Dag 50-51-52, Mexico City

Ik moet het toegeven: de grote stad bevalt me veel beter dan ik vantevoren had verwacht. De verlaten stranden en jungles zijn ook prachtig, maar de kleine stadjes en dorpen vind ik maar niks. Dus blijf ik maar weer even in DF! Ik moet wel, maar daarover later meer.

Wat ik ook weer veel doe de laatste tijd, is films kijken. Na het Shakira-concert hebben we ´A Bridge to Therebithia´ gekeken, eigenlijk een kinderfilm, maar toch best OK. En ´Epic Movie´ is erg fout en erg leuk. Ik heb ook nog een paar DVD´tjes aangeschaft van ´Man on Fire´ en ´El Labirinthe del Fauno´, twee films met een sterke connectie met Mexico. De eerste speelt zich af in Mexico City en de tweede is van Guillermo del Torro, een regiseur afkomstig uit Guadalajara.
En ja, ik ben eindelijk naar Pirates of the Caribean 3 geweest. Wat kan ik daarover zeggen? Ik vind het maar een vreemde film, met een hoop absurde figuren en situaties. Vooral Calypso vond ik niet echt nodig. Ze heeft meer weg van the ´50 feet woman´ uit de jaren 50 dan van een mythisch figuur. Maar ik heb me wel vermaakt hoor! Nu ben ik erg benieuwd naar Die Hard 4...

In Guadalajara had ik al afscheid genomen van Maaike, maar hier in Mexico City dook ze weer op in het hostel. Matt en Nick waren er ook, maar dat was afgesproken. De Peyote-trip in Real de Catorce was hun goed bevallen en nu deden ze een paar dagen DF als afsluiting van hun vakantie in Mexico. Dus het was weer erg gezellig me z´n allen! De piramide´s en Shakira op zondag, zoals al gemeld in het vorige bericht. Op maandag zijn we naar de enorme La Merced markt geweest, die op iedereen indruk maakte. Met een hoop bier en vodka op zijn hebben we vervolgens de Torre Latino Amricana weer eens beklommen, maar deze keer ´s avonds. Het uitzicht is dan nog indrukwekkender met alle lichtjes van DF tot aan de horizon.



Matt en Nick wilden eigenlijk vertrekken op maandagavond, maar natuurlijk was het veel te gezellig en bleven ze nog een extra nacht. Daarmee was er genoeg tijd om wat rond te slenteren door de nachtelijke stad en de pleinen te verkennen met muziek, eten en drinken alom.
De volgende ochtend vertrokken ze dan tot echt naar Puerto Vallarta en Maaike ging meteen terug naar Guadalajara, dat ligt toch op de route. Ik ben die dag met Pablo (een Duitser) naar de murals in het Palacio des Bellas Artes gaan kijken. Dat zijn grote muurschilderingen van onder andere Diego Riviera, voor veel mensen 1 van de belangrijkste redenen om naar Mexico City te gaan.



Daarna stond een tripje naar een outletstore, 50 km verderop, op het programma. Ik had echt nieuwe t-shirts nodig, want alles slijt enorm snel tijdens het reizen. En een spijkerbroek, maar dat blijkt onmogelijk te zijn hier, want de standaard lengtemaat is 32, bij hoge uitzondering 34. En ik heb toch echt 36 nodig, dus dat is balen! Maar ik heb mijn t-shirts en ook nog eens erg goedkoop, er waren volop merkshirts voor onder een tientje.

Onderweg naar de metro kwamen we een aantal grote groepen scholieren tegen. Eentje was een meisjesschool en onze poging ons een weg te begeven door deze vrouwelijke menigte, resulteerde in veel hilariteit. Eerst alleen gegiechel, maar toen we reageerden werd dat massaal gefluit, gegil en meer. We voelden ons op z´n minst erg bekeken...

Oh, in de metro kwam ik in aanraking met 1 van de grote nadelen van Mexico City. Mijn portemonee is gejat uit een afgesloten zak van mijn broek. Hoe ze het doen, weet ik niet, maar het was enorm druk in die metro en er werd geduwd en getrokken, dus in de commotie heeft iemand zijn slag geslagen. Jammer van de 2400 pesos die er in zaten (160 euro), maar vooral zeer vervelend vanwege mijn bankpas die er ook inzat. Die blijken onmogelijk te vervangen als je in het buitenland zit! De bank vertelde me doodleuk dat ik hem persoonlijk moest gaan activeren in Nederland... Uiteindelijk, na een paar keer bellen, is er een oplossing uitgekomen, die bestaat uit meerdere brieven sturen naar Nederland en vervolgens mijn moeder de pas op laten sturen. Allemaal op eigen risico natuurlijk.

De rest van de dagen bestonden daarom uit een bezoekjes aan het politiebureau, banken (voor geld!) en veel telefoontjes. Vooral het krijgen van geld met alleen een creditcard bleek lastig te zijn. Uiteindelijk was er een bank die dat wilde doen en me bovendien traveler cheques kon verschaffen. In theorie heb ik mijn bankpas nu niet eens meer nodig om te reizen, maar het is toch wel veel handiger. Ook omdat ik hem nodig heb voor internetbankieren.
Ik ben hier nog wel even zoet mee, dus ik moet wel in DF blijven nu!

Dag 48-49, Mexico City: Shakira, Shakira

Na zeven weken ben ik weer terug in Mexico City. Omdat het nu regentijd is, ziet alles er fris en groen uit en is het minder heet. Vandaag zo´n 22 graden, heel wat comfortabeler dan 35. Het is leuk om de stad in deze situatie mee te maken, de regen maakt het ook een stuk minder stoffig en vies.

Op zondag ben ik opnieuw naar de piramides van Teotihuacan geweest, omdat iedereen daar toch heen ging en ik wel benieuwd was hoe het er na een paar weken regen uitziet. Biologisch gezien was het hier in ieder geval een stuk interessanter deze keer, met vogels, insecten en bloeiende planten tussen de tempels. Bovendien levert een groep mensen altijd weer nieuwe fotomogelijkheden op!



Na deze vermoeiende middag werd het tijd om ons tussen de gekte van de Zocalo te begeven. Er was daar namelijk een gratis concert van Shakira, ter afsluiting van haar Oral Fixation tour. Geen van ons allen kan zich een Shakira-fan noemen, maarja ze is best ok en het was gratis! Dus stonden we die avond tussen 210.000 Mexicanen en een paar toeristen. Ik ben gewend dat ik over de menigte heen kan kijken, zeker in dit land van kleine mensen. Echter, de evolutie heeft hier niet stilgestaan en echt iedere Mexicaan hield een periscoop van 80 cm lengte boven z´n hoofd, zodat ze ook over iedereen heen konden kijken. Daar ging mijn lengtevoordeel dus... Ik heb toch nog wat foto´s kunnen maken:




Deze zondag was ook een grootse sportmiddag:

- De voetbalfinale America vs Pachuca. Het werd 1-1 en dat betekent dat Pachuca nu kampioen van Mexico is.

- De GP van Monaco. Die kon ik hier niet zien, maar ik heb begrepen dat Alonso heeft gewonnen en dat hij nu samen met Hamilton het kampioenschap leidt.

- De Indy 500, gewonnen door Dario Franchitti, na een onderbreking van 3 uur vanwege de regen.

Wat een dag!

Dag 46-47, Guadalajara & Morelia

Ik ben dus een dag langer in Guadalajara gebleven. Nadat ik uren in het internetcafe had gezeten, was het eigenlijk al te laat om nog naar Morelia te gaan. Dus, ik heb weer ingechecked (ik krijg inmiddels 10% korting in het hostel) en ben een rondje door de stad gaan lopen.

Mijn plan was om het Panteon de Belen te bezoeken, een groot, historisch kerkhof hier. Dat bleek gesloten te zijn vanwege renovatiewerkzaamheden. Ik liep daarom maar wat verder in noordelijke richting en was getuige van een optocht ter ere van de maagd Maria. Iedere dag in juni (en blijkbaar ook eind mei) wordt een beeldje van de maagd Maria met een auto naar een andere kerk vervoerd. Voor de auto lopen traditioneel geklede krijgers, achter de auto lopen de gelovigen. De auto schijnt zijn motor niet te mogen starten en moet geduwd worden.

Toen ik weer terug wilde keren naar het zuiden/het centrum, heb ik blijkbaar een verkeerde afslag genomen, want enige tijd later liep ik tussen de grote villa´s. Van die huizen met een bewaker voor de deur en een hek om de tuin. En die staan toch echt in het westen van de stad. Even later herkende ik ineens de omgeving, en niet omdat ik in de buurt van het hostel was. Ik was bij het Minervaplein, ofwel in de buurt van Maaike´s huis, 5 kilometer van het hostel...
In totaal werd mijn geplande wandelingetje dus een tocht van 15 km en keerde ik tegen tien uur terug in het hostel. Op de terugweg kwam ik nog langs de beste bioscoop van Guadalajara, maar helaas: Pirates of the Caribean 3 ging hier pas op vrijdag in premiere.

De volgende dag ben ik dan toch naar Morelia gegaan. Bij het vertrek uit Guadalajara begon het te regenen en onderweg begon het te hozen. Het regenseizoen is eindelijk begonnen in het westen van Mexico!

Over Morelia kan ik kort zijn: ik vond er geen reet aan. Er was geen hostel en ik kwam terecht in een soort sportcentrum voor middelbare scholieren. Ik heb nauwelijks geslapen vanwege de herrie en ben ook mijn kamersleutel nog kwijtgeraakt. Dus de volgende dag ben ik zo snel mogelijk naar Mexico City vertrokken. En daar waren Matt en Nick in het hostel, die al een bed voor mij hadden gereserveerd. Even later arriveerde Maaike ook. Een reunie in DF, woehoe!

Op zondag wordt het een gekkenhuis hier, vanwege de finale van het voetbal en tegelijkertijd een gratis concert van Shakira op het grote plein in het centrum. Ik ben benieuwd!

Dag 44-45, Guadalajara: afscheid :-(

Het moment van afscheid nemen is weer eens gekomen. Als je reist, neem je zo vaak afscheid van mensen en afscheid van steden. Gelukkig blijven de herinneringen en de foto´s bestaan.

Op dinsdag, teruggekomen uit Puerto Vallarta, ben ik weer eens op de bank in Maaike´s huis blijven slapen. Met 50% deet is het daar best uit te houden. Het is te merken dat de regentijd er aan zit te komen: het is bloedheet (35 graden) en erg vochtig. De locals verwachtten dat het na het weekend gaat beginnen met regenen.

De volgende ochtend moest ik dus afscheid nemen van Maaike, ik zal haar in Mexico waarschijnlijk niet meer zien. Tot in Nederland dan maar!
Na weer eens ingechecked te hebben in mijn vaste hostel, besloot ik naar de dierentuin te gaan. Toen ik daar aankwam, leek alles gesloten te zijn. Later kwam ik er achter dat de ingang aan de andere kant was... Maar eigenlijk kwam ik toch voor het uitzicht dat je vanaf de dierentuin hebt. Ik liep dus maar de grote weg af tot het einde. En dan ook echt het einde, want er staat een hek aan het einde en daarna is er niks. Want Guadalajara grenst hier (in het noorden) aan een grote kloof (de barranca de Oblatos).

Voor mij is dit gewoon even mooi als de Grand Canyon, want ik weet niet beter... Het is nu de droge tijd, dus alles is een ´beetje´ kaal hier (foto 1). Alleen in de diepste diepten van de kloof is het nog vochtig en groeien bananenplanten en mangobomen. Al surfend op het internet, kwam ik een foto tegen van de kloof in de regentijd (foto 2). Dat is toch een wereld van verschil! Als ik deze twee zo vergelijk, vind ik het er toch dramatischer uitzien in de droge tijd.





Ik ben ook nog even naar een wasserette geweest om mijn stinkende, zoute en vieze was te laten reinigen. Echter, op de één of andere manier zijn mensen hier in Mexico niet in staat was schoon te krijgen. Het krimpt niet, het verkleurt niet, maar iedere vlek ziet er nog net zo uit als voordat het kledingstuk in de wasmachine verdween. Gelukkig krijg ik het in ieder geval fris, en netjes opgevouwen terug...

´s avonds kwam er weer een groep hostel-bewoners terug van een tripje naar Tequila. Er was zowaar een Nederlands meisje bij (pas de zesde Nederlander die ik in Mexico ben tegengekomen). En één van de mensen staat geheel toevallig op een foto die we zondag in de club in Puerto Vallarta hebben gemaakt!
Tijdens deze trip naat Tequila had Alberto geen ongeluk gehad, maar was wel aangehouden door de politie vanwege het inhalen over een doorgetrokken streep (200 pesos). En dat in Mexico, waar de strepen op de weg niet echt functioneel lijken te zijn...
De rest van de tijd bestond uit poolen, eten, drinken en dat was dan mijn laatste avond hier!

Nu zit ik al uren in een internetcafé, omdat het hier zo lekker koel is. En omdat ik mijn foto´s eindelijk moet uploaden natuurlijk. De laatste vier entries in mijn blog zijn nu ruim voorzien van foto´s en via de Flickr link, links op de pagina, zijn er nog meer te zien. Oh, dit is mijn uitzicht hier:



Vaarwel Guadalajara, op naar Morelia!

Dag 38 t/m 43: dichtbij Puerto Vallarta

Het is weer even geleden sinds ik mijn blog ge-update heb. En dat komt door een lang verblijf op een paradijselijke plek waar Internet een vies woord is en het leven nog bepaald wordt door de zon en de zee.








Niet dat ik in een hutje op het strand heb geleefd... Het was een condo (ofwel appartement) in een luxe gebouw even ten zuiden van Puerto Vallarta, wat Matt en Nick tijdelijk huren van familieleden. We logeerden op de 11e verdieping, en dat direct aan El Pacifico, dus het uitzicht was nog beter dan een ansichtkaart!
De pelikanen vlogen op ooghoogte vlak langs het balkon en de fregatvogels zo af en toe ook (maar meestel zweven die hoog in de lucht). Je kon de bodem van de oceaan zien vanaf het balkon, met zijn mantaroggen, penceelvissen en ander tropisch zeeleven. Helaas hebben we moeten constateren dat de populatie dolfijnen erg te lijden heeft onder het broeikaseffect, want we hebben er geen één gezien.
Trouwens, wat is het moeilijk om een pelikaan te fotograferen die vlak voor je neus vliegt!

En wat doe je dan zoal, als je zes dagen in een luxe condo verblijft? Matt, Nick en ik arriveerden op woensdagavond, vijf voor zeven, nog net op tijd voor happy hour. Toen we ieder twee Margarita´s bestelden, vroeg de ober meteen of er ieder nóg twee wilden. Natuurlijk wilden we dat!



Happy hour is hier echter wel een beetje duur, dus op dag twee hebebn we onze (nieuwe) flessen tequila uit de kast gehaald. Matt en Nick wilden proberen of ze in één dag een ´fifth´ konden veroberen (dat konden ze). Dat is dus één-vijfde gallon, ofwel 0,75 liter. Nu kan ik historisch gezien niet zo heel goed tegen goedkope tequila, dus ik heb het bij een halve liter gelaten. Ik moet toch een beetje aan m´n gezondheid denken! Met een zwembad voor de deur en twee prima stranden op letterlijk een steenworp afstand, kun je dat natuurlijk niet beter doen dan door te gaan zwemmen. Dat ontnuchtert bovendien!

De volgende dag brachten we een kort bezoek aan de stad Puerto Vallarta voor boodschappen enzo. Met alle ingrediënten voor chicken burrito´s keerden we terug naar ons condo. Daar heb ik eidelijk datgene gerookt wat overal illegaal is, behalve in Nederland. Mexico is daar blijkbaar toch hét land voor...

´s avonds arriveerde Maaike, die ook was uitgenodigd door Nick en Matt. Dat waren weer 33% meer zielen dus minstens 33% meer vreugd!

Ergens in de daaropvolgende dagen zijn Matt en ik naar/door een groep rotsen gezwommen, die een meter of 100 voor de kust liggen. Met een duikbril op is het zicht onderwater daar fenomenaal. Ik heb de fun van het snorkelen nu pas ontdekt en krijg nu helemaal zin in de Caribean en de Galapagos eilanden. In de rotsen waar we tussendoor zwommen, zijn grotten uitgesleten door het water en daar kun je natuurlijk doorheen zwemmen. Spectaculair! En het voelt als een hele overwinning als je na ruim een half uur zwemmen door de golven en de stroming weer veilig terugkeert op het strand. Want normaal doe je deze tocht met een bootje en een zwemvest...



Op zondag hebben we in de stad ontbeten in een fantastisch all-you-can-eat restaurant. Het eten is er vegetarisch en het oogt een beetje zweverig, maar de muurschilderingen zijn fabuleus. Het eten trouwens ook. Op het stadsstrand vam Puerto Vallarta waren er vandaag gelukkig een aantal prima kodak-moments voor de peilikaanfotograaf in mij, zodat ik nu wel een pelikaan heb kunnen fotograferen.



Die avond besloten we uit te gaan. Dit is Puerto Vallarta, dus is de zondag een prima avond om dat te gaan doen. Met een belachelijke hoeveelheid gel in ons haar, zonnebril op en een béétje aangeschoten stapten we in de bus. Na een bezoek aan de Oxxo (24-uurs supermarkt) voor Vodka en Redd Bull, stapten we nog meer aangeschoten een club binnen. Maaike heeft het vast een beetje moeilijk met ons gehad (ze was vrijwel nuchter), maar het was toch best leuk die avond... Ik liep per ongeluk uit de laatste bar weg zonder te betalen en gaf vervolgens de portier een fooi. De volgende foto heb ik van Maaike gejat, waarvoor dank:



De maandag bestond natuurlijk uit ontnuchteren, meer zwemmen en meer snorkelen. Vreemd genoeg had niemand behoefte aan meer tequila of bier. Daarom werd dit een avondje gezellig puzzelen en Starwars op VHS kijken.

En toen werd het dinsdag en had iedereen schoon genoeg van het paradijs. Op naar de grote stad en de stoffige woestijn! Maaike en ik naar Guadalajara, Matt en Nick naar Real de Catorce, een stadje in the middle of nowwehere. Maar dat stadje is ó zo mooi en het is bovendien de oorsprong van de peyote, een bijna mythische halucinerende cactus hier.

Het is vreemd om weer in Guadalajara te zijn en ik heb besloten hier snel weg te gaan. Het is bijna een maand geleden dat ik hier arriveerde en ik moet toch meer zien van dit fantastische land! Dus nog twee nachtjes hier en dan ga ik zuid/zuidoost.

Dag 36-37, Tequila: ook leuk zonder drank (waarschijnlijk)

En nu snel over naar Tequila. Want daar zijn we de volgende dag inderdaad angekomen.

Maar we waren gaar en konden de mensen die we eerder ontmoet hadden, niet vinden. Het telefoonnummer werkte ook al niet. Dus we moesten ons zelf weer eens vermaken. En in Tequila is niet veel te doen op maandagavond! Behalve natuurlijk Tequila drinken. En een rondje door Tequila lopen, de Jose Cuervo fabriek is gigantisch!

Op dinsdag hadden we een missie: de volcan de Tequila beklimmen. De vulkaan is 3000 meter hoog en het stadje ligt op 1500 meter. Dat is dus een aardig hogteverschil. De weg naar de top is 18 km leerde we van een tourguide. Dat was dus wel te doen... Na ruim twee uur lopen hadden we 9 km afgelegd en zaten al aardig hoog. Nick was gaar en bang voor een zonnesteek, dus keerde terug. Matt en ik moesten ons wel bewijzen en liepen vol goede moed verder naar de top. Op km 10 passeerde er een truck met diesel. Ze wilden ons wel meenemen, tot vlak onder de top! Dus een half uurtje later klommen we de laatste kilometer en stonden aan de rand van de vulkaankrater. Het is een oude, uigedoofde vulkaar, dus er stonden veel bomen in de krater en een enorme, eenzame rots in het midden. Een foto als bewijs (ja, ik bén hier erg moe).



Na een stukje off-piste afdalen (erg vermoeiend), troffen we de dieseltruck weer en kregen een lift terug naar beneden. Daar troffen we Nick, die het net overleefd had...

Toen volgde er natuurlijk veel frisdrank en veel eten. In het restaurant ontmoetten we niet alleen Alberto (uit het hostel in Guadalajara), die in Tequila was met het volgende groepje dronken mensen, maar ook 1 van de mensen die we eerder ontmoet hadden. Hij kon ons wel gratis een tripje naar een natural spring in de canyon aanbieden. En dat betekende nog 8 km lopen, koud water, bananenbomen en mango´s plukken, het paradijs in Tequila.

En na Tequila volgt nog een paradijs in Puerto Vallarta (ja, ook daar zijn mooie plekjes), maar meer daarover later!

Dag 34-35, Guadalajara: pretty fucking awesome

Na het avontuur naar en in Tequila, werd het tijd voor een stevig weekend vol activiteit in Guadalajara. Het voetbal begon om 20:00, tot die tijd moest iedereen bijkomen van zijn kater. Met twee mensen uit het hostel (Nick & Matt, uit Seatle) zouden we naar het huis van Maaike gaan, om vanaf daar naar het stadion te vertrekken. Dit liep niet helemaal goed, vornamelijk omdat het bussysteem zo´n zooitje is. Omdat we dachten veel te laat te komen, zijn we maar met de taxi naar het stadion gegaan en hebben vervolgens bijna een uur op Maaike moeten wachten. Maar uiteindelijk konden we gevieren het stadion betreden.



De wedstrijd, Chivas vs Tigres, verliep spannend en de sfeer in het stadion was weer super. Na maar liefst drie penalties was de eindstand 3-2. Omdat Chivas de eerste wedstrijd ook al heeft gewonnen met 3-1, zijn ze nu makkelijk door naar de halve finale, waar ze tegen America spelen (uit Mexico City).





Voor de terugweg naar het hostel konden we meerijden met de familie van een Mexicaanse vriend van Maaike. Dat betekende dat we eerst langs het huis van een tante gingen en vervolgens langs Maaikes huis en we nogal laat in het hostel arriveerden. Ondertussen hadden we Maaike overtuigd mee uit te gaan en aan ene Paulina (?) beloofd de volgende dag taco´s te komen eten. En dat uitgaan was een hele belevenis... We liepen rustig naar een club in de buurt van het hostel, toen we gevraagd werden in een auto te stappen om naar een verjaardagsfeest te komen. Natuurlijk waren we al vrij gaar en we gingen vrolijk mee naar het andere eind van de stad. Het verjaardagsfeestje was niet zo heel bijzonder, dus na wat gratis chips en bier zijn we in een taxi gestapt en naar een echte club gereden. Dat was best vermakelijk, maar om 3 uur ging de club dicht. Een nabijgelegen club (Wallstreet, nog bekend van eerdere avonturen) liet ons niet gratis naar binnen, dus we stapten weer in de taxi. De chauffeur wist nog wel een club die open was tot 5 uur...

En ja, die club bestond inderdaad. Ze deden wat moeilijk om Maaike binnen te laten zonder ID en al snel merkten we waarom. Het was een stripclub. Maar ok daar kun je prima tequila drinken, dus we hebben het wel tot 5 uur volgehouden. En Daniel, het irritante Britse jochie, die was ook mee, en heeft zich weer prima vermaakt.

De volgende dag stond een vervroegd vertrek uit Guadalajara op het programma, want Nick, Matt en ik wilden naar Tequila gaan, om daar wat mensen te bezoeken die we op ons laatste tripje hadden ontmoet. Maar eerst natuurlijk taco´s eten bij Paulina. Dat betekende uuuuuren lopen, verkeerd lopen en teruglopen en dat alles met mijn complete rugzak bij me. Maar we hebben het gehaald. Terug aangekomen bij het huis van Maaike (wat op de route naar Tequila ligt), hebben we ping-pong gespeeld, gegeten en zijn we Daniel kwijtgeraakt. Hij ging even roken en is nooit meer teruggekomen. Hij is graag mysterieus, dus dit was vast een gepland vertrek.
´s avonds zijn we naar Spider-Man 3 geweest. Een huisgenoot van Maaike zou ons wel even naar de bios brengen. Hij had een beetje veel gedronken, was een beetje onder invloed van de coke en hield zich absoluut niet aan de verkeersregels. Leuk... Oh ja, ik moet zeggen, Spider-Man 3 is beter dan Terminator 3!



Omdat het al zo laat was, kwamen we overeen pas morgen naar Tequila te gaan en vandaag te overnachten in een goedkoop hotel. En zo geschiede.

Dag 31 t/m 33, Guadalajara: Tequila!

Het spijt me zeer voor degenen die bezorgd zijn over mijn alcoholinname hier in Mexico, maar deze keer zal Tequila weer het thema van mijn bericht zijn. En dan wel Tequila met een hoofdletter T, want we zijn naar Tequila geweest!

De dagen vóór het bezoek aan Tequila verliepen wel erg rustig, ik heb zowat niks noemenswaardigs gedaan. Wel een aantal interessante mensen ontmoet. Daarvan spant Daniel, een jochie van 18 uit Londen toch wel de kroon. Hij denkt echt alles te weten en praat aan één stuk door over films (hij heeft alles gezien), TV, boeken (en alles gelezen), sigaren, drugs, maar vooral over zijn missie hier in Latijns-Amerika: vrouwen ´scoren´. Na twee maanden Cuba had hij nog geen zin om naar huis te gaan, dus volgde een tocht via Mexico en Colombia naar Argentinië. De landen zijn zorgvuldig door hem uitgezocht op kwaliteit en kwantiteit van de vrijgezelle vrouwen. En z´n moeder sponsert de hele trip, omdat ie toch wat educatie buiten school nodig heeft...

Ja, en verder? Ik heb wat museums bezocht, gehoord dat mijn camera niet in Mexico gerapareerd kan worden (het model is te nieuw), een club bezocht met alleen maar lesbische vrouwen (Daniel was er in z´n element) en bier gedronken. The usual dus.

Maar toen werd het vrijdag en dat bleek een dag te worden die ik niet snel zal vergeten! Het begon allemaal om 8 uur, toen de wekker ging. Om 11 uur zouden we vertrekken naar Tequila en voor die tijd moest ik nog een aantal dingen regelen. Eerst mijn camera ophalen, want ik wilde toch wel foto´s maken, zelfs met een lichtelijk gehadicapt toestel. De mensen van Panasonic hadden er even naar gekeken en dat kostte me maar liefst 100 pesos (7 euro). Met wat plakband en karton heb ik wat modificaties aangebracht en het werkt best aardig. Ik moet nog op zoek naar een losse lenskap, want het wordt allemaal wat stoffig nu.
Daarna moest ik naar het andere eind van de stad, naar El Estadio Jalisco. Zaterdag spelen daar de Chivas uit Guadalajara hun return-match tegen de Tigres uit Monterrey. Het is de kwartfinale van de Mexicaanse competitie en de kaartjes vonden dan ook gretig aftrek. Ik heb er vier kunnen bemachtigen, achter het doel, midden tussen de harde kern, dus dat wordt gezellig vanavond...

Ik was net na elf uur terug in het hostel en de anderen, drie Amerikanen en een Fransman, hadden gelukkig even op me gewacht (niet dat de Tequila-tours ooit op tijd vertrekken). Ik begon met drie shots el-cheapo tequila, daarna volgde mijn ontbijt en de lange rit naar Tequila. Dat zou ongeveer een uurtje zijn, had Alberto ons gezegd. Maar het werd iets langer...

Want we kregen een ongeluk! Mijn eerste crash ooit in een auto en het was best heftig. We reden op de snelweg en op een gegeven moment kon je kiezen tussen de tolweg of de gratis weg. Een Volkwagen Kever (ja, natuurlijk) had het erg moelijk om te beslissen waar hij heen wilde en stond zowat stil ergens halverwege het verdrijvingsvlak en één van de rijbanen. En daar kwamen wij aan met 80 km/u... Alberto trapte op de rem en probeerde uit te wijken. Maar links was een betonnen greppel van twee meter diep, dus we kwamen onzacht in aanraking met het Kevertje dat rechts stond. Toen we het beestje ramden reden we gelukkig nog hoogstens 30. Ik zat in het midden achterin (zonder gordel...), dus had een goed uitzicht door de voorruit. Ik verwachte op z´n minst naar voren te vliegen, maar stootte alleen m´n hoofd tegen het dak. Iedereen was ongedeerd en ook onze Ford Explorer was er niet zo erg aan toe. Maar het Kevertje absorbeerde alle energie, verloor z´n achterruit, achterlichten en motorkap en vloog nog een meter of 30 naar voren... En ja, de motor van een Kever zit achterin, dus die was total-loss. Maar ook de inzittenden van de Kever leken ongedeerd; twee vrouwen, een kind en een baby verlieten lopend, dan wel in de armen van de moeder, het voertuig. De kanarie die ze bij zich hadden, zag er wat minder levendig uit...
De daaropvolgende twee uur bestonden vooral uit wachten in de brandende zon. Het eerste kwartier keken we met angstige ogen toe hoe de bussen en vrachtwagens met volle vaart rakelings langs de gecrashte auto´s reden. Want de weg was zowat geblokkeerd. Na het arriveren van achtereenvolgens de staatspolitie, de ambulance en de brandweer werd het allemaal wat gecontroleerder. Nog even later arriveerde de federale politie en kon het zaakje administratief afgehandeld worden. Nadat we de Kever een paar honderd meter teruggeduwd hadden naar een restaurant en Alberto met een enorme koevoet zijn bumper had teruggebogen (hij raakte het rechtervoorwiel), vervolgden we onze trip naar Tequila.




In Tequila hebben we een fabriek bezocht, waar het totale proces van de agave-oogst, via koken, vermalen, fermentatie en distillatie was te volgen. En alle stappen waren ook te proeven en ruiken. Wat een enorme alcohollucht daar! Vlak bij de borrellende fermentatie-vaten was de damp bijna verdovend.
Natuurlijk konden we daarna alle tequila´s proeven en eventueel kopen. In een restaurant heb ik vervolgens mijn lekkertste maaltijd tot nu toe in Mexico gegeten: fajitas de camarones, ofwel garnalen met heel veel lekkers. Dit begeleid door meer tequila, tequila mixjes en garnalen in chili.

Ik ben nog nooit overdags zo dronken geweest... Teruggekomen in het hostel was ik helemaal klaar om flink uit te gaan. En dat was dan ook het plan. Helaas viel ik om elf uur al in slaap en werd de volgende ochtend pas weer wakker... Toen hoorde ik de verhalen van de anderen over de wilde nacht die ze beleefd hadden in de clubs en bars van Guadalajara. Helaas pindakaas, maar ik ben tenminste uitgeslapen.

Dag 29-30, Guadalajara: calle Amsterdam

Maandagavond, acht uur arriveerden we met de bus weer in Guadalajara. Tijdens de busrit hebben we ons kunnen vermaken met maar liefst drie films en de vierde werd net gestart toen we uitstapten. Bijna alles is Spaans nagesynchroniseerd, dus meer dan achtergrondgeluid is het niet voor mij.

Binnen no-time hadden we een bus naar het centrum van Guadalajara. De chauffeur haalde onderweg nog even z´n diner bij de lokale supermarkt (dat is heel normaal hier, de passagiers kunnen best even wachten) en bracht ons snel naar calle Amsterdam. Want daar, hoe verzin je het, huurt Maaike haar kamer. Rustige buurt, mooie huizen, veel groen. Het huis en de kamer zijn ook erg mooi, geen verkeerde plek om een paar maanden te wonen! Ik was erg te spreken over de gastvrijheid van de bewoners. Gratis diner, overnachten was geen probleem en mijn was werd gedaan ;-)

Ik was vroeg wakker de volgende dag en wilde nog even wat info zoeken op internet. Er was echter geen verbinding (Maaikes huisgenoot, die de server beheert, was nog niet wakker blijkbaar) en ik viel prompt in slaap. Een paar uur later ben ik maar op zoek gegaan naar een bus, want er stonden een aantal belangrijke zaken op het programma: terug naar het hostel, want daar lag mijn bagage nog, camera laten maken (zie vorige post) en wat bankzaken.
In het hostel herkende het personeel me meteen en ik kreeg weer dezelfde kamer toegewezen. Met allemaal andere mensen natuurlijk, maar ik moet toch minstens een paar dagen blijven tot ik wat goedkopers heb gevonden. John, de vertegenwoordiger van Stemenhance is er nog wel, maar hij is verhuisd naar een privékamer.

En ja, ik moest weer eens bankzaken regelen. Want mijn 2000 pesos in Puerto Vallarta waren toch echt wel afgeschreven. Tot mijn verbazing was één telefoontje met vrij beperkte informatie (alleen tijd en bedrag) naar ABN-AMRO genoeg om ze het bedrag terug te laten storten. Voor een bank die midden in een overname zit, vind ik de service verrassend goed!

Wat ik verder ga doen hier, weet ik niet. Ik ben tot nu toe vooral fan van veel slapen...

Oh, er zijn nog wat updates van mijn blog, want zonder camera heb ik tijd voor dat soort dingen. Ten eerste nieuwe foto´s in de posts van 30 april (voetbal) en 8 mei (Sayulita). En er is een link toegevoegd naar mijn Flickr fotopagina, waar nog meer foto´s staan.

Interlude: Missie reparatie camera

Dit is helaas geen photoshop, dit is wat mijn camera vastlegt als ik handmatig de lenskap open:



Vanaf calle Amsterdam moest ik bus 51 nemen, maar helaas zat ik in de bus verkeerde kant op. Omdat ik nog niet eerder in dit deel van de stad was geweest, besloot ik gewoon te blijven zitten en te kijken of dit misschien een interessante route is. Plotseling zag ik in een winkelcentrum (Gigantes) een radioshack. Dat leek me wel een geschikte plek om te vragen of ze mijn camerica konden repareren. Nee, dat konden ze niet, maar ik kreeg wel een list met Panasonic-servicecenters in Mexico. Er blijken er twee te zitten in Guadalajara, dus dat moet haast wel goed komen.

In het hostel heb ik maar eens gevraagd welke het dichtste bij is. Ze hebben zelfs geprobeerd te bellen (geprobeerd, want de nummers bestonden niet meer). Maar één van de servicecenters bleek erg makkelijk bereikbaar te zijn, dus ik besloot maar gewoon even langs te gaan. Met de metro! Want ook Gudalajara heeft een metro, al is hij nogal beperkt, net iets minder haltes nog dan Rotterdam. Maar voor Av. Javier Minas was hij ideaal. Halte La Aurora was bijna voor de deur van het servicecenter!

Niemand sprak Engels en mijn Spaans was niet echt toereikend voor deze comlpexe situatie. Maar met veel gebaren, wijzen en een beetje typen in Babelfish snapte ik het protocol redelijk. Ik heb mijn garantiepapieren in Nederland laten liggen, dus ik moet het zelf betalen. Aangezien zand het probleem is, denk ik dat het toch niet onder de garantie zou vallen. De technische dienst gaat er naar kijken, waarschijnlijk moet hij opgestuurd worden naar Mexico City (maar niet naar Japan) en dat duurt ongeveer een week, hopelijk geen Mexicaanse week. De reparatie zal niet duurder zijn dan 450 pesos, dat is 31 euro, dus daar ben ik best blij mee. En als ze niet kunnen repareren, ja dan heb ik grote pech, want deze camera zal nogal onbetaalbaar zijn hier.

Al me al vond ik het best beangstigend om mijn camera achter te laten en met alleen een formuliertje op zak weer te vertrekken. Maar dat heb ik dus wel gedaan. Ik moet vandaag nog even bellen om een contact-telefoonnummer door te geven, want ze hebben alleen mijn naam... Afwachten!

Dag 25 t/m 28, Sayulita: el Pacifico!

Nou, dat waren mijn eerste dagen op het strand van El Pacifico! Een compleet andere wereld na de grote stad. Met Maaike (zie eerdere verhalen) en Jessie (uit de UK) vertrok ik voor de lange trip naar Sayulita. De reis van Guadalajara naar de grote kustplaats Puerto Vallarta duurt ´maar´ 5 uur, maar daar wilden we niet heen. Het duurde nog zo´n anderhalfuur extra voor we in het lieflijke plaatsje Sayulita arriveerden. En ja, hoe ziet dat eruit? Palmbomen, zee, veel honden, veel surfers, aparte mensen en meer van die dingen die doen denken aan een hippiedorp.

De eerste avond vielen we meteen met onze neus in de boter: we ontmoetten een local (Frans/Algerijns, ex-voetballer uit Guadalajara) die de rest van z´n dagen sleet in Sayulita en die ons graag de weg wees in het dorp. Na enekele uren met Margaritha´s, bier en sambadansen kwamen we terrecht op een verlaten strandje waar we een kampvuur hebben gemaakt en de halve nacht hebben doorgebracht. De rest van de nacht moest er toch echt geslapen worden, want er is meer te doen in Sayulita!


En dan met name surfen. Nu kan ik niet surfen en had ik even geen geld voor lessen (de pin-automaat was kapot). Jessie nam wel lessen, maar die kon eigenlijk al best goed surfen, ze heeft jaren ervaring. Aan het eind van de dag was er een surfer die Maaike en mij aanbood zijn board te proberen. Dus ik heb toch nog wat kunnen klooien met een surfplank en ben tot de conclusie gekomen dat het niet hetzelfde is als fietsen... Volgende keer toch maar eens ergens lessen nemen.

Maar waarom niet gewoon de volgende dag? Factor 20 bleek niet voldoende te zijn tegen de Mexicaanse zon in combinatie met mijn witte buik en rug, waardoor ik de zon maar een beetje heb gemeden de rest van de tijd... Hé, ik ben tenminste niet meer wit met bruine armen, nu ben ik rood met bruin!

De volgende dag stond er een ritje naar Puerto Vallarta op het programma, voornamelijk omdat we toch wel moesten pinnen. De ATM in Sayulita had last van een terminal error. Jessie vortrok alweer naar haar volgende bestemming, dus we konden haar nog even gezelschap houden in de bus. Het pinnen lukte hier zowaar, bij de tweede poging. De eerste keer gebeurde er niks, dus ik heb ook nog even met ABN-AMRO gebeld (gezellig, weer eens een telefoongesprekje in het Nederlands!).

Maaike en ik bleven nog twee dagen extra. En, ik kwam er weer achter dat alleen met een blonde vrouw rondreizen in Mexico erg vermoeiend kan zijn. De mannen voelen zich bijna verplicht om aandacht te geven... Je komt hierdoor wel in aparte situaties terecht, dus ik heb me wel vermaakt. De rest van de dagen zijn we nog meer vage mensen tegengekomen: Amerikanen die al hoelahoepend rondtrekken, een Argentijn die niet meer terug wil naar Argentinië en nu in een Argentijns restaurant werk in Sayulita, een Canadees van 23 die is weggelopen van z´n vrouw en kind en nu op het strand sliep... Dat laatste strand heb ik trouwens ook nog bezocht. Het is een half uur flink doorlopen door de jungle verwijderd van het dorp. Ik besloot er in m´n eentje heen te gaan net voor zonsondergang en dat resulteerde in een prachtig uitzicht over de woeste golven, maar natuurlijk ook een terugtocht in het donker. Al het gertisel in het struikgewas is dan best spannend. Zijn het slangen, honden, jaguars misschien? De laatste dag zijn we met z´n drieën (dus inclusief de Canadees) nog eens teruggekeerd en de gevaarlijke beesten bleken simpele hagedissen te zijn.



Sayulita was heel leuk, maar ik ben wel blij weer in een stad te zijn, met al zijn gemakken en voorzieningen. Want het is tijd voor mijn volgende missie: het laten repareren van mijn camera. Want helaas, het zand heeft mijn nieuwe Panasonic TZ3 geen goed gedaan. Al op dag twee besloot de lenskap dat ie voortaan dicht wil blijven. En ja, dan is het moeiljk foto´s maken. Het verslag van mijn eerste tijd terug in Guadalajara volgt snel!

Dag 23-24, Guadalajara en Tlaquepaque

Ik zit op dit moment op het strand in Sayulita, maar heb nog wat te vertellen over de laatste dagen in Guadalajara...

Wat heb ik eigenlijk gedaan deze dagen? Ik was gebleven bij de maandagavond. Na een diner van geitenstoofpot en cheesecake besloten we een bezoekje te brengen aan een cubaans cafe. Binnen is dit café niet zo bijzonder, maar buiten speelde een live-band en waren er honderden mensen aan het salsadansen. Nu ben ik daar (nog?) niet zo goed in, maar ik heb goed opgelet en hoop de volgende keer de basispassen in ieder geval te kunnen gebruiken. Het was er zo druk, dat bier bestellen een hele opgave was. Na een half uur wachten op 4 biertjes, bleek het bier op te zijn. De wijn was ook net op. Toen er uiteindelijk een nieuwe voorraad bier werd aangeboord, kregen we dit zowaar geserveerd met ijsklontjes erin, erg appart!

De dinsdagmiddagbesteding bestond uit een bezoek aan de markt, waar ik weer eens wat apparte culinaire tractaties heb geprobeerd. Onder andere ceviche, rauwe vis met limoen en kruiden (nog steeds niet ziek van geworden) en een vage drank van kokosnoot en bamboe, met de kleur van slootwater. Erg lekker! Op de markt heb ik ook kennis gemaakt met de verkoop van vogeltjes: niet alleen de bekende parkieten en kanaries, maar ook soorten die ik herkende uit het wild in de VS. Cardinals, orioles en bluejays zitten daar in een kooitje te wachten of doen kunstjes op commando. Best bizar.
Deze avond was er jazz in het cubaanse café en ben ik tot laaaaaang blijven hangen, samen van Daniëla, het was immers haar laatste avond in Mexico. De eigenaar van het café was zeer geïnteresseerd in ons en bood ons de kans weer wat Spaans op te steken.

Op woensdag zou ik met Maaike afspreken, die was namelijk net een paar dagen de stad uit toen ik Guadalajara arriveerde. Een aantal mensen in het hostel (een Argentijn, twee Canadezen en een Engelse) gingen echter naar Tlaquepaque, dus het leek me wel een goed idee om daar met z´n allen heen te gaan. Dus met z´n zessen hebben we ons vermaakt in deze mooie wijk van Guadalajara. Kunst is hiet erg belangrijk en op elke hoek van de straat en op/in elk huis is wel een beeld of iets dergelijks te vinden. Verder zorgen de mooie markt en de rustige pleinen voor een gezellige sfeer hier. Ik zou eigenlijk foto´s moeten plaatsen van Tlaquepaque, m´n blog is een beetje kaal de laatste dagen, maar ook hier is er geen geschikte internetverbinding. Ze komen later jullie kant op!

Oh ja, ik heb ook nog een verhaaltje over een nieuw wonderproduct dat ik in Guadalajara heb keren kennen... In dezelfde kamer als waar ik slaap, verblijft ook een Koreaanse Amerikaan. Hij is zakenman en ik was wel benieuwd wat ie precies doet. Die vraag resulteerde in een uitgebreide presentatie over zijn product en bedrijf. Het product is Stemenhance, een voedselsupplement dat de aanmaak van stamcellen door het beenmerg stimuleert. Hierdoor voel je je jonger, vitaler en sterker. Ideaal voor zieke, zwakke en gezonde mensen. En ook voor sporters erg nuttig. Ja, wat moeten we hier van denken? Vooral opdat ik een probeerverpakking heb gekregen...

Dag 21-22, Guadalajara: voetbal en verdwalen

Ik ben op zondagmiddag voor het eerst van mijn leven in een stadion geweest om ook daadwerkelijk een voetbalwedstrijd te bekijken... Het had nogal wat voeten in de aarde om bij het station te komen, want deze keer was Alberto te vroeg vertrokken, dus ik ging met nog iemand met de bus. Daar moesten we nog een kaartje kopen, dus het eerste halfuur (waarin beide doelpunten vielen) hebben we gemist. Alberto en kornuiten kwamen echter nog later aanzetten, omdat ze een parkeerplekje moesten vinden...

De wedstrijd was Atlas vs Querétaro. Atlas is één van de clubs uit Guadalajara (de Chivas is de andere) en ik dacht dat ze wat minder populair waren. Er blijkt echter een hevige strijd te zijn tussen de verschillende kampen. Al waren er ook T-shirts te koop buiten het stadion met de tekst ¨ik ben OOK fan van de Chivas¨. Het stadion, El Stadio Jalisco, zat vrijwel vol (65000 mensen) en de sfeer was super! En het werd dus 2-0 voor Atlas.
´s avonds hebben we vooral gekaart en bier gedronken, het was immers zondagavond.



Vandaag besloot ik een stukje te lopen, het is immers mooi weer. Ik ging op zoek naar het park Agua Azul (dat betekent blauw water, er is alleen geen water te vinden in het hele park). De afstand van het hostel naar het park is dusdanig, dat ik een bus zou moeten nemen, maar ik ben niet zo´n fan van stadsbussen en bovendien niet te beroerd om een uurtje te lopen. Het is alleen helaas maandag vandaag en dat betekent dat zowat alles in het park gesloten is, ik moet later dus nog maar eens teruggaan. De terugtocht (die natuurlijk via een andere route ging dan de heenweg) was een hele belevenis, want ik liep de verkeerde kant op... Ik heb hele mooie industriegebieden gezien, met alles voor uw auto: autosloperijen, autopoetsers, autoverkopers, autoreperateurs, auto-... Ik vraag me af of ze nog wat anders doen hier dan autorijden! Na een uurtje rondolen, was ik zowat in Tlaquepaque en ben ik maar eens ernstig op zoek gegaan naar de uitgang van dit verschrikkelijke stadsdeel.
Aangezien ik dit type, heb ik die uitgang gelukkig ook gevonden...

In de buurt van het hostel ben ik Daniela weer eens tegengekomen (dat is de vierde keer al...) en we gaan nu even wat eten, tijd voor een echte maaltijd. De hele dag bestond tot nu toe uit puddingbroodjes, pizza en mango´s!

Hasta luego.

Leuke koninginnedag gehad allemaal?