Dag 99-100, San Pedro de Laguna: 100 dagen!

Ik heb het 100 dagen volgehouden en bovendien is dit de 50e post in m`n blog! Een dubbele mijlpaal.

San Pedro de Laguna ligt aan het meer van Atitlan, een meer dat in feite de volgelopen krater is van een enorme, oude vulkaan. Als gevolg daarvan is het totaal omsloten door een muur van bergen, die zo`n 600 meter hoger is dan het waterniveau (1500 meter). In de loop van vele eeuwen, is het meer, dat oorspronkelijk perfect rond was, wat kleiner geworden door de vorming van nieuwe vulkanen. Nu staan er maar liefst drie gigantische vulkanen van 3000 tot 3500 meter hoog aan de zuidoever van het meer. Het is fabeltastisch mooi.

San Pedro zelf is zeer sfeervol en zeker geen vervuilde, drukke stad (zoals Huehue en Xela dat wel zijn). De steegjes zijn onverhard en zeer smal en de koffie- en maisveldjes liggen gewoon tussen de huisjes in. Langzaamaan wordt het stadje echter overgenomen door Amerikanen en Europeanen: ze kopen het land en bouwen er hun huis, restaurant of hotel op. Op zich niks mis mee, maar oorspronkelijk is het dus allang niet meer. Want San Pedro is het nieuwe toeristische mekka voor Europeanen en Amerikanen in Guatemala, er zijn hier complete families en groepen scholieren. Nu is het echter een vreemde mix van Maya en buitenlands, het kan zomaar gebeuren dat je in een internetcafe zit, vol met gringo`s, dat gerund wordt door Mayavrouwtjes in traditionele kleding.
Op iedere hoek van de straat wordt er marihuana en coke aangeboden. En ja, daar ga je in principe lang voor naar de gevangenis hier, maar dat boeit ze blijkbaar niet. Om de oorspronkelijke sfeer van het meer te ervaren, zal ik binnenkort wel eens naar een ander dorpje gaan met de boot. Want boten varen hier af en aan.

Guatemala blijkt al met al een stuk toeristischer te zijn dan grote delen van Mexico. En het is natuurlijk gewoon erg hoogseizoen voorlopig! De prijzen voor hotels zijn echter nog steeds belachelijk laag, ik betaal nu 1,50 euro voor een prive kamer. Hoe kan dat in vredesnaam...?

Ik ben een beetje aan het bijkomen van de aanslag op mijn lichaam het afgelopen weekend, en doe tot nu toe dus niet veel meer dan rondlopen en rusten. Ik ontmoette direct al wel weer Angela, uit het hostel in Oaxaca en Xela en twee andere Ieren, die eerder ook in Xela waren. Een van hen, een leeraar Engels, was zeer verbolgen over mijn behandeling in het hostel, vooral omdat hij zelf een dag daarvoor ook zware griep e.d. had gehad daar.

Na twee dagen geleefd te hebben op water, limonade en een enkele mueslireep, werd het gisteren wel weer eens tijd voor een maaltijd. Een restaurant wat aangeraden werd door Angela bleek gerund te worden door twee Nederlanders. Ook zij bezitten hier een stukje grond, met een hotel, hostel en restaurant. Het mag dan niet helemaal kloppen hier in Guatemala, maar ik was erg blij met de Nederlandse invloed op het menu: eindelijk een beetje afwisseling! Ik heb broccolisoep en chinese mie met setehsaus op. En ja, er is bijna niks Hollandser dan Indisch eten. Zoals ik als eerder opmerkte, hebben de meeste mensen van buiten Nederland er nog nooit van gehoord. Verder was hun keuken zeer creatief en absoluut een aanrader, dus gaat allen naar Jarachik!

Vandaag regent het enorm, dus mijn geplande kayaktochtje stel ik nog maar even uit... Maar goed, dat is alweer dag 101.