Dag 95-96-97, Xela: lopen, markt en lopen!

Xela staat voornamelijk in het teken van bewegen: verspreid over vier dagen heb ik inmiddels 14 uur in de bergen gelopen.

Op donderdag eerst een makkelijke klim naar een heuvel buiten de stad. Deze steekt zo`n 300 meter boven het centrum van Xela uit en is in een uurtje te beklimmen. Op de top zijn een soort natuurlijke sauna´s te vinden, deze hele omgeving is immers vulkanisch aktief. Er is daar echter ook een rotspiek die nog eens een meter of 60 hoger is, en die zag er erg aanlokkelijk uit. Ik ben dus maar naar boven geklommen... Niet echt het meest verstandige wat ik deze trip heb gedaan, maar het uitzicht was natuurlijk bijzonder mooi! Naar beneden was best spannend, maar via een shortcut door een woud vol spinnen, was het nog redelijk veilig afdalen.



De volgende dag was een wat rustigere: gewoon een bezoekje aan de markt. In het hostel kwam ik Angela tegen, een Ierse die ook al in Oaxaca was, en samen namen we de bus naar San Francisco el Alto. Daar is op vrijdag één van de grootse en populairste markten van Guatemala. En dan niet populair onder toeristen, maar onder Guatemalteken. Boeren en buitenlui komen in dit dorp op een zeer stijle heuvel eens per week hun waren aan de man brengen en dat is waarschijnlijk ook nog een uitje voor het hele gezin. Omdat er weinig toeristen zijn, bestaat de handelswaar eens een keer niet uit lederwaren en CD´s, maar vooral uit kleding, voedsel, naaimachine-onderdelen(!) en dieren. Ja, dát hebben de mensen hier nodig. Vooral de dieren bieden veel vermaak voor de argeloze bezoeker. Schapen, koeien, varkens, kippen, kalkoenen, honden en katten worden in grote getalen aangeboden en dat blaft, loeit en kakelt gezellig door elkaar. Opnieuw heb ik hier geconstateerd dat varkens net honden zijn, ze hebben alleen een ander doel in het leven, namelijk opgegeten worden.
Vele mensen verlieten de markt met een varken aan de lijn of een doos met kuikens onder de arm; ik heb het bij een zak met doppinda´s gehouden.



Na de markt was er nog tijd over om een nabijgelegen dorpje te bezoeken: Momostenango. Dat nabijgelegen bleek relatief te zijn, want de bus besloot een andere route te nemen, over de smalste weg waar ik ooit een bus over heb zien rijden. Met een gangetje van 10 kilometer per uur reden we door bossen en velden en persten we ons door dorpjes, waarbij de gevels van de huizen de bus nét niet raakten. Ik had constant het gevoel dat ik hier op een mountainbike had moeten zitten! In Momo was weinig te doen, maar het eten was er lekker en op de terugweg namen we wél de geasfalteerde weg.

Door al het bussen en het slenteren op de markt, was ik nog moeier dan na mijn hikes, dus ik sliep belachelijk vroeg. Dat was handig, want de volgende ochtend wilde ik vroeg een vulkaan met kratermeer beklimmen. Vroeg betekent hier in Guatemala héél erg vroeg, eigenlijk moet je bij zonsopgang de klim beginnen om geen last te hebben van de wolken. Nu had ik daar geen zin in, want dat betekent om 4 uur opstaan. Dus iets voor 8 uur vertrok ik en om 11 was ik, samen met twee Belgen en een Amerikaan, boven op vulkaan Chicabal. Natuurlijk was het te bewolkt voor een mooi uitzicht, maar mensen die er al sinds 8 uur waren, konden me melden dat het toen ook al bewolkt was. Dus de regentijd is gewoon niet de juiste tijd voor dit soort beklimmingen, of je moet op de top kamperen of ´s nachts naartoegaan. Mijn uiteindelijke klim van Santa Maria (3722 meter) gaat dan ook plaatsvinden op 25 juli, tijdens de `full moon hike´. Maar nu deze Chicabal, een uitgedoofde vulkaan van ruim 2700 meter, met het kratermeer 200 meter lager, dat wél goed zichtbaar was. De wolken waaiden over het meer, tolden rond, losten op, een prachtig gezicht! We daalden af naar het meer door middel van 600 traptreden (...) en liepen nog een rondje om het meer, dat langzaamaan totaal bedekt werd met mist en wolken. Al met al een zeer pittige wandeling van 4 uur. Oh, ik heb ook nog kolibries gezien!



En ja, nu is het zaterdagavond en ik wil eigenlijk graag naar mijn volgende bestemming. Het is hier mooi en het hostel is goed, maar de sfeer bevalt me helemaal niet. Er is een grote groep mensen, die hier lange tijd Spaans studeert en 1 grote kliek vormt. Als buitenstaander voel ik me daarom niet echt welkom. Bovendien is het personeel een beetje raar. De eigenaar is bijzonder aardig (dacht ik toen), de anderen zijn dat eigenlijk niet. Lees en wees verbaasd:
Het hostel heeft de regel `gratis ontbijt of gebruik van de keuken´. Nu is dat een aparte regel, maar OK. Ik gebruik de keuken niet, ik eet brood of ga uit eten, dus ik krijg een gratis ontbijt. Op een dag wilde ik graag ontbijt, maar werd mij dit ontzegd door het keukenpersoneel: ik had namelijk de keuken gebruikt volgens hun en ja, dat mag niet. Vervolgens moest ik via de telefoon aan de hosteleigenaar gaan uitleggen dat ik alleen m´n brood bereid had en niet daadwerkelijk gekookt! En toen, toen kreeg ik zowaar drie sneetjes getoast brood als ontbijt. Ongelooflijk! Ook hebben we het personeel al horen klagen dat `sommige mensen maar een paar dagen blijven en dan zomaar weer weg gaan´. Ja, dit is een hostel, daar gebeurt dat wel eens... Ze hebben hier duidelijk liever mensen die maanden blijven.

Excuses voor mijn geklaag...
Waarheen ik nu ga weet ik niet zeker, het zal waarschijnlijk San Pedro de Laguna worden, voor opnieuw een weekje Spaanse lessen. Deze keer aan het wonderschone meer van Atitlan.