vrijdag 30 november 2007

Dag 226 t/m 228, Copacabana & La Paz

Ik was gebleven bij de tassen die in Copacabana achter slot en grendel op ons wachtten. Het duurde een flinke tijd voordat we ze terug hadden.
Om de tijd te doden en de interne mens tevreden te stellen, genoten we van een maaltijd in het meest fancy restaurant van Copacabana. Dit was werkelijk een zeer welkome verandering na dagen van kip, forel, patat en rijst!
Bij terugkomst, om acht uur, waren de eigenaren van het hotel net terug gekeerd en konden we eindelijk vertrekken naar La Paz! Net voor vertrek vroeg ik voor de zekerheid nog even of ons late vertrek geen problemen zou opleveren. En het antwoord was simpel: je kunt niet meer in La Paz garaken, omdat er na 18:00 geen boten varen over het stuk Titicacameer wat we moesten oversteken. Dus verbleven we nog een nacht in Copacabana.

Bolivian transport, Titicaca

Maar toen... La Paz! Hoogste hoofstad van de wereld en adembenemend mooi gelegen in zijn vallei, daar op grote hoogte in de Andes. Vanaf El Alto, daalde de bus zowaar af van 4050 naar 3600 meter, waar we snel intrek namen in een hostal in het centrum.
La Paz is een plezante stad, perfect voor een avondje bier en wijn drinken, inkopen, goed internationaal en lokaal eten en natuurlijk voor het boeken van tours voor de volgende dagen.
Daarnaast bezochten we de witch market, diverse straatmarkten en het postkantoor. Gewoon een beetje stadsleven dus. Want daarna was het tijd voor een week mountainbiken, bikkelen in bussen en moerassen en vooral veel mooie foto´s!
(onderstaande foto toont een veelgezien product op de witch market: lama foetussen.

Llama fetusses on La Pa witch market

dinsdag 20 november 2007

Dag 221 t/m 225, Puno, Copacabana & Isla del Sol

Met de nachtbus vertrokken we op de dag dat we terugkwamen uit de jungle direct naar Puno. Dit is een lelijke stad aan de Peruviaanse zijde van het Tititcaca-meer. Echter, het eten en het uitgaansleven zijn er best OK. In een restaurant, waar we wat aan het drinken waren, schoven enkele mensen aan dezelfde tafel aan. Een daarvan was een sympathieke Amerikaan, de andere twee waren Nederlandse meisjes die mij nooit vroegen waar ik vandaan kwam. Voor de grap heb ik eens uitgeprobeerd hoe lang ik voor niet-Nederlander kan doorgaan. En wat bleek: dat lukte met gemak de gehele avond... Woo, ik heb geen NL-accent meer!

Vanuit Puno heb ik ook het verplichte tochtje naar de zeer toeristische Islas Flotantes gedaan. Op die eilanden, gemaakt van drijvend riet, wonen enkele duizenden mensen die uitsluitend van het toerisme leven. Het leverde mooie plaatjes op en bezorgde mij de eerste hooikoorts-achtige verschijnselen van dit jaar, maar het is eigenlijk een beetje te bizar. Het kopen, kopen, kopen van prullaria is het motto op de eilanden. Natuurlijk ben ik met lege handen vertrokken, ik heb immers al genoeg spullen om met me mee te dragen. Mijn enige uitgave op de eilanden: een oude man liet me voor 1 sol zijn collectie opgezette vogels zien...

Kids playing on Uros Islands

De Boliviaanse zijde van het Titicaca-meer is een ander verhaal. Hier, in Copacabana valt vooral het prachtig blauwe meer op en dat nodigt uit voor een boottochtje naar Isla del Sol. In de bus van Peru naar Bolivia ontmoetten we een Schot, die met ons mee ging naar het eiland. Het Engels dat die Schot spreekt, is voor mij trouwens bijzonder lastig, met al z´n vage uitdrukkingen. Ik ben duidelijk meer gewend aan Amerikaans Engels.
En wat doe je dan zo al op het eiland van de zon? We verbleven een nacht in het noordelijke deel van het eiland, wandelden naar het zuiden en bleven daar vervolgens nog een nacht. Isla del Sol is, afgezien van het stadje bij de zijdelijke haven, rustig en verlaten. Bij helder weer zijn de uitzichten vanaf de bergtoppen werkelijk adembenemend en het geheel doet denken aan een Grieks eiland in de azuurblauwe zee. Alleen, Isla del Sol ligt op 3800 meter hoogte en haar bergtoppen reiken tot 4100 meter. Dus, alles lijkt dan wel op een rustig eilandje in de Middellandse zee, als je gaat wandelen is duidelijk te merken dat je hier in het hooggebergte bent!

Ruins on Isla del Sol

Het weer tijdens de wandeling was werkelijk wonderbaarlijk mooi, maar op de dag van vertrek regende het pijpenstelen. Met enige vertraging kwamen we daarom op dinsdagmiddag weer in Copacabana aan. En daar wachtte ons een vervelende verrassing: er was niemand in ons hotel, waar we de rugzakken hadden achtergelaten! We wilden om 13:30 naar La Paz vertrekken, maar dat ging dus mooi niet door. Op het moment dat ik dit type, wachten we nog steeds tot er iemand komt opdagen...

donderdag 15 november 2007

Dag 215 t/m 220, Cusco & de Amazone

Hierbij volgt er een verslag van de laatste dagen in Cusco en de Amazone-trip. En dit verhaal is nu ook aangevuld met foto´s!

Vrijdag en zaterdag bracht ik nog in Cusco door, maar eigenlijk heb ik geen ene reet uitgevoerd. De vrijdag kwamen we terug van Machu Pichu en de rest van de dag bestond uit internetten, eten en koffie drinken. Oh, en er waren wat optochten in de stad, voor zover ik kon zien tegen geweld in het algemeen. Dus dat bracht wat leven in de brouwerij die avond.

Plaza de Armas, Cusco

Zaterdag heb ik een poging gedaan van Cusco naar de ruïnes van Saqsayhuamán te klimmen, maar was al uitgeput na het eerste kwartier (50 meter stijgen), dus ben maar snel weer naar de stad teruggekeerd. Het was niet echt mijn dag voor fysieke inspanning, maar wel degelijk voor restaurantbezoeken. Het diner was het duurste dat ik tijdens de hele trip heb gegeten, maar liefst 14 euro voor drie gangen, maar absoluut fantastisch! Ja, Henk, hier kunnen ze ook koken... De Peruviaanse keuken (nuevo Andino) is bovendien zeker origineel.

Nuevo Andino cuisine in Cusco

Dus... na twee dagen relatieve rust, werd het tijd voor vijf dagen in een totaal andere wereld in de jungle! Op zondag ging de Amazone-trip namelijk van start. Een kaartje met de afgelegde route volgt later.
We startten met de vlucht Cusco-Puerto Maldonado. Daar in de jungle was het ineens 33 graden en erg vochtig, wat natuurlijk aankwam als een klap in je gezicht. We werden upgehaald door de tourguide en de boatman/kok en tot onze verbazing bestond de groep uit niet meer dan ons beiden en deze twee locals! Een beetje vreemd, maar het avontuur kon nu beginnen.

Boat on the shore

Op dag één reisden we vrijwel de hele dag met een langzame boot over de Rio Madre de Dios, Rio ? en Rio ? naar de overnachtingsplek: een miniscuul strandje direct aan de oever van de rivier. Qua dierenleven zagen we onderweg een familie capibara´s en vele vogels zoals toucans, papegaaien en klein tropisch grut. Tot ons genoegen was de kok in staat met zeer weinig middelen, op deze kleine boot (in principe een veredelde kano met buitenboordmotor), een voedzame maaltijd te bereiden. Zelfs beter dan mijn Galapagos voedsel, wat in een echte keuken werd bereid! Die nacht begon het te regenen, wat een sterke stijgen van het waterniveau betekende.

Dientengevolgde was het strandje op dag twee nog een stuk kleiner geworden en waren we bovendien genoodzaakt te wachten tot het weer wat minder slecht werd. We brachten de tijd door met kaartspelletjes uit Peru, Nederland en Zwitserland (ik heb mijn bijdrage geleverd met toepen) en de lunch. Daarna kon de lange tocht beginnen naar de Macaw Adventure Lodge: nog eens 5 uur varen stroom opwaards. De rivier was compleet veranderd: de stroming was sterker dan de dag ervoor en er dreven talloze stukken hout, takken en bomen in het water; deze waren door de rivier van de oever meegesleurd.
Aangekomen bij de lodge, totaal geïsoleerd van de rest van de toeristen in hun boten en lodges, volgde een wandeling door het regenwoud, waarin we capucijn apen, één gele slang en vele vogels tegenkwamen. Kort daarna viel de nacht al in en dat betekent in de jungle dat het binninkort bedtijd is.
Al met al was deze tweede dag letterlijk een beetje in het water gevallen, want de geplande aktiviteiten `kaaimannen zoeken´ en `vissen´ konden niet doorgaan vanwege het hoge waterniveau. Ja, dat krijg je in november!

Dag drie was echter de hoofdmoot van het bezoek aan de Macaw Adventure Lodge. Het heeft niet voor niets Macaw in de naam. hier kun je macaws zien (guacamayos in het Spaans of ara´s in het Nederlands). Er is een colpa in de buurt van de lodge, waar de ara´s iedere dag heengaan om klei te eten, vanwege de mineralen. Normaal gesproken zin ara´s niet sociaal, ze zijn alleen te zien als tweetallen of drietallen. Echter, bij de colpa kun je met gemak 80 tot 100 van deze enorme vogels tegelijk zien! En ja, we zagen vele `red and green macaws´ in de bomen en ook vele vliegend, maar klei eten deden ze vandaag niet. Zelfs na drie uur wachten (!), kwamen ze niet naar beneden om van de heerlijke klei te smikkelen en te smullen... Volgens de gids zou dat met de regen van de vorige dag te maken kunnen hebben. Pffff... Maar goed, foto´s zijn er wel!

Group of red-and-green macaws, sitting

Group of red-and-green macaws, flying and sitting

Na de ara´s en de lunch was het tijd voor een volgende wandeltocht door het regenwoud. Meer apen (capucijnapen, red fronted tits (?) en black tamarins) en vogels waren makkelijk te spotten, maar in de zoodieren colpa waren enkel voetafdrukken te bewonderen. Ik ondernam zelf die avond nog een korte nachtwandeling, maar door de vele insecten die vooral recht op m´n hoofdlamp afvlogen, hield ik dat snel voor gezien.

Op dag vier verlieten we de Macaw Adventure Lodge en bedwongen de nu wel erg wilde rivieren, vol met boomstammen en andere objecten. Stroomafwaards duurde deze tocht geen 10 uur, maar slchts 3 uur! Terug in Puerto Maldonado, vervolgden we per taxi en te voet onze weg naar de haven aan de andere kant van de stad. Vanaf daar vertrokken we per boot richting Lago Sandoval: een uurtje varen ten oosten van Puerto Maldonado en vervolgens anderhalf uur lopen door de jungle. Daar, aan de oever van dit `oxbow lake´, kwamen we aan bij de volgende lodge. Dit was meer een boerderij in het midden van de jungle; kippen, kalkoenen, eenden, honden en katten liepen overal. Maar er waren ook interessante planten als de cashew-boom en coca te zien. Het dierenleven hier was erg makkelijk te spotten: binnen een uur zagen we al talloze doodshoofdaapjes en capucijnapen, die hier in een gemengde groep leven. Dit was één van de meest spectaculaire dingen die ik gezien heb, de vele apen sprongen na elkaar van boom tot boom, recht over het voetpad. Absoluut een prachtig gezicht. En mijn missie op op zijn minst ara´s en doodshoofdaapjes te fotograferen was hiermee al geslaagd!
Onderstaande foto´s zijn achtereenvolgens een doodshoofdaap, nog een doodshoofdaap en ten slotte een capucijnaap.

Squirrel monkey descending, lake Sandoval 1

Squirrel monkey crossing, lake Sandoval 1

Capuchin monkey crossing and watching me, lake Sandoval

Na een duik in het meer, was het tijd voor een boottocht. Op zoek naar reuzenotters en kaaimannen (die we niet tegenkwamen), zagen we meer apen. Deze keer rode brulapen. Dat maakte al vijf soorten in vier dagen. En de vogels op het meer waren bijzonder de moeite waard. Ten eerste vele Hoatzins, een vogel die niet veranderd is sinds de prehistorie, een herkauwer is, en wonderbaarlijke sissende geluiden maakt. Daarnaast slangenhalsvogels, neotropische aalscholvers, `red and blue macaws´, VEEL papegaaien, ani´s, diverse reigersoorten (o.a. tiger heron en striated heron), zwaluwen en natuurlijk ontelbare kleine vogeltjes waarvan ik de naam niet meer weet. Dit tochtje was, ondanks de gemiste otters en kaaimannen, zeker geslaagd. Mijn camera-batterijen waren inmiddels leeg, en er was geen electriciteit tijdens deze trip, dus foto´s heb ik er niet van. Behalve een paar van Caroline´s camera misschien. Maar zonder camera wa het wel een heerlijk ontspannende activiteit, dit boottochtje!
De kaaiman-zoektocht die daarna plaatsvond in de vroege avond leverde slechts één exemplaar van de zwarte kaaiman op. Er waren echter wél nachtaapjes (cool!) en tarantulas (hairy) te zien rond de lodge.

En toen volgde, op dag vijf (vandaag), de terugtocht naar Puerto Maldonado en vervolgens Cusco. De dag begon al om 5:30, zodat we nog een bezoekje konden bregen aan de lokale papegaaien/ara verzamelplaats. In pricipe ook een colpa, maar dan niet voor klei, maar voor palmbomen. De vogels eten namelijk van de de dode palmbomen. En ja, hier waren zowaar enkele tientallen ara´s te zien en daarnaast vele kleurrijke papaegaaien. Zijn de meeste papegaaien slecht groen met een gekleurde vlek (in tegenstelling tot de kleurrijke ara´s), deze vogels waren half geel, half groen. In een boom in de verte zaten al twee reusachtige blauw-gele ara´s te wachten op hun beurt, maar toen begon het te regenen. En ara´s eten niet als het regent...
Dus we haastten ons naar de ingang van het park en toen we nét binnen waren, begon de echte tropische regenbui. Tijdens zo´n bui blijft het in dit deel van de jungle de hele dag regenen en wel met een enorme intensiteit. De rivier gedoeg zich nu was nu werkelijk alsof het een groot meer of de zee was. Maar twee uur later arriveerden we in Puerto Maldonado, aten een laat ontbij en werden naar het vliegveld gebracht.

En nu zit ik weer in Cusco! Na vijf dagen zonder stromend water (buiten de rivieren...) was douchen de eerste activiteit hier, gevolgd door een decadente lunch en wat welverdiende internettijd.

Samengevat kan ik zeggen dat de Amazone-trip gedeeltelijk geslaagd was en gedeeltelijk een beetje tegenviel. Ik heb maar één kleine kaaiman gezien, niet gevist, geen reuzenotters, jaguars of tamandua´s gezien en het regende twee van de vijf dagen, waardoor activiteiten geannuleerd werden. Maar dat is nu eenmaal de natuur en dat is het begin van de regentijd. Aan de andere kant heb ik WEL zes soorten apen gezien, waaronder doodshoofdaapjes (dat maakt acht soorten in totaal sinds het begin van de reis), drie soorten ara´s, een familie capibara´s en vele soorten interessante, nieuwe vogels. Ik heb laag en zeer hoog water in de rivier meegemaakt, gekampeerd in de Amazone, goed gegeten op kleine kano´s, zonder electriciteit en stromend water de nacht doorgebracht, op een wondermooi oxbow lake gevaren en ben diep in het regenwoud geweest op een niet-toeristische plek. Het voelt achteraf als een enorme missie die nu (gelukkig) achter de rug is, maar die absoluut de moeite waard was.

Big ant in the Amazon

Big tree in the Amazon

vrijdag 9 november 2007

Dag 210 t/m 214 Cusco & Aguas Callientes

Mijn eerste drie dagen in Cusco heb ik vooral genoten van het eten en drinken, dat hier toch van een beetje betere kwaliteit is dan in de meeste Andes-steden. Op maandag ontmoette ik de Zwitsers, Caroline en Patrick, en er werden alweer plannen voor de toekomst gemaakt. Op woensdag zouden Caroline en ik al naar Machu Pichu gaan, dus moesten er snel een aantal dingen worden aangeschaft. Vervoer naar Ollantaytambo, een treinticket naar Aguascallientes en natuurlijk de entree voor Machu Pichu zelf. Al met al een hele uitgave, je bent zomaar $100 kwijt voor een bezoekje aan dit wereldwonder.

Omdat er op de weg van Cusco naar Ollantaytambo een aantal interessante ruines en andere bezienswaardigheden zijn te bewonderen, hebben we dat gedeelte maar georganiseerd gedaan, wel zo makkelijk met gids en vervoer allemaal voor je geregeld. Dus we hebben de markten en ruines van Pisaq bezocht, gegeten in Urabamba en de ruines van Ollantaytambo bekeken. Daarna ging de rest van de groep door naar Chinchero en bleven wij in Ollantaytambo wachten op de trein.

Ollantaytambo, Plaza de Armas

En tijdens die reis ga je ineens van het hooggebergte naar de nevelwouden op slechts 2000 meter. Dus het was in Aguascallientes een stuk warmer en erg groen. En erg toeristisch: het enige bestaansrecht voor Aguascallientes is de nabijheid van de ruines en dat is duidelijk te merken! Tientallen hotels en restaurants in dit piepkleine plaatsje en bijna allemaal zijn ze leeg, want het is geen hoogseizoen... Maar wel happy hour:

Happy Hour in Aguas Callientes...

Tussen aankomst op woensdag om 22:00 en vertrek op vrijdag om 5:45 was er niet veel meer te doen dan het bezoeken van die ene ruine: Machu Picchu. Dus dat deden we. Van het plan om bij zonsopkomst op de site aanwezig te zijn, kwam helaas weinig terecht vanwege een niet-functionerende wekker(!). We hebben echter niets gemist, want bij aankomst op 9:00 was het nog mistig. Dus we beklommen eerst Huana Pichu, de beroemde en erg steile rotspiek die op iedere foto van Machu Picchu is te zien.

View from Huana Picchu

Inmiddels was het opgeklaard en het uitzicht was zoals verwacht: wonderschoon. Na de lunch hebben we de rest van de site bekeken en dan blijkt die erg groot te zijn, met honderden huizen, tempels, terrassen en meer. En natuurlijk de typische dieren van de Andes: Lama´s en Viscacha´s (een soort Chinchila´s die er uitzien of ze net uit bed komen). Daarnaast zijn er ook vele interessante vogels, hagedissen en vlinders te zien.

Viscacha, Machu Picchu 1

Al met al is Machu Picchu het ideale dagje uit voor het hele gezin, wat na twee uur ´s middags duidelijk te zien was. Waren er in de ochtend alleen maar honderden buitenlanders (die allemaal vroeg aanwezig willen zijn, omdat dat nou eenmaal aangeraden wordt door de Lonely Planet), rond twee uur was het een heel stuk rustiger en bestond het publiek vooral uit grote groepen Peruvianen. Dat was een mooi moment voor een hike naar de Inka-brug en een tweede rondgang over de site. Natuurlijk moesten we dan wel weer iedere vijf minuten met een Peruviaan op de foto! Voor Caroline (1m70, bruin haar en bruine ogen) was dit overigens een totaal nieuwe fenomeen, dus het ligt toch echt aan mijn ongewone verschijning hier...

Room with a view, Machu Picchu

Op de laatste avond kwamen we hier, in dit piepkleine stadje, terecht in een haute-cuisine restaurant, waar we voor 8 euro de meest exotische gerechten konden eten. Een vreemde gewaarwording, maar zeer smakelijk.

Ik ben overigens blij dat ik de Inka-trail niet gedaan heb, tijdens dit gewone bezoekje hebben we al makkelijk 15 km gelopen. Niet dat ik zo lui ben, ik ga mijn 6000 meter nog wel beklimmen in de nabije toekomst! Maar eerst vlieg ik op zondag naar de Amazone. Samen met Caroline heb ik namelijk een vijf-daagse trip in Tambopata geboekt, tijd voor wat mooie foto´s van apen, slangen en papegaaien! Misschien volgt er voor die tijd nog een update (ligt er vooral aan of er hier in Cusco nog wat vermeldingswaardigs gebeurd), maar anders ben ik vanaf donderdag middag weer bereikbaar en dan volgt er zeker een uitgebreid verslag van het Amazone-tripje.

The classic view of Machu Picchu

maandag 5 november 2007

Dag 207-208-209, Huaraz-Lima-Huancayo-Lima-Cusco

Nog nooit in mijn leven heb ik zo lang in het openbaar vervoer gezeten, als in de afgelopen dagen! Van de 67 uur die verstreken sinds mijn vertrek uit Huaraz tot mijn aankomst in Cusco, heb ik er 42 in bus of taxi doorgebracht... In die tijd heb ik 10 films kunnen zien, twee keer bingo gespeeld en één bus-breakdown meegemaakt.

Van het hele plan dat ik in de voorgaande post nog presenteerd, is namelijk weinig terecht gekomen. Huaraz-Lima ging prima, ontzettend luxe in Cruz de Sur´s eersteklas. Leren slaapstoelen, hostess, maaltijden, enz. Vervolgens stapte ik na twee uur wachten over op de bus van Lima na Hunacayo, deze keer zonder leren stoelen, maar nog steeds met de rest van de prima service.

Huancayo is gelegen op 3250 meter hoogte, in de Andes. Het landschap is hier mooi, het weer zeer zonning en de rotsformaties van Torre Torre waren de wandeling best waard. Maar verder is het allemaal niet echt vernieuwend na het psectaculaire Huaraz! En de gedachte om nog verder dit dunbevolkte deel van de Andes in te trekken, stond me eigenlijk niet echt meer aan.

Torre Torre shadows

Dus... de volgende ochtend heb ik een busticket Lima-Cusco gekocht en vervolgens moest ik maar proberen om op tijd in Lima aan te komen om deze bus ook daadwerkelijk te halen! Want Cruz del Sur was vol, de andere maatschppijen vertrokken te laat of waren te langzaam. Dus, het werd een taxi. 60 soles, ipv 40 voor de luxe bus, maar dan ga je ook echt SNEL! Deed de non-stop bus er nog 6.5 uur over, de taxi doet dezelde rit in 5 uur. En dat betekent 100 km/u in de bochten, 130 op het rechte stuk, en dat alles op de bergweg die ons van 3250 via 4818 naar 0 meter leidde... Enkele bijna-ongelukken, liters angstzweet en 5 uur later, was ik ruim op tijd in Lima. En toen restte alleen de rit naar Cusco nog, die 23 uur bleek te gaan duren (slechts 3.5 uur vertraging, wat normaal schijnt te zijn op deze route)

Cafetaria on 4818m

donderdag 1 november 2007

Dag 200 t/m 206, Huaraz: sneeuw, bergen, plannen

Een week zonder update, en niet eens omdat ik ergens in de bergen zat te kreperen van de kou. Nee, ik besloot gewoon alles in één post te gooien, dat scheelt een hoop computertijd. Want, er is hier wel wat leukers te doen dan achter de PC te hangen!

Inmiddels is dag 200 alweer ruim verstreken en gaan we op naar de 300. Wanneer ik uiteindelijk terugkom naar Nederland, weet ik nog niet; ik heb nog geen ticket, dus zowel voor datum als plaats van vertrek zijn er nog vele opties. Ik heb eens naar tickets gekeken en mijn plan om Lima-Miami-Dublin te vliegen, is nog steeds de goedkoopste optie, maar Lima-Madrid of Caracas-Madrid zijn ook nog aardig betaalbaar. En nee, mijn retourticket naar Mexico City gebruik ik dus niet, de laatste terugvliegmogelijkheid voor mijn ticket is helaas slechts 22 december.

Na het pijnlijke (maar achteraf toch wel grappige) incident van vorige week maandag en twee rustdagen, had ik donderdag weer de behoefte aan wat sightseeing. En zo geschiede.

- Donderdag Wilcahuán, mooi bewaarde ruïnes van het Wari-volk, dat hier regeerde vóór de Incas. Ik was nog te lui om het hele stuk te lopen, dus het werd een bus, die zich een weg baande door horedes varkens, kippen en honden (die rennen overigens graag achter de bus aan). Leuk detail was de fotoshoot... Omdat Roel (de Belg) en ik natuurlijk opvielen als buitenlanders, moesten we werkelijk met IEDER 15-jarig meisje op de foto. Ja, wat moet je daar nu mee!?

- Vrijdag Chavin, zeer oude ruïnes, van het Chavin-volk. De busrit leidde ons ver weg, door een adembenemend landschap, met een tunnel op maar liefst 4516 meter hoogte! De site was vooral interessant door de vele gangen, waar het gepeupel vroeger, onder invloed van San Pedro (cactus-drugs) en overdonderd door geluidseffecten, in werd gestuurd door de machthebbende klasse.

- Zaterdag Laguna Churrup, een bergmeer. Roel was inmiddels door naar Lima, dus ik ben met een gids en vier dames naar 4450 meter hoogte gewandeld. De hoogte leverde minder vervelende effecten op dan de dag ervoor. ´s avonds konden we Pisco sour proeven, smaakte niet verkeerd. Daarna volgde een smakelijke piza met Nederlanders die ik in het hotel ontmoette.

Laguna Churup, 4450m

- De zondag was een erg relaxte dag, waarin ik niet meer heb gedaan dan lezen op het dakterras. Jurassic Park EN The Lost World moeten hier immers uitgelezen worden (nee is niet geheel gelukt)...

- Maandag volgde een bezoek aan het archeologische museum in Huaraz, met een leuke beeldentuin midden in de stad. Na dit bezoek begon het werkelijk enorm te hozen en dat betekende een lange, lange lunch de rest van de dag.

- Dinsdag Laguna Llanganuca, een tweetal bergmeren. Ze zijn vooral erg blauw en er waren wat interessante dieren en planten in de omgeving te zien.

Laguna Llanganuca group picture

- Woensdag de Nevado de Pastoruni, een gletsjer op zo´n 5100 meter hoogte. En dat betekende zowaar sneeuw in Peru, niet alleen op de gletsjer, maar ook versgevallen! Er waren zowat alleen maar locals en die deden alsof dit een ski-resort was: sneeuwballengevechten, afdalen (zonder ski´s) en een oorverdovend lawaai. En ja, opnieuwe veel fotoshoots, deze keer stond ik toch zeker met 60 verschillende dames op de foto in alle mogelijke combinaties.... De terugweg was fabelachtig besneeuwd met verse sneeuw, en zelfs op de slechts 4000 meter hoge bergen dichtbij Huaraz lag nu sneeuw. Normaal is de sneeuwgrens zo´n 4800 meter hier. Overigens kun je op de Nevado de Pastoruni ook echt skieën, net als op de andere gletsjers hier. Alleen, er zijn geen liften en geen pistes, dus je zult omhoog moeten klimmen en vervolgens off-piste skieën.

Nevado Pastoruri chicas

En zo heb ik alle 1-daagse trips in de buurt van Huaraz eigenlijk al gedaan. Voor de overige interessante plekken moet ik toch echt gaan hiken en camperen, waarvoor het weer nu niet geschikt is. Dus ooit zal ik in mei/juni moeten terugkeren, zodat ik de Santa Cruz en Huayhuays treks kan doen en een paar bergen kan beklimmen. Voorlopig staat mijn hoogterecord dus op 5100 meter, maar daar kan ik Bolivia, Argentinië of Chili nog verandering in komen, want daar valt ook nog wat te klimmen.

Nu gaat mijn weg verder naar het zuiden, eerst naar Huancayo, dan met de trein naar Huancavelica. Ik probeer de Zwitsers daarna in Cusco te ontmoeten, wat alleen is maar alleen!