Dag 67-68, Xalapa: het is hier een jungle

Xalapa is 1 grote jungle! Dat komt natuurlijk door de regen, want het regent hier in het regenseizoen echt elke middag. En soms ook 's avonds, maar altijd met bakken tegelijk.

Op donderdag had ik natuurlijk een beetje een kater van de avond ervoor, dus het werd wel een heeeel rustig dagje. Het hoogtepunt van de middag bestond uit de aanschaf van een kaneelcake van een halve kilo: 6000 Kj voor een euro. ´s avonds een aantal bars voor de reisgids van Cora en dat was het dan...

Maar de vrijdag was gelukkig een stuk interessanter. Het begon al met het vinden van geld, want mijn voorraad cash was na twee weken eindlijk op. Dus ik naar Banamex, ook in Xalapa hebben ze een grootkantoor. Helaas was hun creditcardsysteem vandaag even niet beschikbaar. Of ik het maandag opnieuw wilde proberen. Ben ik even blij dat ik toch ook travelercheques heb!

Midden in Xalapa ligt een park, dat eigenlijk de top is van een uitgedoofde vulkaan. In de loop van vele jaren is alles om deze top heen volgebouwd, waardoor er nu een groen eiland is overgebleven. Het is uitgeroepen tot Parco Ecologico Muitzatepetl en het stikt er van de enorm grote tropische planten. Van het type dat iedereen in z´n huiskamer heeft, maar dan 100x zo groot. En omdat het hier zo nat is, hangt bovendien iedere boom vol met mossen, varens en bromelia´s. 220 vogelsoorten en vele hagedissen en slangen maken het geheel clompeet. Overigens heb ik nog steeds geen enkele slang gezien hier in het wild, maar in het museum waren een aantal angsaanjagende exemplaren te bewonderen (levend). En dit vogeltje was er ook!

Ik heb nu eindelijk door waarom de restaurants allemaal sluiten om acht uur of vroeger. In zowat alle cafe´s kun je uitstekend eten krijgen. Drie gangen is vaak geen enkel probleem en hapjes bij je bier is altijd wel mogelijk. Dus vandaag een verrassende salade met rode kool, aardbeien, appel, kaas en hibiscussap. Ja, in Xalapa is het eten beter! Xalapa is sowieso een bijna ideale stad, als je eenmaal gewend bent aan de dagelijkse regenbuien.

Op zaterdag zou ik vertrekken naar Veracruz, wat overigens géén ideale stad is (´s nachts 26 graden, hoe verzin je het), maar eerst nog een excursie in de buurt van Xalapa. Ik ben met de bus naar Xico geweest en heb daar imposante watervallen en het bijbehorende ravijn bekeken. De voettocht ernaartoe was een klein uurtje door bananen- en koffieplantages en de watervallen waren dus de beloning.



Ik besloot de vallei aan de andere kant te verlaten en kwam terecht in een ultra-klein dorpje, met meer kippen dan mensen. Het leek wel middeleeuws. Maar er stond een bus en er verzamelde zich steeds meer mensen. Blijkbaar was dit een uitje van de oprichters van een museum in een nabijgelegen stadje, er waren mensen uit heel Veracruz mee. Een van hen was een jongen van een jaar of 19, Juan Carlos, die erg graag Engels wilde praten (erg goede uitspraak voor een Mexicaan!), graag naar Europa wilde reizen, maar oh zo trots was op zijn thuisland Mexico. Ik kon mee met de tourbus naar het volgende stadje, waar ik natuurlijk e-ailadressesn moest uitwisselen, niet alleen met Juan Carlos, maar ook met de tourleidster. De volgende keer dat ik in de buurt zou zijn, konden we wel ´iets´ gaan doen samen.

Via een aantal bussen en dorpen kwam ik weer in Xalapa aan, waar het net begon te hozen. Terwijl ik in de Burger King aan het schuilen was, viel de stroom uit, sloeg de bliksem in bij de buren (dat geeft een knal!) en porbeerde het personeel het water buiten de deur te houden. Maar na een uur werd het wat droger en kon ik mijn reis voortzetten naar Puerto Veracruz.