Dag 62-63, Poza Rica en Papantla: calor!

De laatste nacht in Mexico City was een zware: midden in de nacht had 1 of andere eikel zijn wekker gezet en was er vervolgens zelf vandoor gegaan. Iedereen werd dus wakker en ik kon op zoek naar de wekker.

Omdat ik twee weken in dit hostel had gebivakkeerd, duurde het inpakken bijzonder lang. De metrolijn naar het busstation reed helaas niet en er werd een bus ingezet. Daardoor miste is de bus naar Papantla, Veracruz! Ik kon echter wel vrijwel onmiddelijk naar Poza Rica reizen, een stadje 20 km dichterbij. Volgens mijn reisgids is Poza Rica een `pretty ugly oil-city´, dus hoge verwachtigen had ik niet...
Na ene reis van vijf uur kwam ik aan in Poza Rica en vond al snel een hotel. Omdat ik in m´n eentje reis, betaal ik de volle mep voor een tweepersoonskamer. Nu is dat maar 12 euro, maar dat is wel de duurste kamer van de hele reis tot nu toe. De stad is niet eens zo lelijk. Nee, er staat geen 16e eeuwse gothische kerk op het plein en het aantal koloniale gebouwen is ook op 1 hand te tellen, maar het is gewoon een levendig stadje. Voor bijna niks kocht ik avocado´s en tomaten op de markt voor het ontbijt. Ik kreeg er zelfs een gratis mango bij, aardige mensen hoor!

----------------------------

Maar, omdat er inderdaad niet echt heel veel te doen is in Poza Rica, ben ik de volgende dag maar vertrokken naar Papantla. Dit stadje ligt ook dichter bij de ruïnes van El Tajin, de voornaamste reden dat ik naar dit oort ben afgereisd. De reis was maar een half uur, tijd die ik doorbracht naast een dronken Mexicaan, die het nodig vond om in de bus op de grond te spugen. In Papantla heb ik het goedkoopste hotel opgezocht, maar de kwaliteit daarvan was abominabel. Helaas was er weinig keus verder, dus ik heb de nacht doorgebracht in een goor hok, met stofnesten, ondefinieerbare troep in de prullenbak en een douche die ik absoluut niet wilde proberen. En dat terwijl de kamer net was schoongemaakt (oh, wacht maar even, dat duurt maar 20 minuten). Het is duidelijk een hotel wat ook per uur wordt verhuurd. Gelukkig had ik mijn eigen laken bij me!

Direct na het inchecken ben ik naar El Tajin gegaan. Deze stad is gebouwd door de Olmeken, een volk dat in de regio Veracruz leefde ver vóór de Azteken-tijd. Na de Olmeken bouwden mensen uit Teotihuacan aan de stad en nog verder daarna brachten de Tolteken nog meer modificaties aan. De grootste gebouwen die er nu staan zijn uit de 13e eeuw, toen de stad werd platgebrand door een ander volk. Maar niet door de Spanjaarden, dus de stad werd teruggevonden in een vrij goede staat. Hieronder volgt een foto van hoe één van de piramide`s werd teruggevonden in 1913. Daaronder dezelfde piramide in de huidige staat.





Het is de `piramide van de niches´, met 365 niches/hokjes, voor elke dag van het jaar één. Nu is het allemaal kleurloos, maar het moet er vroeger extra spectaculair hebben uitgezien, want oorspronkelijk was de piramide zwart en de niches rood. Verder staan er nog vele andere piramides en gebouwen, vele met inscripties, beelhouwwerk en schilderingen. Sommigen zelfs in kleur, best bijzonder dat dat nog bewaard is gebleven na 800 jaar!



Blijkbaar is El Tajin op zondag gratis, dus het was een béétje druk. Vooral veel schoolkinderen en dat levert altijd vreemde situaties op. Natuurlijk werd er achter m´n rug om uitgebreid ove mij gepraat, die rare lange Amerikaan (weten zij veel). En ook opmerkingen in gebrekkig Engels. Maar er zijn er altijd een paar die niet te schijterig zijn om me direct aan te spreken en die wilden natuurlijk met me op de foto. Eén meisje had, zonder het zelf te weten, een t-shirt aan met de tekst `Nederlanden´ en de Nederlandse vlag verkeerd om erop... Het biedt mij in ieder geval een mogelijkheid om een beetje Spaans te oefenen.

Bij de uitgang voerden lokale Voladores hun bizarre dans uit. Vier mensen hangen aan touwen aan een dertig meter hoge paal en draaien rondjes terwijl ze langzaam afdalen langs het touw.
Al wachtend op de bus, een vanille-drankje drinkend (Papantla is de nummer 1 vanille regio), kwam ik een groepje Mexicanen tegen. Samen met een Amerikaanse Mexicaan/Indiaan (Louis) reizen ze door Mexico. Om geld te verdienen, verkopen ze handgemaakte sierraden en leren prullen.

Die avond was er een groot feest in Papantla, als afsluiting van Corpus Christi, een balanrijke periode op de katholieke kalender. Louis en co wilden daar hun waar verkopen en ik ben maar met ze meegegaan. Het feest was een bizarre cobinatie van een kermis, rommelmarkt, veemarkt en theatervoorstellingen. Zij aan zij werden enorme stieren tentoongesteld (groter dan een paard!) en schreeuwden verkopers zich schor om braadpannen en vuilnisemmers aan de man te brengen. Ook `Turkse´ tapijten met afbeeldingen van Spiderman, de Chiva´s en Cars waren erg in trek. En druk dat het was!



Blijkbaar ging dit feest de hele nacht door, maar om een uur of 11 had ik er wel genoeg van. De sfeer ging naar te dronken en er moest persé een Mexicaanse vrouw gescoord worden door Luiz, of die vrouw nu 15 was maakte niet zoveel uit. Dus terug naar mijn hotel.

Ik had mijn rugtas met een kabelslot aan de wastafel vastgemaakt, omdat de deur niet goed op slot ging (en hij stond inderdaad open toen ik terug kwam). Vannochtend was ik mijn tas aan het inpakken, toen plotselijk de zwanenhals afbrak... De ondefinieerbare prut liep gezellig over de vloer en over mijn rugtas, jummie! Ik was van plan nog wat van de stad te bekijken zonder bepakking, maar nu besloot ik snel uit te checken en mezelf de ellende van de kapotte wastafel te besparen. Snel een internetcafé in!

In het internetcafé waar ik nu zit, draaien vier plafondventilators op volle snelheid. En dat voor 11 computers... Want het is hier heet. Heel erg heet. Het is iedere dag zo´n 34 graden met 80% luchtvochtigheid en zelfs `s avonds en `s nachts zweet ik aan één stuk door. Maar wat positief is: terwijl ik hier in rondloop, merk ik dat ik een paar weken op grote hoogte heb gezeten. Van Mexico City op 2260 meter hoogte, naar Papantla op slechts 180 meter en ik barst van de energie!