Dag 249 t/m 254, Chili-Argentinië-Paraguay: rápido

Chili was een grote verandering na zo lang in chaotische ladnen te hebben verbleven. In Chili verkopen kinderen geen meuk op straat, slapen dikke inca-vrouwen niet in het gangpad van de bus en houden taxichauffeurs zich wél aan de verkeersregels! Bovendien zijn er lijnen te vinden op het wegdek, evenals vele verkeersborden. En bovenal: Chili is een stuk duruder. Zeker drie keer zo duur, waardoor het prijsniveau op Mexicaanse hoogte ligt. Nog steeds goedkoper dan Europa, op enkele restaurants na dan.
Maar, ik verblijf hier maar een dag, dus ik kan even met geld smijten. Na de vermoeiende Sala-tocht, besloten drie van de vier mensen uit onze auto gewoon nóg een tour te gaan doen. Als je maar één dag in de Atacama-woestijn bent, moet je er toch van genieten! Het werd de `sunset tour´ naar de Valle de la luna en Valle de los muertos, owel de vallei van de maan en van de dood. Beide zijn enorme strukturen van zout, die zich temidden van het zand van de droogste woestijn ter wereld bevinden.
We liepen door een winderige kloof, genoten van het uitzicht over de woestijn, zagen de grote vulkanen van de ándere kant van de grens, liepen wat rond door zoutkloven en zagen ook nog eens de zonsondergang. Nu wilde het geval dat we de laatste dag van de Salar-trip (deze dag dus) om vier uur waren opgestaan voor de zonsopkomst... Ik denk dat dit de eerste keer was, dat ik zowel de zonsopkomst als de zonsondergang op één dag bewust heb meegemaakt! Ter afsluiting renden we nog van een enorme zandduin af. De trip was al met al de moeite waard en mijn enige dag in Chili was hiermee goed gevuld.



Na nog een gezellige avond met iedereen was het de volgende ochtend tijd om afscheid te nemen. Alleen Michael, een Australiër die ook mee was met de Salar-trip, reisde nog met me mee naar Salta. De rest gaat naar het midden of zuiden van Chili.

Salta, Argentinië, voelt al thuiskomen. Het is er net Europa, met z´n grote pleinen vol met bomen, hoge gebouwen op de hoek van elk blok, lange mensen en schone straten. Dus deed ik hier helemaal niks, behalve genieten van het rustige stadsleven. Ja, ik heb ook de lokale heuvel beklommen (met de kabelbaan...) en natuurlijk veel van het plaatselijke voedsel geprobeerd. En op de zaterdagavond speelden de seniorenteams van Argentinië en Paraguay het zogenaamde `showbol´ tegen elkaar in Salta. Dit betekende dat o.a. Diego Maradona in een hotel verbleef waar wij (een groep mensen uit het hostel) net langsliepen. Vol verwachting stond ik klaar voor de foto, maar Diego had haast, waardoor er niet meer dan zijn achterkant op de foto is te zien. Wie die andere voetballers op de andere foto´s zijn (en die wél duidelijk te zien zijn), weet ik niet...



En, als het uitgaanleven van Salta representatief is voor Argentinië, dan wordt het een interessante januari. Het begint pas om ongeveer 2:00 druk te worden en dan is het ook werkelijk stampensvol in enkele straten. Daar is de entreeprijs van de clubs 2,20 euro, wat inclusief een liter bier is. En het gaat door tot laat, wat een welkome verandering is na de voorgaande landen. Overigens was het vroege programma van één club de TMF-jaarmix van 2006, te zien op het videoscherm.

Zeker nu ik weer echt alleen reis, wat wel een beetje saai is, moeten er uitdagingen gezocht worden. En één daarvan is Paraguay. Daar gaat vrijwel niemand heen, dus ga ik er maar eens kijken.
Na drie dagen Salta, vertrok ik dus naar Ascencion. Dertien uur in een bus naar Resistencia (Arg), waar er geen bussen naar Paraguay meer bleken te zijn. Dus, het werd mijn eerste zelfstandige grensovergang sinds augustus dit jaar Honduras-Guatemala. Ik moest weer goed m´n best doen allen taxichauffeurs van met af te houden (´nee, er zijn geen bussen...´), haalde m´n stempels en zat heerlijk opgepropt voor anderhalf uur in een minibusje. Ik dacht dat Ascencion direct tegen de grens aanlag, maar dat is dus een optische illusie.
In de stad aangekomen, kwam ik er direct achter dat alleen reizen in dit land niet echt handig is, want er zijn natuurlijk geen hostels. Voor het eerst sinds lange tijd moest ik een dubbele hotelkamer boeken en die kostte me maar liefst 80.000 Gairanies (12 euro), één van de duurste van de hele reis. Maar dan heb ik ook airco, een badkamer en ontbijt.

En hoe bevalt Ascencion? Eigenlijk is het een beetje een shock: na het moderne Chili en Argentinië, lijk ik nu in een voormalige oostblokstad te zijn (wat gedeeltelijk klopt). Een mix tussen oud en nieuw, arm en rijk. En de bedeltechniek van de kinderen hier bevalt me helemaal niet: gewapend met takken(!) blijven ze werkelijk minutenlang achter je aan lopen en om geld vragen, voor `brood en melk´. I de meeste andere landen was één of twee keer `nee´ voldoende. Na het tien keer antwoorden van `Helaas, ik heb geen kleingeld´, heb ik hem maar de helft van mijn brood gegeven, om eindelijk van hem af te zijn. En toen wilde ie natuurlijk liever mijn flesje Sprite... Rot op!
In het cntrum is het afgezien van dit incident best prettig om rond te lopen. Echter, direct een paar blokken daarvandaan voelt het een stuk onveiliger. Er loopt veel politie rond, die je soms wantrouwend aankijken of gewoonweg vragen wat je hier doet. En vreemden zijn ze hier in het algemeen niet echt gewend: in de supermarkt kwam er iemand naar me toe met `hallo meneer, wat zoekt u´...



Morgen maar snel naar de andere kant van het land en dan op naar Brazilië!