Dag 166 t/m 172, Puerto Baquerizo Moreno, San Christobal

De boottocht naar San Christobal was inderdáád een erg onrustige, een soort combinatie tussen een achtbaan, wildwaterbaan en een willekeurige puke-inducing ride op een kermis. Niet dat er gepuked werd, maar plezant was het zeker niet voor sommige mensen. Ik vermaakte me echter best op het bootje!

De hoofdstad van het eiland, en tevens van de Galapagos provincie, is Puerto Baquerizo Moreno. Een hoofstad die inderdaad meer de layout van een stad heeft dan Puerto Ayora (er zijn zelfs stoplichten), maar dat zal vooral historische en politieke redenen hebben, want met 5.000 inwoners tegen 15.000 in Puerto Ayora ademt het geheel verder een sfeer van een zeer klein en saai stadje. Binnen drie stappen ben je buiten het `centrum´! Het vliegveld is bovendien tijdelijk gesloten, waardoor er vrijwel geen toeristen zijn. Hierdoor is het boeken van tours vrij lastig tot vrijwel onmogelijk en zijn de meeste restaurants en winkels de helft van de dag gesloten.
De enige levendigheid komt op dit moment van de verkiezingscampagnes, want de presidentsverkiezingen zijn aankomende zondag, 30 september. En die zijn in Ecuador een aparte aangelegenheid! Er is een enorme hoeveelheid politieke partijen, het hoogste nummer wat ik tot nu toe heb gezien is 152 en dat nummer lijkt het enige te zijn wat een partij kenmerkt. De naam wordt maar zelden genoemd en het partijprogramma is voor alle partijen vrijwel hetzelfde. Wat ze allemaal erg belangrijk vinden is feestjes geven voor een groot publiek. In Puerto Baquerizo Moreno was er dinsdag een nummer 29 feest en op woensdag een nummer 6 happening. Met name de muziekkeuze is vermeldingswaardig. Nummer 29 koos voor aangepaste versies van reageton, waarin vaak `Ecuador´, `Galapagos´ en `29´ werd geroepen. Nummer 6 boeide het publiek met jaren ´90 muziek, altijd al mateloos populair hier in Ecuador. Ik ben best een fan van de jaren `90, vooral vanwege de nostalgiek die deze voor mij hebben, maar hier hoorde ik nummers die ik in jaren niet gehoord heb: 2 Unlimited, en dan niet met het standaard No Limits, maar met The Magic Friend! Waar hebben ze die in vredesnaam vandaan gevist? Verder Real 2 Real, Headaway en Twenty 4 Seven, ja dat waren nog eens tijden... Mensen die serieus meezingen met `Coco Jamba Jaja´, alsof het de laatste hit is, het moet niet gekker worden.

Maar ik kom hier voor de natuurlijke attracties bewonderen en die maken San Christobal wel de moeite van een bezoekje waard. Ten eerste een enorme hoeveelheid zeeleeuwen, die alle stranden hebben overgenomen. Er is werkelijk geen plek aan de kust die vrij van zeeleeuwen is, zo je bent hier altijd voorzien van luidruchtig gezelschap. Want een zeeleeuw is nooit stil! De volwassen zeeleeuwen maken een soort kai-kai geluid, wat me vaag aan een hond doet denken. De puppies produceren daarentegen iets totaal onvergelijkbaars: volgens sommigen klinkt het alsof ze overgeven, maar het heeft soms ook wel iets weg van een mekkerend schaap of een krijsende baby. Het is dus altijd interessant op het strand, én op straat...





Een korte wandeltocht van de stad verwijderd zijn het interpretation center (erg goed) en meer zeeleeuwen stranden te vinden en daarnaast de eerste landingsplaats van Darwin, gelegen in een mooie baai waar blue footed boobies naar vis duiken (zeer spectaculair in kristalhelder water!) en fregatvogels hun nesten hebben. Er is een standbeeld van de jonge Charles R. Darwin te zien, geflankeerd door een reuzenschildpad, een landleguaan en een zeeleeuw.



In Darwin´s tijd was er op San Christobal net zoveel dierenleven als op de andere eilanden, nu is het aanbod van dieren op het land echter vrij karig. Dit heeft een historische reden, want San Christobal is een eiland met een lange geschiedenis van menselijke bewoning; er waren hier al mensen lang voordat men rekening hield met de waardevolle natuurlijke omgeving. Dit in tegenstelling tot Santa Cruz, dat pas zeer recentelijk tot ontwikkeling is gekomen, vanwege het toerisme. Door de constante aanwezigheid van mensen en vooral huisdieren op San Christobal zijn de zeeleguanen hier vrijwel allemaal verdwenen en veel kleine vogeltjes zijn er ook niet meer in de buurt van de stad. In het binnenland van San Christobal is de Galapagos havik inmiddels geheel uitgeroeid. Hopelijk kan dit op de andere eilanden voorkomen worden.

Op zee is meer te beleven en daarom wilde ik graag een dagtocht naar Leon Dormido (aka Kicker Rock) en Isla Lobos maken. Het had nogal wat voeten in de aarde om deze expeditie van de grond te krijgen, er waren immers niet genoeg mensen en bovendien was het weer zeer ongunstig voor snorkelen vanwege de harde wind. Na een week was er echter een trip gepland én was de wind gaan liggen. Het was het wachten zeker waard, dit is absoluut de activiteit die het meeste waar voor m´n geld was in Galapagos!
Met een zeer mooie en stabiele catamaran met zeven mensen aan boord, voeren we langs de noordkust van San Christobal, waar volgens surfers in de winter één van de snelste `point breaks´ ter wereld is te vinden, naar een rustig strandje. Hier testte de mensen die gingen duiken hun materiaal en zagen we al meteen vele zeeschildpadden, waarvan enkele grote van zeker anderhalve meter lang. Het snorkelen hier was een test voor het echte werk bij Kicker Rock. Daar zwommen we door een nauwe doorgang in de rotsen, terwijl vele tientallen meters dieper de Galapagos-haaien en zeeschildpadden waren te zien. Soms kwamen de haaien naar de oppervlakte en waren we slechts enkele meter van ze verwijderd. Door het zonlicht en het zeer diepe water (100 meter) was het allemaal een nogal surrealistische, maar erg mooie ervaring. Twerwijl we op de duikers wachtten, verbaasde ik me over de hoeveelheid vogelssoorten die hier tegelijkertijd was te bewonderen: blue footed boobies, nazca boobies, fregatvogels, red billed tropicbirds, pelikanen, stormpetrels, shearwaters en zelfs een albatros...
De leukste ervaring was echter Isla Lobos, waar ik eindelijk met zeeleeuwen heb gesnorkeld. Een groep van vijf zeeleeuwen was zeer geïnteresseerd in de luchtbellen van de duikers en de snorkels van de snorkelaars en achtervolgde, belaagde en verraste ons zeker een half uur. Geweldig en een absolute aanrader! Het is vooral erg leuk als een zeeleeuw direct op je af komt en dan op het laatste moment uitwijkt. Hij heeft er duidelijk plezier in je te laten schrikken! Natuurlijk wilde ik ook het omgekeerde proberen en ik tikte onverwacht een zeeleeuw op z´n rug. De zeeleeuw reageerde verschrikt en draaide zich bliksemsnel om, om mij weer `aan te vallen´...
Ik heb geen foto´s van het snorkelen, maar deze zeeleeuwen in de haven geven de sfeer goed weer:



De laatste dag alleen al was de lange tocht naar San Christobal waard, maar ook de zeeleeuwen, fregatvogels en het goede hotel maakten het een interessante week. Een dag of vier zou echter wel genoeg zijn geweest.