Dag 261 t/m 263, Rio: ken je klassiekers

Rio is zo erg nog niet. Ja, ze spreken nog steeds Portugees en nee, het is nog steeds geen Mexico, Bolivia of Argentinie. Maar, de setting is pretty fucking amazing, het strand is oneindig lang en het weer werkt ook nog eens mee! Dus, ik houd het hier wel uit tot in het nieuwe jaar. Maar daarna ga ik weer snel terug naar een plaats waar ze Spaans spreken.
En ja, ik weet dat mijn zinsconstructies in bovenstaande tekst niet echt volgens de regels van de Nederlandse taalunie zijn. Zo heel belangrijk is Nederlands momenteel echter niet voor mij; Portugees, Spaans, Engels, Portunol, Spanglish en zelfs Duits zijn hier nuttiger, dus steek ik daar mijn energie maar in...

In nog eens drie dagen Rio, heb ik ondanks het absurd warme en vochtige weer best wat uitgevoerd. Eerst een lange wandeltocht van Botafogo (mijn thuisbasis) via Velmelha en Copacabana naar Ipanema, grotendeels blootsvoets over de stranden. Die avond bleek het ook nog kerstavond te zijn, hét moment waarop hier kerst wordt gevierd. Dus was er een diner om klokslag 0:00. Verder is de kerstsfeer hier vrij onzichtbaar.
De volgende dage volgde het serieuzere werk. Eerste kerstdag was de eerste zonnige dag, dus stond een bezoek aan Pao de Acucar, Sugerloaf Moutain, op het programma. Er gaat een kabelbaan naar de top, maar gedeeltelijk omdat het hier duur is en gedeeltelijk omdat ik een beetje gestoord ben, loop ik liever naar bergtoppen. Hier betekent dat klimmen met touwen, omdat sugerloaf nogal steil is. Maar er is ook de mogelijkheid om naar een lagere berg te lopen en vandaar de kabelbaan te nemen voor de halve prijs. Voor die drie minuten betaal je overigens nog steeds 17,50 reais (6 euro), een klein vermogen vergeleken met de voorgaande landen! De wandeltocht was zeker de moeite waard, met vogels, erg grote hagedissen en geweldige mini-aapjes op het pad. Het uitzicht was ook zeker niet verkeerd vanaf deze 396 hoge rots. Een bonus is dat je vanaf hier het Christusbeeld op zijn berg kan zien, wat vanaf Corcovado natuurlijk niet kan.



Een ander hoogtepunt van Rio is een bezoek aan Copacabana beach. Toch wat anders dan Copacabana in Bolivia! Het is natuurlijk gewoon een strand, maar wel een erg beroemd strand. Vier kilometer zand, met alle soorten Brazilianen en een paar toeristen. En verbranden kan ook vanonder een parasol.



Vandaag was het dus tijd voor een strandloze dag. Corcovado en zijn Chrustusbeeld moesten echter nog bezocht worden! En ook deze rots kan zonder de trein van 36 reais (12,50 euro) prima bezocht worden. De taxichauffeurs aan de voet van de rots waarschuwen dat het te ver is om te lopen en bovendie veel te gevaarlijk vanwege de favella´s in de buurt. In werkelijkheid is het een prachtige wandeltocht van 9 kilometer, waarin je 710 meter stijgt en niet eens in de buurt van de sloppenwijken komt. Er staan gewoon wat huizen van locals langs de weg... Vermoeiend is het wel met 37 graden.
En het uitzicht is fenomenaal!



Waar ter wereld vind je een rots van 710 meter in het midden van de stad? Het is alsof het een gebouw is! En ja, dat beeld staat er ook nog... Het is indrukwekkender dan dat in Cochabamba, maar het is de setting die het echt bijzonder maakt. Het geheel is het waard om een wereldwonder genoemd te worden. Jammer alleen, dat het zo enorm druk is, daar op de top. Het platform vlak voor het Christus beeld is veruit de drukste toeristische plek van deze trip.



Brazilie heeft trouwens het mooiste geld dat ik ben tegengekomen tot nu toe. Met een kolibrie, zeeschildpad, witte reiger, ara, leeuwaapje, jaguar en een grouper (vis), is het een zeer biologisch verantwoorde collectie afbeeldingen!

Dag 258 t/m 260, busrit en Rio: wat doe ik hier!?

Eindelijk ben ik in Rio, na een busreis van 24 uur, met slechts één keer pech onderweg. Dat betekende een extra stop in Sao Paulo, een stad die bijna net zo groot is als Mexico City en die ik voor nu graag oversla.
Rio de Janeiro is een stuk kleiner, met `slechts´ zo´n zeven miljoen inwoners. En die spreken Portugees... Nu wist ik dat natuurlijk vantevoren en het was zelfs oorspronkelijk de reden dat ik Brazilie voorlopig even wilde vermijden. Maar, om de één of andere reden heb ik vorige week besloten Nieuw jaar te vieren in Rio en níet in Buenos Aires. Daar begin ik nu bijna spijt van te krijgen. Want, behalve dat ze hier Portugees spreken (en ik niet), is alles ook zo verschrikkelijk anders hier dan alles dat ik de laatste maanden heb gedaan, dat de cultuur-shock groter is dan in mijn eerste dagen in Mexico City...
Ik zal hier nog zeker tien dagen doorbregen (boeking), dus ik hoop dat Rio beter gaat bevallen! Als het weer opklaart, zal dat vast helpen, want nu is het bewolkt en regenachtig en is het Christusbeeld niet eens te zien...

Updates volgen later. Prettige kerstdagen allemaal!

Dag 255 t/m 257, Puerto Iguazu: wereldwonder

Er is recentelijk een lijst van zeven nieuwe wereldwonderen samengesteld. Deze lijst is door middel van stemmen tot stand gekomen, wat grotendeel geresulteerd heeft in wereldwonderen die vooral belangrijk lijken te zijn voor het toerisme. Waarom staat dat Christusbeeld in Rio er in vreesnaam op bijvoorbeeld (die in Cochabamba is zelfs hoger...)? In Zuid-Amerika slingeren overigens nog overal foldertjes rond met `stem op Machu Picchu/Kuelap/...´ e.d.
Maar OK, er wordt nu op dezelfde manier een lijst van zeven natuurlijke wereldwonderen samengesteld. Die lijkt grotendeel voor de hand te liggen (ik ga uit van iig Galapagos, Antarctica, de Amazone en Great Barrier Reef). Bolivia heeft graag de Salar of het Titicacca meer in deze lijst en Argentinie en Brazilie promoten vooral de Iguazu-watervallen.

Iguazu hoort dus zeker in die lijst. Het is absoluut 1 van de mooiste en meest indrukwekkende plekken waar ik dit jaar ben geweest.



Na mijn lange busreis door Paraguay, met als eindpunt het bizarre Ciudad del Este (allemaal electronica uit Azie voor lage prijzen), verbleef ik in Puerto Iguazu, Agentinie, waar het allemaal een stuk relaxter en goedkoper is dan aan de Braziliaanse kant. Vanaf daar heb ik eerst de Braziliaanse en vervolgens de Argentijnse kant van de watervallen bezocht. In Brazilie krijg je een globaal overzicht van alle watervallen en zijn een aantal mooie uitkijkpunten opgesteld dichterbij. Het park aan de Agentijnse kant is uitgebreider, met vele wandelroutes dicht langs de watervalen en een zeer spectaculaire close-up van de grootste waterval. Dat laatste is te zien op de onderste foto: het lijkt gewoon wat wild water, maar de rivier stort zich hier van drie kanten tegelijk in een enorm gat, vandaar de naam `The Devil´s Throat´.





Foto´s zijn even niet up te loaden, ik zit hier in een internetcafe dat 2 euro per uur kost. Mijn bus naar Rio de Janeiro vertrekt over een uur en dus zal ik over 23 uur in staat zijn om te controleren of het Christusbeeld van Rio werkelijk één van de zeven wereldwonderen is!

Dag 249 t/m 254, Chili-Argentinië-Paraguay: rápido

Chili was een grote verandering na zo lang in chaotische ladnen te hebben verbleven. In Chili verkopen kinderen geen meuk op straat, slapen dikke inca-vrouwen niet in het gangpad van de bus en houden taxichauffeurs zich wél aan de verkeersregels! Bovendien zijn er lijnen te vinden op het wegdek, evenals vele verkeersborden. En bovenal: Chili is een stuk duruder. Zeker drie keer zo duur, waardoor het prijsniveau op Mexicaanse hoogte ligt. Nog steeds goedkoper dan Europa, op enkele restaurants na dan.
Maar, ik verblijf hier maar een dag, dus ik kan even met geld smijten. Na de vermoeiende Sala-tocht, besloten drie van de vier mensen uit onze auto gewoon nóg een tour te gaan doen. Als je maar één dag in de Atacama-woestijn bent, moet je er toch van genieten! Het werd de `sunset tour´ naar de Valle de la luna en Valle de los muertos, owel de vallei van de maan en van de dood. Beide zijn enorme strukturen van zout, die zich temidden van het zand van de droogste woestijn ter wereld bevinden.
We liepen door een winderige kloof, genoten van het uitzicht over de woestijn, zagen de grote vulkanen van de ándere kant van de grens, liepen wat rond door zoutkloven en zagen ook nog eens de zonsondergang. Nu wilde het geval dat we de laatste dag van de Salar-trip (deze dag dus) om vier uur waren opgestaan voor de zonsopkomst... Ik denk dat dit de eerste keer was, dat ik zowel de zonsopkomst als de zonsondergang op één dag bewust heb meegemaakt! Ter afsluiting renden we nog van een enorme zandduin af. De trip was al met al de moeite waard en mijn enige dag in Chili was hiermee goed gevuld.



Na nog een gezellige avond met iedereen was het de volgende ochtend tijd om afscheid te nemen. Alleen Michael, een Australiër die ook mee was met de Salar-trip, reisde nog met me mee naar Salta. De rest gaat naar het midden of zuiden van Chili.

Salta, Argentinië, voelt al thuiskomen. Het is er net Europa, met z´n grote pleinen vol met bomen, hoge gebouwen op de hoek van elk blok, lange mensen en schone straten. Dus deed ik hier helemaal niks, behalve genieten van het rustige stadsleven. Ja, ik heb ook de lokale heuvel beklommen (met de kabelbaan...) en natuurlijk veel van het plaatselijke voedsel geprobeerd. En op de zaterdagavond speelden de seniorenteams van Argentinië en Paraguay het zogenaamde `showbol´ tegen elkaar in Salta. Dit betekende dat o.a. Diego Maradona in een hotel verbleef waar wij (een groep mensen uit het hostel) net langsliepen. Vol verwachting stond ik klaar voor de foto, maar Diego had haast, waardoor er niet meer dan zijn achterkant op de foto is te zien. Wie die andere voetballers op de andere foto´s zijn (en die wél duidelijk te zien zijn), weet ik niet...



En, als het uitgaanleven van Salta representatief is voor Argentinië, dan wordt het een interessante januari. Het begint pas om ongeveer 2:00 druk te worden en dan is het ook werkelijk stampensvol in enkele straten. Daar is de entreeprijs van de clubs 2,20 euro, wat inclusief een liter bier is. En het gaat door tot laat, wat een welkome verandering is na de voorgaande landen. Overigens was het vroege programma van één club de TMF-jaarmix van 2006, te zien op het videoscherm.

Zeker nu ik weer echt alleen reis, wat wel een beetje saai is, moeten er uitdagingen gezocht worden. En één daarvan is Paraguay. Daar gaat vrijwel niemand heen, dus ga ik er maar eens kijken.
Na drie dagen Salta, vertrok ik dus naar Ascencion. Dertien uur in een bus naar Resistencia (Arg), waar er geen bussen naar Paraguay meer bleken te zijn. Dus, het werd mijn eerste zelfstandige grensovergang sinds augustus dit jaar Honduras-Guatemala. Ik moest weer goed m´n best doen allen taxichauffeurs van met af te houden (´nee, er zijn geen bussen...´), haalde m´n stempels en zat heerlijk opgepropt voor anderhalf uur in een minibusje. Ik dacht dat Ascencion direct tegen de grens aanlag, maar dat is dus een optische illusie.
In de stad aangekomen, kwam ik er direct achter dat alleen reizen in dit land niet echt handig is, want er zijn natuurlijk geen hostels. Voor het eerst sinds lange tijd moest ik een dubbele hotelkamer boeken en die kostte me maar liefst 80.000 Gairanies (12 euro), één van de duurste van de hele reis. Maar dan heb ik ook airco, een badkamer en ontbijt.

En hoe bevalt Ascencion? Eigenlijk is het een beetje een shock: na het moderne Chili en Argentinië, lijk ik nu in een voormalige oostblokstad te zijn (wat gedeeltelijk klopt). Een mix tussen oud en nieuw, arm en rijk. En de bedeltechniek van de kinderen hier bevalt me helemaal niet: gewapend met takken(!) blijven ze werkelijk minutenlang achter je aan lopen en om geld vragen, voor `brood en melk´. I de meeste andere landen was één of twee keer `nee´ voldoende. Na het tien keer antwoorden van `Helaas, ik heb geen kleingeld´, heb ik hem maar de helft van mijn brood gegeven, om eindelijk van hem af te zijn. En toen wilde ie natuurlijk liever mijn flesje Sprite... Rot op!
In het cntrum is het afgezien van dit incident best prettig om rond te lopen. Echter, direct een paar blokken daarvandaan voelt het een stuk onveiliger. Er loopt veel politie rond, die je soms wantrouwend aankijken of gewoonweg vragen wat je hier doet. En vreemden zijn ze hier in het algemeen niet echt gewend: in de supermarkt kwam er iemand naar me toe met `hallo meneer, wat zoekt u´...



Morgen maar snel naar de andere kant van het land en dan op naar Brazilië!

Dag 247-248, Salar de Uynuni: zout, zand, vicuñas en flamingo´s

Hier het verslag van drie dagen en twee nachten in een zeer geïsoleerd stukje Bolvia. Vantevoren had ik de waarschuwingen gelezen dat je met enkele tientallen landcruisers vooral achter elkaar aanrijdt, maar er waren er deze keer slechts een stuk of vijftien en bovendien reden we vaak alleen rond (onze tour was iets afwijkend van de standaard route).

Het begon op dag één allemaal een beetje ongemakkelijk... De vorige avond was ons verteld dat er behalve ons drieën, nog twee Fransen met de tour mee zouden gaan. Nu is het zeer gebruikelijk dat van zulke informatie later niets blijkt te kloppen en ook deze keer was dat het geval. Er waren de volgende ochtend geen Fransen te bespeuren, alleen drie Australiërs, twee Nieuw-Zeelanders en een Engelse. Vijf van hen werden in een extra auto van delzeflfde maatschappij op pad gestuurd en de rest van ons kon gaan wachten. Na enige tijd arriveerde onze auto en konden we op pad. Eerst moesten we echter nog even langs een `hotel´ om nog twee passagiers op te halen. Dit hotel bleek een andere, goedkopere tour-agency te zijn. Terloops vertelden zij wat ze betaald hadden voor de tour, wat heel wat minder bleek te zijn geweest dan wat wij hadden betaald (onze detour door de Salar kostte twintig dollar extra). De opmerking dat we graag terug wilden naar de tour-agency om deze verschillen te verklaren, resulteerde uiteindelijk in het op het laatste moment verwijderen van deze twee personen uit de auto. Dat was niet echt gepland en nogal lullig voor hen, maar het leverde een hoop ruimte op in onze auto...

Veel woorden zijn verder niet nogig, foto´s zeggen in dit geval een stuk meer.
Twee van de Salar, de eerste een klassiek plaatje dat gebruikmaakt van de die grote witte vlakte. De tweede is vanaf Isla Incahuasi, in het midden van de Salar.





Een adembenemend mooie zonsondergang met kleuren die ontzettend nep lijken. De sterrenhemel was trouwens ook bijzonder mooi, met duizenden sterren (zo veel is gewoon onmogelijk in Europa) en daarnaast Mercurius, Venus, Jupiter en Saturnus duidelijk zichtbaar!



Zomaar een plaatje vanuit de auto:



Flamingo´s zijn tebewonderen in grote getalen, maar deze kleine groep reflecteerde mooi in het water:



Nog een meertje met een mooie lucht:



Meer dieren, in dit geval een vicuña, één van de soorten kameelachtigen hier:



Veel wind en veel zand levert dit op:



Laguna Colorada, het groen-blauw-wit-rode meer:



Sol de Mañana `geisers´:



Ook op 4500 meter hoogte heb je meeuwen in de Andes:



En tot slot, Laguna Verde (groen?). Totaal levenloos, maar met een perfecte reflectie van de Vulkaan:



En daarmee sloten we de tour af. Wat volgde, was een transfer van Bolivia naar San Pedro de Atacama in Chili. Van een derdewereldland naar het meest welvarende land van Latijns-Amerika, een behoorlijk verschil!

Dag 244 t/m 246, Potosi en Uyuni: bussen, bergen en meer van die shit

Na Cochabamba ging David gelijk door naar Uyuni, terwijl Caroline en ik nog een bezoek aan Potosi brachten. Eigenlijk wilden we oorspronkelijk naar Sucre, maar daar was het de afgelopen weken zó onrustig, met demonstraties, doden en gewonden, en dus werd het Potosi.
Slechts tien uur per bus verwijderd van Cochabamba, maar door diverse technische problemen werden dat er veertien. En helaas waren dat zeer onplezante uren, daar in die bus. Na enkele uren bleek namelijk dat een deel van het diner (de salade?) mijn ingewanden aan het aanvallen was... Op zo´n moment wil je niet in een bus zitten die nooit stopt voor toiletbezoek! Details laat ik hier verder maar achterwege, maar dit is eigelijk zo´n verhaal voor tijdens één van die memorabele KPN-lunches in het illustere jaar 2006.

In Potosi aangekomen, had ik weinig trek in een tour van ce coöperatieve mijnen, eigenlij DE attractie van Potosi.
Rondlopen in de `hoogste stad van de wereld´ (van deze groote) is echter ook best aardig. Het klimaat was verrassend mild voor een stad op 4060 meter hoogte en op de ochtend van de tweede dag was het zelfs behoorlijk heet! Het is regentijd, dus het verschil tussen twee dagen kan enorm zijn:





Er is in Potosi een hoop koloniale architectuur te bewonderen. Na een bezoek aan de nationale mint (vandaag grotendeels gesloten), kwamen we Anelie tegen, die ik eerder al in Huaraz en op de Galapagos had ontmoet. Gedrieën bezochte we het Convento de Santa Teresa, een actief klooster, en probeerden we de lokale keuken uit. Lama-steak smaakt nog steeds prima! Die avond wilden een hoop mensen in het hostel een film kijken. Nu ben ik altijd huiverig voor de DVD-kopiëen die in hostels rondzwerven, ze zijn namelijk vaak zó bekrasd, dat de film er halverwege gewoon mee kapt. En ja, ook deze keer was het weer raak: na een halve Simpsons, Syriana en Ghostrider, kan ik nu ook een halve Butterfly Effect bijschrijven. Ooit zal ik de tweede helft zien! Deze DVD had overig geen krassen, maar was gedeeltelijk gesmolten...



El proximo dia fuimos a Uyuni, solo ochas horas mas en el autobus. Durante este viage no encontré mas problemas con mi estomage. Llegamos a las ocho, entonces pudimos buscar un tour por la mañana.

En die tour werd snel gevonden. Vanuit Uynuni ging we naar de beroemde Salar, vulkanen en gekleurde meren in het zuidwesten van Bolivia. Drie dagen reden we rond met negen mensen in twee Toyota landcruisers, door werkelijk prachtige landschappen. Samen met de Galapagos trip en de Pamapas tour in Rurrenabaque was dit één van de natuurlijke hoogtepunten van mijn tijd in Zuid-Amerika. Meer details in de volgende post!

Dag 236 t/m 243, La Paz, Chochabama, Villa Tunari

Na een week in het hete en vochtige Rurre was La Paz best een verademing. Zolang de zon hier schijnt, is het best goed uit te houden. In dit extra weekend La Paz heb ik weer eens genoten van het voortreffelijke eten hier, met als hoogtepunt een restaurant waar ik erwtensoep en hutspot gegeten... Ook de clubs zijn de moeite waard hier.
Qua dag-activiteiten hebben we de hoogst en laagst gelegen stadsdelen bezocht. El Alto is de koude winderige, gloednieuwe, maar ook erg arme metropool met bijna een miljoen inwoners op 4100 meter hoogte, waarvandaan je een prachtig uitzicht hebt over de hele stad. Zona Sur daarentegen, ligt op `slechts´ 3100 meter hoogte, waardoor het klimaat een stuk aangenamer is. Dit maakt het een toevluchtsoord voor de rijken. Hier vind je de boutieks, de dansende Disney-figuren en de nog betere restaurants. En ook hier bleek het onmogelijk broeken langer dan maat 34 te vinden.

Next stop: Cochabamba. Zeven uur ten oosten van La Paz ligt deze groeistad met véél studenten (en dus café´s, véél rijke Bolvianen en véél goede restaurants. Meer en meer begin ik te geloven dat Bolivianen van lekker eten houden! Deze stad doet me denken aan Guadalajara (Mexico), met z´n vele pleinen en nonchalante sfeer. cochabamba is ook de ideale plek voor een bioscoopbezoek: deze keer Lions for Lambs, van Robert Redford in een gloednieuwe bioscoop met het grootste scherm dat ik in lange tijd heb gezien.
Ook in Cochabamba: het grootste Christusbeeld ter wereld, met bijna 34 meter nét even groter dan dat in Rio de Janeiro. De kabelbaan was buiten dienst, dus dat betekende het beklimmen van maar liefst 1250 traptreden voor het uitzicht... En daarna nog eens 1250 naar beneden voor de lunch!

Despues: Villa Tunari. Omdat we iets wilden ondernemen vanuit Cochabamaba en de georganiseerde tocht door National Park Torotoro niet de lange reis waard leek na onze ervaringen in Rurrenabaque, besloten we op eigen houtje naar Villa Tunari te reizen. Dit is een jungledorp met vooral relaxmogelijkheden. Dus verbleven we in het luxieuze hotel El Puente en genoten van het zwembad, de poza´s (natuurlijke poelen) en de muggen.
In Villa Tunari is ook het (onder backpackers) beroemde opvangcentrum voor afgedankte apen, vogels en katachtigen. Vele reizigers besluiten hier twee weken of langer te werken als vrijwilliger. In eerste instantie lijkt dit een perfect vrijwilligersproject, je kunt immers met apen en puma´s werken. Tijdens ons bezoek bleek het echter zeer normaal te zijn dat de apen de vrijwilligers bijten (resultaat: zo´n 3 hechtingen) en sommigen waren zelfs aangevallen door de puma (18 hechtingen). Al met al leek een kort bezoek mij voldoende, waarbij we al moeite genoeg hadden de als zakkenroller getrainde en notoire bijtende capucijnaap van ons af te schudden. Een opmerking als: `Als hij je camera wil hebben, geef hem dan gewoon, anders bijt hij je´, nam ik maar niet serieus. Ik had in dat geval waarschijnlijk het aapje z´n nek omgedraaid... Maar, een close-up encounter met slingerapen, capucijnapen, doodshoofdaapjes en coati´s was het zeker. De papegaaien (lorro´s) en ara´s (guacamayo´s) zaten in een kooi en katachtigen zijn we niet tegengekomen. Volgende keer weer de apenheul! Oh, de wandelingen in het park zijn interessant, met mooie uitzichten, vele jungleplanten, maar met zeer zielige watervallen.

Twee dagen hitte was genoeg (je blijft heen en weer reizen hier), dus keerden we terug naar die leuke leuke stad: Cochabamba. Was de heenreis nog per collectivo taxi, de terugreis legden we af per bus. En dat was een zeer lokale ervaring. Het was vrijdag en een groep van 13 Bolivianen besloot dat het tijd was voor een weekendje zuipen in de grote stad. Dus, ze begonnen al in de bus. Een naar pis stinkend kind van een jaar of acht was allleen in de bus en de groep besloot het jochie dronken te voeren. Oh, oh, wat was het gezellig in de bus...

Om af te sluiten met een positieve noot: het eten was weer wonderbaarlijk geweldig goed. Deze keer vereerden we de een Braziliaans buffetrestaurant, genaamd Buffalo´s, met een bezoekje. Hier was het all-you-can-eat buffet van salades en deserts al van hoge kwaiteit, maar het aan tafel versgesneden vlees was helemaal geweldig. Aanrader!

Dag 229 t/m 235, Coroico, Rurre en de Pampas: een week vol avontuur

Na La Paz volgde een volle week buiten de stad, die begon met een afdaling per fiets van 4800 naar 1200 meter en eindigde met de meest oncomfortabele busreis van het jaar terug naar boven.

Twee activiteiten stonden hoog op het verlanglijstje deze week: de downhill mountainbike trip naar Coroico en de pampas trip in Rurrenabaque. Omdat Coroico op de route naar Rurre ligt, besloten we deze twee activiteiten te combineren en tussendoor niet terug te keren naar La Paz.

Eerst het fietstochtje over de zogezegd gevaarlijkste weg ter wereld. Ja, er zijn heel wat bussen en trucks in het ravijn gestort op deze weg en daardoor vielen er tientallen doden per jaar. Begin dit jaar is de nieuwe, geasfalteerde weg tussen La Paz en Coroico geopend, dus de gevaarlijkste weg ter wereld wordt nu vrijwel alleen door fietsers gebruikt. En daarvan zijn er maar 9 (of 12) verongelukt in de laatste twintig jaar...



Al met al voelde de afdaling helemaal niet zo gevaarlijk, zolang je maar op de fiets blijft zitten is het een kwestie van sturen. Op onze dubbel geveerde fietsen was er bovendien geen sprake van enig ongemak, dus was het zelfs mogelijk van het uitzicht te genieten. Op het snelle geasfalteerde gedeelte vlogen de caracaras (lokale roofvogels) op enkele meters afstand met me mee, op het grindpad waren er vooral watervallen en zeeën van groen te zien. En toen was er Coroico, met eten, een zwembad, sauna en een hangmat.

Hoe aangenaam Coroico ook was, we vertrokken de volgende middag naar Rurrenabaque. Deze tocht van 14 uur over onverharde wegen, was een stuk aangenamer dan we vantevoren hadden verwacht. We vertrokken twee uur te laat, kregen vervolgens na vijf minuten een lekke band, waardoor we nog eens drie uur vertraging opliepen, maar het was erg gezellig in de bus!
Omdat de meeste locals nogal haast hadden, sloegen we de geplande diner en ontbijt stops over, waardoor we uiteindelijk maar een paar uur vertaging hadden. De locals zijn overigens best bang aangelegd, want toen we een stilstaande truck probeerden te passeren op de smalle bergweg, stapte de helft van hen hevig pretesterend uit! Voor de toeristen is zo´n hachelijke inhaalactie natuurlijk gewoon deel van de ervaring...

Rurrenabaque (roeren en bakken) is een heet en vochtig junglestadje met 15000 inwoners en een bestemming die zowat iedere backbacker in Bolvia aandoet. En waaron dan wel? Hier kan je jungle en pampas (moeras) tochten ondernemen voor een belachelijk lage prijs en bovendien zie je makkelijker de typische dieren dan op de meeste duurdere locaties in Peru, Ecuador of Brazilië. Geen jaguars en tapirs natuurlijk, maar de hoeveelheid apen, vogels en klein wild is inderdaad enorm.
En dus boekten we een driedaagse pampastour voor 38 euro (inclusief transport, eten en een T-shirt).
En het bleek vandaag ook nog mijn verjaardag te zijn. Van mijn reisgenoten kreeg ik een diner in een geweldig goed restaurant, waar de Tunesiche chefkok zeer smakelijke schotels bereidde. Die waren van een culinair niveau dat je niet verwacht in deze afgelegen jungle stad!

De pampastrip begon met de verrassing dat de twee Noorse meisjes die we in de bus tegen waren gekomen, dezelfde tour deden. Ze zouden eigenlijk een dag eerder vertekken, maar door de busvertraging was dat niet doorgegaan. Een Canadees, een Brit en een Nieuwzeelander maakten ons achttal compleet.



De trip begon met een drie uur durende jeepride, gevolgd door een drie uur durende boottocht. Dat was een recept voor een houten reet en tientallen muggenbeten...



Maar het was het waard! We zagen ongelooflijk veel wildlife: doodshoofdaapjes van heel dichtbij, zwarte en rode brulapen, capibara´s (super hamsters), heel veel roze rivierdolfijnen, alligators, kaaimannen en schildpadden en natuurlijk vele vele vogels. Daarvan vielen de diverse reigersoorten, ooievaars, hoatzins, havikken, aalschovers en ijsvogels het meeste op. En er was tijd voor zwemmen in de rivier.







Eén dag verbleven we in een niet-zo rustige lodge, waar we vooral andere backpackers tegenkwamen en daarnaast Pedro en Casinero, de tamme alligators. Natuurlijk werden we ook verblijd met meer muggen, de afwezigheid van stromend water en electriciteit en gedurende de nacht zelf met regen. En vleermuizen, kikkers, spinnen en al het andere dat het Amazone gebied te bieden heeft, zoals een brulapen-concert in de morgen.
De regen resulteerde overigens in het niet doorgaan van de anaconda-zoektocht in de morgen. We moesten simpelweg wachten tot het droog werd. Die kwam me nog zeer bekend voor van de laatste jungletrip in Peru...
Gelukkig werd het vrij snel droger en konden we vertrekken naar het meer afgelegen kamp, een uur varen. Onderweg zwommen we `met´ dolfijnen en probeerden we pirañas te vangen. Dat laatste leverde mij twee meervallen op, maar pirañas hebben we in het geheel niet gevangen. ´s avonds kregen we een uitleg over het leven van de alligator en daarbij hadden we zelfs een baby-alligator in de boot. Vantevoren klonk me dit zeer dier-onvriendelijk in de oren, maar de gids behandelde het beestje goed.

Dag drie was niet alleen de terugreis naar Rurre, het was een dag vol activiteiten. Eerst de anaconda tocht, die eerder niet doorging. Ruim drie uur door de modder lopen, waarin vooral de thema´s muggen, laarzen vol water en zweet een centrale rol spelen. Maar het wa het waard, want we vonden een anaconda. Dus, iedereen op de foto met de slang en we konden weer teruglopen.



In dit gedeelte van de pampas kwamen we daarnaast krabben, enorme kikkers, meer ooievaars en een toekan tegen.
Onderweg naar het kamp zagen we meer apen en luiaard. Dat was een aangename bonus, want meestal kom je die niet tegen op deze plek. En nee, luiaarden zijn niet langzaam!



Daarmee restte ons niet meer dan de lange terugreis naar Rurre, waarin het tellen van muggenbeten (zo´n 150) een aardige tijdsbesteding was. Net na een mooie zonsondergang arriveerden we weer in de beschaving van Rurre en was het tijd voor pizza, bier en cocktails tot diep in de nacht.
De volgende ochtend hadden sommigen van ons grote moeite hun bed te verlaten, waardoor we een beetje laat op het busstation arriveerden. De heenreis was namelijk zo meegevallen, dat we best nog 20 uur in de bus wilden zitten. Vliegen is natuurlijk een stuk sneller, maar ook vijf keer zo duur en bovendien vliegen er in de regentijd op veel dagen geen vliegtuigen; Rurre heeft namelijk alleen een grasveld als vliegveld. Om ons dagen wachten te besparen, kozen we dus weer de bus, maar deze keer zou dat een busrit from hell worden.
Ondanks onze late aankomst op het bussation, stond daar gelukkig onze bus nog, die om 10:30 zou vertrekken. Alleen, er bleken andere mensen met dezelfde stoelnummers te zijn... Na enig discuseren, kwamen we tot de conclusie dat dit de bus van 11:00 was, waar wij dus geen ticket voor hadden. Voor een beetje extra geld konden we echter in de bus staan en dan drie uur later op `onze´ bus stappen op de plaats waar de bussen een lunchstop hebben. En ja, daar was inderdaad onze bus. Echter, spijtig genoeg voor ons was de vrouw die de mensen in de bus registreerden, een totaal niet-meewerkende, bureaucratische tuthola (in de praktijk heb ik me wat minder subtiel uitgedrukt). Er zat iemand anders op onze plek, ze kon onze namen niet vinden in haar administratie en bovendien wisten de mensen op het busstation in Rurre niets van ons... Dus daar stonden we met ons ticket in the middle of nowhere!
Volledig bereid om een bus te kapen, vroegen we nog maar eens om informatie bij de andere bussen, die hier stonden te wachten. En ja, een bus die de dag ervoor had moeten vertrekken, maar dit vanwege slecht weer pas vandaag had gedaan, wilde ons zowaar meenemen op ons originele ticket! Deze bus was propvol en dat betekende voor mij nog eens vijf uur staan, voordat ik een zitplaats kon bemachtigen. En wat was ik toen blij met die stoel! Tien uur slapen stond op het programma. Jammer alleen dat het raampje bij mijn stoel niet dicht kon, waardoor het in de bergen kouder en kouder werd. Op 4800 meter hoogte sneeuwde het en bevroor ik zowat, maar slecht een uurtje later kon ik gelukkig ontdooien in La Paz, waar het maar liefst 4 graden boven nul was op dit vroege uur.

Dag 226 t/m 228, Copacabana & La Paz

Ik was gebleven bij de tassen die in Copacabana achter slot en grendel op ons wachtten. Het duurde een flinke tijd voordat we ze terug hadden.
Om de tijd te doden en de interne mens tevreden te stellen, genoten we van een maaltijd in het meest fancy restaurant van Copacabana. Dit was werkelijk een zeer welkome verandering na dagen van kip, forel, patat en rijst!
Bij terugkomst, om acht uur, waren de eigenaren van het hotel net terug gekeerd en konden we eindelijk vertrekken naar La Paz! Net voor vertrek vroeg ik voor de zekerheid nog even of ons late vertrek geen problemen zou opleveren. En het antwoord was simpel: je kunt niet meer in La Paz garaken, omdat er na 18:00 geen boten varen over het stuk Titicacameer wat we moesten oversteken. Dus verbleven we nog een nacht in Copacabana.



Maar toen... La Paz! Hoogste hoofstad van de wereld en adembenemend mooi gelegen in zijn vallei, daar op grote hoogte in de Andes. Vanaf El Alto, daalde de bus zowaar af van 4050 naar 3600 meter, waar we snel intrek namen in een hostal in het centrum.
La Paz is een plezante stad, perfect voor een avondje bier en wijn drinken, inkopen, goed internationaal en lokaal eten en natuurlijk voor het boeken van tours voor de volgende dagen.
Daarnaast bezochten we de witch market, diverse straatmarkten en het postkantoor. Gewoon een beetje stadsleven dus. Want daarna was het tijd voor een week mountainbiken, bikkelen in bussen en moerassen en vooral veel mooie foto´s!
(onderstaande foto toont een veelgezien product op de witch market: lama foetussen.

Dag 221 t/m 225, Puno, Copacabana & Isla del Sol

Met de nachtbus vertrokken we op de dag dat we terugkwamen uit de jungle direct naar Puno. Dit is een lelijke stad aan de Peruviaanse zijde van het Tititcaca-meer. Echter, het eten en het uitgaansleven zijn er best OK. In een restaurant, waar we wat aan het drinken waren, schoven enkele mensen aan dezelfde tafel aan. Een daarvan was een sympathieke Amerikaan, de andere twee waren Nederlandse meisjes die mij nooit vroegen waar ik vandaan kwam. Voor de grap heb ik eens uitgeprobeerd hoe lang ik voor niet-Nederlander kan doorgaan. En wat bleek: dat lukte met gemak de gehele avond... Woo, ik heb geen NL-accent meer!

Vanuit Puno heb ik ook het verplichte tochtje naar de zeer toeristische Islas Flotantes gedaan. Op die eilanden, gemaakt van drijvend riet, wonen enkele duizenden mensen die uitsluitend van het toerisme leven. Het leverde mooie plaatjes op en bezorgde mij de eerste hooikoorts-achtige verschijnselen van dit jaar, maar het is eigenlijk een beetje te bizar. Het kopen, kopen, kopen van prullaria is het motto op de eilanden. Natuurlijk ben ik met lege handen vertrokken, ik heb immers al genoeg spullen om met me mee te dragen. Mijn enige uitgave op de eilanden: een oude man liet me voor 1 sol zijn collectie opgezette vogels zien...



De Boliviaanse zijde van het Titicaca-meer is een ander verhaal. Hier, in Copacabana valt vooral het prachtig blauwe meer op en dat nodigt uit voor een boottochtje naar Isla del Sol. In de bus van Peru naar Bolivia ontmoetten we een Schot, die met ons mee ging naar het eiland. Het Engels dat die Schot spreekt, is voor mij trouwens bijzonder lastig, met al z´n vage uitdrukkingen. Ik ben duidelijk meer gewend aan Amerikaans Engels.
En wat doe je dan zo al op het eiland van de zon? We verbleven een nacht in het noordelijke deel van het eiland, wandelden naar het zuiden en bleven daar vervolgens nog een nacht. Isla del Sol is, afgezien van het stadje bij de zijdelijke haven, rustig en verlaten. Bij helder weer zijn de uitzichten vanaf de bergtoppen werkelijk adembenemend en het geheel doet denken aan een Grieks eiland in de azuurblauwe zee. Alleen, Isla del Sol ligt op 3800 meter hoogte en haar bergtoppen reiken tot 4100 meter. Dus, alles lijkt dan wel op een rustig eilandje in de Middellandse zee, als je gaat wandelen is duidelijk te merken dat je hier in het hooggebergte bent!



Het weer tijdens de wandeling was werkelijk wonderbaarlijk mooi, maar op de dag van vertrek regende het pijpenstelen. Met enige vertraging kwamen we daarom op dinsdagmiddag weer in Copacabana aan. En daar wachtte ons een vervelende verrassing: er was niemand in ons hotel, waar we de rugzakken hadden achtergelaten! We wilden om 13:30 naar La Paz vertrekken, maar dat ging dus mooi niet door. Op het moment dat ik dit type, wachten we nog steeds tot er iemand komt opdagen...

Dag 215 t/m 220, Cusco & de Amazone

Hierbij volgt er een verslag van de laatste dagen in Cusco en de Amazone-trip. En dit verhaal is nu ook aangevuld met foto´s!

Vrijdag en zaterdag bracht ik nog in Cusco door, maar eigenlijk heb ik geen ene reet uitgevoerd. De vrijdag kwamen we terug van Machu Pichu en de rest van de dag bestond uit internetten, eten en koffie drinken. Oh, en er waren wat optochten in de stad, voor zover ik kon zien tegen geweld in het algemeen. Dus dat bracht wat leven in de brouwerij die avond.



Zaterdag heb ik een poging gedaan van Cusco naar de ruïnes van Saqsayhuamán te klimmen, maar was al uitgeput na het eerste kwartier (50 meter stijgen), dus ben maar snel weer naar de stad teruggekeerd. Het was niet echt mijn dag voor fysieke inspanning, maar wel degelijk voor restaurantbezoeken. Het diner was het duurste dat ik tijdens de hele trip heb gegeten, maar liefst 14 euro voor drie gangen, maar absoluut fantastisch! Ja, Henk, hier kunnen ze ook koken... De Peruviaanse keuken (nuevo Andino) is bovendien zeker origineel.



Dus... na twee dagen relatieve rust, werd het tijd voor vijf dagen in een totaal andere wereld in de jungle! Op zondag ging de Amazone-trip namelijk van start. Een kaartje met de afgelegde route volgt later.
We startten met de vlucht Cusco-Puerto Maldonado. Daar in de jungle was het ineens 33 graden en erg vochtig, wat natuurlijk aankwam als een klap in je gezicht. We werden upgehaald door de tourguide en de boatman/kok en tot onze verbazing bestond de groep uit niet meer dan ons beiden en deze twee locals! Een beetje vreemd, maar het avontuur kon nu beginnen.



Op dag één reisden we vrijwel de hele dag met een langzame boot over de Rio Madre de Dios, Rio ? en Rio ? naar de overnachtingsplek: een miniscuul strandje direct aan de oever van de rivier. Qua dierenleven zagen we onderweg een familie capibara´s en vele vogels zoals toucans, papegaaien en klein tropisch grut. Tot ons genoegen was de kok in staat met zeer weinig middelen, op deze kleine boot (in principe een veredelde kano met buitenboordmotor), een voedzame maaltijd te bereiden. Zelfs beter dan mijn Galapagos voedsel, wat in een echte keuken werd bereid! Die nacht begon het te regenen, wat een sterke stijgen van het waterniveau betekende.

Dientengevolgde was het strandje op dag twee nog een stuk kleiner geworden en waren we bovendien genoodzaakt te wachten tot het weer wat minder slecht werd. We brachten de tijd door met kaartspelletjes uit Peru, Nederland en Zwitserland (ik heb mijn bijdrage geleverd met toepen) en de lunch. Daarna kon de lange tocht beginnen naar de Macaw Adventure Lodge: nog eens 5 uur varen stroom opwaards. De rivier was compleet veranderd: de stroming was sterker dan de dag ervoor en er dreven talloze stukken hout, takken en bomen in het water; deze waren door de rivier van de oever meegesleurd.
Aangekomen bij de lodge, totaal geïsoleerd van de rest van de toeristen in hun boten en lodges, volgde een wandeling door het regenwoud, waarin we capucijn apen, één gele slang en vele vogels tegenkwamen. Kort daarna viel de nacht al in en dat betekent in de jungle dat het binninkort bedtijd is.
Al met al was deze tweede dag letterlijk een beetje in het water gevallen, want de geplande aktiviteiten `kaaimannen zoeken´ en `vissen´ konden niet doorgaan vanwege het hoge waterniveau. Ja, dat krijg je in november!

Dag drie was echter de hoofdmoot van het bezoek aan de Macaw Adventure Lodge. Het heeft niet voor niets Macaw in de naam. hier kun je macaws zien (guacamayos in het Spaans of ara´s in het Nederlands). Er is een colpa in de buurt van de lodge, waar de ara´s iedere dag heengaan om klei te eten, vanwege de mineralen. Normaal gesproken zin ara´s niet sociaal, ze zijn alleen te zien als tweetallen of drietallen. Echter, bij de colpa kun je met gemak 80 tot 100 van deze enorme vogels tegelijk zien! En ja, we zagen vele `red and green macaws´ in de bomen en ook vele vliegend, maar klei eten deden ze vandaag niet. Zelfs na drie uur wachten (!), kwamen ze niet naar beneden om van de heerlijke klei te smikkelen en te smullen... Volgens de gids zou dat met de regen van de vorige dag te maken kunnen hebben. Pffff... Maar goed, foto´s zijn er wel!





Na de ara´s en de lunch was het tijd voor een volgende wandeltocht door het regenwoud. Meer apen (capucijnapen, red fronted tits (?) en black tamarins) en vogels waren makkelijk te spotten, maar in de zoodieren colpa waren enkel voetafdrukken te bewonderen. Ik ondernam zelf die avond nog een korte nachtwandeling, maar door de vele insecten die vooral recht op m´n hoofdlamp afvlogen, hield ik dat snel voor gezien.

Op dag vier verlieten we de Macaw Adventure Lodge en bedwongen de nu wel erg wilde rivieren, vol met boomstammen en andere objecten. Stroomafwaards duurde deze tocht geen 10 uur, maar slchts 3 uur! Terug in Puerto Maldonado, vervolgden we per taxi en te voet onze weg naar de haven aan de andere kant van de stad. Vanaf daar vertrokken we per boot richting Lago Sandoval: een uurtje varen ten oosten van Puerto Maldonado en vervolgens anderhalf uur lopen door de jungle. Daar, aan de oever van dit `oxbow lake´, kwamen we aan bij de volgende lodge. Dit was meer een boerderij in het midden van de jungle; kippen, kalkoenen, eenden, honden en katten liepen overal. Maar er waren ook interessante planten als de cashew-boom en coca te zien. Het dierenleven hier was erg makkelijk te spotten: binnen een uur zagen we al talloze doodshoofdaapjes en capucijnapen, die hier in een gemengde groep leven. Dit was één van de meest spectaculaire dingen die ik gezien heb, de vele apen sprongen na elkaar van boom tot boom, recht over het voetpad. Absoluut een prachtig gezicht. En mijn missie op op zijn minst ara´s en doodshoofdaapjes te fotograferen was hiermee al geslaagd!
Onderstaande foto´s zijn achtereenvolgens een doodshoofdaap, nog een doodshoofdaap en ten slotte een capucijnaap.







Na een duik in het meer, was het tijd voor een boottocht. Op zoek naar reuzenotters en kaaimannen (die we niet tegenkwamen), zagen we meer apen. Deze keer rode brulapen. Dat maakte al vijf soorten in vier dagen. En de vogels op het meer waren bijzonder de moeite waard. Ten eerste vele Hoatzins, een vogel die niet veranderd is sinds de prehistorie, een herkauwer is, en wonderbaarlijke sissende geluiden maakt. Daarnaast slangenhalsvogels, neotropische aalscholvers, `red and blue macaws´, VEEL papegaaien, ani´s, diverse reigersoorten (o.a. tiger heron en striated heron), zwaluwen en natuurlijk ontelbare kleine vogeltjes waarvan ik de naam niet meer weet. Dit tochtje was, ondanks de gemiste otters en kaaimannen, zeker geslaagd. Mijn camera-batterijen waren inmiddels leeg, en er was geen electriciteit tijdens deze trip, dus foto´s heb ik er niet van. Behalve een paar van Caroline´s camera misschien. Maar zonder camera wa het wel een heerlijk ontspannende activiteit, dit boottochtje!
De kaaiman-zoektocht die daarna plaatsvond in de vroege avond leverde slechts één exemplaar van de zwarte kaaiman op. Er waren echter wél nachtaapjes (cool!) en tarantulas (hairy) te zien rond de lodge.

En toen volgde, op dag vijf (vandaag), de terugtocht naar Puerto Maldonado en vervolgens Cusco. De dag begon al om 5:30, zodat we nog een bezoekje konden bregen aan de lokale papegaaien/ara verzamelplaats. In pricipe ook een colpa, maar dan niet voor klei, maar voor palmbomen. De vogels eten namelijk van de de dode palmbomen. En ja, hier waren zowaar enkele tientallen ara´s te zien en daarnaast vele kleurrijke papaegaaien. Zijn de meeste papegaaien slecht groen met een gekleurde vlek (in tegenstelling tot de kleurrijke ara´s), deze vogels waren half geel, half groen. In een boom in de verte zaten al twee reusachtige blauw-gele ara´s te wachten op hun beurt, maar toen begon het te regenen. En ara´s eten niet als het regent...
Dus we haastten ons naar de ingang van het park en toen we nét binnen waren, begon de echte tropische regenbui. Tijdens zo´n bui blijft het in dit deel van de jungle de hele dag regenen en wel met een enorme intensiteit. De rivier gedoeg zich nu was nu werkelijk alsof het een groot meer of de zee was. Maar twee uur later arriveerden we in Puerto Maldonado, aten een laat ontbij en werden naar het vliegveld gebracht.

En nu zit ik weer in Cusco! Na vijf dagen zonder stromend water (buiten de rivieren...) was douchen de eerste activiteit hier, gevolgd door een decadente lunch en wat welverdiende internettijd.

Samengevat kan ik zeggen dat de Amazone-trip gedeeltelijk geslaagd was en gedeeltelijk een beetje tegenviel. Ik heb maar één kleine kaaiman gezien, niet gevist, geen reuzenotters, jaguars of tamandua´s gezien en het regende twee van de vijf dagen, waardoor activiteiten geannuleerd werden. Maar dat is nu eenmaal de natuur en dat is het begin van de regentijd. Aan de andere kant heb ik WEL zes soorten apen gezien, waaronder doodshoofdaapjes (dat maakt acht soorten in totaal sinds het begin van de reis), drie soorten ara´s, een familie capibara´s en vele soorten interessante, nieuwe vogels. Ik heb laag en zeer hoog water in de rivier meegemaakt, gekampeerd in de Amazone, goed gegeten op kleine kano´s, zonder electriciteit en stromend water de nacht doorgebracht, op een wondermooi oxbow lake gevaren en ben diep in het regenwoud geweest op een niet-toeristische plek. Het voelt achteraf als een enorme missie die nu (gelukkig) achter de rug is, maar die absoluut de moeite waard was.