Dag 60-61, Mexico City: dit is pas druk! (en regen!)

Dit zijn mijn laatste dagen in Mexico City, daarom wilde ik graag wat dingen bezoeken die ik eerder gemist had.

Eerst Tlatelolco, een Aztekenstad die in zijn hoogtijdagen de tweelingstad was van Technotitlan, de hoofdstad van de Azteken. Tegenwoordig liggen beide steden midden in Mexico City: Technotitlan direct naast en onder de Zocalo (pas ontdekt in 1978) en Tlatelolco een kilometer of 5 ten noorden daarvan. Toen de Spanjaarden, onder leiding van Hernan Cortéz, in 1519 arriveerden in Mexico, werden ze nog vriendelijk ontvangen door de Azteken. Echter, twee jaar later besloten de Spanjaarden dat het tijd werd alle Azteken af te slachten en hun tempels en steden de vernietigen. Dit heeft geresulteerd in relatief slecht bewaarde steden, gezien de ouderdom ervan. De Mayasteden in het zuiden zijn veel ouder, maar schijnen in een veel betere staat te verkeren.

Maar goed, Tlatelolco werd na zijn vernietiging door de Spanjaarden natuurlijk eerst een kerk. Later, in de 20e eeuw, werd het een woonwijk die te vergelijken is met de Bijlmer in Amsterdam: grote hoeveelheden hoge flats, met daartussen parkachtige gebieden. En, net als de Bijlmer, is ook Tlatelolco geen echt goede buurt tegenwoordig. Voor een deel heeft de buurt dat te danken aan de aardbeving van 1985, die flinke schade heeft veroorzaakt aan de hoge gebouwen. Het centrale plein van Tlatelolco wordt tegenwoordig het `Plaza de las tres culturas´ genoemd, omdat hier zowel Azteken-, koloniale, als moderne gebouwen zijn te zien.



Overigens, in 1968 vonden hier grote studentenopstandenplaats, als reactie op het organiseren van de Olympische spelen in Mexico City. Vele honderden studenten vonden de dood, al heeft de regering dit lange tijd niet erkent (officieel waren er 4 doden).

Met de metro ben ik vervolgens naar San Angel gegaan, een rijkere, oude buurt in het zuiden van de stad. Het is er rutig, maar helaas is er wel een groot aantal zwervers aanwezig in het park. Daardoor kwam er van mijn plan om daar rustig te gaan lezen niet veel terecht. Een favoriete aanspreektitel die de zwervers gebruiken is `güero´, ofwel blanke. Sommigen achtervolgen je gewoon, terwijl ze dat keer op keer roepen. Ik heb besloten dat ik dat nogal belachelijk vind: ik zie het al voor me dat ik de Mexicanen aanspreek met `browny´! Ik ben maar gevlucht naar de kloostertuin van de plaatselijke kerk...
Op de terugweg naar de metro heb ik nog even een groot park bezocht, hier was het vooral druk door de grote aantal eekhoorntjes. Een plaatselijke torta-verkoper verkocht er broodjes met de naam Schumacher: broodje kip, tonijn, kaas.



Ja, de metro... Die was vandaag wel zeer bijzonder druk! De overvolle metro arriveerde op het station en vervolgens propten de wachtende mensen zich hiertussen als sardientjes in een blik. De deur gaat in dergelijke situaties pas na drie pogingen dicht, als de armen, schouders en hoofden van iedereen eindelijke binnenboord zijn. En dan sta je natuurlijk de hele rit zweterig tegen elkaar aangeplakt. Nu begrijp ik waarom er tussen 17:00 en 22:00 een speciaal rijtuig is voor vrouwen en kinderen!

´s avonds bezocht ik samen met Flo en William een bandje in het plaatselijk cultureel centrum. Lange rij, maar voor wat eigenlijk? Een mix tussen Mexicaans en surfmuziek, leuk voor even.

----------------------

De volgende dag heb ik weer eens wat murals (van Orozco) bekeken in één van de prachtige koloniale gebouwen die het cetrum van Mexico rijk is. Murals zijn duidelijk zeer belangijk in deze stad. Overigens hebben Diego Riviera en Orozco ook gewone schilderijen gemaakt, gisteren heb er in San Angel een aantal gezien in een museum (nu heb ik écht genoeg schilderijen gezien!).

Via de brede Avenida de Reforma ben ik naar het zuidwesten gelopen. Deze straat is bezaaid met hoge gebouwen van banken, ambasades en overheidsgebouwen. De middenberm is het voetpad en hier zijn vele creatieve bankjes en stoelen geplaatst om uit te rusten, bijvoorbeeld in de vorm van een nijlpaard, strandstoel of electrische stoel.
Aan het einde van de straat kwam ik tot de conculsie dat er in Mexico City toch nog een hoger gebouw is dan de toren die ik eerder tot tweemaal toe heb beklommen. De Torre Mayor werd in 2003 met 230 meter het hoogste gebouw van de stad (en van Latijns America). De Torre de Lationoamericana is maar 183 meter!

En daar, aan het einde van Reforma, zijn alle hippe buurten van de stad: Zona Rosa, met La condeso en Roma en Chapultepect met Polanco. Halverwege mijn toch door deze wijken voelde ik enkele regendruppels. Ik stond naast een Oxxo, dus ik besloot even wat te eten en drinken te gaan halen. Twee minuten later begon het te regenen, te hozen en te onweren. Eén blikseminslag was waarschijnlijk erg dichtbij, want donder en bliksem waren zowat op hetzelfde moment! De Oxxo stroomde al snel vol met schuilende mensen. Toen het wat droger werd, besloot ik het er maar op te wagen en de 50 meter naar de metro af te leggen, maar halverwege begon een nieuwe hoosbui en werd ik alsnog zeiknat. In de regen is alles anders in de stad, maar in ieder geval wilde ik naar binnen. Dus gezellig in het hostel zitten internetten en foto`s vanaf het balkon gemaakt...



De avond was er weer één van afscheid. Flo was al vertrokken en William ging de volgende dag terug naar Alberqurque. Daar moest op gedronken worden. Met Hamburgers, 1.2 liter flessen bier (!) en Indiana Jones & the Last Crusade sloten we zo deze dag af. Ook ik zou de volgende dag vertrekken, naar een nieuw gebied: Veraruz!