Dag 152 t/m 158: DE boot

In Puerto Ayora verbleef ik zeven nachten in de dormitory van hostal Los Amigos. Behalve ikzelf, was daar alleen Richard, een amusante Brit, die voor zeer lange termijn de wereld overreisde. We hadden zodoende vier bedden tot onze beschikking, helemaal geen slechte deal voor 8 dollar!
Richard raadde mij meermaals aan toch maar vooral een tour te doen, in plaats van dachtochten, met name door zijn zeer goede ervaring op het motorjacht `Monsterrat II´. Uiteindelijk besloot ik maar bij Freddy´s langs te gaan, een tour-operator direct naast ons hostal. Alleen voor info, maar stiekem wist ik allang dat ik een acht-daagse tour zou gaan boeken, ik ben nu immers een bioloog op de Galapagos, dan moet je er toch op uit trekken!

De Monsterrat II was helaas vol deze week, maar er waren nog een paar opties. Allereerst de eersteklas Golondrina, die dezelfde route als de Monsterrat II aflegde (inclusief Genovesa, een zeer interessant noordelijk eiland), voor 1170 dollar. Dan waren er nog twee boten die de route zonder Genovesa deden: een tourist-superior class catamaran voor 1050 dollar, en de Friendship, een tourist-superior class boot voor 850 dollar. Ik wist dat Richard de eersteklas Monsterrat II voor 1050 had gekregen, dus de meeste prijzen klonken mij veel te duur in de oren. Ik kon dus niet verantwoorden twee- of driehonderd dollar extra uit te geven voor een luxere boot of 300 voor een extra eiland. Het werd dus de Friendship...

En twee dagen later, vrijdag de zevende september van het illustere jaar 2007, ging het dan toch gebeuren: acht dagen en zeven nachten op de Friendship. Een boot met, naar later bleek, een beruchte reputatie!

DAG één. Santa Cruz - Playa Bachas.
Freddy´s dochter had de administratieve en finaciële afhandeling van mijn boottour gedaan en behalve betalen voor de boottour en de huur van flippers en wetsuit, betekende dit ook een gratis rit naar het vliegveld. Volgens afspraak zouden we om 8:00 vertrekken.
Vrijdagochtend stond ik om 8:00 voor de deur en er was niemand. In Latijns Amerika verbaast me dat niet echt, maar na een kwartier wachten (in de regen) werd ik wat ongeduldig. Om 8:30 ging ik maar eens informeren bij de buren en bij mijn eigen hostal, wat immers zeer dichtbij was. De eigenares belde met Freddy, maar die nam herhaaldelijk niet op, dat begon al goed... Toen, om 8:45 stond een lid van de familie Castillo voor de deur, gebarend dat ik moest opschieten. Op mijn vraag waarom ze verdorie drie kwartier te laat waren werd niet gereageerd, ik moest vooral opschieten. In de auto zat Freddy zelf en die lachte alleen wat. Ze waren er toch, dus wat was nou mijn probleem? Excuses maken voor te laat komen, dat kennen ze hier niet.

Ik geloof mijzelf bijna niet, maar ik wordt erg punctueel van deze gang van zaken en zal waarschijnlijk herboren terugkeren in Nederland, nooit meer (veel) te laat komen en mij voortaan zeer bewust zijn van de ongelooflijke irritaties die te laat komen oproepen bij mijn medemensen...

We keren echter weer terug naar het hier en nu: de boottour. Want na de eerste vertraging deze ochtend, verliep alles voorspoedig. Het was prachtig weer op Baltra, met een lucht zo blauw als ik in dagen niet gezien had.

---------
De groep mensen die de Friendship zou gaan bevaren, bestaat uit acht Israeliërs, drie Duitsers, drie Engelsen, een Zwitser en ikzelf. Daarnast is er een crew van vijf mensen en een gids, genaamd Eduardo. Het aantal Israeliërs is natuurlijk overweldigend, maar dat schijnt normaal te zijn bij budgettours hier. Eén van de Duitsers is Tobias, die ik eerder al in Baños had ontmoet. Met hem deel ik de kamer, bestaande uit een stapelbed en privé-badkamer en de luxe van warm water en airconditioning.
We moeten wachten tot beide vliegtuigen van deze dag zijj geland, maar om 14:00 was dan eindelijk iedereen aan boord, krijgen we lunch en kunnen we vertrekken voor de korte tocht naar Playa Bachas op noordelijk Santa Cruz. Daar maken we een korte wandeling naar een laguna met flamingos en zien we drie zeeleeguanen in een ontzettend relaxt tempo dezelfde lagune betreden. De laguanen besluiten de lagune over te zwemmen, wat een bijna surreëel beeld geeft, daar in de felle zon en met de flamingos in de voor- en achtergrond. Grote groepen blue footed boobies vliegen in V-formatie rakeling over de zandduinen en de golven en felgekleurde sally lightfoot krabben kruipen over de rotsen: dit is voor de meeste mensen in onze groep de eerste kennismaking met Galapagos, helemaal geen verkeerde!
Na de wandeling stond er snorkelen op het programma, iets wat we vrijwel elke dag zouden gaan doen. Op deze plek is het echter enigszins teleurstellend, na alle enthousiaste verhalen die ik over snorkelen in de Galapagos had gehoord. En paar vissen, matig zicht. Er zal veel beter gesnorkel volgen! We zien hier wel de eerste tekenen van de matige competenties van onze gids: hij hangt tijdens het snorkelen alleen wat op het strand met een sigaret (roken is daar niet toegestaan). We worden bovendien door een andere gids van een nabijgelegen strand gestuurd en bedreigd met een boete van 2000 dollar. De reactie van Eduardo is alleen: `ach, die gids is gek´. Bij terugkomst op de boot leest Eduardo geïnteresseerd mijn wildlifegids van Galapagos die ik heb meegenomen...




DAG twee. Plaza Sur en Santa Fé.
´s avonds zetten we koers naar Plazas en gingen daar voor anker. Om 6:50 sta je hier op, want het programma begint iedere dag om zeven uur. Eerst het ontbijt, wat verrassend uitgebreid is: fruit, cornflakes, brood en een extraatje (ei, pannenkoek, salade). Belangrijk, want de ochtend is meestal intensief, met lopen en meer lopen.
Plaza Sur is een mini-eilandje: een kilometer lang en zeer smal. Het bestaat uit een droog cactuslandschap, dat in deze tijd van het jaar bedekt is met een verbluffend mooi rood tapijt van carpetweed. Van het strand, waar zeeleeuwen de dienst uitmaken, loopt het pad geleidelijk stijl omhoog, totdat op 25 meter hoogte de rand van een zeer winderige klif bereikt wordt. Onderweg zien we landleguanen, prachtige gele prehistorische creaturen die natuurlijk niet bang zijn voor mensen. De klif is het domein van de vogels: veel zwaluwstaart meeuwen en stormvogels en een enkele blue footed of Nazca booby. In eerste instantie zijn het allemaal vreemde namen voor deze fascinerende vogels. Maar de meeste worden snel onderdeel van het vocabulair en de hele groep is uitermate geïnteresseert in deze dieren. Omdat de gids niet echt fantastisch is, wordt mij vaak naar informatie gevraagd, omdat ik blijkbaar veel over deze beestjes weet. Vanaf de klif zien we drie soepschildpadden in de zee, met hun kop boven water.



´s middags verplaatsen we ons naar Santa Fé, twee uur varen. Hier gaan we weer aan land voor een wadeling en kunnen we ook snorkelen in een rustige baai. De landing vindt plaats tussen honderden zeeleeuwen, nu nog een opzienbarend gezicht. Later zal dit heel gewoon worden. Verder landinwaards zien we endemische roze duiven, endemische Santa Fé landleguanen, hagedissen en spotvogels.
Het snorkelen hier is een stuk beter dan de dag ervoor. Ik ga op solo-avontuur en mis daardoor de zeeschildpadden, maar zie wel veel interessante vis. Van Avis (uit Baños en later Puerto Ayora) heb ik een odnerwatercamera kunnen lenen, dus ik kan zowaar foto´s maken van de vissen. Dat is echter best lastig en op land zijn mijn resultaten een stuk beter.
Tijdens het diner duiken de blue footed boobies naast de boot, genieten de pufferfishes van het warme water dat uit de boot stroomt en cirkelen de fregatvogels boven onze hoofden. Interessant hier...




DAG drie. Española - Gardner Bay.
De tocht van Santa Fé naar Española is een héle lange en duurt daarom de héle nacht. Dit had nog het meeste weg van een achtbaan, met de ene hoge golf na de andere. Er werd echter niet gekotst op onze boot. We arriveerden ´s ochtend op een mistig Española, om precies te zijn in Gardner Bay.
Op het strand troffen we de, opnieuw, endemische Hood spotvogel aan. Deze is duidelijk anders dan de spotvogels op de andere eilanden en nog een stuk nieuwsgieriger. De zeeleguanen op Española zijn ook anders: in plaats van zwart zijn ze felrood met groen, het is een subsoort. Daarnaast zijn er duiven, darwinvinken en zeeschilpadden en natuurlijk zeeleeuwen.
Tijdens het snorkelen heb ik een onzachte aanvaring met een zeeleeuw. Een flexibele bruine massa raakt mij in mijn zij, en in eerste instantie denk ik dat het een zeer onvoorzichtige medesnorkelaar is. Het blijkt echter een beetje groter te zijn! De leeleeuw is waarschijnlijk ook geschrokken, want hij zwemt er snel vandoor. Verder is het snorkelen vooral een eerste kennismaking met ravijnen en rotsen onder water en probeer ik de scherpe punten te ontwijken.
En dan gebeurt het... Terug op de boot, wordt ons verteld dat we niet naar onze volgende bestemming, Punto Suarez op Española, kunnen vertrekken. De pomp van de moter is kapot en moet gerepareerd worden. Nu is dat opzich niet zo erg, de een reparatie is soms nodig. We hadden echter kort voor het begin van gehoord dat de vorige groep twee dagen vast het gezeten vanwege een motorprobleem en daardoor eiland had gemist! Het vooruitzicht dat ons dat ook zou overkomen, is voor de meeste mensen genoeg om een beetje ongerust te worden en voor enkelen om in discussie te gaan met de kapitein. Maar er zit niet anders op dan wachten...
Vele beloftes dat het maar twee uur zou duren ten spijt, wachten we de hele middag op wat er komen gaat en uiteindelijk is het probleem om 17:00 verholpen. Dit is alleen wel een beetje te laat om Punto Suarez nog te bezoeken, dus de gids, de bemanning en onze groep gaan in discussie over de vervolgplannen. Het is een hels kabaal en iedereen kakelt door elkaar, maar uiteindelijk besluiten we niet deze nacht naar het volgende eiland (Floreana) te gaan, maar de nacht door te brengen voor de kust van Punto Suarez te overnachten en de volgende dag zéér vroeg te beginnen en in principe anderhalve dag in één dag te proppen. Het enige wat we daardoor missen is de avond in Puerto Ayora. DAT kan me echter niets schelen, daar ben ik immers al geweest.

DAG vier. Española - Punto Suarez / Floreana - Punta Comorant/Post Office Bay
En vroeg betekent 6:00 op het strand staan! Dus zonder ontbijt worden we daar op dit onchristelijk uur gedropt. De zon komt net op, dat denken we echter, want het weer blijkt bovendien belabberd te zijn. Wind en regen, zoutspray en meer wind, het lijkt Mederland in de winter wel!
Maar we komen voor het dierenleven en dat is hier op deze winderige klif fabuleus. De waved albatros, de Nazca booby en blue footed booby en de zwaluwstaart meeuw, allevier hier nestend en in het geheel niet bang voor ons. Dat levert mooie plaatjes en ervaringen op.



De Hood-spotvogel, enkele soorten darwinvinken, zeeleguanen en de enemische hagedissen zijn ook aanwezig. Dan spotten we enkele havikken, een soort die ik al lange tijd hoop te zien. Door stommiteit en vooral door nieuwsgierigheid dwaalt een groep van vier mensen nogal ver van het pad af en beklimmen we de rotsen tot vlak bij de havikken. Dit resulteert o.a. in onderstaande foto, maar ook in de meest absurde scheldkannonade die ik ooit over me heen heb gekregen. Een gids van een andere groep ziet ons vanaf het pad en daardoor besluit Eduardo ons naar beneden te roepen (ja, zo werkt het hier, als een ander het niet ziet is het goed). Bij de landingsplaats aangekomen, wacht de andere gids ons op. `Where are you from? What were you doing there? You are destroying the Galapagos!´ Ik reageer en zeg dat hij gelijk heeft, wij fout zaten en ik mijn excuses aanbied. Zijn reactie is `You should get off my islands, you motherucker!´ Dus ik zeg dat ik zijn woede begrijp, maar dat zijn taalgebruik me niet aanstaat en we daar andere woorden voor hebben in de Engelse taal. Toen werd ie echt kwaad... `You don´t belong here, motherfucker! You are white trash, you motherfucking white trash!´
Ik moet zeggen, het verbaasde me dat hij zijn handen nog thuis hield, al wilde hij wel de camera van één van de anderen afpakken. Al met al kan ik concluderen dat die gids natuurlijk in principe gelijk had, maar ver over de grens ging en bovendien een beetje te veel van zijn Engels van Quinten Tarantino films heeft geleerd.



Het was inmiddels acht uur en we hebben haast. Tijdens het ontbijt zetten we koers naar Floreana, zes uur naar het westen. Eerst Punto Comorant, waar de zeeleeuwen ons weer opwachten op het strand. Floreana is een kurkdroog eiland, met vooral veel interessant vegetatie. Het dierenleven is, bijna onvermijdelijk, enigszins teleurstellend na Española. We zien flamingo´s van heel dichtbij in de lagune, die bijna opgedroogd is. Na een wandeling door de duinen komen we bij een strand met krabben in het zand en zeeschildpadden en pijlstaartroggen in het water. Vogels zijn vrijwel afwezig: alleen een enkele vink of yellow warbler. En een sprinkhaan, just for the record...
Het snorkelen vind plaats in de Corona del Diablo (de duivelskroon), een befaamde plek, waar vele koralen voorkomen, een relatieve zeldzaamheid in de Galapagos. Er zijn inderdaad koralen te zien en bovendien vele vissen in een absurd sterke stroming. Maar dit snorkeltripje wordt vooral overschaduwd door het kapot gaan van de onderwatercamera. Mijn geleende camera loopt %$@$ vol met water! Zijn laatste foto was van de red billed tropicbirds die boven de boot vlogen... We hebben gelukkig garantie en verzekeringen om dit op te lossen.

Op Floreana bezoeken we ook Post Office Bay, een plek waar zeelieden van oudsher post achterlieten aan het begin van hun jarenlange zeereizen. Andere zeelieden die terugkeerden van hun reizen, namen vervolgens de post die geadresseerd was aan iemand in hun stad, mee naar huis. Deze traditie leeft nog steeds voort. Ik heb een kaartje gepost en er eentje meegenomen voor mensen in Nederland. Het duurt even voor ik die kan bezorgen natuurlijk. Naast dit postkantoor is er niet zoveel in dit oort en een ieder lijkt er zijn eigen weg te kiezen. De helft van de groep verdwijnt zodoende in een grot en Eduardo, die daar niet zo blij mee is, gaat bij de pakken neer zitten. Op dat moment zie ik hem denken en hij maakt een beslissing... De bemanning vermaakt zicht ondertussen met voetballen hier, in dit verlaten oort.
Onze kleine boot, waarmee we naar de Friendship vervoerd worden, begeeft het vervolgens ook nog, maar we kunnen in ieder geval naar Puerto Ayoro vertrekken, waar we om 23:00 aankomen. Bedtijd dus.

DAG vijf. Santa Cruz - Puerto Ayora/Highlands.
Terug in Puerto Ayora! Hier bezoeken we het Charles Darwin research station om de reuzenschildpaddenfok te bekijken, ook voor een tweede keer leuk, vooral door de extra informatie die we van een lokale gids krijgen. En Eduardo drukt ons op het hart dat Lonesome George NIET gay is, maar gewoon impotent... ´s middags gaan we naar het centrale deel van Santa Cruz, ondere naar een plek waar de reuzenschildpadden in het wild rondzwerven. En dat is boeiender dan het klinkt! Schilpadden die eten, schildpadden die reproduceren, schildpadden die vreemde geluiden maken en schildpadden die zich geen moer aantrekken van ons, de mens. Ik zie bovendien weer wat nieuwe vogelsoorten, dus ik vermaak me daar best. Eduardo heeft besloten dat hij zijn biezen zal pakken en kondigt aan dat hij er mee kapt! Vanaf de volgende avond zullen we een nieuwe gids krijgen. Bizar!
De tijd na het diner is vrij te besteden in Puerto Ayora, dus we drinken en we zingen en we zijn zo blij. Ofzo. Nee, in werkelijkheid moeten we om elf uur thuis zijn, want we vertrekken naar het volgende eiland. In theorie dan, want we hebben vertraging, er wordt water getankt tot één uur ´s nachts.

DAG zes. Rabida en Sombrero Chino.
Rabida is rood, erg rood. Rood, omdat het rood hoort te zijn. Waarschijnlijk.
Er zit dus erg veel ijzer in het gesteente, waardoor de rotsen rood zijn, maar ook het strand en doordoor ook de zee. Erg bizar. Er zijn zeeleeuwen, duiven, spotvogels en hagedissen. De leguanen zijn hier meer groen dan zwart, wat opvallend is in dit rode landschap!



Het snorkelen hier is één van de beste leukste keren van de hele week. Behalve vis en koralen, zie ik een zeeleeuw onder water en een groot aantal verschillende soorten zeesterren. Onder andere een zwart met oranje stippen variant, een erg Hollandse zeester dus. Een andere is geel met zwarte stippen en heeft in het Engels de naam chocolate chip starfish. Je krijgt er honger van.

Oh, de nieuwe guide is ook gearriveerd gisteravond. Hij spreekt alleen Spaans, iets waar niet iedereen even blij mee is, vooral omdat in de contracten staat dat de gids Engels spreekt...
Na Rabida volgt Sombrero Chino, een mini-eilandje in de vorm van een chinese hoed. Er is veel lave, een klein aantal dieren en een enorm wilde zee. Hier zien we wel onze eerste Galapagos pinguïns! En de zeeleeuwen lijken te poseren voor de camera. We snorkelen ook hier, wat erg interessant blijkt te zijn. Haaien, enorme scholen vissen, een moreel aal en meer moois. Sommigen krijgen zelfs de kans om met de pinguïns te snorkelen. Het water is wel IJSkoud hier.
´s avond vieren we Joods nieuwjaar. Dit start met een gebed, waarna wijn, appels en honing volgen. Interessant om eens mee te maken.



DAG zeven. Bartolomé en Santiago - Sullivan Bay.
Het meest toeristische kleine eiland is Bartolomé. Hier beklimmen we de vulkaan, vanwaar het klassieke Galpagos-uitzicht is te zien. Vele verschillende vulkanische formaties, lavavelden en onderaan twee stranden, een stuk groen en Pinacle rock. Al het dierenleven bevindt zich onderaan bij het water, de vulkaan is bijna volledig kaal, op enkele interessante planten na.



We maken een tweede wandeling over het strand, waar krabben en haaien zijn te bewonderen. Daarna snorkelen we nabij Pinacle rock en ik zie een pufferfish en natuurlijk weer grote scholen ander moois. Omdat het water hier zo koud is, is het onderwaterleven duidelijk anders dan op eerdere locaties. En het vulkanische landschap gaat onderwater gewoon verder, wat erg surrealistisch is.

Direct tegenover bartolomé ligt Santiago en daar bezoeken we Sullivan Bay. De wandeling hier is ronduit bizar: er is, behalve lave, helemaal niks te zien! Lava, zover het oog reikt, ongelooflijk. De laatste uitbartsting, die dit lavaveld heeft veroorzaakt, was in 1895, maar het lijkt allemaal veel recenter. Slechts enkele planten proberen zich heir voorzichtig te vestigen en af en toe komt er een sprinkhaan langsvliegen. Na deze wandeling wordt ik ziek, beetje jammer.
We spenderen nog wat tijd op het strand van Sullivan Bay samen met een zeeschildpad, die zich vlak bij het strand ophoudt.


DAG acht. Seymour Norte.
De laatste dag, die zeer kort is. We beginnen om 6:00, zonder ontbijt, voor een wandeling van een uurtje. Dat is gelukkig wel één van de beter wandelingen van de hele boottour. Seymour is de belangrijkste nestplaats voor twee soorten fregatvogels en ook de blue footed booby nest hier. De jonge vogels zijn maar met één woordt te omschrijven: schattig. Het baltsgedrag van de fregatvogels is zeer indrukwekkend en de blue footed boobies komen hier zo dicht bij de camera, dat ze niet in het frame passen...



Na de wandeling nuttigen we het ontbijt en keren we terug naar Baltra, waar vrijwel iedereen op het vliegtuig stapt. Slechts drie mensen gaan terug anar Puerto Ayora, maar daarover later meer.

Pfff...4 uur achter de PC...