Dag 166 t/m 172, Puerto Baquerizo Moreno, San Christobal

De boottocht naar San Christobal was inderdáád een erg onrustige, een soort combinatie tussen een achtbaan, wildwaterbaan en een willekeurige puke-inducing ride op een kermis. Niet dat er gepuked werd, maar plezant was het zeker niet voor sommige mensen. Ik vermaakte me echter best op het bootje!

De hoofdstad van het eiland, en tevens van de Galapagos provincie, is Puerto Baquerizo Moreno. Een hoofstad die inderdaad meer de layout van een stad heeft dan Puerto Ayora (er zijn zelfs stoplichten), maar dat zal vooral historische en politieke redenen hebben, want met 5.000 inwoners tegen 15.000 in Puerto Ayora ademt het geheel verder een sfeer van een zeer klein en saai stadje. Binnen drie stappen ben je buiten het `centrum´! Het vliegveld is bovendien tijdelijk gesloten, waardoor er vrijwel geen toeristen zijn. Hierdoor is het boeken van tours vrij lastig tot vrijwel onmogelijk en zijn de meeste restaurants en winkels de helft van de dag gesloten.
De enige levendigheid komt op dit moment van de verkiezingscampagnes, want de presidentsverkiezingen zijn aankomende zondag, 30 september. En die zijn in Ecuador een aparte aangelegenheid! Er is een enorme hoeveelheid politieke partijen, het hoogste nummer wat ik tot nu toe heb gezien is 152 en dat nummer lijkt het enige te zijn wat een partij kenmerkt. De naam wordt maar zelden genoemd en het partijprogramma is voor alle partijen vrijwel hetzelfde. Wat ze allemaal erg belangrijk vinden is feestjes geven voor een groot publiek. In Puerto Baquerizo Moreno was er dinsdag een nummer 29 feest en op woensdag een nummer 6 happening. Met name de muziekkeuze is vermeldingswaardig. Nummer 29 koos voor aangepaste versies van reageton, waarin vaak `Ecuador´, `Galapagos´ en `29´ werd geroepen. Nummer 6 boeide het publiek met jaren ´90 muziek, altijd al mateloos populair hier in Ecuador. Ik ben best een fan van de jaren `90, vooral vanwege de nostalgiek die deze voor mij hebben, maar hier hoorde ik nummers die ik in jaren niet gehoord heb: 2 Unlimited, en dan niet met het standaard No Limits, maar met The Magic Friend! Waar hebben ze die in vredesnaam vandaan gevist? Verder Real 2 Real, Headaway en Twenty 4 Seven, ja dat waren nog eens tijden... Mensen die serieus meezingen met `Coco Jamba Jaja´, alsof het de laatste hit is, het moet niet gekker worden.

Maar ik kom hier voor de natuurlijke attracties bewonderen en die maken San Christobal wel de moeite van een bezoekje waard. Ten eerste een enorme hoeveelheid zeeleeuwen, die alle stranden hebben overgenomen. Er is werkelijk geen plek aan de kust die vrij van zeeleeuwen is, zo je bent hier altijd voorzien van luidruchtig gezelschap. Want een zeeleeuw is nooit stil! De volwassen zeeleeuwen maken een soort kai-kai geluid, wat me vaag aan een hond doet denken. De puppies produceren daarentegen iets totaal onvergelijkbaars: volgens sommigen klinkt het alsof ze overgeven, maar het heeft soms ook wel iets weg van een mekkerend schaap of een krijsende baby. Het is dus altijd interessant op het strand, én op straat...





Een korte wandeltocht van de stad verwijderd zijn het interpretation center (erg goed) en meer zeeleeuwen stranden te vinden en daarnaast de eerste landingsplaats van Darwin, gelegen in een mooie baai waar blue footed boobies naar vis duiken (zeer spectaculair in kristalhelder water!) en fregatvogels hun nesten hebben. Er is een standbeeld van de jonge Charles R. Darwin te zien, geflankeerd door een reuzenschildpad, een landleguaan en een zeeleeuw.



In Darwin´s tijd was er op San Christobal net zoveel dierenleven als op de andere eilanden, nu is het aanbod van dieren op het land echter vrij karig. Dit heeft een historische reden, want San Christobal is een eiland met een lange geschiedenis van menselijke bewoning; er waren hier al mensen lang voordat men rekening hield met de waardevolle natuurlijke omgeving. Dit in tegenstelling tot Santa Cruz, dat pas zeer recentelijk tot ontwikkeling is gekomen, vanwege het toerisme. Door de constante aanwezigheid van mensen en vooral huisdieren op San Christobal zijn de zeeleguanen hier vrijwel allemaal verdwenen en veel kleine vogeltjes zijn er ook niet meer in de buurt van de stad. In het binnenland van San Christobal is de Galapagos havik inmiddels geheel uitgeroeid. Hopelijk kan dit op de andere eilanden voorkomen worden.

Op zee is meer te beleven en daarom wilde ik graag een dagtocht naar Leon Dormido (aka Kicker Rock) en Isla Lobos maken. Het had nogal wat voeten in de aarde om deze expeditie van de grond te krijgen, er waren immers niet genoeg mensen en bovendien was het weer zeer ongunstig voor snorkelen vanwege de harde wind. Na een week was er echter een trip gepland én was de wind gaan liggen. Het was het wachten zeker waard, dit is absoluut de activiteit die het meeste waar voor m´n geld was in Galapagos!
Met een zeer mooie en stabiele catamaran met zeven mensen aan boord, voeren we langs de noordkust van San Christobal, waar volgens surfers in de winter één van de snelste `point breaks´ ter wereld is te vinden, naar een rustig strandje. Hier testte de mensen die gingen duiken hun materiaal en zagen we al meteen vele zeeschildpadden, waarvan enkele grote van zeker anderhalve meter lang. Het snorkelen hier was een test voor het echte werk bij Kicker Rock. Daar zwommen we door een nauwe doorgang in de rotsen, terwijl vele tientallen meters dieper de Galapagos-haaien en zeeschildpadden waren te zien. Soms kwamen de haaien naar de oppervlakte en waren we slechts enkele meter van ze verwijderd. Door het zonlicht en het zeer diepe water (100 meter) was het allemaal een nogal surrealistische, maar erg mooie ervaring. Twerwijl we op de duikers wachtten, verbaasde ik me over de hoeveelheid vogelssoorten die hier tegelijkertijd was te bewonderen: blue footed boobies, nazca boobies, fregatvogels, red billed tropicbirds, pelikanen, stormpetrels, shearwaters en zelfs een albatros...
De leukste ervaring was echter Isla Lobos, waar ik eindelijk met zeeleeuwen heb gesnorkeld. Een groep van vijf zeeleeuwen was zeer geïnteresseerd in de luchtbellen van de duikers en de snorkels van de snorkelaars en achtervolgde, belaagde en verraste ons zeker een half uur. Geweldig en een absolute aanrader! Het is vooral erg leuk als een zeeleeuw direct op je af komt en dan op het laatste moment uitwijkt. Hij heeft er duidelijk plezier in je te laten schrikken! Natuurlijk wilde ik ook het omgekeerde proberen en ik tikte onverwacht een zeeleeuw op z´n rug. De zeeleeuw reageerde verschrikt en draaide zich bliksemsnel om, om mij weer `aan te vallen´...
Ik heb geen foto´s van het snorkelen, maar deze zeeleeuwen in de haven geven de sfeer goed weer:



De laatste dag alleen al was de lange tocht naar San Christobal waard, maar ook de zeeleeuwen, fregatvogels en het goede hotel maakten het een interessante week. Een dag of vier zou echter wel genoeg zijn geweest.

Dag 159 t/m 165, Puerto Ayora: nog een weekje

Oorspronkelijk wilde ik Santa Cruz snel na mijn boottocht verlaten, zodat ik de andere bewoonde eilanden kon gaan verkennen. Omdat ik weer eens ziek was geworden, had ik alleen niet zo´n zin in een lange, onrustige boottocht. Helaas, reizen is niet echt bevordelijk voor de gezondheid! Ik ben in de afgelopen zes maanden vaker ziek geweest dan in de afgelopen 10 jaar in Nederland... De algemeen geaccepteerde opvatting ten aanzien van het fenomeen reizigersdiarree is dat het te maken heeft met verandering van dieet en leefomgeving en niet zozeer met een direct aantoonbare infectie. Maar: ik zou inmiddels toch wel gewend moeten zijn aan mijn nieuwe leefomgeving?

Na een dag of vier was ik wel in staat de lange overtocht naar San Chrstobal te maken. Avis, de vrouw uit Engeland die ik eerder had ontmoet (en waarvan ik bovendien de onderwatercamera had gesloopt...), wilde echter ook mee. Op vrijdag konden we vertrekken, waardoor ik een volle extra week in Puerto Ayora heb doorgebracht. En wat doe je dan, op een plek waar alles inmiddels niet meer nieuw is? Allereerst genieten van de dingen die ik tijdens de boottocht heb moeten missen: pizza, warme broodjes en een pot Nutella, chips, ijs, een écht warme douche... Daarnaast veel foto´s maken, vooral van de dingen die in eerste instantie niet zo opvallend waren, maar toch best bijzonder zijn. Details, ander licht, `gewone´ dingen eigenlijk. Het meeste heb ik nog niet kunnen oploaden, het internet is hier (inmiddels op San Christobal) traag en duur. Maar onderstaande foto van een blue footed booby in Tortuga Bay vond ik toch wel erg geslaagd...



In de vishaven was het regelmatig een drukte van belang, met naast vele pelikanen en fregatvogels, nu ook een blue footed booby die bedelt voor een stukje vis. Omdat iedereen een booby oh zo schattig vind, krijgt het beestje zowaar ook nog eten, zonder daar iets voor te hoeven doen!
Ik heb bovendien geïnformeerd naar de mogelijkheden voor vrijwilligerswerk bij de Charles Darwin Foundation. Dat zou dan voor minimaal drie maanden zijn, opzich geen probleem. Echter, ze willen ook dat ik dan een officieel werkvisum heb en daarvoor moet ik opnieuw Ecuador inreizen. Dan kan ik voor half geld naar de Galapagos vliegen en hoef ik bovendien geen entree te betalen, maar het is me toch iets te bewerkelijk om naar Colombia/Peru te reizen en dan weer terug. Ik ga wel iets op het vasteland zoeken en zal zonder twijfel nog wel eens terugkeren hier op Galapagos! (wat nou `once in a lifetime experience´...)



Oh een kaartje van de Galapagos eilanden zal ik snel toevoegen aan mijn blog, zodat mijn reis voor een ieder is te visualiseren...

Dag 152 t/m 158: DE boot

In Puerto Ayora verbleef ik zeven nachten in de dormitory van hostal Los Amigos. Behalve ikzelf, was daar alleen Richard, een amusante Brit, die voor zeer lange termijn de wereld overreisde. We hadden zodoende vier bedden tot onze beschikking, helemaal geen slechte deal voor 8 dollar!
Richard raadde mij meermaals aan toch maar vooral een tour te doen, in plaats van dachtochten, met name door zijn zeer goede ervaring op het motorjacht `Monsterrat II´. Uiteindelijk besloot ik maar bij Freddy´s langs te gaan, een tour-operator direct naast ons hostal. Alleen voor info, maar stiekem wist ik allang dat ik een acht-daagse tour zou gaan boeken, ik ben nu immers een bioloog op de Galapagos, dan moet je er toch op uit trekken!

De Monsterrat II was helaas vol deze week, maar er waren nog een paar opties. Allereerst de eersteklas Golondrina, die dezelfde route als de Monsterrat II aflegde (inclusief Genovesa, een zeer interessant noordelijk eiland), voor 1170 dollar. Dan waren er nog twee boten die de route zonder Genovesa deden: een tourist-superior class catamaran voor 1050 dollar, en de Friendship, een tourist-superior class boot voor 850 dollar. Ik wist dat Richard de eersteklas Monsterrat II voor 1050 had gekregen, dus de meeste prijzen klonken mij veel te duur in de oren. Ik kon dus niet verantwoorden twee- of driehonderd dollar extra uit te geven voor een luxere boot of 300 voor een extra eiland. Het werd dus de Friendship...

En twee dagen later, vrijdag de zevende september van het illustere jaar 2007, ging het dan toch gebeuren: acht dagen en zeven nachten op de Friendship. Een boot met, naar later bleek, een beruchte reputatie!

DAG één. Santa Cruz - Playa Bachas.
Freddy´s dochter had de administratieve en finaciële afhandeling van mijn boottour gedaan en behalve betalen voor de boottour en de huur van flippers en wetsuit, betekende dit ook een gratis rit naar het vliegveld. Volgens afspraak zouden we om 8:00 vertrekken.
Vrijdagochtend stond ik om 8:00 voor de deur en er was niemand. In Latijns Amerika verbaast me dat niet echt, maar na een kwartier wachten (in de regen) werd ik wat ongeduldig. Om 8:30 ging ik maar eens informeren bij de buren en bij mijn eigen hostal, wat immers zeer dichtbij was. De eigenares belde met Freddy, maar die nam herhaaldelijk niet op, dat begon al goed... Toen, om 8:45 stond een lid van de familie Castillo voor de deur, gebarend dat ik moest opschieten. Op mijn vraag waarom ze verdorie drie kwartier te laat waren werd niet gereageerd, ik moest vooral opschieten. In de auto zat Freddy zelf en die lachte alleen wat. Ze waren er toch, dus wat was nou mijn probleem? Excuses maken voor te laat komen, dat kennen ze hier niet.

Ik geloof mijzelf bijna niet, maar ik wordt erg punctueel van deze gang van zaken en zal waarschijnlijk herboren terugkeren in Nederland, nooit meer (veel) te laat komen en mij voortaan zeer bewust zijn van de ongelooflijke irritaties die te laat komen oproepen bij mijn medemensen...

We keren echter weer terug naar het hier en nu: de boottour. Want na de eerste vertraging deze ochtend, verliep alles voorspoedig. Het was prachtig weer op Baltra, met een lucht zo blauw als ik in dagen niet gezien had.

---------
De groep mensen die de Friendship zou gaan bevaren, bestaat uit acht Israeliërs, drie Duitsers, drie Engelsen, een Zwitser en ikzelf. Daarnast is er een crew van vijf mensen en een gids, genaamd Eduardo. Het aantal Israeliërs is natuurlijk overweldigend, maar dat schijnt normaal te zijn bij budgettours hier. Eén van de Duitsers is Tobias, die ik eerder al in Baños had ontmoet. Met hem deel ik de kamer, bestaande uit een stapelbed en privé-badkamer en de luxe van warm water en airconditioning.
We moeten wachten tot beide vliegtuigen van deze dag zijj geland, maar om 14:00 was dan eindelijk iedereen aan boord, krijgen we lunch en kunnen we vertrekken voor de korte tocht naar Playa Bachas op noordelijk Santa Cruz. Daar maken we een korte wandeling naar een laguna met flamingos en zien we drie zeeleeguanen in een ontzettend relaxt tempo dezelfde lagune betreden. De laguanen besluiten de lagune over te zwemmen, wat een bijna surreëel beeld geeft, daar in de felle zon en met de flamingos in de voor- en achtergrond. Grote groepen blue footed boobies vliegen in V-formatie rakeling over de zandduinen en de golven en felgekleurde sally lightfoot krabben kruipen over de rotsen: dit is voor de meeste mensen in onze groep de eerste kennismaking met Galapagos, helemaal geen verkeerde!
Na de wandeling stond er snorkelen op het programma, iets wat we vrijwel elke dag zouden gaan doen. Op deze plek is het echter enigszins teleurstellend, na alle enthousiaste verhalen die ik over snorkelen in de Galapagos had gehoord. En paar vissen, matig zicht. Er zal veel beter gesnorkel volgen! We zien hier wel de eerste tekenen van de matige competenties van onze gids: hij hangt tijdens het snorkelen alleen wat op het strand met een sigaret (roken is daar niet toegestaan). We worden bovendien door een andere gids van een nabijgelegen strand gestuurd en bedreigd met een boete van 2000 dollar. De reactie van Eduardo is alleen: `ach, die gids is gek´. Bij terugkomst op de boot leest Eduardo geïnteresseerd mijn wildlifegids van Galapagos die ik heb meegenomen...




DAG twee. Plaza Sur en Santa Fé.
´s avonds zetten we koers naar Plazas en gingen daar voor anker. Om 6:50 sta je hier op, want het programma begint iedere dag om zeven uur. Eerst het ontbijt, wat verrassend uitgebreid is: fruit, cornflakes, brood en een extraatje (ei, pannenkoek, salade). Belangrijk, want de ochtend is meestal intensief, met lopen en meer lopen.
Plaza Sur is een mini-eilandje: een kilometer lang en zeer smal. Het bestaat uit een droog cactuslandschap, dat in deze tijd van het jaar bedekt is met een verbluffend mooi rood tapijt van carpetweed. Van het strand, waar zeeleeuwen de dienst uitmaken, loopt het pad geleidelijk stijl omhoog, totdat op 25 meter hoogte de rand van een zeer winderige klif bereikt wordt. Onderweg zien we landleguanen, prachtige gele prehistorische creaturen die natuurlijk niet bang zijn voor mensen. De klif is het domein van de vogels: veel zwaluwstaart meeuwen en stormvogels en een enkele blue footed of Nazca booby. In eerste instantie zijn het allemaal vreemde namen voor deze fascinerende vogels. Maar de meeste worden snel onderdeel van het vocabulair en de hele groep is uitermate geïnteresseert in deze dieren. Omdat de gids niet echt fantastisch is, wordt mij vaak naar informatie gevraagd, omdat ik blijkbaar veel over deze beestjes weet. Vanaf de klif zien we drie soepschildpadden in de zee, met hun kop boven water.



´s middags verplaatsen we ons naar Santa Fé, twee uur varen. Hier gaan we weer aan land voor een wadeling en kunnen we ook snorkelen in een rustige baai. De landing vindt plaats tussen honderden zeeleeuwen, nu nog een opzienbarend gezicht. Later zal dit heel gewoon worden. Verder landinwaards zien we endemische roze duiven, endemische Santa Fé landleguanen, hagedissen en spotvogels.
Het snorkelen hier is een stuk beter dan de dag ervoor. Ik ga op solo-avontuur en mis daardoor de zeeschildpadden, maar zie wel veel interessante vis. Van Avis (uit Baños en later Puerto Ayora) heb ik een odnerwatercamera kunnen lenen, dus ik kan zowaar foto´s maken van de vissen. Dat is echter best lastig en op land zijn mijn resultaten een stuk beter.
Tijdens het diner duiken de blue footed boobies naast de boot, genieten de pufferfishes van het warme water dat uit de boot stroomt en cirkelen de fregatvogels boven onze hoofden. Interessant hier...




DAG drie. Española - Gardner Bay.
De tocht van Santa Fé naar Española is een héle lange en duurt daarom de héle nacht. Dit had nog het meeste weg van een achtbaan, met de ene hoge golf na de andere. Er werd echter niet gekotst op onze boot. We arriveerden ´s ochtend op een mistig Española, om precies te zijn in Gardner Bay.
Op het strand troffen we de, opnieuw, endemische Hood spotvogel aan. Deze is duidelijk anders dan de spotvogels op de andere eilanden en nog een stuk nieuwsgieriger. De zeeleguanen op Española zijn ook anders: in plaats van zwart zijn ze felrood met groen, het is een subsoort. Daarnaast zijn er duiven, darwinvinken en zeeschilpadden en natuurlijk zeeleeuwen.
Tijdens het snorkelen heb ik een onzachte aanvaring met een zeeleeuw. Een flexibele bruine massa raakt mij in mijn zij, en in eerste instantie denk ik dat het een zeer onvoorzichtige medesnorkelaar is. Het blijkt echter een beetje groter te zijn! De leeleeuw is waarschijnlijk ook geschrokken, want hij zwemt er snel vandoor. Verder is het snorkelen vooral een eerste kennismaking met ravijnen en rotsen onder water en probeer ik de scherpe punten te ontwijken.
En dan gebeurt het... Terug op de boot, wordt ons verteld dat we niet naar onze volgende bestemming, Punto Suarez op Española, kunnen vertrekken. De pomp van de moter is kapot en moet gerepareerd worden. Nu is dat opzich niet zo erg, de een reparatie is soms nodig. We hadden echter kort voor het begin van gehoord dat de vorige groep twee dagen vast het gezeten vanwege een motorprobleem en daardoor eiland had gemist! Het vooruitzicht dat ons dat ook zou overkomen, is voor de meeste mensen genoeg om een beetje ongerust te worden en voor enkelen om in discussie te gaan met de kapitein. Maar er zit niet anders op dan wachten...
Vele beloftes dat het maar twee uur zou duren ten spijt, wachten we de hele middag op wat er komen gaat en uiteindelijk is het probleem om 17:00 verholpen. Dit is alleen wel een beetje te laat om Punto Suarez nog te bezoeken, dus de gids, de bemanning en onze groep gaan in discussie over de vervolgplannen. Het is een hels kabaal en iedereen kakelt door elkaar, maar uiteindelijk besluiten we niet deze nacht naar het volgende eiland (Floreana) te gaan, maar de nacht door te brengen voor de kust van Punto Suarez te overnachten en de volgende dag zéér vroeg te beginnen en in principe anderhalve dag in één dag te proppen. Het enige wat we daardoor missen is de avond in Puerto Ayora. DAT kan me echter niets schelen, daar ben ik immers al geweest.

DAG vier. Española - Punto Suarez / Floreana - Punta Comorant/Post Office Bay
En vroeg betekent 6:00 op het strand staan! Dus zonder ontbijt worden we daar op dit onchristelijk uur gedropt. De zon komt net op, dat denken we echter, want het weer blijkt bovendien belabberd te zijn. Wind en regen, zoutspray en meer wind, het lijkt Mederland in de winter wel!
Maar we komen voor het dierenleven en dat is hier op deze winderige klif fabuleus. De waved albatros, de Nazca booby en blue footed booby en de zwaluwstaart meeuw, allevier hier nestend en in het geheel niet bang voor ons. Dat levert mooie plaatjes en ervaringen op.



De Hood-spotvogel, enkele soorten darwinvinken, zeeleguanen en de enemische hagedissen zijn ook aanwezig. Dan spotten we enkele havikken, een soort die ik al lange tijd hoop te zien. Door stommiteit en vooral door nieuwsgierigheid dwaalt een groep van vier mensen nogal ver van het pad af en beklimmen we de rotsen tot vlak bij de havikken. Dit resulteert o.a. in onderstaande foto, maar ook in de meest absurde scheldkannonade die ik ooit over me heen heb gekregen. Een gids van een andere groep ziet ons vanaf het pad en daardoor besluit Eduardo ons naar beneden te roepen (ja, zo werkt het hier, als een ander het niet ziet is het goed). Bij de landingsplaats aangekomen, wacht de andere gids ons op. `Where are you from? What were you doing there? You are destroying the Galapagos!´ Ik reageer en zeg dat hij gelijk heeft, wij fout zaten en ik mijn excuses aanbied. Zijn reactie is `You should get off my islands, you motherucker!´ Dus ik zeg dat ik zijn woede begrijp, maar dat zijn taalgebruik me niet aanstaat en we daar andere woorden voor hebben in de Engelse taal. Toen werd ie echt kwaad... `You don´t belong here, motherfucker! You are white trash, you motherfucking white trash!´
Ik moet zeggen, het verbaasde me dat hij zijn handen nog thuis hield, al wilde hij wel de camera van één van de anderen afpakken. Al met al kan ik concluderen dat die gids natuurlijk in principe gelijk had, maar ver over de grens ging en bovendien een beetje te veel van zijn Engels van Quinten Tarantino films heeft geleerd.



Het was inmiddels acht uur en we hebben haast. Tijdens het ontbijt zetten we koers naar Floreana, zes uur naar het westen. Eerst Punto Comorant, waar de zeeleeuwen ons weer opwachten op het strand. Floreana is een kurkdroog eiland, met vooral veel interessant vegetatie. Het dierenleven is, bijna onvermijdelijk, enigszins teleurstellend na Española. We zien flamingo´s van heel dichtbij in de lagune, die bijna opgedroogd is. Na een wandeling door de duinen komen we bij een strand met krabben in het zand en zeeschildpadden en pijlstaartroggen in het water. Vogels zijn vrijwel afwezig: alleen een enkele vink of yellow warbler. En een sprinkhaan, just for the record...
Het snorkelen vind plaats in de Corona del Diablo (de duivelskroon), een befaamde plek, waar vele koralen voorkomen, een relatieve zeldzaamheid in de Galapagos. Er zijn inderdaad koralen te zien en bovendien vele vissen in een absurd sterke stroming. Maar dit snorkeltripje wordt vooral overschaduwd door het kapot gaan van de onderwatercamera. Mijn geleende camera loopt %$@$ vol met water! Zijn laatste foto was van de red billed tropicbirds die boven de boot vlogen... We hebben gelukkig garantie en verzekeringen om dit op te lossen.

Op Floreana bezoeken we ook Post Office Bay, een plek waar zeelieden van oudsher post achterlieten aan het begin van hun jarenlange zeereizen. Andere zeelieden die terugkeerden van hun reizen, namen vervolgens de post die geadresseerd was aan iemand in hun stad, mee naar huis. Deze traditie leeft nog steeds voort. Ik heb een kaartje gepost en er eentje meegenomen voor mensen in Nederland. Het duurt even voor ik die kan bezorgen natuurlijk. Naast dit postkantoor is er niet zoveel in dit oort en een ieder lijkt er zijn eigen weg te kiezen. De helft van de groep verdwijnt zodoende in een grot en Eduardo, die daar niet zo blij mee is, gaat bij de pakken neer zitten. Op dat moment zie ik hem denken en hij maakt een beslissing... De bemanning vermaakt zicht ondertussen met voetballen hier, in dit verlaten oort.
Onze kleine boot, waarmee we naar de Friendship vervoerd worden, begeeft het vervolgens ook nog, maar we kunnen in ieder geval naar Puerto Ayoro vertrekken, waar we om 23:00 aankomen. Bedtijd dus.

DAG vijf. Santa Cruz - Puerto Ayora/Highlands.
Terug in Puerto Ayora! Hier bezoeken we het Charles Darwin research station om de reuzenschildpaddenfok te bekijken, ook voor een tweede keer leuk, vooral door de extra informatie die we van een lokale gids krijgen. En Eduardo drukt ons op het hart dat Lonesome George NIET gay is, maar gewoon impotent... ´s middags gaan we naar het centrale deel van Santa Cruz, ondere naar een plek waar de reuzenschildpadden in het wild rondzwerven. En dat is boeiender dan het klinkt! Schilpadden die eten, schildpadden die reproduceren, schildpadden die vreemde geluiden maken en schildpadden die zich geen moer aantrekken van ons, de mens. Ik zie bovendien weer wat nieuwe vogelsoorten, dus ik vermaak me daar best. Eduardo heeft besloten dat hij zijn biezen zal pakken en kondigt aan dat hij er mee kapt! Vanaf de volgende avond zullen we een nieuwe gids krijgen. Bizar!
De tijd na het diner is vrij te besteden in Puerto Ayora, dus we drinken en we zingen en we zijn zo blij. Ofzo. Nee, in werkelijkheid moeten we om elf uur thuis zijn, want we vertrekken naar het volgende eiland. In theorie dan, want we hebben vertraging, er wordt water getankt tot één uur ´s nachts.

DAG zes. Rabida en Sombrero Chino.
Rabida is rood, erg rood. Rood, omdat het rood hoort te zijn. Waarschijnlijk.
Er zit dus erg veel ijzer in het gesteente, waardoor de rotsen rood zijn, maar ook het strand en doordoor ook de zee. Erg bizar. Er zijn zeeleeuwen, duiven, spotvogels en hagedissen. De leguanen zijn hier meer groen dan zwart, wat opvallend is in dit rode landschap!



Het snorkelen hier is één van de beste leukste keren van de hele week. Behalve vis en koralen, zie ik een zeeleeuw onder water en een groot aantal verschillende soorten zeesterren. Onder andere een zwart met oranje stippen variant, een erg Hollandse zeester dus. Een andere is geel met zwarte stippen en heeft in het Engels de naam chocolate chip starfish. Je krijgt er honger van.

Oh, de nieuwe guide is ook gearriveerd gisteravond. Hij spreekt alleen Spaans, iets waar niet iedereen even blij mee is, vooral omdat in de contracten staat dat de gids Engels spreekt...
Na Rabida volgt Sombrero Chino, een mini-eilandje in de vorm van een chinese hoed. Er is veel lave, een klein aantal dieren en een enorm wilde zee. Hier zien we wel onze eerste Galapagos pinguïns! En de zeeleeuwen lijken te poseren voor de camera. We snorkelen ook hier, wat erg interessant blijkt te zijn. Haaien, enorme scholen vissen, een moreel aal en meer moois. Sommigen krijgen zelfs de kans om met de pinguïns te snorkelen. Het water is wel IJSkoud hier.
´s avond vieren we Joods nieuwjaar. Dit start met een gebed, waarna wijn, appels en honing volgen. Interessant om eens mee te maken.



DAG zeven. Bartolomé en Santiago - Sullivan Bay.
Het meest toeristische kleine eiland is Bartolomé. Hier beklimmen we de vulkaan, vanwaar het klassieke Galpagos-uitzicht is te zien. Vele verschillende vulkanische formaties, lavavelden en onderaan twee stranden, een stuk groen en Pinacle rock. Al het dierenleven bevindt zich onderaan bij het water, de vulkaan is bijna volledig kaal, op enkele interessante planten na.



We maken een tweede wandeling over het strand, waar krabben en haaien zijn te bewonderen. Daarna snorkelen we nabij Pinacle rock en ik zie een pufferfish en natuurlijk weer grote scholen ander moois. Omdat het water hier zo koud is, is het onderwaterleven duidelijk anders dan op eerdere locaties. En het vulkanische landschap gaat onderwater gewoon verder, wat erg surrealistisch is.

Direct tegenover bartolomé ligt Santiago en daar bezoeken we Sullivan Bay. De wandeling hier is ronduit bizar: er is, behalve lave, helemaal niks te zien! Lava, zover het oog reikt, ongelooflijk. De laatste uitbartsting, die dit lavaveld heeft veroorzaakt, was in 1895, maar het lijkt allemaal veel recenter. Slechts enkele planten proberen zich heir voorzichtig te vestigen en af en toe komt er een sprinkhaan langsvliegen. Na deze wandeling wordt ik ziek, beetje jammer.
We spenderen nog wat tijd op het strand van Sullivan Bay samen met een zeeschildpad, die zich vlak bij het strand ophoudt.


DAG acht. Seymour Norte.
De laatste dag, die zeer kort is. We beginnen om 6:00, zonder ontbijt, voor een wandeling van een uurtje. Dat is gelukkig wel één van de beter wandelingen van de hele boottour. Seymour is de belangrijkste nestplaats voor twee soorten fregatvogels en ook de blue footed booby nest hier. De jonge vogels zijn maar met één woordt te omschrijven: schattig. Het baltsgedrag van de fregatvogels is zeer indrukwekkend en de blue footed boobies komen hier zo dicht bij de camera, dat ze niet in het frame passen...



Na de wandeling nuttigen we het ontbijt en keren we terug naar Baltra, waar vrijwel iedereen op het vliegtuig stapt. Slechts drie mensen gaan terug anar Puerto Ayora, maar daarover later meer.

Pfff...4 uur achter de PC...

Dag 145 t/m 151, Puerto Ayora, Santa Cruz

Het wordt nog een hele opgave om dit verhaal te typen: met de boottrip nog vers in het geheugen, lijkt het land-gedeelte nu wel héél lang geleden.

Maar goed, ik heb die eerste week op de Galapagos best veel gedaan. Ik kwam vanuit Guayaquil aan op het vliegveld van Baltra, een eilandje ten noorden van Santa Cruz, het commerciële en toeristische hart van de Galapagos. Vanaf het vliegveld kom je per bus, ferry en nog een bus in zo´n anderhalf uur in Puerto Ayora aan, wat volledig aan de andere kant (het zuiden) van het eiland ligt. En is het noorden over het algemeen zonnig in de droge tijd, het zuiden is dat zeker niet: meestal heersen de koele zeewind en de wolken er en regelmatig krijg je te maken met de garúa, een lichte motregen. Het blijft echter een speciale plek. Bovendien: terwijl ik dit typ, zie ik voor de tweede achtereenvolgende dag een strakblauwe lucht!

In Puerto Ayora is een groot deel van het Galapagos-dierenleven gewoon op straat te zien. De pelikanen, fregatvogels, blue footed boobies en lavameeuwen vliegen rakelings langs de gebouwen, de zeeleguanen lopen er op straat en de zeeleeuwen zwemmen in de haven of zonnen op het achterdek van een zeiljacht. Dit alles vindt plaats vlak bij het water, meer landinwaards zag ik, behalve darwinvinken en mickingbirds, vooral veel bouwwerkzaamheden. Puerto Ayora breidt zich namelijk in een razendsnel tempo uit, er valt geld te verdienen voor de Ecuadorianen! De totale populatie van de Galapagos-eilanden is nu 30.000 mensen en men verwacht dat dit er in 2015 al 50.000 zijn.

Vanuit Puerto Ayora heb ik enkele korte wandelingen gemaakt en een paar dagen een mouontainbike gehuurd, zodat ik ook wat van het leven buiten de stad heb kunnen zien.

- De eerste dag ging ik naar Las Grietas, dit is een smalle kloof, gevuld met water. Omdat er zowel zout water uit de zee als zoet water van de regen wordt verzameld, is het eindresultaat brak water. Later leerde ik dat dit water wordt gebruikt voor de waterleiding in Puerto Ayorra. De kloof was zeer geschikt om mijn net aangeschafte snorkelspullen uit te proberen, omdat het water zeer helder is. Meer dan enkele enorme papegaaivissen was er echter niet te zien onder water. De wandeling ernaar toe leidde langs zoutvlakten, lagunes, strandjes en lavarotsen en was een mooie introductie tot de tamme dieren hier. Als je bijna struikelt over een zeeleeuw en de vogels op je hoofd gaan zitten, weet je zeker dat je in Galapagos bent!

- Tortuga Bay is een erg mooi en populair strand, en nu het weer zo goed is, lijkt het bijna legendarich te worden. Het is een fikse wandeling voor een dagje naar het strand, maar dat heb je ook wat speciaals: een woeste zee voor surfen, een schiereiland voor de dieren en een lagune om in te zwemmen. Dat laatste alleen tijdens hoog water overigens, want bij laag tij verandert de lagune in een landschap van zeewier en watervogels.

- Natuurlijk heb ik bezoekje gebracht aan het Charles Darwin research station, waar Lonesome George (de laatste schildpad van zijn soort), vele andere soorten landschilpadden en land-leguanen zijn te bewonderen. Darnaast is er interessante informatie over de Galapagos eilanden en het schilpadden fokprogramma te vinden.

- Met de mountainbike, die ik voor vier dagen had gehuurd, besloot ik naar Garapatero te gaan, een strand met flamingos. Het asfaltgedeelte was heerlijk, ik mis het fietsen hier namelijk best. Onderweg kwam ik langs een lavatunnel, waar ik enige bezoeker was in deze pikdonkere, 800 meter lange tunnel. De rest van de fietstocht was een ware martelgang! Zeven kilometer afdalen via een slechte dirtroad is niet prettig voor je achterwerk en zeven kilometer stijgen over dezelfde weg is best pittig... Maar er waren flamingo´s, ik was opnieuw de enige persoon op het hele strand (alleen een parkwachter bij de ingang) en het werd zowaar goed weer. Een beetje gesnorkeld, gefotografeerd en toen was ik net voor donker weer in P.A, in totaal 50 km, waarvan 14.4 offroad.

- Na een rustdag werd het tijd voor een tweede fietstocht. De berg op, richting Media Luna. Dit was maar 7 km asfalt en 5 km dirtroad, maar 100% bergop, één van de zwaarste dingen die ik tijdens de trip gedaan heb. Omdat het zicht 0 was en het stevig regende, besloot ik niet naar de top van de berg te lopen, maar gezellig af te dalen door de modder. Aangezien de remmen van de mountianbike niet echt goed waren, was dit een interessant ervaring. Maar, volledig bedekt met modder, kwam ik veilig in P.A. aan! In totaal 25 km, waarvan 10 km offroad.

Op de rustdag boekte ik mijn boottocht, een zeer ongeplande beslissing, maar ook een erg spannende. Ik zou vele eilanden gaan zien, zonder de logestieke problemen van dagtochten en bovendien ACHT dagen op een boot doorbregen! Het verslag volgt later, maar ik kan alvast melden dat het een week met vele pieken en dalen was...

Door deze spontane actie, had ik ineens mijn fiets niet meer nodig. Van de verhuurder kreeg ik netjes mijn geld terug voor mijn ongebruikte, vierde dag. Goede service! Voor een ieder die hier ooit nog eens heen gaat: het was bij het internetcafé/fietsverhuur op Avenue Charles Darwin.

Galapagos, een introductie

Nee, dit is niet de langverwachte update over DE eilanden, daar ga ik wat meer werk van maken. Maar een korte beschrijving van wat ik hier meemaak (en een shitload aan foto´s op FLickr) wil ik jullie niet onthouden...

Ik ben nu bijna een week op Santa Cruz en ga op eigen houtje naar Isabella (ten westen-) en San Cristobal (ten oosten van Santa Cruz). Maar... na lang wikken en wegen heb ik besloten TOCH een 8-daagse cruise te gaan doen, en vrijdag vertrek ik dan ook voor een tocht langs alle centrale eilanden. Daarna ga ik naar die andere twee eilanden. Zodoende kan ik mijn Galapagos verhalen straks indelen in Santa Cruz, boottocht, Isabella en San Cristobal.

In die eerste week Galapagos is natuurlijk de tamheid van de dieren het meest opvallende geweest. Ieder die is benaderbaar en de vogels benaderen over het algemeen de fotograaf! Dit heeft geresulteerd in vele mooie ervaringen en enkele adembenemende foto´s. Interessant is ook dat, ondanks dat het aantal endemische soorten (komen alleen hier voor) enorm hoog is, het absolute aantal verschillende dieren dat je hier ziet, eigenlijk best beperkt is. Zestig soorten vogels en misschien een even groot of iets kleiner aantal zoogdieren en reptielen. Zodoende is het relatief makkelijk ze te determineren, zeker na de aanschaf van een boekje over Galapagos.
Verder is het weer in het zogenaamde `droge seizoen´ alles behalve droog. Het is meestal bewolkt, en het miezert ook regelmatig. Geen enkel probleem, maar je moet je er wel op kleden! Ongeacht dat alles behalve tropische weer, verbrand je hier zeer snel, omdat de eilanden OP de evenaar liggen. Soms breekt de zon even door en moet je echt goed oppassen, vooral tijdens het snorkelen.

Nu een paar van mij favoriete foto`s die ik tot nu toe heb gemaakt. Op Flickr staan er meer en er zullen er na de boottocht natuurlijk nog vele volgen. Oh, filmpje heb ik ook, maar het internet is in de verste verten niet snel genoeg om die te gaan uploaden...

Darwin Finch. Het is 1 van de 13 soorten en deze zijn WEL moeilijk determineerbaar. Waarschijnlijk een large ground finch.



Blue footed booby, één van de meest geliefde dieren op Galapagos.



Zomaar een strand... Nee, dit was wel een buitengewoon mooi strand!