Dag 20, Guadalajara: rustig aan...

Guadalajara, een erg relaxte stad, vergeleken met Mexico City! Het is hier ruim opgezet, er zijn veel parkjes en pleinen, op de stoepen staat maar één rij kraampjes ipv twee en er zijn gewoon veel minder mensen op straat. Ik mis wel al die VW kevertaxi´s, die ik associeerde met de grote stad!
De bevolking is hier ook anders; er is meer diversiteit (dus ook blond, rood en bruin) en ik ben daarom minder een bezienswaardigheid dan in DF. En het weer, dat is gewoon ideaal hier! Warm (30 graden), maar niet vochtig en ook ´s avonds wordt het niet koud.

Op zaterdagavond zijn we met een groep mensen van het hostel naar een club geweest, Wallstreet. Waarom die zo heet, weet ik niet, want het decor bestaat voornamelijk uit palmbomen en ander tropisch spul. Nu was dit een georganiseerd tripje, waarbij we alleen 20 pesos pp moesten betalen voor de lift heen en terug. Die lift geschiede met de Ford Explorer (stationwagon) van Alberto, de entertainent expert. Het verwonderde me al dat er 10 mensen in die auto passen (in 3,4,3 opsatelling), maar later kwam ik er achter dat 10 zeker de limiet niet is...

We vertrokken om 11 uur naar de club (de afspraak was 10 uur, maar in dit deel van Mexico nemen ze het niet zo nauw). En er zou geen cover-charge zijn. Daar aangekomen, moesten we dus mooi 60 pesos betalen. Blijkt dat het alleen tot 11 uur gratis is! Ja, wie was er ook al weer een uur te laat? Toen mochten de vrouwen opeens wel gratis naar binnen (alleen die uit het hostel!), maar de rest moest gewoon betalen. Er rolde uiteindeljk een compromis uit, dat we maar één kaartje per drie personen hoefden te kopen...
En ach, het was best leuk daar. Het zou reggae-avond zijn, maar dat heb ik eigenlijk de hele avond niet gehoord. Afwisselend Mexicaans-populair, reggaeton en een live-sambaband. Dat is dus Braziliaans, maar het bleek wel verreweg het populairst.

Toen moesten we weer terug. Alberto had niet teveel bier op, dus we hadden er wel vertrouwen in. Er waren nog wat mensen uit het hostel die een lift wilden en dat was natuurlijk geen enkel probleem. Er moesten deze keer dus 12 mensen in het Fordje... En in de gezellige 3,5,4 opstelling reden we terug!

Tja, en dan de zondag. Ik geloof dat er de mogelijkheid bestaat om naar een voetbalwedstrijd te gaan vanmiddag, gevolgd door een bezoek aan het Mexicaans worstelen.

Dag 19, Guadalajara!

Eigenlijk ben ik bijna de hele dag in Zacatecas geweest vandaag, maar ik slaap in ieder geval in Guadalajara vannacht.

Vandaag was een feestelijke dag in Zacatecas: een school of meerdere scholen bestonden 20 jaar. Het kwam erop neer dat in de hele stad schoolkinderen aan het dansen, zingen en toneelspelen waren. En omdat ze hier nog in schooluniform lopen, valt dat nogal op. Korte rokjes, kousen types dus, maar ja ze zijn een beetje jong natuurlijk...

Ik kon pas na één uur mijn was ophalen bij de laundry-service, dus het werd een laat vertrek uit Zacatecas. Uiteindelijk had ik om vier uur een bus naar Guadalajara. Aangezien het ding tig keer stopte in ieder dorp (en hetwas nogwel een 1e klas bus), duurde de rit bijna zes-en-half uur. Wel een ontzettend mooie rit. Van de woestijn, door de bergen, de rijstvelden en de magay (tequila) velden naar de grote stad. En het voelt hier ook weer heel anders! Zacatecas ligt op 2500 meter hoogte en dan kan het behoorlijk koud worden ´s avonds. Ik heb daar voor het eerst mijn vest aan moeten doen. In Guadalajara (op 1500 meter) is het bijna tropisch warm en zwoel.

Direct door naar de kust was onmogelijk door mijn latenight-arival, dus ik ben Gudalajara maar in gegaan. De stad waar ik het meest over weet van alle Mexicaanse steden, met name door de verhalen van Maaike. En door die verhalen maakte ik me toch een beetje zorgen toen we de stad naderden. Vanaf de rondweg heb je een mooi uitzicht op de stad. En die stad blijkt dan erg groot te zijn. Zeg maar, oneindig groot, net als DF. Dat DF vier keer zo groot is, boeit niet zoveel als ze beide oneindig groot lijken...
Het busstation is absurd, belachelijk, gigantisch groot, maar daar wilde ik alleen maar vandaan, dus dat was makkelijk.
Alhoewel: er is (vrijwel) geen metro hier. Dus ik moest met de bus... Daar had ik ook al niet veel goeds over gehoord. De eerste de beste bus reed door, dus ik veranderde mijn strategie. Iedere keer als er een bus aankwam, sprong ik er bijna voor, zodat de chauffeur iig de deur open deed. Dan vroeg ik of hij naar het centrum ging. Na vijf pogingen, was ik zo helder het nummer van de goede bus te vragen. Even later had ik zowaar bus 6106 naar het centrum te pakken...
En dan uitstappen! Waar? Toen het er een beetje als binnenstad begon uit te zien (na een half uur in de bus), probeerde ik mijn Spaans maar eens uit op een medepassagier. En zowaar, ik was nog maar twee haltes van mijn bestemming verwijderd! Toen ik vervolgens vroeg waar Hostal Gudalajara was, kon hij het helder uitleggen, maar liep vervolgens ook nog eens mee. Aardige man en ik liep tenminste in één keer goed in een nieuwe stad, geweldig!
Tijdens dat tochtje viel me op dat het verkeer nogal rustig is, terwijl ik me voorbereid had op taferelen zoals we die alleen uit Parijs/Rome/Athene kennen. Misschien omdat het weekend is? Ik heb wel het slechte wegdek ervaren en bermbrandjes geien, het lijkt allemaal wat Spartaanser dan DF.

Tot slot: helaas, na een supersnelle internetverbinding in Zacatecas, waarmee ik vrolijk foto´s kon uploaden, is het hier weer erg traag. Dus geen foto´s meer voorlopig!

Dag 18, Zacatecas: wat ik vergeten was

Ik heb nog meer gedaan gisteren in Zacatecas en ik beschik over nieuwe foto´s! Voor ik de heuvel opging, heb ik de grootste zilvermijn ter wereld bezocht: mina el Eden. Hier wordt nog steeds 200 ton zilver per dag geproduceerd, volgens de reisgids. Het lijkt me wat veel, maar goed, het is er inderdaad erg groot. Van de rondleiding in het Spaans was natuurlijk niet alles te volgen, maar alleen er rondlopen was al zeer indrukwekkend. Diep in de mijn is zelfs een discotheek... Op onderstaande foto maak ik gebruik van de bijbehorende toiletten.



En dan nog wat foto´s van de eerste avond (karaoke en mezcal dus):





Ik hoorde overigens dat zo´n flesje baggerkwaliteit-mezcal maar 12 pesos kost. Dat is 85 cent... Gek hoor dat ze daar graag dronken mee worden!
Gisteren werd het uiteindelijk geen straatfeest, maar een club. Het was alleen wel een gay-club, dus ik was blij omgeven te zijn door een groot aantal vrouwelijke studenten. Eigenlijk best gezellig, al heb ik het bij drinken gelaten, de moves van de dansende mensen op het podium waren toch echt te lachtwekkend hier. Mexicanen dansen al ´anders´ en de gay-community doet daar nog een schepje bovenop. De tequila was hier echter maar 35 pesos, voor twee glazen. Ik had gedacht er wel eentje te kunnen slijten aan één van de Mexicanen uit de groep, maar het bleken fervente bierdrinkers en na de mezcal van de avond ervoor kon er blijkbaar geen tequila meer bij. Dus onder grote belangstelling moest ik ze beide achteroverslaan. Maar ze smaakten prima, dus ik klaag niet.

Vandaag was een rustig dagje, ik heb alleen wat rondgelopen door de stad. Het is best een mooie stad, met dure gebouwen door alle inkomsten van de zilvermijn. En vele koloniale gebouwen die de pleinen een Europese uitstraling geven. De foto´s heb ik later! Morgen ga ik ergens anders heen, waarschijnlijk richting westkust. Mijn eerste keer naar El Pacifico!

Dag 15-16-17, Zacatecas

Dit is wel enorm afkicken hoor, ineens weer helemaal in je eentje reizen!

Ik arriveerde dus tegen middernacht in Zacatecas, een stad aan de rand van de woestijn. Er reden geen bussen meer en ik had geen hostel gereserveerd. Ik noemde wat hostels tegen een taxichauffeur en 10 minuten later had ik een dorm voor mijzelf in een prachtig hostel in het centrum.

De volgende morgen werd ik helaas deze kamer uitgegooid, omdat er een grote groep kunst-studenten was gearriveerd. Die moesten bij elkaar en ik naar de eerste verdieping. Boeide niet zoveel, was ik gelijk wakker... Nog voor het ontbijt werd ik uitgenodigd om een museum te bezoeken, samen met de kunst-studenten, die overigens op rondreis zijn langs diverse steden in het midden van Mexico, en een jongen uit San Francisco. Het museum was best interessant, met maskers, schilderijen en allerlei andere spullen uit een privé verzameling.

Toen ik mijn verhaaltje over Guanajuato aan het posten was, stond er ineens een meisje die mijn naam riep. Het bleek Daniela te zijn, die ik ook al in DF en Guanajuato ben tegengekomen. En in Gudalajara of Puerto Vallarta zal ik haar wel weer tegenkomen, het is verbazingwekkend hoe vaak je dezelfde mensen tegenkomt!

´s avonds ´moest´ ik mee naar een karaoke avond. Nu is dat eigenlijk niks voor mij, maar ach, een beetje meeblehren kon nog wel. Het duurde tot drie uur (op een dinsdag...) en daarna stond illegaal op straat meskal drinken op het programma. Meskal is de sterkere (en viezere) variant van tequila, het staat bekend als dé manier om snel dronken te worden. Ik heb het bij een paar slokjes gelaten.

Vandaag ben ik eindelijk de stad maar eens gaan bekijken. Het lijkt hier erg op Guanajuato, maar dan 5 keer zo groot en het voelt wat meer Mexicaans. Hier volgen wat foto´s van het uitzicht van bovenaf de heuvel (bereikbaar met kabelbaan) en vanaf het dakterras van het hostel.




Vanavond zou ik meegaan naar een straatfeest hier in Zacatecas. Met die kunst-studenten dus, waarvan er maar een paar Engels spreken. Ik ben benieuwd!

Dag 12-13-14: Guanajuato

Eindelijk weer een update. Want zoals de eerste week, was ook deze week het weekend bijzonder druk! Ik reisde op vrijdag van San Miguel de Allende naar Guanajuato. Dit was echter wel wat anders dan een verplaatsing naar de volgende stad! Het voelde als een vakantie binnen de grote reis.

In Guanajuato ligt een groot deel van de straten ondergronds en ik stapte dan ook uit de bus op een ondergronds busstation. Boven gekomen, kwam ik bijna meteen twee mensen tegen die ik uit DF kende. Ik sprak af ze later op de avond weer te ontmoeten, want ik had om 4 uur met Maaike afgesproken op de trap van Teatro Juarez. Het was tien over 4 maar ze zat daar al een uur te wachten... Valt eigenlijk nog best mee voor een afspraak gemaakt via email en met zulke lange reistijden!



Meteen die eerste avond was al ontzettend leuk, we hebben een beetje rondgelopen in de stad en foto´s gemaakt om daarna Bar Fly in te duiken. Een gezellig café, waar de bekenden uit DF ook waren en waar de tequila deze keer wel goed smaakte. Er is duidelijk een kwaliteitsverschil!


Op zaterdag hebben we alles nog eens bij daglicht bekeken, nog meer foto´s gemaakt van de prachtige kleurrijke gebouwen en straatjes, zijn naar diverse uitzichtpunten geweest en hebben nog meer bekenden uit vorige hostels ontmoet. Deze avond was nog beter dan de vorige: na Bar Fly volgde een bezoekje aan Grill Guanajuato. Hier mochten we gratis naar binnen, ondanks de cover-charge van 60 pesos. Als buitenlander mag je wel opvallend vaak gratis naar binnen in clubs in Mexico... Erg leuke club, met o.a. Tiësto en Fedde le Grand (nee, niet in levende lijve)!




De volgende dag had ik erg het zondagmiddaggevoel en hebben we wat rondgehangen en her en der gegeten. O ja, we zijn ook nog naar een beter hostel verhuisd, waar we voor dezelfde prijs een tweepersoonskamer hadden ipv een dormbed. ´s avonds was ik volgens mij nogal chagerijnig als gevolg van slaaptekort (sorry, mensen die daar last van hebben gehad!), maar ik heb me later op de avond wel vermaakt met dronken Mexicanen die zo nodig hun levensverhaal moesten vertellen en zelfs mijn drank betaalden.




Toen kwam er een einde aan het weekend en werd het maandag... Op het bussation nam ik afscheid van Maaike, die weer naar Guadalajara ging (succes daar!) en stapte ik zelf op een bus naar León. Daar heb ik drie uur gewacht op een bus naar Zacatecas, waar ik rond 11 uur ´s avonds aankwam. Maar daarover meer in mijn volgende update!

Dag 11, San Miguel de Allende: bioloogje spelen

Vandaag heb ik uitgeslapen tot 12 uur, net voordat de schoonmaakploeg me naar buiten joeg. Na zoveel half-slapeloze nachten in DF, was deze eenzame kamer een verademing...
Vandaag zijn er meer mensen bijgekomen, er is dus weer wat leven in de tent.


Ondanks een gat in de dag geslapen te hebben, heb ik best veel beleefd vandaag. Van een geheel andere orde dan in DF, maar wel leuk. San Miguel de Allende is wel mooi enzo, maar er zijn zoveel Amerikanen en het is ook zo gericht op Amerikanen... Je zou het zelfs decadent kunnen noemen, de grote ford-trucks met nummerborden uit Texas en New York staan geparkeerd voor de villa's. Het stadscentrum ziet er wel Mexicaans uit, maar ik heb dus de hele stad links laten liggen en ben naar het hoogste punt van de stad gelopen, waar de rijke Mexicanen wonen en de Amerikanen hun tweede huis laten bouwen. Er zijn nog veel stukken grond te koop, dus sla je slag!

En daar boven op de berg ontdekte ik de ingang van de botanische tuin. Deze tuin bevat een grote collectie catussen en succulenten (vetplanten), want Mexico is het land waar de meeste verschillende soorten in deze plantenfamilies voorkomen. En die moeten onderzocht en beschermd worden.
In het aangrenzende reservaat viel ik van de ene verbazing in de andere: nog meer cactussen, een stuwdam, ruines, een enorme kloof en een wetland met vele vogels... Dat had ik dus zeker niet verwacht in deze woestijnachitge omgeving. Er waren zelf ibissen en witte reigers! Ik voelde me weer helemaal bioloog en heb er zeker 5 uur rondgelopen en zo'n 100 foto's gemaakt!

Daarna terug naar beneden en wat eten. Ik was wel een beetje Remi in het reteurant, terwijl ik enchiladas zat te eten. Het eten van straatvoedsel in de grote stad heeft absoluut meer sfeer. Morgen ga ik weer naar een grotere stad: Guanajuato. Dat zou in een spectaculaire omgeving liggen en heeft een fabelachtig stratenplan wat antieke ondergrondse straten combineerd met moderne bovengrondse kronkelwegen. Ik ben benieuwd.

Dag 10, San Miguel de Allende: Montezuma, de hel en de hemel?

Even een onsmakelijke eerste alinea. Vanochtend kreeg ik last van Montezuma's Revenge. Montezuma was (1 van?) de laatste keizers der Azteken/Mexica en nam het op tegen de Spanjaarden. Hij legde helaas het loodje en de Spanjaarden namen zijn gebied over. Echter, de wraak van Montezuma zal zoet zijn... Het is de lokale benaming voor diarree, mocht je dat nog niet weten. Iemand uit het hostel die onderzoek doet naar de watervoorziening van DF zei "Als je het water hier drinkt, ga je dood. Maar ik gebruik het wel om mijn tanden te poetsen" Ik dus ook, maar ik ben bang, dat m'n darmen daar soms ook niet zo blij mee zijn.

Vandaag vertrekken naar Guanajuato is wat onhandig, als ik daar in het weekend wil zijn. Bovendien wil ik eerst op een rustiger plek even DF uit m'n hoofd zetten. Dus ik ga ergens een tussenstop doen en wel in San Miguel de Allende.

Ik ben hier twee dagen en ga misschien ook nog een dorpje in de buurt bezoeken. En dan vrijdag naar Guanajuato, wat vanaf hier maar anderhalf uur is. Daar is Maaike dan misschien ook {hup, de stad uit!}, dus dat wordt vast gezellig!

De busreis zou geen probleem zijn, voor korte afstanden hoef je niet te reserveren. Geen van de drie hostels echer, toonde beschikbaarheid op het internet. Ik moest dus bellen. Hablas Ingles? Het meisje van het hostel reageerde met een verontschuldigend Nooooo. Hm, dat moest dus in het Spaans. Wonderbaarlijk genoeg snapte ik het meeste en snapte ze mij ook nog. Er was dus gewoon ruimte. Inpakken en wegwezen maar!

Het was erg raar om die middag voor het laatst in Mexico-City te zijn. Het leek er bijna op alsof ik verhuisd was van Utrecht naar DF en het voelde toch een beetje als een afscheid an negen dagen. Dus nog een rondje over de markt, waar mensen bij een DVD stand spontaan handen wilden schudden {hola amigo enzo}. Proviand ingeslagen en daarna met zware bepakking de metro in. Het was pas 3 uur, maar toch ongelooflijk druk. En om bij het busstation te komen, moest ik twee keer overstappen, op enkele van de meest beruchte metrostations van de stad. Bij de eerste overstap heb ik twee treinen voorbij laten gaan, omdat ze zo sjokvol zaten. De derde was iets beter, maar werd bij het volgende station zo vol gepropt dat ik compeet ingesloten werd, en dat met twee tassen voor m'n neus en al m'n bezittingen bij me. Ik dacht dat er wel iets gestolen MOEST worden, maar er gebeurde weer eens helemaal niets. Gelukkig!

De busreis verliep voorspoedig in het meest luxueuze OV-voertuig dat ik ooit heb gezien. Slechts 27 stoelen, type eerste klas in het vliegtuig. Oneindige beenruimte, gratis drankje en sandwich, koptelefoon voor de films en grote badkamer/WC aan boord. Voor Mexico is deze bus duur {20 euro), maar voor het eerste reisje vond ik het wel erg relaxt. In de bus zaten twee groepen mensen: zakenlui en bejaarden. De eerste stop was Quaratero, wat bekend staat om zijn robot-industrie. Hier stapten dan ook alle zakenmensen uit. Dus geen gebliep van laptops en telefoons meer. San Miguel de Allende staat bekend als ideaal oort om te leven, dus er gaan nogal veel bejaarden heen na hun pensioen. Eenmaal daar aangekomen, ziet het er helemaal niet zo oubollig uit gelukkig.

Het vervoer van busstation naar het centrum gaat met een lokale rammelbus. Hij stopt niet eens, ik moet gewoon op de rijdende bus springen. En dat is nogal waaghalzerij met 15 kilo bagage!
Nu ben ik in Hostal Alzatraz, in een straatje wat bijna Grieks aandoet. In het hostel zijn nog drie andere mensen en ik slaap alleen op een kamer. Wat een verschil met DF! Van de metro-hel in de hemelse rust? In ieder geval even geen tequila en nachtelijke herrie hier, denk ik zo. En weinig Engels, ondanks al die Amerikaanse bejaarden in deze stad...

Nog even dit: mijn Mexicaanse mobiele nummer heb ik nog, ik ben echter mijn telefoon kwijt. Ja, kwijt. Geen idee of hij ergens op de grond is gevallen, is gejat of gewoon in de voering van een broek zit o.i.d. Dus ik ben weer lekker afhankelijk van de telefooncel, eigenlijk zoals het hoort op vakantie. Als je me moet hebben, kun je mailen!

Dag 9, Mexico-City

Voor ik vertrok, heb ik een nieuwe bankrekening bij ABN-AMRO afgesloten, waarbij pinnen in het buitenland gratis is. Nu ben ik net mijn rekening aan het checken op Internet, zie ik dat de ABN-AMRO ineens transactiekosten van 2,25 euro in rekening brengt. En ik pin hier iedere dag, dat wordt dus een kostenpost van 800 euro per jaar... Terugvliegen en zelf een nieuwe rekening bij de Rabobank afsluiten is goedkoper. Vooral omdat ik voor de 26e nog een terugvlucht heb staan, die ik niet van plan was te gebruiken.
Maar ik ga het maar proberen te regelen per mail, post en telefoon...

Ok, ik heb ook nog wat gedaan vandaag. Met name erg veel lopen, ik denk een kilometer of 20. Ik ben naar het National History Museum geweest, wat gesitueerd is in een kasteel op een heuvel in het Chpúltepec park. Weer een mooi uitzicht, over de stad en het Chapúltepec park, wat het grootste stadpark van Latijns-Amerika schijnt te zijn (686 hectare). En het is inderdaag erg groot. Naast diverse musea, de dierentuin en een pretpark bevat het twee meren en heel veel bos. Hier zag ik zelfs een aantal wilde dieren: eekhoorntjes en een hagedis (en een hoop luidruchtige vogels). Ook in het kasteel was veel moois te zien, met name muurschilderingen en wapenrustingen, die vertellen over het onafhankelijk worden van Mexico. Daarna naar de dierentuin, die nog gratis was ook, dus weer een meevaller. De dieren leken het naar hun zin te hebben en de honderden kinderen op schoolreisje ook...

Morgen vertrek ik waarschijnlijk naar Guanajuato, een busreis van een uurtje of vijf.

Update: ABN-AMRO reageerde snel op m'n mail en beloven dat de 2,25 per transactie alleen in de omschrijving staat en niet in rekening wordt gebracht. Dat vertrouw ik dan maar.

Dag 8, Mexico City

Gisteren was het maandag en dat betekent dat ik nu een week hier ben. Ik had weinig zin om iets te gaan doen (de avonden zijn zwaar hier), dus ik heb foto´s geüpload. Het duurt bijna 5 minuten per foto, omdat ik ze niet kleiner kan maken, daar is hier geen software voor. Maar nu staan er tenminste een paar. En ook vandaag kan ik jullie verblijden met een foto, waar ik bovendien zelf op sta (links dus).


Twee mensen waar ik de laatste dagen veel mee heb gedaan, Felix en Daniëlla (die overigens uit Feldkirch in Oostenrijk komt), vertrekken vandaag naar Querétaro en daarna richting Guanajuato en Guadalajara. Ik wil ook die kant op, maar niet in zo snel (ze moeten beiden in de USA zijn binnen een week). Ik ben nog wat taco´s met hen gaan eten en vervolgens even in de Footprint gebladerd (voor het eerst) voor tips voor sightseeing in DF. De basilica de Gudaloupe klinkt wel apart: het is het nummero uno bedevaartsoort in Latijns-Amerika en het is maar een half uurtje reizen met de metro. Die metro is trouwens spotgoedkoop; voor 2 pesos (15 eurocent) kun je onbeperkt reizen en overstappen.

De oude basiliek is groot, het plein is groter en de nieuwe basiliek (de oude valt uit elkaar) is enorm. Duizenden mensen luisteren naar een preek. Buiten staat een groot standbeeld van de paus en ook de pausmobiel, waarmee de voorlaatste paus vijf keer een bezoek aan de stad bracht, is tentoongesteld. Maar dan volgt de klim naar de top van de berg, waar niet minder dan zeven kerken staan! Het uitzicht is fenomenaal!



Op het plein voor de basiliek willen een paar jochies van een jaar of 10 graag met me op de foto. Die rare gringo moet natuurlijk in het plakboek... En bij een fruitstalletje wordt er geanimeerd gereageerd op mijn on-Mexicaanse voorkomen. Ik had het idee dat ik gekoppeld werd aan de dochter van de verkoopster...

´s avonds heb ik een gesprek met een Australiër aan de bar, hij vond dat je absoluut niks te zoeken hebt in Mexico City voor meer dan een week. Hij was nogal dronken, maar er zit misschien een kern van waarheid in, het wordt tijd voor meer landelijk avontuur. Vandaag ga ik naar de dierentuin, misschien nog een museum en wat zaakjes regelen en dan morgen weg hier!

Oh ja, ik heb eindelijk mole con pollo kunnen proberen (kip met chocola), een typisch Mexicaans gerecht. De chocola is echter niet zoet maar pittig. Het smaakt apart, maar wel lekker.

Tot de volgende keer maar weer!

Dag 5-6-7, Mexico City (nu met foto´s!)

Ik kan niet iedere dag blijven updaten hoor, het weekend is hier veel te druk om achter de PC te gaan zitten!



- Op vrijdag ben ik met Felix naar Teohtiuacan geweest, het tempelcomplex in de buurt van Mexico-City. En dat is echt ongelooflijk! Mocht je ooit nog in Mexico komen, ga naar deze plek, het is echt onbeschrijfelijk indrukwekkend! Met name de tempel van de zon en de tempel van de maan zijn groot en erg de moeite waard. En als je over de 3 kilometer lange ´road of the dead´ aan komt lopen, is het uitzicht echt ontzettend mooi.


Na dit eerste uitstapje buiten de bewouwde kom van Mexico City (met Mariachi´s in de bus...), spendeerden we nog wat tijd op de lokale markt, waar er lekker eten verkrijgbaar was. Daarna keerden we weer terug naar het hostel. In de loop van de avond veranderde de sfeer in het hostel van gezellig in alcohol-geïnduceerd plezier. Leuk avondje...

- Zaterdag zijn we naar een buitenwijk van Mexico-City geweest, Xochimilco (of Chochimilco). Dat is 45 minuten met de bus (deze metrolijn reed niet dit weekend) en vervolgens nog 45 minuten met de ´sneltram´. Anderhalf uur reizen dus en je bent nog steeds in de stad! Het is het oude handel- en landbouwcentrum van Mexico-City: er worden allerlei goederen verbouwd en verhandeld, gedeeltelijk op het water. Met een bootje zijn we de kanalen afgevaren. Daar kom je tientallen andere bootjes tegen, met andere toeristen, mexicaanse families (het is nog vakantie) en ook bootjes met Mariachi´s, kooplui en eten.
Behalve de bootjes zijn er hier ook ´gewone´ markten, maar dan meer geralateerd aan agrarische producten. Fruit, vlees en dieren dus. De dieren in kleine kooitjes waren niet zo´n gezellig gezicht, maar met varkenskoppen kun je leuke foto´s maken...

´s avonds ben ik met wat mensen uit het hostel naar het Giribaldi plein gelopen. Dit is een plein met bars aan drie zijden en een weg aan één kant. Denk aan het Neude in Utrecht. Het staat vol met eettentjes, mariachi´s, verkopers en nog meer eettentjes. Met een literfles bier per persoon hangen we wat rond, eten taco´s en quesedilla´s en worden vaak lastiggevallen door opdringerige bedelaars (één peso maar, por favor...). De sfeer is goed, een beetje koninginnedag-achtig. Om half vier zijn we weer terug in het hostel. Leuk ook op midden in de nacht over straat te lopen in zo´n grote stad, het voelt niet echt onveilig.

- En dan de zondag. Ik vergeet vandaag de zonnebrand en dat heb ik helaas gemerkt. Rode nek en nog rodere neus... Vandaag is een andere wijk van Mexico-City aan de beurt: Coyacan. Het is een erg rijke wijk, met direct bij de uitgang van de metro een grote mall, American-style. Hier zitten de echte merkwinkels, waar alles westerse prijzen heeft.
We gaan met vijf mensen van het hostel (uit Duitsland, Oostenrijk, USA en Australië) en ik weet gelijk weer waarom ik alleen ben gaan reizen: vijf mensen is een onoverzichtelijk aantal, je bent meer aan het wachten en overleggen dan iets aan het doen. Maar uiteindelijk arriveren we wel in de wijk. In Coyacan staan oude kerken, huizen en veel tropische vegetatie. Het is er dorps-achtig rustig, behalve dan op de markt (ja ook hier, maar alleen op zondag). Die markt lijkt hét zondagmiddaguitje te zijn voor de Mexicanen. Toch heel anders dan in het centrum.

Op de terugweg in de metro neem ik opngieuw het fenomeen waar van spullen verkopen in het OV. Er komt om de paar haltes een man de metro in met een draagbare CD- of DVD-speler en een sample-CD. Op maximumvolume worden de intro´s van de grootste 80´s, 90´s of salsahits gedraaid en deze kun je dan gaan kopen. Sommige hebben er zelfs eentje met een breedbeelscherm, waar de bijbehorende videoclips op draaien en wat ze triomfantelijk showen aan iedereen. Vreemd, maar grappig...


Na deze drie dagen heb ik een aantal conclusies kunnen trekken. Ik heb even genoeg markten gezien, mischien heb ik zelfs wel even genoeg van de stad. En ik praat absoluut 0 komma 0 Spaans op dit moment. Mijn Engels is volgens mij enorm vooruit gegaan, want dat praat ik nu fulltime (nog geen Hollanders gezien), maar het schiet niet echt op met het Spaans zo natuurlijk! Dus ik moet het platteland gaan opzoeken binnenkort of meer in m´n eentje door de stad zwerven.

Dag 4, Mexico City: cultuur en markten

Ik ben nooit van plan geweest om m´n blog dagelijks te updaten, maar ik moet bekennen dat ik het wel leuk vind en zeker ook dat mensen het met plezier lezen!

Na dagen doelloos rondlopen, werd het tijd om vandaag wat cultureels te gaan doen. Met de Duitsers Felix en George ben ik daarom naar het Antropologisch museum geweest (voor de zekerheid had ik slippers aangedaan, deze keer). Het museum ligt in een ander deel van het centrum, zo´n 30 minuten met de metro. Er is vanalles over de Maya´s, Tolteken en Azteken (die ze hier Mexica noemen) en over Technotitlan (het oude Mexico-City) te vinden. Alles wordt erg aantrekkelijk gepresenteerd in dit bijzonder grote museum. We werden er ook nog twee keer geïnterviewd door scholieren, dat begint een gewoonte te worden! George besloot de scholieren te interviewen en dat op te nemen met zijn videocamera. Dat was natuurlijk wat onverwachts voor ze, maar ze werkten mee...

Na een paar uurtjes in het museum werd het tijd om weer van het mooie weer te genieten. Het is hier iedere dag mooi weer, maar toch lijkt het zonde om binnen te gaan zitten. Tegenover het museum ligt het bosque de Chapaltupec, een groot recreatiepark met onder andere één van de vijf dierentuinen van Mexico City en een meer met bootjes en waterfietsen. We lopen een rondje om het meer, proberen wat voedsel en besluiten terug te gaan naar het oude centrum.

Want de Duitsers zijn nog niet in de Merced markt geweest! Deze keer benaderen we de bladerunner stad van de andere kant en vallen met onze neus in de foodcourt!!! Dat is nog eens een belevenis: de drukte van de markt, gecombineerd met Mexicaans eten. We hebben wat vage producten geprobeerd, waarvan ik de naam ben vergeten. Er zaten onder andere eetbare gele bloemen in. Na deze culinaire ontdekkingstocht, hebben we nog een rondje over de markt gedaan en zijn terug gegaan naar het hostel.

Verder heb ik ´s avonds, net voor zonsondergang, nog wat rondgelopen door de straten rond het hostel, waar de markten werden afgebroken. Op dat moment ziet het er allemaal erg surrealistisch uit, met veel afval in de straten (wat netjes opgeruimd wordt), rondrennende kinderen en honden, mensen die de doosjes van hun illegale CD´s poetsen en opruimen en dit allemaal verlicht door een laagstaande zon.

Morgen zijn de grote tempels net buiten Mexico-City aan de beurt: Teotihuacan.

Dag 3, Mexico City: wat hebben we geleerd vandaag?

Ok, het was een leerzaam dagje vandaag.

Gisteravond besloot ik alle verkrijgbare biertjes in het hostel te proberen. Corona, Leon, Pacifico en nog een paar die ik ben vergeten. Opzich prima, maar de combinatie met de (gratis!) shots tequila beviel iets minder... En niet te vergeten de verschrikkelijk gore smaak van een ´michilada´: bier met zout, kruiden en limoen. Echt niet aan te raden!
Aan de badkamer te zien was ik niet de enige die zich wat minder fris voelde de volgende ochtend. Het was daar gewoon te ranzig voor woorden.

Wat ook ranzig is, is zout op je fruit laten doen. Dat is hier heel normaal (zout en limoen combineren met alles, blijkbaar), maar ik vind er niks aan. Al lopend door de stad kwam ik weer eens bij een markt. Vergeet die van gisteren, dat was gewoon een erg grote braderie. De Merced markt is gigantisch. Electronica, DVD´s, plastic zooi, fruit, vlees, fietsen, alles is er verkrijgbaar. Overdekt, half-overdekt, buiten, kruipdoor-sluipdoor, rondrijdende scooters, ongelooflijk. Een combinatie tussen de HCC-dagen en de stad uit Bladerunner.


Ook de illegale papegaaien bij de fruitstalletjes heb ik hier kunnen spotten, buurvrouw uit Guadalajara! Als ik soms de aanbiedingen zie op de markt, moet ik wel lachen. Igos de X-box y Playstation, 8 pesos (een halve euro per spel). MP3´s, 4 pesos (25 cent voor een hele CD vol). Merkschoenen, 150 pesos (een tientje)... Alles lijkt hier nep, ik dacht dat dat alleen in China gebeurde!
Ik heb ook nog een simkaart voor mijn telefoon gekocht, die is wel echt. Nu heb ik dus een Mexicaans mobiel nummer! Ik zal het binnenkort mailen naar belangstellenden.

En ja, wat was er nog meer te beleven vandaag? De Zócalo maar weer eens bezocht, want daar had ik nog geen foto´s van. Er was veel leven op het plein deze keer, met dansgroepjes en acrobaten enzo. Natuurlijk weer een interviewtje moeten doen voor een paar middelbare scholieren. En helaas was er ook iemand die het nodig vond om ongevraagd mijn schoenen te gaan poetsen. Met een kwasie-geïnteresseerd praatje zorgde hij ervoor dat ik daarvoor 200 peso betaalde, wat vervolgens 200 per schoen werd (´yes, special price, full leather´)... Toen ik wegliep, realiseerde ik me pas dat ik vrijwillig 30 euro weggegeven had aan deze eikel/oplichter. Het was eenmalig, zullen we maar zeggen, maar ik voelde me wel vrij kut daarna, ik had voor dat geld twee paar nieuwe (nep)schoenen kunnen kopen!

´s avonds ben ik gaan eten met wat hostel-genoten uit Duistsland en Israel. We ontdekten dat vrijwel alle horeca hier in het centrum om 9 uur sluit, slechts een paar tenten blijven open tot 11 uur. De enchilada´s waren wel lekker. Terug in het hostel kreeg ik meteen weer de eerste gratis tequila, deze keer direct in de mond gegoten... Ik moet stoppen, nu!

Dag 2, Mexico City: wat een stad!

Vandaag heb ik niet veel meer gedaan dan in Mexico City rondlopen. En ik heb nog maar een fractie van de stad gezien.



Na de hele nacht lastig gevallen te zijn door een mug, werd ik vanochtend redelijk uitgerust wakker. Lang leve het tijdsverschil. Eerst heb ik de facaliteiten van het hostel maar eens geprobeerd. Goede douches, met warm water en erg schoon. Het ontbijt is een beetje een zooitje, maar volgens de mensen hier die eerst in Zuid-Amerika zijn geweest, is het goed. Zal best, maar ik had meer verwacht dan broodjes, ei en geplette bonen. Voor het echte eten moet je gewoon op straat zijn.

Want daar op straat gebeurt het allemaal! Omdat er nogal wat negatieve verhalen in de rondte gaan over deze stad, ben ik eerst zonder tas, zonder camera en met 200 pesos op zak maar eens gaan kijken wat daar van waar is. Een paar honderd meter lopen en ik sta op het Zocalo, een van de grootste pleinen ter wereld (in China zijn een paar iets grotere). Er staat een enorme Mexicaanse vlag op en er lopen natuurlijk veel mensen. Direct valt op dat het, omdanks de vrij normale temperatuur van 25 graden, erg warm aanvoelt. De zon is ongelooflijk fel hier! Mexico City ligt vrij zuidelijk, maar ook op 2300 meter hoogte en bovendien is de lucht kraakhelder. Aan de overkant van het Zocalo loop ik de markt op, die tientalen straten en straatjes in beslag neemt. De markt is er iedere dag, de hele dag en is zo groot dat je er in kan verdwalen. En natuurlijk loop je zij aan zij, is het dringen en een hemel voor zakkenrollers. Maar er gebeurt niks, geen enkel gevoel van onveiligheid.

Dus ik ga terug naar het hostel (waar de stroom is uitgevallen), gebruik nu wel factor 20 en ga met de camera gewapend weer de stad in. Andere kant op, naar het hoogste gebouw van Mexico, de Torre de Latinoamericana. Slechts 141 meter hoog, maar het uizicht is erg mooi. Popocatepetl en Ixtaccíhuatl (vulkanen) zijn zichtbaar in de verte en ik spot een aantal interessante gebouwen en parken.



Beneden gekomen ga ik die dan ook maar eens bekijken. Door de drukste straat die ik totnogtoe ben tegengekomen, met NOG een markt, ook al zo groot. Deze heeft vooral electronica, maar dan ook echt alles. Zelfs Spider-man3 en Shrek 3 op DVD (die komen eind mei in de bios...), maar ook Andre Rieu op DVD en alles voor uw mobiele telefoon, spelcomputer en digitale camera. Het liefst worden de aanbiedingen met een megafoon meegedeeld aan het publiek.

Op het plein voor het museum voor schone kunsten merk ik voor het eerst dat ik erg opval als toerist. Een moeder wil graag dat ik met haar zoontje op de foto ga en schrijft in haar notitieblokje hoe ik heet en waar ik vandaan kom. Ook wordt ik twee keer voor een diepte interview gevraagd door middelbare scholieren. Eentje wordt op een memorecorder opgenomen, de andere op video. Leuk hoor... De vragen lopen uiteen van 'wat zijn leuke toeristische bestemmingen in het land waar je vandaag komt' en 'wat is je mening over liefde' tot 'wat vind je van Mexicaans eten'. Toen realiseerde ik me dat ik dat nog niet ophad... Dus ik ging de straatstalletjes maar eens langs. Daar kun je voor weinig veel kopen. Op plastic krukjes kun je dan aan de 'bar' je tacos's en caldo de pollo (kippensoep) opeten in de openlucht. Overal moet limoen en chili door en het smaakt erg goed. Nu nog afwachten of ik er ziek van wordt, want straatstalletjes in Mexico zijn niet zo goed voor de mens, volgens velen.

Maar tot nu toe valt alles in Mexico City mee, dus dat vast ook. Het is een prachtige stad, waar ik makkelijk nog dagen kan rondzwerven!

Het hostel is inmidels overgegaan van de Chili Peppers naar Mexicaanse muziek, dus het voelt ook hierbinnen weer wat meer authentiek. Hmm, nu dus reggaeton maar goed dat is ook Spaanstalig.

Hasta luego!

Dag 1, Mexico City: een hele lange dag

Nou, ik ben in Mexico City (DF)! Twintig miljoen mensen in één stad en je merkt er nauwelijks iets van eigenlijk.

Ondanks een veel te krappe planning, ben ik niks vergeten en heb ik ook mijn vlucht niet gemist. KLM is echt een goede maatschappij: prima service, heerlijk eten en vriendelijk personeel. Naast me in het vliegtuig zat de begeleider van de Mexicaanse Nationale kinderselectie latin-dansen. Ze hadden net in Boxmeer (of all places) vijf gouden medailles opgehaald. Natuurlijk ben ik direct uitgenodigd om langs te komen bij zijn huis in DF.
We kwamen ook nog op tijd aan in Mexico City, waar ik in de rij kon gaan staat voor immigratie. Vervolgens door de douane om er daarna achter te komen dat de bageafhandeling vóór de douane was... Dus na nóg een keer door de douane gegaan te zijn, kon ik mijn hostel bellen. Daar nam alleen niemand op, na tien minuten nog niet. Op het vliegveld stikt het gelukkig van de ´porters´, mensen die niet alleen je koffers dragen, maar ook allerhande hand-en-span-diensten verrichten. Een porter kreeg ze wel te pakken, lulde vijf minuten wat in het Spaans en het was geregeld. Er stond een half uur later inderdaad een ´taxi´. Gewoon klein autootje met een snelle Mexicaan (Ariel) achter het stuur en de laatste versie van te quiero, te quieeeeeeéro op CD. Andere backpackers bijladen en scheuren maar! Links en rechts inhalen en je vooral niet storen aan de maximumsnelheid of lijnen op de weg. Mooie tocht dus. En meer dan tijdens die rit heb ik ook niet gezien van DF. Buitenwijken met VW kever-taxis, kruispunten met verkeer-regelende politieagenten en bedelende kinderen gemoedelijk naast elkaar, veel voedselkraampjes en oude gebouwen in het centrum en overal leven op straat. Maar niet bijzonder druk. Het is dan ook nog paasvakantie.

Dan het hostel, dat is voornamelijk bevolkt door Amerikanen en enkele Duitsers, Fransen en Australiërs. Het Spaans komt vooral van de TV. Maarja, die Amerikanen zijn ook aardig, ik kreeg gelijk eten van ze. Het voelt voor mij alweer als vijf uur ´s ochtends, dus ik ga morgen maar de stad verkennen! Wat me in ieder geval opviel, is dat er helemaal GEEN smog hangt, maar de lucht mooi blauw is.

Ik typte dit trouwens op een toetsenbord waarvan alle tekens afgesleten zijn. Echt blind dus... Oud computertje, dat foto´s uploaden ook niet leuk vindt!