Dag 89-90, Huehue: Maya´s en slechte wegen

Ik ben vrijdag nog even naar Zaculeu geweest, een mayastad(je) die in de reisgids beschreven werd als slecht gerestaureerd en niet bijzonder. Eigenlijk een reden om de inspecteren wat er dan zo lelijk aan is. Het blijken piramides te zijn die bijna van beton lijken en veranderd zijn in de hangplek voor lokale jongeren. Locals betalen 2 Quetzal om er rond te hangen, buitenlanders 25 en nee, dat is het zeker niet waard, geen aanrader.

Zaterdag wilde ik vroeg op excursie buiten de stad. Echter, ik wilde `s ochtends eerst mijn was laten doen. Dus ik liep naar de plek die in mijn reisgids stond aangegeven, daar was echter geen wasserette te vinden. De mensen van het hotel konden me de weg echter wel wijzen, gewoon 2 blokken `naar beneden´ lopen. Waarom zegt niemand ooit links rechts en rechtdoor? Alles is hier naar beneden of naar boven en vervolgens `daar ergens´ (aca), ongeacht splitsingen of heuvels. Na nog enkele keren vragen en heen en weer lopen, bleek de wasserette gewoon gesloten te zijn op zaterdag. Dank u, dat had ik graag eerder geweten!

Op naar Todos Santos, een levend indianen(Maya)stadje 60 kilometer hiervandaan. Die 60 kilometer bestaat voor de helft uit een prima verharde weg, die onze collecvtivo van 2000 meter naar 3394 meter(!) leidde. Ja, ik heb mijn hoogterecord weer gebroken, langzaam aan ga ik richting mijn doel: 6000 meter in Bolivia. Daar, bovenop de hoogvlakte, splitste de weg zich en moest ik even wachten op een nieuwe collectivo die naar Todos Santos reed. Dat zei de chauffeur van het busje tenminste. Maar, toen ik ter plekke rondvroeg, vertelden ze me doodleuk dat het maar een half uurtje rijden is naar Todos Santos, maar dat er pas over anderhalf uur een bus ging en voorlopig helemaal geen collectivos. Nou, mooi is dat! Vijf minuten later arriveerde er een collectivo...

Todos Santos! Iedereen draagt hetzelfde traditionele Maya-costuum dat ze al eeuwen dragen. 95% van de mensen spreekt geen Spaans, maar alleen Mam, één van de meer dan twintig Maya-talen in Guatemala. Oh, ze gebruiken ook niet een kalender van 365 dagen, maar eentje van 260 dagen. Vantevoren vroeg ik me af hoe ze dat in vredesnaam kunnen volhouden, maar ja, na die de ruim een uur durende rit over de slechtste weg die ik ooit heb gezien/gevoeld (weer 1000 meter afdalen...), snap ik het wel. Todos Santos ligt gewoon zowat afgesloten van de buitenwereld in zijn koude, groene vallei.



Hier voelde ik me als toerist echt een alien, want er waren helemaal geen buitenlanders, er waren niet eens mensen van buiten het dorp! Iedereen in dezelfde kleding, behalve ik... De bergen in de omgeving waren een verademing, met hun rust en schoonte. En de varkens zijn hier net honden: harig, met vlekken en vaak met halsband.



Na wat rondwandelen kwam ik wel een Israeliër tegen en hij was onderweg naar een Spaanse school. Dáár hingen de gringo`s dus rond. Alleen vandaag was het zaterdag, dus waren de meesten in de bergen en niet in het stadje. De coördinator, een Amerikaanse, kon mij wel vertellen dat ze een grote Nederlandse boekencollectie hadden, geërfd van een buurvrouw, en dat ik wel wat kon kopen. Ik lees echter liever Engels hier... En, ze vertelde ook dat ik voor vier uur wel een bus terug moest nemen, want daarna is het onmogelijk om hier nog weg te komen!
Op haar aanraden, nam ik de bus van drie uur. Er stond `Huehue-Todos Santos´ op. Maar, na enkele minuten kwam het landschap me niet bekend voor, en we bleken dus de andere kant op te rijden, naar een nog afgeleger gelegen dorp! Gelukkig kwam er net een collectivo de andere kant op rijden. Ze konden me wel terug brengen naar Todos Santos (twintig minuten), maar er waren `misschien´ nog busjes helemaal naar Huehue. In Todos Santos werd dat `micros a Huehue? No hay! Mañana!´ En vijf minuten later kwam er eentje aanrijden...

Dus, wat leren we van deze trip?

1. Buspersoneel weet niets, maar dan ook NIETS van connecties en het überhaupt aanwezig zijn van andere bussen op andere routes. De cultuur in dit gebied mag dan nog zo mooi zijn en de mensen oh zo vriendlijk, op het gebied van informatieverschaffing zijn ze totaal onwetend. Kun je dat niet opschrijven? Of even bellen, want waarom gebruiken ze die #@* telefoon alleen om naar hun vrouw of vriending te bellen tijdens het rijden?

2. Men laat normale busjes en bussen rijden op de slechtste wegen die je je maar kunt voorstellen. Een bergpas boven 3000 meter via een zandweg vol gaten en rotsen, dat doe je normaal gesproken in iets dat 4-wiel aangedreven is. Maar niet met 30 mensen in een ongeveerd 15 persoons busje, zodat de velgen de grond raken!

Ja, Guatemala is wel even wennen...

Zondagochtend, 6 uur, Formule 1. Te vroeg, dus ik heb maar flarden van de race gezien. Er ontstaat zowaar spanning tussen Ferrari en McLaren!

En toen op naar Quetzaltenango!