Dag 79-80-81, Oaxaca: fuí al arbol

Ja, je leert nog best wat tijdens die Spaanse lessen... De verleden tijd was een grijs gebied voor mij, ik was blij dat ik de tegenwoordige tijd redelijk kon gebruiken. Maar na een paar dagen les, heb ik al vier tijdsvormen voor werkwoorden gehad en morgen komt daar nog een vijfde bij. Er zijn er 14, maar ik wil het voorlopig even bij deze laten!

Omdat ik lessen volg, is mijn halve dag al gevuld en heb ik niet veel tijd om uitstapjes buiten de stad te maken. Ik heb wel veel door de stad gelopen en kan concluderen dat het gewoon een erg mooie stad is.
De Santo Domingo kerk (met voormalig klooster) is vrij onopvallend van buiten, zeker vergeleken met andere kerken in Mexico, maar van binnen is het één en al goud. Ongeloofljk veel goud gewoon: er is blijkbaar voor 12 miljoen dollar aan goud verwerkt in deze kerk!
In het oude klooster zijn nu een museum en een etno-botanische tuin gevestigd. Het museum behandeld de complete geschiedenis van Oaxaca, van de Monte Alban hoogtijdagen t/m de huide gebruiken en gewoontes. Dat laatste wil onder andere zeggen: veel ove mezcal, pottenbakkers en weefgetouwen. Een pronkstuk van dit museum is een schedel, ingelegd met blauwe edelstenen, die de Azteken in de 15e eeuw in Monte Alban hebben begraven, omdat ze dit beschouwden als een heilige plek. In die tijd was de stad al lang verlaten door de Zapoteken.



Fuí al arbol is dus ´ik ging naar de boom´. En wel naar een hele grote boom, eentje met een stam omtrek van maar liefst 58 meter! De diameter die daarbij hoort is 14 meter. Deze Ahuehuete boom (taxodium mucronatum, Mexicaanse cypres) is tussen de 2000 en 3000 jaar oud en is een belangrijke bezienswaardigheid geworden voor het dorpje El Tule, dicht bij Oaxaca. Het is best een beetje suf om speciaal voor een boom ergens naartoe te reizen, maar het was een indrukwekkend gezicht...



Verder ben ik enkele keren zeer goed uit eten geweest en heb ongelooflijke hoeveelheden geld uitgegeven voor deze maaltijden, zo duur heb ik nog nooit gegeten hier. Maar lekker was het zeker. En duur is hier dus 8 euro.

Oh, mijn bankpas ik ook eindelijk gearriveerd in Mexico. Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad, want het pakje was zwaar belast met douanekosten en andere belastingen, dus kon het hostel het niet accepteren. Ik ben zelf maar naar het DHL-kantoor gegaan en heb met al mijn Spaans geprobeerd uit te leggen dat ze van de pot gerukt waren, mij imaginaire toeslagen lieten betalen en dat ik het niet in mijn hoofd haalde om dit te gaan betalen. Ja, ik was boos. Natuurlijk kreeg ik het pakje niet mee, ik moest het zelf maar gaan regelen met de douanemensen.
Toen ik terug liep naar het hostel en ik nog net niemand had vermoord, deed ik even wat berekeningen in m´n hoofd. En ja, alle percentages bij elkaar opgeteld kwamen wel erg overeen met een heffing over de verzendkosten ipv de waarde van het pakket. In het hostel rekende ik dit nog eens na en het bleek exact te kloppen, het douaneformulier was incorrect ingevuld (waarvoor dank...). Dus er was geen ontkomen aan: ik moest nog eens 1000 pesos (70 euro) betalen!
Maar nu heb ik dus mijn bankpas, hij is alleen nog ´tijdelijk´ geblokkeerd, omdat DHL dat wilde. Eén telefoontje naar ABN-AMRO zou genoeg zijn om hem weer te de-blokkeren. Natuurlijk is het allemaal niet zo makkelijk, en de mevrouw van ABN-AMRO zegt vrolijk dat ik voor die actie toch echt naar het kantoor in Nederland moet...
Mijn laatste mogelijkheid is het direct bellen van mijn contactpersoon op de vestiging in Nieuwegein en ik heb eigenlijk best vertrouwen in haar, ze is tot nu toe erg behulpzaam geweest. Het is nu 2 uur ´s nachts, ofwel 9 uur ´s ochtends in Nederland en ik ga maar eens een telefoon opzoeken!