Dag 200 t/m 206, Huaraz: sneeuw, bergen, plannen

Een week zonder update, en niet eens omdat ik ergens in de bergen zat te kreperen van de kou. Nee, ik besloot gewoon alles in één post te gooien, dat scheelt een hoop computertijd. Want, er is hier wel wat leukers te doen dan achter de PC te hangen!

Inmiddels is dag 200 alweer ruim verstreken en gaan we op naar de 300. Wanneer ik uiteindelijk terugkom naar Nederland, weet ik nog niet; ik heb nog geen ticket, dus zowel voor datum als plaats van vertrek zijn er nog vele opties. Ik heb eens naar tickets gekeken en mijn plan om Lima-Miami-Dublin te vliegen, is nog steeds de goedkoopste optie, maar Lima-Madrid of Caracas-Madrid zijn ook nog aardig betaalbaar. En nee, mijn retourticket naar Mexico City gebruik ik dus niet, de laatste terugvliegmogelijkheid voor mijn ticket is helaas slechts 22 december.

Na het pijnlijke (maar achteraf toch wel grappige) incident van vorige week maandag en twee rustdagen, had ik donderdag weer de behoefte aan wat sightseeing. En zo geschiede.

- Donderdag Wilcahuán, mooi bewaarde ruïnes van het Wari-volk, dat hier regeerde vóór de Incas. Ik was nog te lui om het hele stuk te lopen, dus het werd een bus, die zich een weg baande door horedes varkens, kippen en honden (die rennen overigens graag achter de bus aan). Leuk detail was de fotoshoot... Omdat Roel (de Belg) en ik natuurlijk opvielen als buitenlanders, moesten we werkelijk met IEDER 15-jarig meisje op de foto. Ja, wat moet je daar nu mee!?

- Vrijdag Chavin, zeer oude ruïnes, van het Chavin-volk. De busrit leidde ons ver weg, door een adembenemend landschap, met een tunnel op maar liefst 4516 meter hoogte! De site was vooral interessant door de vele gangen, waar het gepeupel vroeger, onder invloed van San Pedro (cactus-drugs) en overdonderd door geluidseffecten, in werd gestuurd door de machthebbende klasse.

- Zaterdag Laguna Churrup, een bergmeer. Roel was inmiddels door naar Lima, dus ik ben met een gids en vier dames naar 4450 meter hoogte gewandeld. De hoogte leverde minder vervelende effecten op dan de dag ervoor. ´s avonds konden we Pisco sour proeven, smaakte niet verkeerd. Daarna volgde een smakelijke piza met Nederlanders die ik in het hotel ontmoette.



- De zondag was een erg relaxte dag, waarin ik niet meer heb gedaan dan lezen op het dakterras. Jurassic Park EN The Lost World moeten hier immers uitgelezen worden (nee is niet geheel gelukt)...

- Maandag volgde een bezoek aan het archeologische museum in Huaraz, met een leuke beeldentuin midden in de stad. Na dit bezoek begon het werkelijk enorm te hozen en dat betekende een lange, lange lunch de rest van de dag.

- Dinsdag Laguna Llanganuca, een tweetal bergmeren. Ze zijn vooral erg blauw en er waren wat interessante dieren en planten in de omgeving te zien.



- Woensdag de Nevado de Pastoruni, een gletsjer op zo´n 5100 meter hoogte. En dat betekende zowaar sneeuw in Peru, niet alleen op de gletsjer, maar ook versgevallen! Er waren zowat alleen maar locals en die deden alsof dit een ski-resort was: sneeuwballengevechten, afdalen (zonder ski´s) en een oorverdovend lawaai. En ja, opnieuwe veel fotoshoots, deze keer stond ik toch zeker met 60 verschillende dames op de foto in alle mogelijke combinaties.... De terugweg was fabelachtig besneeuwd met verse sneeuw, en zelfs op de slechts 4000 meter hoge bergen dichtbij Huaraz lag nu sneeuw. Normaal is de sneeuwgrens zo´n 4800 meter hier. Overigens kun je op de Nevado de Pastoruni ook echt skieën, net als op de andere gletsjers hier. Alleen, er zijn geen liften en geen pistes, dus je zult omhoog moeten klimmen en vervolgens off-piste skieën.



En zo heb ik alle 1-daagse trips in de buurt van Huaraz eigenlijk al gedaan. Voor de overige interessante plekken moet ik toch echt gaan hiken en camperen, waarvoor het weer nu niet geschikt is. Dus ooit zal ik in mei/juni moeten terugkeren, zodat ik de Santa Cruz en Huayhuays treks kan doen en een paar bergen kan beklimmen. Voorlopig staat mijn hoogterecord dus op 5100 meter, maar daar kan ik Bolivia, Argentinië of Chili nog verandering in komen, want daar valt ook nog wat te klimmen.

Nu gaat mijn weg verder naar het zuiden, eerst naar Huancayo, dan met de trein naar Huancavelica. Ik probeer de Zwitsers daarna in Cusco te ontmoeten, wat alleen is maar alleen!