55, niet zo´n verschrikkelijke ramp, maar toch.

------------------

Het leven is een pretpark. Althans de 16e februari was dat zeker! Ik ga nu even vervallen in achtbaan-taal, wat de meeste mensen waarschijnijk niks zegt... Maar de kenners weten waar het over gaat ;-)

Mijn vlucht in het vier-persoons vliegtuigje over de Nazca lijnen was in dat geval een mooie, soepele B&M achtbaan met G-krachten die zelfs het hoogste en meest extreme exemplaar ver te boven gaan.

In Huacachine, de wondermooie woestijn-oase waar ik die volgende twee nachten zou doorbrengen, was het entertainment echter van een geheel andere orde. Hier deed ik diezelfde dag nog een dune-buggy ride. En dat is, geheel onverwachts, waarschijnlijk één van de leukste dingen die je kunt doen op deze aarde. In de dune-buggy zaten we in een drie-drie-drie opstelling en reden in een moordend tempo over honderd meter hoge zandduinen. Daarbij zijn zovel de positieve G-krachten als de airtime constant voelbaar en rammel je alle kanten op. Kortom, het lijkt nog het meest op een zeer extreme en zeer hoge houten achtbaan, inclusief enkele helixen in de duinpannen...

Het was daarnaast inclusief sandboarding. Dat is iets wat ik helaas niet eens WIL proberen, na mijn ski-ervaringen van vier jaar geleden. Zowat niemand in de groep kon echter snow- of sandboarden, dus gingen we op ons buik (hoofd eerst) de honderd meter hoge heuvels af. Zo verschillend van het bananenstam racen op Paaseiland was het eigenlijk niet...

Hier in de woestijn, in de laatste dagen van mijn reis, is mijn camera nu echt totaal onbruikbaar aan het worden. Tijdens de dune-buggy rit maakte hij vreemde geluiden, waarna de lens niet meer bewoog en out-of-focus was. Daarna gaf hij zelfs helemaal de geest en ik dacht mijn laatste foto gemaakt te hebben. In het hotel deed een grote schoonmaak echter wonderen en hij ging zowaar weer aan. De vreemde geluiden zijn er nog steeds en de helft van de keren wil de lens niet meer terug in de camera, maar ik hoop nog een paar foto´s te kunnen maken in de laatste dagen. En dan mag Panasonic er in Nederland naar kijken.

En het nieuws van de dag is natuurlijk dat Kosovo zich eindelijk onafhankelijk heeft verklaard en daarmee het 50e land in Europa is.