Dag 25 t/m 28, Sayulita: el Pacifico!

Nou, dat waren mijn eerste dagen op het strand van El Pacifico! Een compleet andere wereld na de grote stad. Met Maaike (zie eerdere verhalen) en Jessie (uit de UK) vertrok ik voor de lange trip naar Sayulita. De reis van Guadalajara naar de grote kustplaats Puerto Vallarta duurt ´maar´ 5 uur, maar daar wilden we niet heen. Het duurde nog zo´n anderhalfuur extra voor we in het lieflijke plaatsje Sayulita arriveerden. En ja, hoe ziet dat eruit? Palmbomen, zee, veel honden, veel surfers, aparte mensen en meer van die dingen die doen denken aan een hippiedorp.

De eerste avond vielen we meteen met onze neus in de boter: we ontmoetten een local (Frans/Algerijns, ex-voetballer uit Guadalajara) die de rest van z´n dagen sleet in Sayulita en die ons graag de weg wees in het dorp. Na enekele uren met Margaritha´s, bier en sambadansen kwamen we terrecht op een verlaten strandje waar we een kampvuur hebben gemaakt en de halve nacht hebben doorgebracht. De rest van de nacht moest er toch echt geslapen worden, want er is meer te doen in Sayulita!


En dan met name surfen. Nu kan ik niet surfen en had ik even geen geld voor lessen (de pin-automaat was kapot). Jessie nam wel lessen, maar die kon eigenlijk al best goed surfen, ze heeft jaren ervaring. Aan het eind van de dag was er een surfer die Maaike en mij aanbood zijn board te proberen. Dus ik heb toch nog wat kunnen klooien met een surfplank en ben tot de conclusie gekomen dat het niet hetzelfde is als fietsen... Volgende keer toch maar eens ergens lessen nemen.

Maar waarom niet gewoon de volgende dag? Factor 20 bleek niet voldoende te zijn tegen de Mexicaanse zon in combinatie met mijn witte buik en rug, waardoor ik de zon maar een beetje heb gemeden de rest van de tijd... Hé, ik ben tenminste niet meer wit met bruine armen, nu ben ik rood met bruin!

De volgende dag stond er een ritje naar Puerto Vallarta op het programma, voornamelijk omdat we toch wel moesten pinnen. De ATM in Sayulita had last van een terminal error. Jessie vortrok alweer naar haar volgende bestemming, dus we konden haar nog even gezelschap houden in de bus. Het pinnen lukte hier zowaar, bij de tweede poging. De eerste keer gebeurde er niks, dus ik heb ook nog even met ABN-AMRO gebeld (gezellig, weer eens een telefoongesprekje in het Nederlands!).

Maaike en ik bleven nog twee dagen extra. En, ik kwam er weer achter dat alleen met een blonde vrouw rondreizen in Mexico erg vermoeiend kan zijn. De mannen voelen zich bijna verplicht om aandacht te geven... Je komt hierdoor wel in aparte situaties terecht, dus ik heb me wel vermaakt. De rest van de dagen zijn we nog meer vage mensen tegengekomen: Amerikanen die al hoelahoepend rondtrekken, een Argentijn die niet meer terug wil naar Argentinië en nu in een Argentijns restaurant werk in Sayulita, een Canadees van 23 die is weggelopen van z´n vrouw en kind en nu op het strand sliep... Dat laatste strand heb ik trouwens ook nog bezocht. Het is een half uur flink doorlopen door de jungle verwijderd van het dorp. Ik besloot er in m´n eentje heen te gaan net voor zonsondergang en dat resulteerde in een prachtig uitzicht over de woeste golven, maar natuurlijk ook een terugtocht in het donker. Al het gertisel in het struikgewas is dan best spannend. Zijn het slangen, honden, jaguars misschien? De laatste dag zijn we met z´n drieën (dus inclusief de Canadees) nog eens teruggekeerd en de gevaarlijke beesten bleken simpele hagedissen te zijn.



Sayulita was heel leuk, maar ik ben wel blij weer in een stad te zijn, met al zijn gemakken en voorzieningen. Want het is tijd voor mijn volgende missie: het laten repareren van mijn camera. Want helaas, het zand heeft mijn nieuwe Panasonic TZ3 geen goed gedaan. Al op dag twee besloot de lenskap dat ie voortaan dicht wil blijven. En ja, dan is het moeiljk foto´s maken. Het verslag van mijn eerste tijd terug in Guadalajara volgt snel!