Dag 221 t/m 225, Puno, Copacabana & Isla del Sol

Met de nachtbus vertrokken we op de dag dat we terugkwamen uit de jungle direct naar Puno. Dit is een lelijke stad aan de Peruviaanse zijde van het Tititcaca-meer. Echter, het eten en het uitgaansleven zijn er best OK. In een restaurant, waar we wat aan het drinken waren, schoven enkele mensen aan dezelfde tafel aan. Een daarvan was een sympathieke Amerikaan, de andere twee waren Nederlandse meisjes die mij nooit vroegen waar ik vandaan kwam. Voor de grap heb ik eens uitgeprobeerd hoe lang ik voor niet-Nederlander kan doorgaan. En wat bleek: dat lukte met gemak de gehele avond... Woo, ik heb geen NL-accent meer!

Vanuit Puno heb ik ook het verplichte tochtje naar de zeer toeristische Islas Flotantes gedaan. Op die eilanden, gemaakt van drijvend riet, wonen enkele duizenden mensen die uitsluitend van het toerisme leven. Het leverde mooie plaatjes op en bezorgde mij de eerste hooikoorts-achtige verschijnselen van dit jaar, maar het is eigenlijk een beetje te bizar. Het kopen, kopen, kopen van prullaria is het motto op de eilanden. Natuurlijk ben ik met lege handen vertrokken, ik heb immers al genoeg spullen om met me mee te dragen. Mijn enige uitgave op de eilanden: een oude man liet me voor 1 sol zijn collectie opgezette vogels zien...



De Boliviaanse zijde van het Titicaca-meer is een ander verhaal. Hier, in Copacabana valt vooral het prachtig blauwe meer op en dat nodigt uit voor een boottochtje naar Isla del Sol. In de bus van Peru naar Bolivia ontmoetten we een Schot, die met ons mee ging naar het eiland. Het Engels dat die Schot spreekt, is voor mij trouwens bijzonder lastig, met al z´n vage uitdrukkingen. Ik ben duidelijk meer gewend aan Amerikaans Engels.
En wat doe je dan zo al op het eiland van de zon? We verbleven een nacht in het noordelijke deel van het eiland, wandelden naar het zuiden en bleven daar vervolgens nog een nacht. Isla del Sol is, afgezien van het stadje bij de zijdelijke haven, rustig en verlaten. Bij helder weer zijn de uitzichten vanaf de bergtoppen werkelijk adembenemend en het geheel doet denken aan een Grieks eiland in de azuurblauwe zee. Alleen, Isla del Sol ligt op 3800 meter hoogte en haar bergtoppen reiken tot 4100 meter. Dus, alles lijkt dan wel op een rustig eilandje in de Middellandse zee, als je gaat wandelen is duidelijk te merken dat je hier in het hooggebergte bent!



Het weer tijdens de wandeling was werkelijk wonderbaarlijk mooi, maar op de dag van vertrek regende het pijpenstelen. Met enige vertraging kwamen we daarom op dinsdagmiddag weer in Copacabana aan. En daar wachtte ons een vervelende verrassing: er was niemand in ons hotel, waar we de rugzakken hadden achtergelaten! We wilden om 13:30 naar La Paz vertrekken, maar dat ging dus mooi niet door. Op het moment dat ik dit type, wachten we nog steeds tot er iemand komt opdagen...