Dag 31 t/m 33, Guadalajara: Tequila!

Het spijt me zeer voor degenen die bezorgd zijn over mijn alcoholinname hier in Mexico, maar deze keer zal Tequila weer het thema van mijn bericht zijn. En dan wel Tequila met een hoofdletter T, want we zijn naar Tequila geweest!

De dagen vóór het bezoek aan Tequila verliepen wel erg rustig, ik heb zowat niks noemenswaardigs gedaan. Wel een aantal interessante mensen ontmoet. Daarvan spant Daniel, een jochie van 18 uit Londen toch wel de kroon. Hij denkt echt alles te weten en praat aan één stuk door over films (hij heeft alles gezien), TV, boeken (en alles gelezen), sigaren, drugs, maar vooral over zijn missie hier in Latijns-Amerika: vrouwen ´scoren´. Na twee maanden Cuba had hij nog geen zin om naar huis te gaan, dus volgde een tocht via Mexico en Colombia naar Argentinië. De landen zijn zorgvuldig door hem uitgezocht op kwaliteit en kwantiteit van de vrijgezelle vrouwen. En z´n moeder sponsert de hele trip, omdat ie toch wat educatie buiten school nodig heeft...

Ja, en verder? Ik heb wat museums bezocht, gehoord dat mijn camera niet in Mexico gerapareerd kan worden (het model is te nieuw), een club bezocht met alleen maar lesbische vrouwen (Daniel was er in z´n element) en bier gedronken. The usual dus.

Maar toen werd het vrijdag en dat bleek een dag te worden die ik niet snel zal vergeten! Het begon allemaal om 8 uur, toen de wekker ging. Om 11 uur zouden we vertrekken naar Tequila en voor die tijd moest ik nog een aantal dingen regelen. Eerst mijn camera ophalen, want ik wilde toch wel foto´s maken, zelfs met een lichtelijk gehadicapt toestel. De mensen van Panasonic hadden er even naar gekeken en dat kostte me maar liefst 100 pesos (7 euro). Met wat plakband en karton heb ik wat modificaties aangebracht en het werkt best aardig. Ik moet nog op zoek naar een losse lenskap, want het wordt allemaal wat stoffig nu.
Daarna moest ik naar het andere eind van de stad, naar El Estadio Jalisco. Zaterdag spelen daar de Chivas uit Guadalajara hun return-match tegen de Tigres uit Monterrey. Het is de kwartfinale van de Mexicaanse competitie en de kaartjes vonden dan ook gretig aftrek. Ik heb er vier kunnen bemachtigen, achter het doel, midden tussen de harde kern, dus dat wordt gezellig vanavond...

Ik was net na elf uur terug in het hostel en de anderen, drie Amerikanen en een Fransman, hadden gelukkig even op me gewacht (niet dat de Tequila-tours ooit op tijd vertrekken). Ik begon met drie shots el-cheapo tequila, daarna volgde mijn ontbijt en de lange rit naar Tequila. Dat zou ongeveer een uurtje zijn, had Alberto ons gezegd. Maar het werd iets langer...

Want we kregen een ongeluk! Mijn eerste crash ooit in een auto en het was best heftig. We reden op de snelweg en op een gegeven moment kon je kiezen tussen de tolweg of de gratis weg. Een Volkwagen Kever (ja, natuurlijk) had het erg moelijk om te beslissen waar hij heen wilde en stond zowat stil ergens halverwege het verdrijvingsvlak en één van de rijbanen. En daar kwamen wij aan met 80 km/u... Alberto trapte op de rem en probeerde uit te wijken. Maar links was een betonnen greppel van twee meter diep, dus we kwamen onzacht in aanraking met het Kevertje dat rechts stond. Toen we het beestje ramden reden we gelukkig nog hoogstens 30. Ik zat in het midden achterin (zonder gordel...), dus had een goed uitzicht door de voorruit. Ik verwachte op z´n minst naar voren te vliegen, maar stootte alleen m´n hoofd tegen het dak. Iedereen was ongedeerd en ook onze Ford Explorer was er niet zo erg aan toe. Maar het Kevertje absorbeerde alle energie, verloor z´n achterruit, achterlichten en motorkap en vloog nog een meter of 30 naar voren... En ja, de motor van een Kever zit achterin, dus die was total-loss. Maar ook de inzittenden van de Kever leken ongedeerd; twee vrouwen, een kind en een baby verlieten lopend, dan wel in de armen van de moeder, het voertuig. De kanarie die ze bij zich hadden, zag er wat minder levendig uit...
De daaropvolgende twee uur bestonden vooral uit wachten in de brandende zon. Het eerste kwartier keken we met angstige ogen toe hoe de bussen en vrachtwagens met volle vaart rakelings langs de gecrashte auto´s reden. Want de weg was zowat geblokkeerd. Na het arriveren van achtereenvolgens de staatspolitie, de ambulance en de brandweer werd het allemaal wat gecontroleerder. Nog even later arriveerde de federale politie en kon het zaakje administratief afgehandeld worden. Nadat we de Kever een paar honderd meter teruggeduwd hadden naar een restaurant en Alberto met een enorme koevoet zijn bumper had teruggebogen (hij raakte het rechtervoorwiel), vervolgden we onze trip naar Tequila.




In Tequila hebben we een fabriek bezocht, waar het totale proces van de agave-oogst, via koken, vermalen, fermentatie en distillatie was te volgen. En alle stappen waren ook te proeven en ruiken. Wat een enorme alcohollucht daar! Vlak bij de borrellende fermentatie-vaten was de damp bijna verdovend.
Natuurlijk konden we daarna alle tequila´s proeven en eventueel kopen. In een restaurant heb ik vervolgens mijn lekkertste maaltijd tot nu toe in Mexico gegeten: fajitas de camarones, ofwel garnalen met heel veel lekkers. Dit begeleid door meer tequila, tequila mixjes en garnalen in chili.

Ik ben nog nooit overdags zo dronken geweest... Teruggekomen in het hostel was ik helemaal klaar om flink uit te gaan. En dat was dan ook het plan. Helaas viel ik om elf uur al in slaap en werd de volgende ochtend pas weer wakker... Toen hoorde ik de verhalen van de anderen over de wilde nacht die ze beleefd hadden in de clubs en bars van Guadalajara. Helaas pindakaas, maar ik ben tenminste uitgeslapen.