Dag 108 t/m 111, Monterrico: Johnny's Place

Ik ben gisteren teruggekomen uit Monterrico, waar ik enkele van de meest relaxte dagen van mijn trip heb gehad. Het was er absoluut fantastisch!

Ik moest drie bussen nemen vanaf Antigua om in La Avellana te geraken. Vanaf daar was het nog een bootrit van een half uur door het moeras en toen was ik dan eindelijk in Monterrico, een dorp van 1500 inwoners aan de Pacifische kust van Guatemala, dichtbij de grens met El Salvador. Bijna alle wegen zijn zandpaden en de varkens lopen er los rond of nemen een bad in een regenplas; het is er echt ultiem relaxt.



Het strand is zwart, dus enorm heet. De golven zijn eigenlijk te hoog en te gevaarlijk om te zwemmen. Maar toch, er is niks beters dat met een hapje en een drankje naar de zee te staren.



Ik verbleef in een hotel met de naam "Johnny's Place". Dit is een plek die normaal een beetje boven mijn budget zou zijn, er zijn namelijk vooral bungalows en kamers met eigen zwembad, die mijn hele dagbudget zouden opslurpen. Echter, er is daar ook een dormitory, met het enorme vorodeel dat je voor een schijntje gebruik kan maken van alle service die Johnny's Place biedt. En die service bestaat dan vooral uit zwembaden, veel eten, drinken en een prachtig uitzicht en dat alles binnen tien seconden van m'n bed... Ik heb hele dagdelen in een hangmat of strandstoel doorgebracht, met een liquado of biertje in m'n hand en een bord garnalen binnen handbereik! En ik bleef me maar afvragen of de kleur van m'n armen en benen ooit nog eens van caramelbruin in melkchocoladebruin zal veranderen... Ik begin bijna te begrijpen wat er zo leuk is aan een all-inclusive holiday!



Ik was net voor ik in Monterrico was arriveerd, begonnen aan een nieuw boek (ik lees erg veel hier), The Perfect Storm. Dat boek staat boordevol met beschrijvingen van wilde zeeën, hoge golven en het leven op een vissersboot. En dus is er geen betere plek om dat boek te lezen dan op het strand, waar de golven daadwerkelijk hoog zijn en de vissersboten af en aan varen! Ik had het 300 pagina's tellende boek uit toen ik uit Monterrico vertrok, wat voor mij zeer uitzonderlijk is. Oh, ik heb natuurlijk wel even in die gevaarlijke zee gezwommen, dat was al weer twee maanden geleden.

Een mooie bonus hier in Monterrico was het mooiste onweer wat ik ooit heb gezien. Het is natuurlijk pikkedonker 's nachts op zo'n afgelegen strand, dus iedere bliksemschicht verlicht de hele hemel en de oceaan tot aan de horizon. En omdat we hier in de tropen zijn, gebeurt dat minstens 1 keer per seconde, wat leidt tot de grootste vuurwerkshow die er bestaat! Dit is echt onwerkelijk mooi. De volgende ochtend, sprak iedereen die het gezien had, er dan ook zeer enthousiast over.

Ik was op woensdag in Monterrico aangekomen, en iedere dag sijpelden er meer mensen binnen, wat resulteerde in een zeer gezellige groep mensen. Terloops is Johnny's Club opgericht en dat zou ooit moeten leiden tot een reünie in Monterrico, zo gezellig was het...
Op zaterdag arriveerden bovendien vele Guatemalteken voor hun weekendje aan het strand. De zaterdagavond was dan ook party-avond!

Maar ik heb meer gedaan dan eten en drinken! Een boottochtje op de kanalen van het nabijgelegen mongrovemoeras, waarvoor ik om 5 uur moest opstaan. De vergezichten op dit vroege uur zijn natuurlijk bijzonder mooi en het was zelfs mogelijk om vier vulkanen tegelijk te zien: Acatenago, Fuego, Agua en Pacaya! Op de laatste foto zijn Agua (links, vaag) en Pacaya te zien. Op mijn Flickr pagina staan nog meer foto's van dit tochtje.
En de dag erna was ik zowaar vrijwillig om 6 uur m'n nest uit, voor een solo-strandwandeling van anderhalf uur naar een schildpaddencentrum. De wandeling was één van de zwaarste dingen, die ik deze trip heb gedaan, met de zon vol in m'n gezicht en m'n voeten wegzakkend in het zwarte zand. Er waren bovendien geen zeeschildpadden, alleen kaaimannen en zoetwaterschildpadden... 's nachts kun je wel zeeschildpadden zien, ze worden meteen nadat ze uit het ei komen, weer losgelaten. Maar goed, de wandeling was wel adembenemend, zo over dat oneindig lange strand, en ik ben weer eens actief geweest! Over actief gesproken, ik zwam weer eens bekenden tegen van de Pacaya trip. Twee oudere vrouewen bleven er maar op hameren dat mijn conditie fantastisch was en dat ze verbaasd waren hoe makkelijk ik de vuilkaan was opgelopen. Inderdaad, ik ben zeker niet lui de laatste tijd.



Al met al zou ik zo weer terug gaan naar Monterrico, maar ik wil meer zien!