Dag 79-80-81, Oaxaca: fuí al arbol

Ja, je leert nog best wat tijdens die Spaanse lessen... De verleden tijd was een grijs gebied voor mij, ik was blij dat ik de tegenwoordige tijd redelijk kon gebruiken. Maar na een paar dagen les, heb ik al vier tijdsvormen voor werkwoorden gehad en morgen komt daar nog een vijfde bij. Er zijn er 14, maar ik wil het voorlopig even bij deze laten!

Omdat ik lessen volg, is mijn halve dag al gevuld en heb ik niet veel tijd om uitstapjes buiten de stad te maken. Ik heb wel veel door de stad gelopen en kan concluderen dat het gewoon een erg mooie stad is.
De Santo Domingo kerk (met voormalig klooster) is vrij onopvallend van buiten, zeker vergeleken met andere kerken in Mexico, maar van binnen is het één en al goud. Ongeloofljk veel goud gewoon: er is blijkbaar voor 12 miljoen dollar aan goud verwerkt in deze kerk!
In het oude klooster zijn nu een museum en een etno-botanische tuin gevestigd. Het museum behandeld de complete geschiedenis van Oaxaca, van de Monte Alban hoogtijdagen t/m de huide gebruiken en gewoontes. Dat laatste wil onder andere zeggen: veel ove mezcal, pottenbakkers en weefgetouwen. Een pronkstuk van dit museum is een schedel, ingelegd met blauwe edelstenen, die de Azteken in de 15e eeuw in Monte Alban hebben begraven, omdat ze dit beschouwden als een heilige plek. In die tijd was de stad al lang verlaten door de Zapoteken.



Fuí al arbol is dus ´ik ging naar de boom´. En wel naar een hele grote boom, eentje met een stam omtrek van maar liefst 58 meter! De diameter die daarbij hoort is 14 meter. Deze Ahuehuete boom (taxodium mucronatum, Mexicaanse cypres) is tussen de 2000 en 3000 jaar oud en is een belangrijke bezienswaardigheid geworden voor het dorpje El Tule, dicht bij Oaxaca. Het is best een beetje suf om speciaal voor een boom ergens naartoe te reizen, maar het was een indrukwekkend gezicht...



Verder ben ik enkele keren zeer goed uit eten geweest en heb ongelooflijke hoeveelheden geld uitgegeven voor deze maaltijden, zo duur heb ik nog nooit gegeten hier. Maar lekker was het zeker. En duur is hier dus 8 euro.

Oh, mijn bankpas ik ook eindelijk gearriveerd in Mexico. Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad, want het pakje was zwaar belast met douanekosten en andere belastingen, dus kon het hostel het niet accepteren. Ik ben zelf maar naar het DHL-kantoor gegaan en heb met al mijn Spaans geprobeerd uit te leggen dat ze van de pot gerukt waren, mij imaginaire toeslagen lieten betalen en dat ik het niet in mijn hoofd haalde om dit te gaan betalen. Ja, ik was boos. Natuurlijk kreeg ik het pakje niet mee, ik moest het zelf maar gaan regelen met de douanemensen.
Toen ik terug liep naar het hostel en ik nog net niemand had vermoord, deed ik even wat berekeningen in m´n hoofd. En ja, alle percentages bij elkaar opgeteld kwamen wel erg overeen met een heffing over de verzendkosten ipv de waarde van het pakket. In het hostel rekende ik dit nog eens na en het bleek exact te kloppen, het douaneformulier was incorrect ingevuld (waarvoor dank...). Dus er was geen ontkomen aan: ik moest nog eens 1000 pesos (70 euro) betalen!
Maar nu heb ik dus mijn bankpas, hij is alleen nog ´tijdelijk´ geblokkeerd, omdat DHL dat wilde. Eén telefoontje naar ABN-AMRO zou genoeg zijn om hem weer te de-blokkeren. Natuurlijk is het allemaal niet zo makkelijk, en de mevrouw van ABN-AMRO zegt vrolijk dat ik voor die actie toch echt naar het kantoor in Nederland moet...
Mijn laatste mogelijkheid is het direct bellen van mijn contactpersoon op de vestiging in Nieuwegein en ik heb eigenlijk best vertrouwen in haar, ze is tot nu toe erg behulpzaam geweest. Het is nu 2 uur ´s nachts, ofwel 9 uur ´s ochtends in Nederland en ik ga maar eens een telefoon opzoeken!

Dag 76-77-78, Oaxaca: ik ga naar school

Van Tuxtepec ging zowel een eerste- als een tweedeklas bus. Normaal gesproken (in het westen van Mexico) is de eersteklas zo´n 40% duurder dan de tweedeklas. Echter in deze regio betaal je het dubbele. Dan is de spotgoedkope tweedeklas bus toch wel erg aantrekkelijk. Voor 9 euro zat ik 7 uur in de bus van Tuxtepec naar Oaxaca. Tweedeklas betekent hier ook: geen TV (=lekker rustig) en geen toilet (= plaspauzes). Maarja, in Europa zijn de meeste bussen van dit kaliber!

De route was prachtig en echt bergop-bergaf: van 30 meter boven zeeniveau, midden in het tropisch regenwoud, stegen we naar 2900 meter, waar alleen mossen en naaldbomen te zien waren. Vervolgens daalden we af naar een dal op 1500 meter, met een soort van graslanden, om via een pas op 2700 meter af te dalen naar Oaxaca op 1600 meter, waar het weer een stuk droger is. Ik heb deze busrit zowat alle vegatatiezones van de staat Oaxaca gezien!

Oaxaca, de stad (spreek uit wa-GHA-ka), heeft een koloniaal uiterijk, maar ademt een typisch lokale sfeer: er staan kleurige Spaanse kerken, maar op de markten is vooral lokaal spul als chocola (vloeibaar), sprinkhanen en tropisch fruit te koop. Ook is het duidelijk dat hier meer indiginous people (indianen) wonen. Wat wel wat minder is, is het grote aantal buitenlandse toeristen. Na mijn tocht door het grotendeels niet-toeritische midden van Mexico, ben ik nu beland op de gringo-trail: iedere buitenlandse backpacker doet Oaxaca aan. Tot nu toe was ik in totaal 5 Nederlanders tegengekomen in Mexico, hier in Oaxaca heb ik er al 6 extra gespot!

Dat Oaxaca zo populair is nu, is enigszins onvoorstelbaar als je weet wat er eind vorig jaar gebeurd is hier. In mei 2006 waren er in Oaxaca protesten van leraren tegen de gouverneur, waarom de overheid nogal hard reageerde. Dit resulteerde in de vorming van de APPO (Asamblea Popular de los Pueblos de Oaxaca), een grote groep mensen, die zich tot de nieuwe leiders van de staat uitriepen. Het leger greep in en dit leidde uteindelijk tot totale anarchie in de stad, met officieel 18 doden tot gevolg, maar daarnaast vele ´vermissingen´. Tot en met november was de stad ontoegankelijk voor toeristen. Sinds december is het weer rustig, al zijn er nog steeds APPO-tenten met demonstranten aanwezig op het centrale plein en heeft men alle beledigende graffiti-teksten op de gebouwen simpelweg overgeschilderd. De toeristen keerden echter meteen weer terug.



En wat doe ik hier? Een bezoek aan Monte Alban, een Zapotecen stad die tegelijk met Teotihuacan bestaan heeft en vlka bij Oaxaca gelegen is op een afgeplatte heuveltop. Die heuvel hebben de Zapotecen dus 2000 jaar geleden zelf afgegraven! De ruines zijn best interessant en ze zien er bovendien nog vrij origineel uit, met niet al te veel restauratiesporen. Toch werd ik het meest aangetrokken door de omgeving: het uitzicht vanaf Monte Alban is vanzelfsprekend fenomenaal en de plaatselijke kalkgrasland vegetatie levert interessante planten, insecten en vogels op.







De vorige avond had ik gratis meegegeten met een paar Italianen en een Francese in het hostel, dus ik had beloofd deze keer voor hun te koken. Om eens wat totaal anders te eten, besloot ik nasi te maken. Ik had me eigenlijk nooit gerealiseerd hoezeer nasi e.d. deel zijn geworden van onze Nederlandse cultuur, nadat het uit Indonesie is meegebracht (de Lonely Planet van Nederland prijst zelfs onze nasi, bami en sateh als prima voedsel!) De meest anderen hadden er nog nooit van gehoord, maar natuurlijk smaakte het ze goed. Ja, ik kan best koken...

Op maandagmorgen ging ik naar school! Ik heb besloten alvast een weekje Spaanse lessen in Mexico te gaan volgen, om wat meer grip te krijgen op belangrijke zinscontructies en de basale gramatica. Dus vijf dagen lang, drie uur per dag, zit ik nu in een klasje met 5 personen en aanvullend kan ik nog intercambio doen: afwisselend Engels en Spaans praten met een Mexicaanse student. Verfrissend om weer eens een beetje regelmaat te hebben, ik moet immers elke dag om 9 uur beginnen nu.

Later in Guatemala of Honduras, zal er nog wel meer Spaanse les volgen, het is daar namelijk een stuk goedkoper allemaal (maarja, hier betaal ik ook maar 4 euro per uur...). Want ja, ik wil aankomend weekend vertrekken uit Mexico! Ik moet mijn visum verlengen en dan kan ik eigenlijk net zo goed eerst een deel van Guatemala bekijken en dan daarna terugkeren naar Mexico voor een paar weken (met een nieuw visum).

Zaterdag of zondag op weg naar de grens, dan zit ik maandag als het goed is in Guatemala!

Oh, de oplettende lezer heeft het misschien al opgemerkt, linksboven is een aantal nieuwe links naar andere pagina's te zien: Maaike's blog, die alweer naar Nederland terugkeert (maar nog steeds leuk om te lezen) en een kaart met mijn route, die up to date wordt gehouden door Joost!

En ja, er zijn weer nieuwe foto´s. Het heeft heel wat uurtjes internetcafé gekost, maar nu zijn de laatste posts weer een beetje opgevrolijkt met exotische plaatjes.

Dag 75, Tuxtepec: halverwege Oaxaca

Altijd net na het updaten van mijn blog, gebeurt er nog wat interessants. Nu liep ik het internetcafé in San Andres Tuxtla uit, en meteen zie ik Tony en co op de lokale Zócalo. Verbaasd dat ik nog hier rondloop, maar toch weer enthousiast, willen ze graag op de foto en wordt ik opnieuw vriendelijk begeleid naar de collectivo-taxistandplaats. Omdat de taxichauffeur graag 5(!) mensen in z´n auto heeft, die naar dezelfde bestemming willen, kan het gebeuren dat je even moet wachten. Maar na een kwartiertje, konden we dan toch vertrekken naar Catemaco.



De volgende dag wilde ik héél vroeg opstaan, maar door de hitte hier is mijn slaapritme nogal verstoord: `s nachts ben ik wakker en om een uur of vier kan ik eindelijk slapen. Dan is het voor mij al moeilijk genoeg op voor 12 uur wakker te worden, zodat ik de check-out tijd van het hostel niet mis. Dus ik schrapte al mijn ochtend-plannen (volgetjes kijken ofzo) en nam gewoon de bus naar San Andrs Tuxtla. In Catemaco wilde ze me geen busticket San Andres-Tuxtepec verkopen, omdat ik nog maar een uur had. Ik kwam echter nét op tijd in San Andres aan en kocht daar het busticket, waarna mijn tocht naar het zuiden kon beginnen. Langzaam maar zeker daal ik nu toch af richting evenaar, ik zit nu op 17 graden noorderbreedte...

Tuxtepec ligt hemelsbreed ongeveer halverwege San Andres en Oaxaca. Ik kon diezelfde avond nog een bus nemen van Tuxtepec naar Oaxaca, maar dan moest ik `s nachts reizen. Nu heb ik juist deze route genomen voor het mooie landschap, dus ik bleef maar gewoon een nachtje slapen in Tuxtepec. Het ligt aan een grote rivier, de rio Santa Domingo, waar natuurlijk weer vele vogels verblijven. Verder is er niet bijster veel te beleven en ik heb dan ook werkelijk niks toeristisch gedaan. Alleen eten gekocht en in mijn kamer opgegeten, om vervolgens te gaan lezen en slapen. Ik heb ook cactusvruchten geprobeerd: hier zijn ze groen, ontdaan van de schil zo groot als een ei en met een smaak die ergens tussen die van peer en kiwi ligt.




Ik hoop dat mijn volgende update iets mee spanning brengt!

Dag 73-74, Catemaco: reigers en Mel Gibson...

Van Veracruz nam ik de bus naar... Ja, naar waar? Vanaf hier had ik eingenlijk geen enkel idee waar ik heen wilde. Uiteindelijk wil ik wel in Oaxaca uitkomen, maar pas in het weekend, dus wat zou het worden: verder zuid lang de kust, de bergen in het westen of even een paar dagen Puebla? Pas op het laatste moment (in het busstation) heb ik besloten om naar Catemaco te gaan. Net niet aan de kust, maar gelegen aan een meer in de buurt van zuidelijkste puntje van de Golf van Mexico.

Catemaco is de stad van de heksen, ofwel Brujos/Brujas. Verder is er het noordelijkste tropisch regenwoud ter wereld, al trek ik die bewering ernstig in twijfel: in Jucatan is volgens mij ook regenwoud en dat is noordelijker. Er zijn bovendien apen uit Thailand en een aangename verrassing: héél veel reigers! Alleen op de eerste avond kwam ik al drie soorten tegen: kleine zilverreiger, koereiger en groene reiger. De volgende dag kwamen daar de purperreiger en de grote zilverreiger bij. En ze zijn met zoveel, vooral de kleine zilverreigers en koereigers scheiten werkelijk het hele strand vol!





Ook Cora was in Catemaco en ze zou een waterval en een ruïne gaan bezoeken, maar op de één of andere manier heb ik haar constant gemist en ben ik dus alleen het stadje en de omgeving gaan verkennen. Later hoorde ik dat er bij de ruïne niets te zien was, dus ik heb niet veel gemist (de waterval heb ik zelf wél bezocht).

Eerst een boottochtje over het meer. Dit is een verplicht nummer in Catemaco en er is zelfs een bond van boottochtjes-aanbieders, zodat de prijzen gestandaardiseerd zijn. Het is nu juni, dus nog erg rustig; het kostte dan ook wat tijd voor dat onze `collectivo´ boot vol genoeg was. Uiteindelijk vertrokken we met in totaal maar vijf mensen in de boot, waaronder een Mexicaans koppel met kind: Sonya, Tony en Mariela (denk ik). Ze bleken erg aardig en geïnteresseerd te zijn, al kwam ik weer tot de conclusie dat mijn Spaans nu absoluut niet toereikend is, ik heb het gewoonweg veel te weinig geesproken tot nu toe. Ik ben toe aan een cursus!
Tijdens de toch bezochten we onder andere het regenwoud, het apeneiland (makaken uit Thailand voor de unoiversiteit van Veracruz), een krokodillenfarm, lotusbloemen en diverse grote huizen van Mexicaanse soapsterren. Onderweg waren er naast alle reigers ook aalscholvers, waterhoenen en roofvogels te bewonderen.



Het regenwoud was een béétje commercieel. Na het betalen voor de entree van het park, werden we rondgeleid door een `heks´ langs diverse replica`s van inheemse beelden, sauna`s en een planetarium, maar ook langs hutjes die te huur waren, sjamanen die voor 100 pesos een `cleaning´ deden en heksen die potjes heilzame modder verkochten. Ik heb wel mijn eerste tarantula gezien en enkele giftige duizenpootachtige beesten. We werden er ook herhaaldelijk op gewezen dat hier een groot aantal films is opgenomen. Onder andere de beroemde spinnenfilm `Arachnafobia´, `Medicine Man´ met Sean Connery en `Apocalypto´ van Mel Gibson. De muren hingen vol met foto´s van deze filmsterren en van vele bekende (?) bikinimodellen, die deze locatie gebruikten voor hun fotoshoots.
Natuurlijk sloten we het geheel af met het uitwisselen van emailadressen.

Daarna wilde ik de waterval bezoeken. Daarvoor moest ik eerst naar het nabijgeleden San Andres Tuxtla reizen. Sonya, Tony en co moesten ook die kant op, dus we deelden een taxi en vervolgens werd ik compleet begeleid naar de plek waar het verdere vervoer vertrok. De waterval is mooi, je kan hem zowel van boven als van beneden bekijken. En ja, ook deze locatie is gebruikt voor Apocalypto, ik herkende de waterval zowaar uit die film!



De terugweg heb ik toch maar met de bus afgelegd, al zijn taxi`s hier een handig alternatief voor slechts 50% meer dan een busticket (20 min. taxi voor 60 cent).

Morgen naar het zuiden!

Dag 71-72, Veracruz: piratenstad

Ik heb het nog drie nachten extra volgehouden in Veracruz, voordat de hitte me teveel werd. Veracruz is best een mooie stad, met een Caribische sfeer: veel muziek, oude gebouwen (vanaf 1524) en natuurlijk gelegen aan zee. Maar ja, je moet er eigenlijk niet heen gaan in juni!

Cora was ook in Veracruz en we wisten elkaar zowaar te vinden. In een hotel is dat een stuk moeilijker dan in een hostel, waar iedereen toch wel in dezelfde ruimtes zit. Maar goed, samen is het veel gezelliger eten en drinken, dus het was best leuk die zondagavond.

Op maandag brachten we een bezoek aan Cempoala, alweer een ruïne. Deze stad is vermoedelijk de opvolger van El Tajin en is gesticht door de Tolteken (die zaten tussen de Olmeken en de Azteken in). Apart is de aanwezigheid van circelvormige bouwwerken met een soort van kantelen. Het aantal kantelen had blijkbaar een functie in hun zeer geavanceerde astrologie: 13 voor het aantal volle manen, 28 voor de duur van een maanciclus en 41 om zonsverduisteringen te voorspellen (ja, die formule is erg ingewikkeld).
Cempoala is gelegen aan dekust en heeft een prachtige en zeer bruikbare vegetatie. We telden maar liefst 9 soorten eetbaar fruit aan de bomen: bananen, kokosnoten, papaya´s, guaves, avocado´s, mango´s, amandelen, passievruchten en limoenen! En dan ook nog wat onbekende vruchten.

De rest van mijn tijd in Veracruz heb ik alleen doorgebracht, met veel lopen langs het strand want daar waait het tenminste. En daar kun je verse garnalen eten.
Oh ja, ik heb weer eens een bank bezocht om geld te halen met mijn creditcard. Er was, in deze stad met een half miljoen inwoners, maar liefst één filiaal van Banamex die dat kon doen. En daarvoor moest is een half uur met de bus reizen... Ik wil mijn bankpas en snel!

Hieronder volgen wat foto`s van dat kleine beetje sightseeing in Veracruz. En speciaal voor Jean beginnen we met een schip uit Antwerpen, dat hier in de haven lag:



Een nachtelijke straat met typisch Veracruziaanse (= spaanse) architectuur:



Oxxo heb je ook direct aan zee, gelukkig maar:



Een bastion uit de oorspronkelijke stadmuur (die hebben ze natuurlijk gesloopt):

Dag 69-70, Veracruz: ja, het kan nog heter!

En gelijk maar de volgende update, ik ben nu toch bezig. In Veracruz is het bijzonder moeilijk om een internetcafe te vinden dat open is op zondag, maar ik heb er 1 gevonden! De mutsen van de Oxxo kijken me met wazige ogen aan als ik om un cafe de internet vraag. Mijn uitspraak is volgens mij correct. Maar na enkele keren langzaam herhalen, antwoorden ze dan ´Oh, uncafedeinternet!´ en dat weten ze dan niet te vinden natuurlijk.
Naast het palacio de gobierno is er dus wel 1.

Ik arriveerde om een uur of 22:00 in Veracruz, waar ik na het verlaten van de bus direct tegen een muur opliep. Het is hier overdags 34 graden, ´s nachts 26. In Xalapa was dat 26 en 14. Maar in het hotel werd ik blij verrast: de kamers hadden kabel-TV, dus Formule 1 op zondag! Dat is lang geleden, zeg!

De race bleek te beginnen om 12:00, dus ik kon hem vanuit mijn bed bekijken... En wat vond ik ervan? Hm, de Mexicaanse commentatoren zijn erg enthousiast, een beetje zoals bij het voetbal, het was ook in Indianapolis erg warm,... Oh, en de race natuurlijk: McLaren is weer zoals in de tijd van Hakkinen, erg dominant en Ralf Schumacher valt nog steeds als eerste uit. Mijn volgende race zal wel even op zich laten wachten, dus dit seizoen gaat een beetje aan me voorbij. Hammilton gaat vast een rookie wereldkampioen worden, ik weet niet of dat eerder gebeurd is.
Le Mans coverage heb ik niet kunnen vinden op de kabel, er is alleen een samenvatting vannavond tijdens het sportnieuws. Ik lees net dat Audi weer heeft gewonnen. Wel frappant overigens dat beide grote races, die ik vorig jaar heb bezocht, dit jaar verregend zijn. Vorig jaar waren zowel de Indy 500 als Le Mans snikheet em kurkdroog. Volgend jaar gaan we weer naar Le Mans natuurlijk!


Na de race heb ik de stad verkend, gegeten en het aquarium bezocht. Dat aquarium is eigenlijk heel erg mooi: niet zo groot als in Chicago, maar met veel interessante dieren en mooie afzonderlijke aquaria. En het is er zo heerlijk air-conditioned...

Dag 67-68, Xalapa: het is hier een jungle

Xalapa is 1 grote jungle! Dat komt natuurlijk door de regen, want het regent hier in het regenseizoen echt elke middag. En soms ook 's avonds, maar altijd met bakken tegelijk.

Op donderdag had ik natuurlijk een beetje een kater van de avond ervoor, dus het werd wel een heeeel rustig dagje. Het hoogtepunt van de middag bestond uit de aanschaf van een kaneelcake van een halve kilo: 6000 Kj voor een euro. ´s avonds een aantal bars voor de reisgids van Cora en dat was het dan...

Maar de vrijdag was gelukkig een stuk interessanter. Het begon al met het vinden van geld, want mijn voorraad cash was na twee weken eindlijk op. Dus ik naar Banamex, ook in Xalapa hebben ze een grootkantoor. Helaas was hun creditcardsysteem vandaag even niet beschikbaar. Of ik het maandag opnieuw wilde proberen. Ben ik even blij dat ik toch ook travelercheques heb!

Midden in Xalapa ligt een park, dat eigenlijk de top is van een uitgedoofde vulkaan. In de loop van vele jaren is alles om deze top heen volgebouwd, waardoor er nu een groen eiland is overgebleven. Het is uitgeroepen tot Parco Ecologico Muitzatepetl en het stikt er van de enorm grote tropische planten. Van het type dat iedereen in z´n huiskamer heeft, maar dan 100x zo groot. En omdat het hier zo nat is, hangt bovendien iedere boom vol met mossen, varens en bromelia´s. 220 vogelsoorten en vele hagedissen en slangen maken het geheel clompeet. Overigens heb ik nog steeds geen enkele slang gezien hier in het wild, maar in het museum waren een aantal angsaanjagende exemplaren te bewonderen (levend). En dit vogeltje was er ook!

Ik heb nu eindelijk door waarom de restaurants allemaal sluiten om acht uur of vroeger. In zowat alle cafe´s kun je uitstekend eten krijgen. Drie gangen is vaak geen enkel probleem en hapjes bij je bier is altijd wel mogelijk. Dus vandaag een verrassende salade met rode kool, aardbeien, appel, kaas en hibiscussap. Ja, in Xalapa is het eten beter! Xalapa is sowieso een bijna ideale stad, als je eenmaal gewend bent aan de dagelijkse regenbuien.

Op zaterdag zou ik vertrekken naar Veracruz, wat overigens géén ideale stad is (´s nachts 26 graden, hoe verzin je het), maar eerst nog een excursie in de buurt van Xalapa. Ik ben met de bus naar Xico geweest en heb daar imposante watervallen en het bijbehorende ravijn bekeken. De voettocht ernaartoe was een klein uurtje door bananen- en koffieplantages en de watervallen waren dus de beloning.



Ik besloot de vallei aan de andere kant te verlaten en kwam terecht in een ultra-klein dorpje, met meer kippen dan mensen. Het leek wel middeleeuws. Maar er stond een bus en er verzamelde zich steeds meer mensen. Blijkbaar was dit een uitje van de oprichters van een museum in een nabijgelegen stadje, er waren mensen uit heel Veracruz mee. Een van hen was een jongen van een jaar of 19, Juan Carlos, die erg graag Engels wilde praten (erg goede uitspraak voor een Mexicaan!), graag naar Europa wilde reizen, maar oh zo trots was op zijn thuisland Mexico. Ik kon mee met de tourbus naar het volgende stadje, waar ik natuurlijk e-ailadressesn moest uitwisselen, niet alleen met Juan Carlos, maar ook met de tourleidster. De volgende keer dat ik in de buurt zou zijn, konden we wel ´iets´ gaan doen samen.

Via een aantal bussen en dorpen kwam ik weer in Xalapa aan, waar het net begon te hozen. Terwijl ik in de Burger King aan het schuilen was, viel de stroom uit, sloeg de bliksem in bij de buren (dat geeft een knal!) en porbeerde het personeel het water buiten de deur te houden. Maar na een uur werd het wat droger en kon ik mijn reis voortzetten naar Puerto Veracruz.

Dag 65-66, Xalapa: grote hoofden en bier

Xalapa is de hoofdstad van de staat Veracruz, maar ik had verwacht dat het een klein stadje zou zijn. Veracruz-stad is namelijk de grote stad hier en van Xalapa had ik nog nóóit gehoord. Maar Xalapa blijkt dus 400.000 inwoners te hebben (Veracruz-stad heeft er 500.000), dus het is zowaar een echte stad!
En ja, ik had nogal moeite met het vinden van het hostel. Na een busreis door de stad van een half uur, werd ik totaal de verkeerde kant opgestuurd en dat resulteerde in uren lopen. Dat was natuurlijk mijn eigen keus, want ik had net zo goed een taxi kunnen nemen. Eerst vond ik een hostel dat alleen kamers had en geen dorms. Ze verlaagden de prijs van 230 naar 150 pesos per nacht, maar ik wilde helemaal geen eenzame kamer vandaag, ik wil weer mensen ontmoeten! Dus nu zit ik voor 145 in een hostel in het centrum én met andere mensen.

Eén van hen schrijft, zoals eerder gemeld, voor een reisgids (Let´s go), dus zij moest bepaalde plekken bezoeken om de gegevens in de reisgids te veriffiëren. Met nog wat andere mensen hebben we eerst het Anthropologisch museum bezocht, blijkbaar de beste in z´n soort, na die van Mexico City. Hier zijn objecten van de Olmecen en latere culturen uit Veracruz te zien. Onder andere gigantische hoofden van 2500 jaar oud. Dit is inderdaad veel beter gewaard gebleven dan het Azteken-spul, want dat is allemaal vernietigd door de Spanjaarden...





Xalapa, ook wel gespeld als Jalapa (en ja, de Jalapeño pepers komen hier vandaan) is een studentenstad, dus het nachtleven is levendig. Een beetje vergelijkbaar met Guanajuato en Zacatecas. We bezochten een aantal bars (zo goed als leeg) en daarna een `club´, ofwel een hele grote bar, met heel veel mensen en heel veel tafeltjes. Dat is normaal hier, dansen doe je tussen de tafels en stoelen! Vanzelfsprekend smaakte het bier goed en was het best gezellig. Vanavond moeten we vast weer ergens anders heen, wat erg...!

De voorgaande dagen, vanaf dag 60, zijn overigens rijkelijk voorzien van foto´s nu en er staan in totaal weer 32 nieuwe foto´s op mijn Flickr pagina.

Day 64 in English

Yeah, I promised an English version, so here is the first English-language entry!
It´s going to be a fairly short update, because I really didn´t do anything else than relaxing in Tecolutla. I had to leave Papantla quite fast, partly because of the unbearable heat and partly because of the terrible hotel where I was staying. But Papantla was nice for a day and a visit to Tajin is essential if you are traveling in this area (the state of Veracruz).

I arrived in Tecolutla around 1 PM, after an one-hour busride. There I spent my time reading George Orwell´s 1984, swimming in the pool (yeah, in a 120 peso hotel!) and swimming in the Gulf of Mexico. There are much worse ways to spent 24 hours!
I spent some time with the local marine turtles and took some very beautifull pictures of them. I really hope to see them soon in the wild, when I go out snorkeling or diving in de Caribean. At the moment I´m in Xalapa, about 4 hours south of Tecolutla. Xalapa is at 1200 meters (4000 feet) altitude, so the climate is much more bearable than up north. In fact, it´s perfect to walk around the city and check out the local nightlife, which I´m going to do right now!

Dag 64, Tecolutla: El Atlantico!

Poeh, wat is het heet in Papantla, dit is niet leuk meer! Ik wil terug naar de kust, want daar is het niet zo warm, daar is de wind, daar is het water. Niet naar de Pacific deze keer, maar naar el Atlantico, el Gulfo de Mexcio!

Dus na mijn snelle aftocht uit Papantla, kwam ik een uurtje later aan in het `zeer populaire resort´ Tecolutla. Zeer populair bij Mexicanen dan, want ik was de enige buitenlander. En populair is relatief, want ondanks het grote aantal hotels en bars, was het bijzonder rustig. En dat is goed, want ik ben hier natuurlijk om te relaxen. De Footprint reisgids vermeldde een erg aanlokkelijk hotel en zelfs na het debacel in Papantla wilde ik hier graag naartoe. Een koopje, 120 pesos voor een zeer schone kamer, met TV, douche en toilet en ook nog een zwembad in de tuin.

Mijn tijd hier was inderdaad relaxt, dus mijn missie is geslaagd. Eerst lezen op het strand, ik ben begonnen aan 1984 van George Orwell. Vervolgens lezen bij het zwembad, waar de vogels een enorm kabaal maakten in de lokale mango-boom (erg sfeerverhogend) en tenslotte zwemmen in het zwembad, helemaal voor mij alleen! Vroeg naar bed, want van niks doen wordt je moe.

De woensdagochtend begon met een bezoekje aan het strand, want er moest natuurlijk ook gezwommen worden in el Gulfo de Mexico, dat is toch alweer 7 jaar geleden (Florida). Ook hier heeft het de temperatuur van badwater, natuurlijk. Op mijn weg terug naar het hotel kwam ik een `tortugas marinas´ bordje tegen en inderdaad, hier waren zeeschildpadden te zien die gered waren van het strand. Mooie beesten toch, die ik ook hoop te zien als ik weer ga snorkelen of duiken.



Zo, dit was mijn korte update voor vandaag, die eigenlijk foto´s behoeft, net als de updates van de vorige dagen. Ik beloof binnenkort weer wat te uploaden, maar nu probeer ik mijzelf te vermaken in Xalapa. En dat gaat zeker lukken, want ik heb weer een aantal zeer interessante mensen ontmoet en we moeten nodig het lokale nachtleven gaan onderzoeken! (echt waar, want eentje schrijft voor een uitgever van reisgidsen...)

Morgen meer over mijn avonturen in Xalapa.

Dag 62-63, Poza Rica en Papantla: calor!

De laatste nacht in Mexico City was een zware: midden in de nacht had 1 of andere eikel zijn wekker gezet en was er vervolgens zelf vandoor gegaan. Iedereen werd dus wakker en ik kon op zoek naar de wekker.

Omdat ik twee weken in dit hostel had gebivakkeerd, duurde het inpakken bijzonder lang. De metrolijn naar het busstation reed helaas niet en er werd een bus ingezet. Daardoor miste is de bus naar Papantla, Veracruz! Ik kon echter wel vrijwel onmiddelijk naar Poza Rica reizen, een stadje 20 km dichterbij. Volgens mijn reisgids is Poza Rica een `pretty ugly oil-city´, dus hoge verwachtigen had ik niet...
Na ene reis van vijf uur kwam ik aan in Poza Rica en vond al snel een hotel. Omdat ik in m´n eentje reis, betaal ik de volle mep voor een tweepersoonskamer. Nu is dat maar 12 euro, maar dat is wel de duurste kamer van de hele reis tot nu toe. De stad is niet eens zo lelijk. Nee, er staat geen 16e eeuwse gothische kerk op het plein en het aantal koloniale gebouwen is ook op 1 hand te tellen, maar het is gewoon een levendig stadje. Voor bijna niks kocht ik avocado´s en tomaten op de markt voor het ontbijt. Ik kreeg er zelfs een gratis mango bij, aardige mensen hoor!

----------------------------

Maar, omdat er inderdaad niet echt heel veel te doen is in Poza Rica, ben ik de volgende dag maar vertrokken naar Papantla. Dit stadje ligt ook dichter bij de ruïnes van El Tajin, de voornaamste reden dat ik naar dit oort ben afgereisd. De reis was maar een half uur, tijd die ik doorbracht naast een dronken Mexicaan, die het nodig vond om in de bus op de grond te spugen. In Papantla heb ik het goedkoopste hotel opgezocht, maar de kwaliteit daarvan was abominabel. Helaas was er weinig keus verder, dus ik heb de nacht doorgebracht in een goor hok, met stofnesten, ondefinieerbare troep in de prullenbak en een douche die ik absoluut niet wilde proberen. En dat terwijl de kamer net was schoongemaakt (oh, wacht maar even, dat duurt maar 20 minuten). Het is duidelijk een hotel wat ook per uur wordt verhuurd. Gelukkig had ik mijn eigen laken bij me!

Direct na het inchecken ben ik naar El Tajin gegaan. Deze stad is gebouwd door de Olmeken, een volk dat in de regio Veracruz leefde ver vóór de Azteken-tijd. Na de Olmeken bouwden mensen uit Teotihuacan aan de stad en nog verder daarna brachten de Tolteken nog meer modificaties aan. De grootste gebouwen die er nu staan zijn uit de 13e eeuw, toen de stad werd platgebrand door een ander volk. Maar niet door de Spanjaarden, dus de stad werd teruggevonden in een vrij goede staat. Hieronder volgt een foto van hoe één van de piramide`s werd teruggevonden in 1913. Daaronder dezelfde piramide in de huidige staat.





Het is de `piramide van de niches´, met 365 niches/hokjes, voor elke dag van het jaar één. Nu is het allemaal kleurloos, maar het moet er vroeger extra spectaculair hebben uitgezien, want oorspronkelijk was de piramide zwart en de niches rood. Verder staan er nog vele andere piramides en gebouwen, vele met inscripties, beelhouwwerk en schilderingen. Sommigen zelfs in kleur, best bijzonder dat dat nog bewaard is gebleven na 800 jaar!



Blijkbaar is El Tajin op zondag gratis, dus het was een béétje druk. Vooral veel schoolkinderen en dat levert altijd vreemde situaties op. Natuurlijk werd er achter m´n rug om uitgebreid ove mij gepraat, die rare lange Amerikaan (weten zij veel). En ook opmerkingen in gebrekkig Engels. Maar er zijn er altijd een paar die niet te schijterig zijn om me direct aan te spreken en die wilden natuurlijk met me op de foto. Eén meisje had, zonder het zelf te weten, een t-shirt aan met de tekst `Nederlanden´ en de Nederlandse vlag verkeerd om erop... Het biedt mij in ieder geval een mogelijkheid om een beetje Spaans te oefenen.

Bij de uitgang voerden lokale Voladores hun bizarre dans uit. Vier mensen hangen aan touwen aan een dertig meter hoge paal en draaien rondjes terwijl ze langzaam afdalen langs het touw.
Al wachtend op de bus, een vanille-drankje drinkend (Papantla is de nummer 1 vanille regio), kwam ik een groepje Mexicanen tegen. Samen met een Amerikaanse Mexicaan/Indiaan (Louis) reizen ze door Mexico. Om geld te verdienen, verkopen ze handgemaakte sierraden en leren prullen.

Die avond was er een groot feest in Papantla, als afsluiting van Corpus Christi, een balanrijke periode op de katholieke kalender. Louis en co wilden daar hun waar verkopen en ik ben maar met ze meegegaan. Het feest was een bizarre cobinatie van een kermis, rommelmarkt, veemarkt en theatervoorstellingen. Zij aan zij werden enorme stieren tentoongesteld (groter dan een paard!) en schreeuwden verkopers zich schor om braadpannen en vuilnisemmers aan de man te brengen. Ook `Turkse´ tapijten met afbeeldingen van Spiderman, de Chiva´s en Cars waren erg in trek. En druk dat het was!



Blijkbaar ging dit feest de hele nacht door, maar om een uur of 11 had ik er wel genoeg van. De sfeer ging naar te dronken en er moest persé een Mexicaanse vrouw gescoord worden door Luiz, of die vrouw nu 15 was maakte niet zoveel uit. Dus terug naar mijn hotel.

Ik had mijn rugtas met een kabelslot aan de wastafel vastgemaakt, omdat de deur niet goed op slot ging (en hij stond inderdaad open toen ik terug kwam). Vannochtend was ik mijn tas aan het inpakken, toen plotselijk de zwanenhals afbrak... De ondefinieerbare prut liep gezellig over de vloer en over mijn rugtas, jummie! Ik was van plan nog wat van de stad te bekijken zonder bepakking, maar nu besloot ik snel uit te checken en mezelf de ellende van de kapotte wastafel te besparen. Snel een internetcafé in!

In het internetcafé waar ik nu zit, draaien vier plafondventilators op volle snelheid. En dat voor 11 computers... Want het is hier heet. Heel erg heet. Het is iedere dag zo´n 34 graden met 80% luchtvochtigheid en zelfs `s avonds en `s nachts zweet ik aan één stuk door. Maar wat positief is: terwijl ik hier in rondloop, merk ik dat ik een paar weken op grote hoogte heb gezeten. Van Mexico City op 2260 meter hoogte, naar Papantla op slechts 180 meter en ik barst van de energie!

Dag 60-61, Mexico City: dit is pas druk! (en regen!)

Dit zijn mijn laatste dagen in Mexico City, daarom wilde ik graag wat dingen bezoeken die ik eerder gemist had.

Eerst Tlatelolco, een Aztekenstad die in zijn hoogtijdagen de tweelingstad was van Technotitlan, de hoofdstad van de Azteken. Tegenwoordig liggen beide steden midden in Mexico City: Technotitlan direct naast en onder de Zocalo (pas ontdekt in 1978) en Tlatelolco een kilometer of 5 ten noorden daarvan. Toen de Spanjaarden, onder leiding van Hernan Cortéz, in 1519 arriveerden in Mexico, werden ze nog vriendelijk ontvangen door de Azteken. Echter, twee jaar later besloten de Spanjaarden dat het tijd werd alle Azteken af te slachten en hun tempels en steden de vernietigen. Dit heeft geresulteerd in relatief slecht bewaarde steden, gezien de ouderdom ervan. De Mayasteden in het zuiden zijn veel ouder, maar schijnen in een veel betere staat te verkeren.

Maar goed, Tlatelolco werd na zijn vernietiging door de Spanjaarden natuurlijk eerst een kerk. Later, in de 20e eeuw, werd het een woonwijk die te vergelijken is met de Bijlmer in Amsterdam: grote hoeveelheden hoge flats, met daartussen parkachtige gebieden. En, net als de Bijlmer, is ook Tlatelolco geen echt goede buurt tegenwoordig. Voor een deel heeft de buurt dat te danken aan de aardbeving van 1985, die flinke schade heeft veroorzaakt aan de hoge gebouwen. Het centrale plein van Tlatelolco wordt tegenwoordig het `Plaza de las tres culturas´ genoemd, omdat hier zowel Azteken-, koloniale, als moderne gebouwen zijn te zien.



Overigens, in 1968 vonden hier grote studentenopstandenplaats, als reactie op het organiseren van de Olympische spelen in Mexico City. Vele honderden studenten vonden de dood, al heeft de regering dit lange tijd niet erkent (officieel waren er 4 doden).

Met de metro ben ik vervolgens naar San Angel gegaan, een rijkere, oude buurt in het zuiden van de stad. Het is er rutig, maar helaas is er wel een groot aantal zwervers aanwezig in het park. Daardoor kwam er van mijn plan om daar rustig te gaan lezen niet veel terecht. Een favoriete aanspreektitel die de zwervers gebruiken is `güero´, ofwel blanke. Sommigen achtervolgen je gewoon, terwijl ze dat keer op keer roepen. Ik heb besloten dat ik dat nogal belachelijk vind: ik zie het al voor me dat ik de Mexicanen aanspreek met `browny´! Ik ben maar gevlucht naar de kloostertuin van de plaatselijke kerk...
Op de terugweg naar de metro heb ik nog even een groot park bezocht, hier was het vooral druk door de grote aantal eekhoorntjes. Een plaatselijke torta-verkoper verkocht er broodjes met de naam Schumacher: broodje kip, tonijn, kaas.



Ja, de metro... Die was vandaag wel zeer bijzonder druk! De overvolle metro arriveerde op het station en vervolgens propten de wachtende mensen zich hiertussen als sardientjes in een blik. De deur gaat in dergelijke situaties pas na drie pogingen dicht, als de armen, schouders en hoofden van iedereen eindelijke binnenboord zijn. En dan sta je natuurlijk de hele rit zweterig tegen elkaar aangeplakt. Nu begrijp ik waarom er tussen 17:00 en 22:00 een speciaal rijtuig is voor vrouwen en kinderen!

´s avonds bezocht ik samen met Flo en William een bandje in het plaatselijk cultureel centrum. Lange rij, maar voor wat eigenlijk? Een mix tussen Mexicaans en surfmuziek, leuk voor even.

----------------------

De volgende dag heb ik weer eens wat murals (van Orozco) bekeken in één van de prachtige koloniale gebouwen die het cetrum van Mexico rijk is. Murals zijn duidelijk zeer belangijk in deze stad. Overigens hebben Diego Riviera en Orozco ook gewone schilderijen gemaakt, gisteren heb er in San Angel een aantal gezien in een museum (nu heb ik écht genoeg schilderijen gezien!).

Via de brede Avenida de Reforma ben ik naar het zuidwesten gelopen. Deze straat is bezaaid met hoge gebouwen van banken, ambasades en overheidsgebouwen. De middenberm is het voetpad en hier zijn vele creatieve bankjes en stoelen geplaatst om uit te rusten, bijvoorbeeld in de vorm van een nijlpaard, strandstoel of electrische stoel.
Aan het einde van de straat kwam ik tot de conculsie dat er in Mexico City toch nog een hoger gebouw is dan de toren die ik eerder tot tweemaal toe heb beklommen. De Torre Mayor werd in 2003 met 230 meter het hoogste gebouw van de stad (en van Latijns America). De Torre de Lationoamericana is maar 183 meter!

En daar, aan het einde van Reforma, zijn alle hippe buurten van de stad: Zona Rosa, met La condeso en Roma en Chapultepect met Polanco. Halverwege mijn toch door deze wijken voelde ik enkele regendruppels. Ik stond naast een Oxxo, dus ik besloot even wat te eten en drinken te gaan halen. Twee minuten later begon het te regenen, te hozen en te onweren. Eén blikseminslag was waarschijnlijk erg dichtbij, want donder en bliksem waren zowat op hetzelfde moment! De Oxxo stroomde al snel vol met schuilende mensen. Toen het wat droger werd, besloot ik het er maar op te wagen en de 50 meter naar de metro af te leggen, maar halverwege begon een nieuwe hoosbui en werd ik alsnog zeiknat. In de regen is alles anders in de stad, maar in ieder geval wilde ik naar binnen. Dus gezellig in het hostel zitten internetten en foto`s vanaf het balkon gemaakt...



De avond was er weer één van afscheid. Flo was al vertrokken en William ging de volgende dag terug naar Alberqurque. Daar moest op gedronken worden. Met Hamburgers, 1.2 liter flessen bier (!) en Indiana Jones & the Last Crusade sloten we zo deze dag af. Ook ik zou de volgende dag vertrekken, naar een nieuw gebied: Veraruz!

Dag 53 t/m 59, Mexico City: waar ik zowat woon

Hallo ongeduldigen en belangstellenden!

Het spijt me zeer dat ik mijn blog lange tijd niet van nieuw materiaal voorzien heb, maar het is hier niet echt makkelijk om voldoende tijd voor het internet te reserveren. Er zitten constant mensen achter de computers, behalve rond etenstijd. Ik moet dan ook mijn gratis ontbijt overslaan vandaag... Bovendien, zes dagen zonder update is nou ook weer niet zó lang, zeker niet als er ondertussen wél mooie foto´s op mijn Flickr pagina zijn bijgekomen!
Oh, de sombrero is inderdaad de Mexicaanse klomp, je ziet ze alleen in bepaalde kleine dorpjes. Mannen lopen wel vaak rond met gewone grote Mexicaanse hoeden. En ik heb erg moeten lachen om de W van ´wat doe je´...

De week was toeristisch gezien eigenlijk best saai. Sociaal gezien was de week gelukkig een stuk interessanter. Na het vertrek van Maaike, Matt en Nick, waren er natuurlijk wel weer andere mensen in het hostel. Dus de meeste dagen bestonden uit een beetje rondlopen, ouwehoeren met nieuwe mensen en films kijken.

De donderdagavond was een typisch Mexico-gerelateerd filmavondje. Jenneke, een Nederlands meisje dat ik in Guadalajara al heb ontmoet, had ´Ciudad del Silencio´ gekocht (Bordertown in het Engels), een film over moorden in de Mexicaanse stad Juarez. Daarna volgde mijn aankoop ´Man on Fire´, over kidnappingen in Mexico City. Al met al was dit perfect om ons nog meer paranoïde te maken ten aanzien van de politie hier. Want die organiseren de kidnappingen, volgens de theorie! Gelukkig heeft Denzel Washington er tenminste een paar op gruwelijke wijze uitgeschakeld...

Wat ook nogal gruwelijk is: de afbeeldingen die hier in Mexico heel gewoon op de in de kranten staan. Wordt er in Acapulco iemand op brute wijze vermoord (drugskartel), dan plaatsen ze doodleuk een foto van een bloederige, onthoofde man in kleur op de voorpagina. Deze week was er een ongeluk in een Mexicaanse dierentuin, waarbij een tijger een man had gedood. Natuurlijk moest dat paginagroot op de voorpagina, zeer onsmakelijk!

Dat ze nu wel bang zijn voor tijgers, merkte ik toen ik de dierentuin in Chapúltepec park weer eens bezocht. Er stonden twee gewapende politieagenten voor het tijgerverblijf... Ik was daar in de dierentuin, omdat ik de eerste keer nogal wat gemist had. Als je de dierentuin eenmaal uit bent, kun je er namelijk niet meer aan die kant in en moet je een kilometer omlopen. Alle katachtigen en apen waren te zien in dat deel, maar waarvoor ik eigenlijk kwam, waren de reuzenpanda´s.

Ik heb twee keer panda´s gezien in een dierentuin: één keer in Wenen en vorig jaar in Washington DC. Beide keren was er een lui, bamboe-etend beest te zien op twintig meter afstand, met een enorme massa mensen ervoor. Ik wilde panda´s in het algemeen nog één kans geven en hier in Mexico City werd ik gelukkig niet teleurgesteld. Nog steems lui en bamboe-etend, maar wel van dichtbij te observeren.

En verder?
Op vrijdagavond naar het Lucha Libre, met Flo (Duitsland) en William (USA) en twee Engelse meisjes. De Mexicanen volgen dat worstelen zeer fanatiek en kijken elke wedstrijd. Ik snap niet wat daar leuk aan is, maar één keer kijken was best vermakelijk. Veel ´puta, puta!´ en ´chingada tu madre´ vanuit het publiek en natuurlijk won favoriet Mystico het beslissende duel. Foto´s maken was helaas verboden: de camera´s werden bewaard in een plastic zakje bij de ingang.

Op zaterdag heb ik samen met Flo, een Duitser die hier twee weken vakantie viert en daarna verder gaat met z´n stage in Colima, naar een aantal museums geweest in Chapúltepec park. Dat betekende vooral heeeeel veel lopen, omdat deze museums in een achteraf hoekje van het park waren gepropt. Maar uiteindelijk bereikten we het Natural History Museum en het Technology Museum.

En toen de zondag, want daar had ik me best op verheugd. Op het internet had ik gelezen dat er een Mexicaans NASCAR kampioenschap is vanaf dit jaar. En geheel toevallig zou er op 3 juni een race plaatsvinden op het José Hernandez Rodriguez circuit in Mexico City! Aangezien ik gek genoeg ben om de 24 uur van Le Mans fanatiek te volgen en naar de VS af te reizen voor de Indy 500, moest ik dit natuurlijk aanschouwen. Niemand anders in het hostel had zin om te gaan, dus ik ben gezellig in m´n eentje naar de race geweest. Natuurlijk is dit niet hetzelfde als de Amerikaanse NASCAR, het is meer vergelijkbaar met DTM in Europa. Ik heb een petje van A1-team Mexico gekocht, een hoop foto´s gemaakt, ben zonder zonnebrand niet eens zo erg verbrand en heb me verbaasd over het aantal rijke, blanke Mexicanen dat op het circuit aanwezig was. Die zien er allemaal een beetje hetzelfde uit: met name de mannen met hun ringbaartje en krullend haar en langharige vrouw aan hun arm. Rechts op de foto zijn er twee te zien.



Op maandag ben ik eindelijk in het Nationaal Paleis geweest, waar een groot aantal Diego Riviera murals is te bewonderen, die de geschiedenis van Mexico weergeven. Van de inheemse volkeren tot de verovering door de Spanjaarden en de uiteindelijke onafhankelijkheid. Die Diego Riviera is zeer productief geweest in z´n leven, want de murals zijn enorm en er zijn er erg veel, verspreid over Mexico City en omgeving.



Ik heb me altijd afgevraagd waaar de katten zijn in Mexico City, want iedere stad met een warm klimaat stikt normaal gesproken van de katten. Mexico city wordt echter gedomineerd door honden. Maar in het nationaal paleis heb ik ze dan toch eindelijke gevonden! Hier worden de katten vertroeteld door de mensen die er werken en natuurlijk blijven ze dan in deze oase van rust, in plaats van het gevaarlijke Zócalo te gaan verkennen.



Toen ik terug kwam in het hostel, zat er een Engels meisje, Laura, die eruit zag alsof ze de mazelen had. Het bleken echter muggenbeten te zijn. Ze had er zeker honderd, waarvan vijftig op één onderarm en kreeg daarvan bovendien een allergische reactie! En het lullige is, het is de eerste dag van haar wereldreis van een jaar... Even later kwam William terug van de universiteit (hij studeert hier drie weken Spaans) en arriveerde Flo ook weer in het hostel. Ook zij hadden ieder zeker honderd muggenbeten. Verschrikkelijk, er heerste een muggenplaag in hun kamer! Ik ben erg blij dat ik er, ondanks een aantal muggen in de kamer, niet zo erg aan toe ben...

Op dinsdag volgden meer musea (ik heb er nu even genoeg gezien) en op woensdag een bezoek aan de universiteitscampus. Ik ben toch bioloog, dus ik wilde zien hoe de biologiefaculteit er uit ziet. Vooral de botanische tuin sprak me erg aan: ze hebben er onder andere alle cactussen van Mexico en een mooie tropische kas. Omdat de hele campus in een groen gebied aan de rand van de stad ligt, was er ook best veel dierenleven te zien. Eekhoorntjes, schildpadden, hagedissen en zelfs een kolibrie, poepoe.
´s avonds zijn we met z´n allen gaan eten in een restaurant. Dat begint een gewoonte te worden, iedere avond zijn er wel vier of vijf mensen waarmee we gaan eten, drinken of films kijken. Erg gezellig, het voelt bijna alsof ik hier woon...
Vanavond was de film Apocalypto, de film van Mel Gibson over de Maya´s, dus wéér een Mexico-gerelateerde film, we zijn goed bezig... Best een goede film ook, al is hij absoluut niet 100% historisch correct.

Het hostel hier is overigens pretty fucking OK, afgezien van de 94 traptreden die ik telkens moet bedwingen om bij mijn kamer te komen. Mexico City ligt op 2260 meter hoogte en rond de 1000 traptreden per dag hakken er best in! Want de stad is vermoeiend, ik ben permanent verkouden en toch vermaak ik me nog. Want de stad is zo groot, er is altijd wel wat te doen.
Toch heb ik besloten een weekje te gaan rondreizen en dan terug te keren naar Mexico City voor mijn bankpas. Op naar de provincie Veracruz: land van oude beschavingen, de plek waar Hernan Cortez arriveerde, de grootse producent van natuurlijke vanille ter wereld en ook biologisch interessant door het vele zoete water.

So, leave a message en tot de volgende update!

Mexicaans alfabet

Avocado: de ideale vrucht, die hier in Mexico een groente is, zonder welke we geen guacamole zouden hebben.
Agave: de grondstof voor tequila, pulque en mezcal; je kunt heel wat met dit vetplantje.

Banamex: een bank die mij wél geld kan verschaffen
Bier: veel keuze, weinig varieteit.

Chiva´s: de populairste voetbalclub van Mexico!
Corona: sponsert alles en is soms best goed te drinken.
Chili: combineert met alles (zie ook lime en zout).
Cactus: Mexico is het land met de meeste soorten, is ook eetbaar.
Corazón: essentieel woord in ieder Mexicaans liedje.

DVD´s: koopt men hier liever illegaal.
Drugs: zijn blijkbaar voor velen heel gewoon.

Enchilada: heel smakelijk eten, zowel met kaas als met salsa´s.

Frijoles: bleke bonenprut die je somns drie keer per dag geserveerd krijgt.
Flor de Calabaza: wat een ontdekking, deze eetbare bloem!

Guadalajara: meest relaxte stad van Mexico tot nu toe.
Guanajuato: maar voor het nachtleven ga je hier naartoe.
Guerro, Gringo: dat schreeuwt men je regelmatig toe. Blank en buitenlands.
Guacamole: maak ik zelf nog steeds beter dan ze hier doen...

Hotdog: drie voor 70 cent op de markt en ´s nachts verkrijgbaar bij de Oxxo!

Internet: waar zou ik zonder zijn (buiten waarschijnlijk).

Jalapeños: het eten moet natuurlijk wel muy picante zijn.
Jezus: is een groot idool voor iedereen (zie ook Maria en Spiderman).

Kakkerlak: ook wel cucaracha, allom aanwezig, gelukkig vooral buiten, kun je ze makkelijker doodtrappen (nee hoor).

Lime/Limoen: combineert met alles (zie ook chili en zout), is zelfs aanwezig in de lokale pisbakken.
Lucha Libre: Mexicaans worstelen, inmens populair, vooral de maskers.

Mole: rood, groen, geel, bruin, zwart, ze hebben alle kleuren sauzen.
Mariachi: foute muziek, mi corazón!
Maria: ook een groot idool (zie ook Jezus en Spiderman), wordt hier la Vigin de Guadeloupe genoemd.

Nacho´s: voor bij de frijoles en de guacamole, handiger dan een lepel.

Oxxo: waar zouden we zijn zonder Oxxo? Je moet toch om 3 uur ´s nachts een hotdog kunnen kopen!

Piñata´s: voegen kleur toe aan de markt, verkrijgbaar in de vorm van zowat alle tekenfilmfiguren.
Pesos: handig, maar vooral in kleine denominaties, want wisselgeld dat hebben we niet hier!
Pelikanen: vliegen hier in formatie langs je balkon (nee, niet in DF...).

Quesedilla: een hap deeg met kaas, prima snack.

Regenen: dat doet het hier niet vaak, nog niet tenminste.

Spiderman: misschien wel het grootste idool (zie ook Jezus en Maria), is tegenwoordig in rood én zwart te bewonderen.
Schoenpoetsers: het meest irritante volk in de stad. Nee, ik wíl mijn teenslippers niet gepoetst hebben!
Stoelen: je ziet voornamelijk de houten/leren variant, afkomstig uit Tlaquepaque.
Salsa: kun je dansen en kun je eten, beide graag met mate.

Tequila: de stad of de drank?
Taco: keuze genoeg voor de vulling, van rund tot ingewanden en varkenskop.
Tlaquepaque: bron van vele meubels en serviessetten.

Uitzicht: iedere dag weer een nieuwe.

Volkswagen: als de je Beetle dood is, gaat ie naar Mexico, de VW-hemel.
Voetbal: is natuurlijk een religie hier.
Vulkanen: schieten als paddenstoelen uit de grond, iedere stad heeft er een paar.

Water: is niet echt te drinken en is ook niet altijd warm.

Xochimilco: als het met een X begint is het vast indiaans.

Y: het meest gebruikte woord!

Zacatecas: oh, oh, mooie stad achter de bergen.
Zout: combineert met bijna alles (zie ook chili en lime).
Zócalo: handig zo´n leeg plein, kun je een hoop mensen op kwijt.

Ja, je moet toch wat... Aanvullingen zijn welkom.