Dag 194-195-196, Trujillo & nachtbus naar Huaraz

Trujillo, nog zo´n onbekende stad in Noord-Peru, maar toch met 800.000 inwoners de derde stad van het land.

Hier is het verdorie pas echt koud en ik zit niet eens hoog in de bergen. Achttien graden op zeeniveau is best onverwachts, ook al is het nog geen ´zomer´ hier op dit moment. Vlakbij de evenaar, maar door de koude Humboldt-current helemaal niet tropisch. Oh, en Trujillo ligt midden in de woestijn die zich uitstrekt langs vrijwel de gehele kust van Peru. Wat een plek om te wonen...
Als ik op de terugweg naar het noorden ben, kom ik waarschijnlijk nog eens langs deze koude kust en dan is het wel zomer. Ik ben benieuwd hoe het dan is.

Ik kon zaterdagochtend zowaar de Formule 1 kwalificatie nog even meepikken in de hotel-lobbby! Maar daarna werd het tijd voor wat cultuur.

Vlakbij Trujillo ligt Chan-Chan, een grote hoop modder (adobe) uit de 15e eeuw. Het is zelfs de grootste modderstad van de hele wereld en toen de Inca´s de stad in 1471 van de Chimu´s veroverden woonden er zo´n 65.000 mensen verspreid over 25 km2. Nu is er bijster weinig van deze enorme stad over, niet zo verwonderlijk gezien het gebruikte materiaal. Archeologen doen hun best om zoveel mogelijk bloot te leggen binnen de 14 km2 die nu beschermd wordt. En ja, het is best indrukwekkend om in een reusachtig groot zandkasteel rond te lopen.



Binnen het complex liggen verschillende paleizen met daartussen labyrint-achtige gangen, waterpoelen met vogels (in de woestijn!) en vele interessant gevormde objecten van modder. En wat heel leuk is, is de obsessie die de Chimu´s hadden met het dierenleven. Hele muren zijn versierd met friezen van zeeotters, vissen en vooral pelikanen.



We werden samen met een zestal locals rondgeleid door een gids, een goede oefening voor m´n Spaans, want het ging bijzonder snel. Op de terugweg boden de locals aan om een taxi te delen; waarom dat moest, werd ons echter niet duidelijk, want er passen maar zes mensen in zo´n auto... Dus liepen we over de ´gevaarlijke´ woestijnweg van Chan-Chan terug naar de bewoonde wereld.



En toen volgden er enkele verrassingen in Tujillo.

Bij terugkomst was er nogal wat commotie in het hotel, er klonk gezang en muziek van de tweede verdieping: olee, olee, olee, olee, zoals tijdens het voetbal. Maar nee, Peru was niet the champions... Het was een samenkomst van de lokale evangelische gemeente... Daarna volgde La Bamba en dat ging maar door en door, de hele avond.

Het eten. Zeevoedsel (mariscos) is hét eten voor de noordkust vna Peru. Dus namen we een taxi naar één van de toprestaurants van Trujillo. Daar aangekomen was deze echter gesloten. Volgens de taxichauffeur omdat je nou eenmaal geen vis eet ´s avonds, dat moet overdags. Later bleek er een andere reden te zijn. Het alternatief was een enorme biefstuk bij een Uruguayaans restaurant.

Er was echter geen bier daar, vanwege een census (volks-telling) in Peru. Ja, raar maar waar, maar in Peru wordt er geen alcohol verkocht de dag voor de verkiezingen, een referendum of een census. Net als in Ecuador trouwens, waar de boel maar liefst drie dagen droog lag voor de parlementsverkiezingen. In Peru is het nu maar één dag, alleen geldt er ook een uitgaanverbod op de dag van de census. Officieel mag niemand de deur uit tussen 8:00 en 18:00 deze zondag, bovendien is álles gesloten en rijdt er geen openbaar vervoer, ofwel de stad is compleet uitgestorven en er is werkelijk geen fuck te doen! Na enig zoeken vonden we internet in een hotel (die zijn natuurlijk wel open), vandaar deze update. Overigens moeten toeristen eigenlijk ook binnenblijven, maar daar letten ze blijkbaar niet zo op...



Ja, dus zit ik hier maar achter de computer, mijn tijd ´nuttig te besteden´, want de bus naar Huaraz vertrekt pas om 21:00...