Dag 50-51-52, Mexico City

Ik moet het toegeven: de grote stad bevalt me veel beter dan ik vantevoren had verwacht. De verlaten stranden en jungles zijn ook prachtig, maar de kleine stadjes en dorpen vind ik maar niks. Dus blijf ik maar weer even in DF! Ik moet wel, maar daarover later meer.

Wat ik ook weer veel doe de laatste tijd, is films kijken. Na het Shakira-concert hebben we ´A Bridge to Therebithia´ gekeken, eigenlijk een kinderfilm, maar toch best OK. En ´Epic Movie´ is erg fout en erg leuk. Ik heb ook nog een paar DVD´tjes aangeschaft van ´Man on Fire´ en ´El Labirinthe del Fauno´, twee films met een sterke connectie met Mexico. De eerste speelt zich af in Mexico City en de tweede is van Guillermo del Torro, een regiseur afkomstig uit Guadalajara.
En ja, ik ben eindelijk naar Pirates of the Caribean 3 geweest. Wat kan ik daarover zeggen? Ik vind het maar een vreemde film, met een hoop absurde figuren en situaties. Vooral Calypso vond ik niet echt nodig. Ze heeft meer weg van the ´50 feet woman´ uit de jaren 50 dan van een mythisch figuur. Maar ik heb me wel vermaakt hoor! Nu ben ik erg benieuwd naar Die Hard 4...

In Guadalajara had ik al afscheid genomen van Maaike, maar hier in Mexico City dook ze weer op in het hostel. Matt en Nick waren er ook, maar dat was afgesproken. De Peyote-trip in Real de Catorce was hun goed bevallen en nu deden ze een paar dagen DF als afsluiting van hun vakantie in Mexico. Dus het was weer erg gezellig me z´n allen! De piramide´s en Shakira op zondag, zoals al gemeld in het vorige bericht. Op maandag zijn we naar de enorme La Merced markt geweest, die op iedereen indruk maakte. Met een hoop bier en vodka op zijn hebben we vervolgens de Torre Latino Amricana weer eens beklommen, maar deze keer ´s avonds. Het uitzicht is dan nog indrukwekkender met alle lichtjes van DF tot aan de horizon.



Matt en Nick wilden eigenlijk vertrekken op maandagavond, maar natuurlijk was het veel te gezellig en bleven ze nog een extra nacht. Daarmee was er genoeg tijd om wat rond te slenteren door de nachtelijke stad en de pleinen te verkennen met muziek, eten en drinken alom.
De volgende ochtend vertrokken ze dan tot echt naar Puerto Vallarta en Maaike ging meteen terug naar Guadalajara, dat ligt toch op de route. Ik ben die dag met Pablo (een Duitser) naar de murals in het Palacio des Bellas Artes gaan kijken. Dat zijn grote muurschilderingen van onder andere Diego Riviera, voor veel mensen 1 van de belangrijkste redenen om naar Mexico City te gaan.



Daarna stond een tripje naar een outletstore, 50 km verderop, op het programma. Ik had echt nieuwe t-shirts nodig, want alles slijt enorm snel tijdens het reizen. En een spijkerbroek, maar dat blijkt onmogelijk te zijn hier, want de standaard lengtemaat is 32, bij hoge uitzondering 34. En ik heb toch echt 36 nodig, dus dat is balen! Maar ik heb mijn t-shirts en ook nog eens erg goedkoop, er waren volop merkshirts voor onder een tientje.

Onderweg naar de metro kwamen we een aantal grote groepen scholieren tegen. Eentje was een meisjesschool en onze poging ons een weg te begeven door deze vrouwelijke menigte, resulteerde in veel hilariteit. Eerst alleen gegiechel, maar toen we reageerden werd dat massaal gefluit, gegil en meer. We voelden ons op z´n minst erg bekeken...

Oh, in de metro kwam ik in aanraking met 1 van de grote nadelen van Mexico City. Mijn portemonee is gejat uit een afgesloten zak van mijn broek. Hoe ze het doen, weet ik niet, maar het was enorm druk in die metro en er werd geduwd en getrokken, dus in de commotie heeft iemand zijn slag geslagen. Jammer van de 2400 pesos die er in zaten (160 euro), maar vooral zeer vervelend vanwege mijn bankpas die er ook inzat. Die blijken onmogelijk te vervangen als je in het buitenland zit! De bank vertelde me doodleuk dat ik hem persoonlijk moest gaan activeren in Nederland... Uiteindelijk, na een paar keer bellen, is er een oplossing uitgekomen, die bestaat uit meerdere brieven sturen naar Nederland en vervolgens mijn moeder de pas op laten sturen. Allemaal op eigen risico natuurlijk.

De rest van de dagen bestonden daarom uit een bezoekjes aan het politiebureau, banken (voor geld!) en veel telefoontjes. Vooral het krijgen van geld met alleen een creditcard bleek lastig te zijn. Uiteindelijk was er een bank die dat wilde doen en me bovendien traveler cheques kon verschaffen. In theorie heb ik mijn bankpas nu niet eens meer nodig om te reizen, maar het is toch wel veel handiger. Ook omdat ik hem nodig heb voor internetbankieren.
Ik ben hier nog wel even zoet mee, dus ik moet wel in DF blijven nu!