Dag 127 t/m 130, Rio Dulce & Flores

Deze update heeft lang op zich laten wachten, en dat heeft meerdere redenen. Ten eerste was het internet hier duur en ten tweede, en belangrijker, ik werd weer eens ziek.

Van Omoa ging ik dus weer terug naar Guatemala, met de chickenbus tot de grens, die zeer simpel over te steken was, vervolgens met een shuttle naar Bananen-hub Puerto Barios.



Ik had van daar direct naar Rio Dulce gekunt, maar wilde nog wat van de Caribean zien, dus nam ik een boot naar Livingston, een Garifuna-stadje. Het doet inderdaad erg Caribisch aan, met bovendien goed eten (vis). De sfeer is echter veel te opdringerig: een groot aantal mensen wil je maar al te graag een hotelkamer aansmeren en een vriendelijk gesprek bestaat ook al niet: ze wilden dat ik hun drankjes betaalden! Ja, daar zit je dan met al je bepakking op het terras, gewoon een zak geld. Na enkele uren kon ik met een boot over de rivier en door de kloof naar Rio Dulce. Daar is het allemaal wat gemoedelijker en kun je je eigen gan gaan. Hieronder een foto van een tankstop, die we onderweg maakten.



Helaas werd ik dus weer eens ziek. Ik vroeg me af of het mijn vierde keer diarree was, maar die bleef (vooralsnog) uit. Het begon met koorts, toen een zeer hardnekkige hoest en benauwdheid. Ik denk dat het bronchitis was, opgelopen in de grotten bij Semuc Champey. Nu, na 6 dagen, blijven alleen de hoesbuien over. Maar de eerste dagen, toen ik in Rio Dulce was, kwam ik zeer moeilijk in slaap. Dit had ook te maken met bar van het hostel, die zeer harde reageaton bleef spelen tot 1 uur ´s nachts (het was dinsdag). Het is misschien nuttig om te vermelden dat het hostel aan de overkant van een enorme brug is gelegen, zodat niemand in de stad last heeft van de herrie... Maar oh, wat is die brug fotogeniek...



Toch was ik om zes uur wakker, wat ervoor zorgde dat ik een ochtendwandeling over de brug kon maken en daarna rustig ontbijten. ´s middags ben ik naar de hotsprings geweest, een bizarre comninatie van een koude rivier met een hete waterval. En ik ben in een half uurtje naar Lago Izabal gelopen, het grootste meer van Guatemala. En ja, dit was weer eens een uitje met de chickenbus... Zover ik kan inzien de laatste!



Eigenlijk wilde ik een paradijselijk plekje opzoeken in de buurt van Rio Dulce, toen de koorts verdwenen was, maar ik moest wel naar Flores omdat mijn vlucht binnen enkele dagen zou vertrekken!
Ik kreeg zowaar een fysiek kaartje voor de bus, wat een zeldzaamheid is in Guatemala. Echter, toen ik de bus in liep, kwam de ontgoocheling: alles was vol en ik moest STAAN in een lange afstands touringcar. Het blijft een raar land. Gelukkig kwam er na twee uur een plekje vrij. We stopten voor controle op fruit, voor politiecontroles, voor de totaal onnodige lunch (waarbij de bus een half uur met draaiende motor blijft staan...). Al met al is het opnieuw volkomen duidelijk waarom bussen in Guatemala zo goedkoop zijn.

Ik kwam toch in Flores aan en vanaf hier verliep alles zeer voorspoedig: binnen enkele minuten werd ik met de tuk-tuk over de dijk naar het eiland vervoerd, had ik een hotel met privekamer, had ik mijn Tikal-tour geboekt en sliep ik vier uur lang. Toen was mijn missie: goed eten nuttigen in een leuk restaurant. Helaas bleek dat niet mogelijk, want het aangeraden restaurant had niet alleen verschrikkelijk trage service, maar ook nog eens zeer matig eten.

De hoofdmoot, de volgende dag, was natuurlijk Tikal. Doorvoor moesten we om 3:30 vertrekken, voor de zogenaamde sunrisetour. Allemaal mooi, indrukwekkend, spannend en gaaf: piramides en paleizen in de jungle met adembenemende beklimmingen en uitzichten. Toucans, slingerapen, brulapen en neusbeertjes maakten de dag compleet. Ik was alleen compleet uitgeteld na de tocht, zeven uur lopen is best veel met zo´n beperkte ademhaling. De rest van de dag heb ik dus op bed gelegen.
Overigens was de entreeprijs van Tikal in augustus van 50Q naar 150Q verhoogd, zogezegd om het prijsniveau vergelijkbaar te maken met Europese attracties. Allen, er kwam geen kip meer! Dus na twee weken werd de prijs al weer verlaagd, een mooi staaltje marktwerking...







Oh, ik heb door mijn laatste maaltijd in Guatemala nog een cadeautje meegekregen, inderdaad: de vierde keer diarree...