Dag 142 t/m 144, Guayaquil-Salinas-Guayaquil

Waar waren we gebleven? Er is een hoop gebeurd sinds de laatste update, dus ik moet even de data in mijn hoofd ordenen.

In Baños had ik mijn ticket Guayaquil-Galapagos voor woensdagochtend telefonisch geboekt, wat betekende dat ik uiterlijk dinsdag om 16:00 moest betalen. Guayaquil ligt echter niet naast de deur en ik moest eerst bijna 7 uur met de bus reizen. Die busrit was interessant, met twee jaren-80 films met Jean-Claud van Damme en eentje met Dolph Lundgren (tjonge, wat een slechte smaak hebben die buschauffeurs!) Maar... ik vertrok niet alleen een uurtje later dan gepland, de bussen hadden bovendien een flinke vertraging en ik moest ook nog van het busstation naar het vliegveld in Guayaquil. Al met al, was ik net voor 18:00 uur op het vliegveld. Helaas, pindakaas (waarover later meer), ik moest mijn vlucht naar vrijdag verzetten. Dus ik had ineens twee dagen over!



Guayaquil, de grootste stad van Ecuador (2 miljoen mensen), had ooit een zeer slecht imago. Het zou zelfs één van de gevaarlijkste steden van Latijns Amerika zijn. Maar sinds 2000 werken de Guayaquileños aan de veiligheid in de stad en promoten het toerisme. Het verbaasde mij eigenlijk best, maar Guayaquil is nu een mooie, leuke stad. Het doet mij denken aan zowel Miami als Barcelona, wat niet geheel toevallig ook steden zijn met een moeilijk verleden, maar nu beide zeer toeristisch. Het is in Guayaquil veel levendiger dan in Quito, dankzij het klimaat en de aanwezigheid van een wereldhaven, en de Malecón, het historische stadshart en de megamall zijn best leuke plekken om de dag door te brengen. Ik heb geluncht voot een euro, al vind ik koeienlongen toch een béétje vreemd... Ook het parque Bolivar, in de volksmond parque de los iguanas, is interessant.



Er is in ieder geval geen reden om deze stad te mijden als je in Ecuador bent.

Ik besloot vanuit Guayaquil ook naar Salinas te gaan, een populaire kustplaats. Het is totaal niet het seizoen voor het strand, want het is KOUD en bewolkt aan de kust, ook al zit ik hier op de evenaar. Maar het is walvisseizoen! Dus ik heb daar één nacht doorgebracht, ceviche gegeten en de volgende ochtend een walvistour gedaan. Wow! Dat is indrukwekkend! Helaas geen springende walvissen gezien, dus ik moet nog eens terug, maar er waren vele bultrugen van dichtbij de bewonderen tijdens de drie uur durende boottocht op de Pacific.



Toen moest ik weer terug naar Guayaquil, het was inmiddels al drie uur. Net voor zonsondergang was ik op het busstation, dat trouwens een verbouwing ondergaat waar ze op station Arnhem-centraal nog wat van kunnen leren: het is één grote bouwput en je moet een enorm eind omlopen. Ik wilde een bus naar de mall nemen, maar een vrouw bood me aan gratis een taxi te delen, erg aardig (en ik mocht na enig aandringen toch de helft betalen). In deze enorme mall (één van de grootste van Zuid-Amerika) had ik maar één missie: een snorkelset kopen, voor op de Galapagos eilanden. Die vond ik snel en toen ontdekte ik de bioscoop. In Ecuador is alles netjes in het Engels met Spaanse ondertiteling, dus ik had ineens volop keus. Het werd Zodiac, mijns inziens één van de betere films van dit jaar. Op z´n minst een oscar voor beste regie voor Mr Fincher por favor! Op de terugweg kreeg ik zowaar een gratis lift van het personeel van de mall in hun privé-busje.

Oh ja, pindakaas. Dat was één van de eerste woorden die ik in Mexico leerde: Mantequilla de cacahuate. Maar hier is een pinda dus geen cacahuate, maar een mani. En zo zijn er nogal veel verschillen tussen het Spaans van Ecuador en andere Latijns-Amerikaanse landen. Ik heb altijd begrepen dat het Spaanse `Coger un autobus´ niet gebruikt kan worden hier, omdat coger iets heel anders betekend. Daarvoor in de plaats wordt tomar gebruikt. In Ecuador is het echter gewoon coger, verwarrend.

Foto´s volgen dus later, ik ga nu beestjes kijken hier in Puerto Ayora. Ja, ik ben inmiddels op DE eilanden!

Dag 138 t/m 141, Baños: Ecuadorian tourism

Ja, Ecuadorianen reizen ook in eigen land! Ik voel me hier VEEL meer op m´n gemak dan in Guatemala. De mensen hebben geld om uit te geven, lijken blij met hun land en hun omgeving en handelen daar ook naar (m.a.w. ze smijten niet al hun afval zomaar op straat). Daarnaast is het transport erg goed, zijn de wegen perfect en is het eten buitengewoon smakelijk. Allemaal dingen die ik in Guatemala vaak miste. Als je ooit twijfelt tussen Ecuador en Guatemala als vakantiebestemming: de keuze is naar mijn mening zeer makkelijk gemaakt. Oh, Ecuador is ook nog eens goedkoper. Uitzicht vanuit de bus is ook niet verkeerd (Cotopaxi, 5897 meter):



Baños is een oort waar zowat heel Quito naartoe gaat in het weekend. Ik heb nog nooit zo´n lange rij wachtende mensen gezien voor een bus als voor die zondagmiddagbus van Baños terug naar Quito... Het is een stadje waar je zowel kunt relaxen in één van de vele hotsprings als je avontuurlijk kunt vermaken door middel van mountainbiken, conyoning, hiking en raften. Dat laatste wordt door de guidebooks afgeraden vanwege watervervuiling, maar de rest is goed te doen vanuit Baños.

Met drie Engelsen en een Zuid-Afrikaan vertrok ik op vrijdagmiddag uit Quito, waar de groep uitgebreid werd met een Duitse. Met z´n allen en soms met kleinere groepjes hebben we de hotsprings bezocht, gemountainbiked, veel en goed gegeten, films gekeken, kortom onszelf goed vermaakt. Mijn enthousiasme over Mexico en teleurstelling ten aan zien van Guatemala straalt ik blijkbaar wel uit, want daar wordt ik veel aan herinnerd door mijn medereizigers. Met name het onsmakelijke verhaal over het hostel in Xela sloeg aan...





Het canyoning vandaag heb ik overgeslagen, ik ben niet zo´n fan van het springen van watervallen. Ik heb echter wel een ticket naar de Galapagos eilanden kunnen boeken, dus woensdag vertrek ik voor onbepaalde tijd naar het paradijs! Dit is één van DE redenen dat ik in Zuid-Amerika ben, dus ik verwacht er veel van. Bovendien kan ik zo lang blijven als ik wil, het is bijna te mooi om waar te zijn!

Ik heb TV in mijn super hotelkamer (voor 4,50 euro), dus ik heb heel wat evenementen, films en series kunnen bekijken. Zo weet ik dat het Mexikaanse voetbalseizoen weer is begonnen en de Chivas de Guadalajara het niet zo goed doen. Ze hebben wel de derbie tegen Atlas gewonnen. Ook de formule 1 race in Turkije is me niet ontgaan en het wordt zowaar ECHT spannend, met nog steeds vier kandidaten voor de wereldtitel.

Mijn tijd in Baños heb ik afgesloten met een stevige wandeling de berg op. Met bijna 1000 meter hoogteverschil in de benen kwam ik na drie uur wandelen nog nét voor het donker werd beneden, samen met twee Nederlanders die ik onderweg tegenkwam. De vulkaan op de foto is trouwens erg indrukwekkend van dichtbij.
Daarna was het tijd voor het afscheidsdiner met Greg, Avis, Anthony en Philipa, waarmee ik een erg leuke eerste week in Ecuador heb gehad!





Ook de berichten over Mexico City en Quito zijn nu rijkelijk voorzien van foto´s, veel plezier ermee. Ik zie net dat er een nieuwe functie is toegevoegd aan blogspot, het toevoegen van video´s. Er zullen binnenkort dus zeker enkele filmpjes verschijnen op deze site. Ik denk aan een agressieve bidsprinkhaan, spectaculaire watervallen, brulapen en Shakira in concert...

Dag 135 t/ 137, Quito: midden op de evenaar

Quito is wel even wat anders dan ik vantevoren had verwacht. Na Guatemala oogt het verschirkkelijk rijk, met zeer goed georganiseerd openbaar vervoer, buitengewoon goed onderhouden wegen en een algemene sfeer die je in een Europese stad verwacht. En het is hier goedkoop, ook nogal tegen mijn verwachting in.

De eerste nacht verbleef ik in een hostel, waar ik de tweede dag alweer uit moest, omdat het volgeboekt was. Dus de overige dagen heb ik in een hotel doorgebracht, wat zowaar nog goedkoper was. Het hostel is zelfs voor niet-gasten vrij toegankelijk, zodat ik daar nog van de maaltijden en het uitzicht kon genieten. Dat uitzicht is werkelijk wonderschoon, met name ´s avonds.



Wat heb ik hier zoal gedaan? De (neogothische) basiliek bezocht, waar je helemaal tot in de top van de klokkentoren kunt klimmen. Een leuk detail aan deze kerk is dat ipv mythische figuren lokale Galapagos-vogels, zoals fregatvogels en boobies zijn gebruikt als versieringen aan de buitenkant van de gevels.





Natuurlijk heb ik ook het monument op de evenaar bezocht, wat eigenlijk op de verkeerde plek staat. Met GPS is recent bepaald dat de eveneaar 200 meter verderop loopt en daar is nu een interessant museum gebouwd met allerlei leuke evenaar-informatie en -experimenten. Ook hebben ze er miniatuur hoofden, die als oorlogstrofeeën door amazonestammen werden gebruikt, erg gezellig.



Oh, ecuador ligt op 2850 meter hoogte, de op één na hoogste hoofdstad in Latijns Amerika, wat op foto´s een buitengewoon mooie kleur blauw opleverd. De omringende pieken reiken tot maar liefst 4800 meter. Wanneer ik weer terug keer in de buurt van Quito, zal ik er wat gaan beklimmen, nu vertrek ik naar Baños. Daar is het hopelijk ook een beetje warmer, want in Quito komt de temperatuur overdag nooit boven de 20 graden en ´s nachts is het gewoon KOUD!

Dag 134, Mexico City: back where we started

Ik ben zowaar weer terug waar ik begonnen ben, dat was zeker geen onderdeel van het oorsponkelijke plan! En er bestaat natuurlijk een grote kans dat dit niet de laatste keer in D.F. is dit jaar.

De stad is aan de ene kant best veranderd sinds juni: het is erg druk, met veel toeristen en de voorbereidingen voor onafhankelijkheidsdag (15 september) zijn in volle gang. De Zocaló is opgefleurd met een enorme Mexicaanse vlag over de volle breedte. Aan de andere kant is het nog steeds hetzelfde, met dezelfde muzikanten op dezelfde straathoeken en de geijkte eettentjes op de vertrouwde plekken. Ja, Mexico City is nu één van die weinige steden waar ik lang genoeg heb rondgehangen om mijn weg te kunnen vinden!





Erg toeristisch heb ik me verder niet gedragen en tijd voor recuperatie had ik ook niet, ik had immers een duidelijke missie: het vliegtuig naar Quito halen op een eenonchristelijke tijd. Wat teruggevonden Quetzales wisselen bleek onmogelijk in Mexico, mijn was laten doen ook (waterproblemen) en een reisgids voor Zuid-Amerika was me hier veel te duur. Ik heb dus gewoon mijn blog geupdate, voor een hostel in Quito gekeken en op de vertrouwde TV in het hostel een filmpje bekeken (Evan Almighty), toen was het alweer bedtijd.

Om 7:50 vertrok het vliegtuig, wat betekende dat ik om 5:00 moest opstaan, zodat mjn serie `opstaan voor 7:00 `s ochtends´ nu op 9 opeenvolgende dagen staat... Ik was hoogst verbaasd, maar blij verrast, dat ik zowel de 237 peso toeristentax als de 40 dollar airporttax niet hoefde te betalen en enigszins ongerust dat ik geen exit-stempel in mijn paspoort kreeg. Maar goed, het ticket is dus werkelijk 340 euro, all-in, een koopje. Hieronder de Popocatépetl, compleet met rookwolk, en andere vulkanen, vanuit het vliegtuig.



De gevreesde overstap in San Jose, Costa Rica (45 minuten!) verliep vlekkeloos, want het vliegtuig naar Quito vertrok letterlijk van de gate náást de aankomstgate. Aan 1 minuut had ik nog genoeg gehad. Ik kon zelfs mijn Guatemalteekse Quetzales wisselen voor Dollars hier, waarbij ik wat Costaricaanse Colones als wisselgeld kreeg, handig...

Ja, ik ben tevreden over TACA!
En nu ben ik in Quito, oh wat spannend...

Dag 131 t/m 133, Palenque & (bus naar) Mexico City!

Na Flores volgde direct mijn volgende Maya-ruine: Palenque. Daarvoor moest ik weer eens vroeg op: de shuttle naar Mexico vertrok om 5:00. Het tochtje van 7 uur verliep voorspoedig en omvatte ook een half uur durende boottocht op de grensrivier in het tropisch regenwoud. Ik was blij weer in Mexico te zijn, met z´n goede wegen!



In Palenque kocht ik snel mijn busticket naar Mexico City (706 peso, oops!) en zocht een hostel in het nabijgelegen vakantieoord El Panchel, midden in het regenwoud. Daar kun je lol hebben met Leaf-cutter ants trouwens...



De volgende ochtend ben ik zowaar weer vroeg opgestaan voor mijn bezoek aan de ruines van Palenque. Deze zijn bijzonder zeer de moeite waard, echt de mooiste die ik ooit heb gezien. Er staan niet alleen hopen steen en piramides, maar daadwerkelijk gebouwen, met daken, pilaren, bewerkte gevels en de piramides hebben hun tempels nog, bevatten tunnels en graven, het is werkelijk fantastisch! Het hielp ook dat ik met me met een groepje mensen bij een goede gids heb aangesloten, die vele verhalen kon vertellen over de koningenen, gevangenen en gebouwen.
Al met al ben ik blij dat ik Tikal en Palenque NIET heb overgeslagen, want ze zijn enkele hoogtepunten van mijn reis tot nu toe gebleken!







En ja, ´s avonds begon de lange busreis naar D.F. Maar wat een reis! Comfortabel, geruisloos, een goedgeveerde bus, geen tussenstops: ja ik ben weer in Mexico!
In de stad viel ik meteen met mijn neus in de boter: het was de maandagochtendspits en dus bijzonder druk in de metro. Proppen met twee rugzakken, wat een plezier om weer in D.F. te zijn... (dit is zowaar niet sarcastisch) Het is bovendien hoogseizoen, waardoor er veeeeel meer mensen op straat zijn dan in juni, toen ik er voor het laatst was. Natuurlijk verblijf ik weer in hetzelfde hostel, het meisje achter de balie was blij verrast me weer te zien. Het voelt als thuiskomen!

Dag 127 t/m 130, Rio Dulce & Flores

Deze update heeft lang op zich laten wachten, en dat heeft meerdere redenen. Ten eerste was het internet hier duur en ten tweede, en belangrijker, ik werd weer eens ziek.

Van Omoa ging ik dus weer terug naar Guatemala, met de chickenbus tot de grens, die zeer simpel over te steken was, vervolgens met een shuttle naar Bananen-hub Puerto Barios.



Ik had van daar direct naar Rio Dulce gekunt, maar wilde nog wat van de Caribean zien, dus nam ik een boot naar Livingston, een Garifuna-stadje. Het doet inderdaad erg Caribisch aan, met bovendien goed eten (vis). De sfeer is echter veel te opdringerig: een groot aantal mensen wil je maar al te graag een hotelkamer aansmeren en een vriendelijk gesprek bestaat ook al niet: ze wilden dat ik hun drankjes betaalden! Ja, daar zit je dan met al je bepakking op het terras, gewoon een zak geld. Na enkele uren kon ik met een boot over de rivier en door de kloof naar Rio Dulce. Daar is het allemaal wat gemoedelijker en kun je je eigen gan gaan. Hieronder een foto van een tankstop, die we onderweg maakten.



Helaas werd ik dus weer eens ziek. Ik vroeg me af of het mijn vierde keer diarree was, maar die bleef (vooralsnog) uit. Het begon met koorts, toen een zeer hardnekkige hoest en benauwdheid. Ik denk dat het bronchitis was, opgelopen in de grotten bij Semuc Champey. Nu, na 6 dagen, blijven alleen de hoesbuien over. Maar de eerste dagen, toen ik in Rio Dulce was, kwam ik zeer moeilijk in slaap. Dit had ook te maken met bar van het hostel, die zeer harde reageaton bleef spelen tot 1 uur ´s nachts (het was dinsdag). Het is misschien nuttig om te vermelden dat het hostel aan de overkant van een enorme brug is gelegen, zodat niemand in de stad last heeft van de herrie... Maar oh, wat is die brug fotogeniek...



Toch was ik om zes uur wakker, wat ervoor zorgde dat ik een ochtendwandeling over de brug kon maken en daarna rustig ontbijten. ´s middags ben ik naar de hotsprings geweest, een bizarre comninatie van een koude rivier met een hete waterval. En ik ben in een half uurtje naar Lago Izabal gelopen, het grootste meer van Guatemala. En ja, dit was weer eens een uitje met de chickenbus... Zover ik kan inzien de laatste!



Eigenlijk wilde ik een paradijselijk plekje opzoeken in de buurt van Rio Dulce, toen de koorts verdwenen was, maar ik moest wel naar Flores omdat mijn vlucht binnen enkele dagen zou vertrekken!
Ik kreeg zowaar een fysiek kaartje voor de bus, wat een zeldzaamheid is in Guatemala. Echter, toen ik de bus in liep, kwam de ontgoocheling: alles was vol en ik moest STAAN in een lange afstands touringcar. Het blijft een raar land. Gelukkig kwam er na twee uur een plekje vrij. We stopten voor controle op fruit, voor politiecontroles, voor de totaal onnodige lunch (waarbij de bus een half uur met draaiende motor blijft staan...). Al met al is het opnieuw volkomen duidelijk waarom bussen in Guatemala zo goedkoop zijn.

Ik kwam toch in Flores aan en vanaf hier verliep alles zeer voorspoedig: binnen enkele minuten werd ik met de tuk-tuk over de dijk naar het eiland vervoerd, had ik een hotel met privekamer, had ik mijn Tikal-tour geboekt en sliep ik vier uur lang. Toen was mijn missie: goed eten nuttigen in een leuk restaurant. Helaas bleek dat niet mogelijk, want het aangeraden restaurant had niet alleen verschrikkelijk trage service, maar ook nog eens zeer matig eten.

De hoofdmoot, de volgende dag, was natuurlijk Tikal. Doorvoor moesten we om 3:30 vertrekken, voor de zogenaamde sunrisetour. Allemaal mooi, indrukwekkend, spannend en gaaf: piramides en paleizen in de jungle met adembenemende beklimmingen en uitzichten. Toucans, slingerapen, brulapen en neusbeertjes maakten de dag compleet. Ik was alleen compleet uitgeteld na de tocht, zeven uur lopen is best veel met zo´n beperkte ademhaling. De rest van de dag heb ik dus op bed gelegen.
Overigens was de entreeprijs van Tikal in augustus van 50Q naar 150Q verhoogd, zogezegd om het prijsniveau vergelijkbaar te maken met Europese attracties. Allen, er kwam geen kip meer! Dus na twee weken werd de prijs al weer verlaagd, een mooi staaltje marktwerking...







Oh, ik heb door mijn laatste maaltijd in Guatemala nog een cadeautje meegekregen, inderdaad: de vierde keer diarree...

Dag 125-126, Copan & Omoa: Jof in Honduras

Twee dagen in Honduras, al is het maar om weer een land aan m´n lijstje te kunnen toevoegen... Honduras is gelukkig ook best wel interessant, zelfs voor zo´n korte tijd. Het is nét even anders dan Guatemala, althans dit westelijke deel.

Eerst Copan (officieel Copan Ruinas en dus niet Santa Rosa de Copan), vooral bekend om zijn imposante Maya-ruïnes, die ik niét heb bezocht. Omdat ik zeer binnenkort naar Tikal en Palenque ga, leek me het een beetje overkill. Zeker, omdat Copan schrikbarend duur is, als je er alles uit wilt halen wat er in zit. Bij elkaar ben je bijna 30 euro kwijt voor de ruïnes, het museum en de tunnels met actieve opgravingen, zogezegd om het vergelijkbaar te maken met de prijzen van Europese bezienswaardigheden. Opzich wil ik best wat betalen, maar dan zal ik me eerst inlezen in de achtergrond van Copan, iets voor een volgende keer! Het is wel duidelijk te zien dat er geld binnen komt van het toerisme en waarschijnlijk ook de landbouw, want het oogt erg netjes, schoon en rijk in Copan. In de zin van pick-up trucks, huizen die wél een dak op de bovenverdieping hebben, en mensen in flaneren in dure kleding.



Nu heb ik in Copan alleen de vlindertuin bezocht en genoten van de bijzondere kalme sfeer van dit dorp, met name tijdens de middag. ´s avonds komen alle toeristen terug van de ruïnes, en wordt het een stuk drukker, wat ook gezellig is. In het hostel ontmoette ik Jacqueline en Annemarie, beide uit de omgeving van Utrecht, waar ik nog wat mee gegeten en gedronken heb en geleerd heb dat je vijftien jaar geleden wél kon uitgaan in Nieuwegein. Ik kreeg nog wat dropjes van ze; erg leuk, want ik was zowat vergeten hoe die smaken...

De volgende dag vertrok ik zeer vroeg naar Omoa, een dorp aan de Hondurese Caribean. Gewoon om te relaxen en het ligt weer op de route naar Guatemala. Oh, en ik kan gebruik maken van fietsen in het hostel, dat is óók al weer maanden geleden!

Dag 125, Chiquimula: huh?

Omdat ik op 21 augustus in Mexico City moet zijn, gaat mijn route ineens niet meer zuidwaards. Ik heb dus besloten Tikal en Palenque te gaan bezoeken onderweg naar D.F. Maar eerst naar Rio Dulce, een plaats, maar ook een rivier met zijn monding in de Caribean.

Van Lanquin naar Rio Dulce gaat er geen direct transport. Pas vanaf aanstaande maandag (twee dagen te laat) is er zoiets, maar daar wil ik dus niet op wachten. Via Coban zijn er wel wat opties, die allemaal erg lang duren, vooral omdat de microbus naar Coban te vroeg vertrok en de volgende veel te laat was. Dat alles resulteerde erin dat ik tegen het vallen van de avond nog niet in Rio Dulce was en ik besloot maar naar een andere plaats te gaan, gelegen op de route. Dat is de reden dat ik in Chiquimulas ben beland! Er is weer eens een feria in de stad en deze keer is dat een hele grote, met zeer veel kermisattraties, cowboys, (nep)paarden en snoepgoed.

Overigens ligt Chiquimulas zelfs een stukje van de hoofdweg af, op de weg richting Honduras en biedt mij dus de optie om Honduras nog even te bezoeken, wat ik helemaal niet meer van plan was. Maar ja, waarom niet?

Dag 121 t/m 124, Coban & Lanquin: aktief

Terwijl iedereen in Nederland bezig lijkt te zijn met verhuizen of trouwplannen, reis ik vrolijk verder, hier op het westelijk halfrond. Er is alleen wel het 1 en ander veranderd in mijn plannen, maar daarover later meer!

De terugreis vanuit Laguna Lachua was er een om niet snel te vergeten. Het had alles wat je in een derdewereld land verwacht van een busreis. Je zit dus in zo'n Volkswagen of Toyota busje, gemaakt voor 15 personen, maar vaak kunnen er makkelijk 25 tot 30 in. Dat betekent zeer weinig persoonlijke ruimte en mensen die half op schoot zitten, mensen die met hun hoofd op je rugleuning slapen en knieen die bont en blauw worden.
Deze keer was er echter ook nog de chauffeur, die het nodig vond om, zodra we de asfaltweg bereikten, 'sportief' te gaan rijden. Dus driftend door de bochten en de beide weghelften als 1 geheel beschouwen.
Net voordat deze race startte, wilde een vrouw instappen, die een hele grote juten zak bij haar had. Er kwamen vreemde geluiden uit de zak en er bleek een biggetje in te zitten! Dat krijste als een mager speenvarken, toen ze de zak de bus in nam, dus moest ie op het dak... Het vastbinden van een zak met levende inhoud is echter nogal moeilijk, dus deze dieronvriedelijke vrouwe werd zowaar gewijgerd.
Oh, en bij een politiecontrole bleek de chauffeur de papieren van z'n andere auto bij zich te hebben en moest een boete betalen, dus daar konen we ook weer een kwartier op wachten. Ik was blij weer in Coban te zijn, na vier uur!

Na Laguna Lachua volgden een aantal zeer aktieve dagen. Eerst een koffietour in Coban, waar ik de enige persoon was, dus een prive-rondleiding kreeg. Een uurtje door de koffie-plantage, daarna een 'canopy-tour', ofwel tokkelend naar beneden van een platform. Natuurlijk kreeg ik ook het verwerkingsproces van koffie te zien, al was dat nu niet actief gaande, het seizoen is van oktober tot mei. We (de gids, chauffeur en ik) sloten de tour af met het drinken van een kopje koffie.
Diezelfde dag besloot ik ook naar een orchideeën kwekerij te lopen, een kilometer of 4 buiten de stad. En dat was een bijzonder mooi gezicht: duizenden orchideeen groeiend onder een bladerdak van immens hoge boomvarens. De meeste orchideeen bloeiden niet, het seizoen hiervoor is januari-februari. Sommige dingen kun je blijkbaar beter in de winter doen.

Na weer twee dagen in Coban, had ik het toch wel gezien. Dus ik ben naar Lanquin vertrokken, een ideale uitvalsbasis voor spannende avonturen... Ik verbleef in El Retiro, een soort van bungalowpark/hostel op een heuvel, idyllisch gelegen aan een wildstromende, maar oh zo blauwe rivier. Het is een zeer populaire verblijfplaats voor iedereen tussen 20 en 30 die in Guatemala backpackt en er waren dat ook zeker 60 mensen. Een apart concept is, dat 's avonds bijna iedereen gezamelijk (hetzelfde) eet, dat zie je niet vaak in hostels.

Vanuit El Retiro zijn er twee tours die eigenlijk iedereen daar doet: de 'batcave' en Semuc Champey. De batcave moet je natuurlijk bij zonsondergang bezoeken, dus dat heb ik meteen de dag dat ik aankwam gedaan. De grot is, ondanks wat klimmen en klouteren, vrij saai. De duizenden (of honderdduizenden?) vleermuizen, die je bij de uitgang om de oren suizen, zijn wel zeer de moeite waard. Het is alsof je in de regen loopt, maar de druppels je steeds NET niet raken. En de druppels zijn dus vleermuizen in dit geval...



De volgende ochtend vertrok ik voor de tour naar Semuc Champey, gecombineerd met meer grotten. Vanaf het uitzichtspunt lijkt het erg op de Plivice meren in Kroatie, maar het is in werkelijkheid net even anders. Semuc Champey betekent 'water onder de brug' in de lokale Mayataal en dat is het dan ook eigenlijk: een rivier die 300 meter onder een natuurlijke brug doorstroomt. De brug zelf is echter ook gevuld met waterpoelen en het geheel vormt daardoor een dubbel-laags river. In de waterpoelen kun je prima zwemmen, terwijl de ondergrondse rivier een zeer spectaculaire bezienswaardighied is. We zijn met een touwladder tot vlak bij de uitgang afgedaald en dat is zeer indrukwekkend!





De grot vlakbij Semuc Champey was nog spannender, want deze is gevuld met water. Bijna de gehele weg zwem je dus met een kaarsje is het pikkedonker, ondertussen ladders beklimmend. Het was bijzonder indrukwekkend, maar eigenlijk onverantwoord onveilig. Een uur zonder beschermende kleding, goede schoenen of helm door het koude water waden, terwijl overal scherpe rotsen loeren, dat zou in Europa niet kunnen. Maar goed, het is hier niet voor niets zo goedkoop natuurlijk.
Na het grot-avontuur volgde nog een stukje river-tubing, wat ons naar een 10 meter hoge brug over de rivier leidde. Daar kon je dus vanaf springen, maar op z'n zachts gezegd, hou ik daar niet zo van...

Al met al een behoorlijk zware dag, bovendien waren we nog te laat voor het eten ook. Dus met wat mensen in een plaatselijk restaurant gegeten. Er was ook een Nederlander bij, uit Utrecht. Vorige week in Coban had ik ook al twee Utrechters ontmoet, die hun auto zelfs op het IBB hadden staan tijdens hun vakantie!

Ja, wat is er nu veranderd aan mijn reisplannen? De avond, voor ik naar Lanquin vertrok, zat ik op internet en vond opeens een interessante deal voor een vliegticket: Mexico City D.F. voor 340 euro retour. En ja, toen heb ik dat ticket maar gekocht, ik ben immers toe aan een ander werelddeel; op 21 augustus vlieg in van Mexico City naar Quito! Die terugvlucht HOEF ik natuurlijk niet te gebruiken...

Dag 119-120, Laguna Lachuá: oh, oh, oh wat mooi

Eigenlijk moet ik het niet zeggen, maar Laguna Lachuá is een stukje onontdekt Guatemala. Ver van de touristische route, alleen bereikbaar via een zwaar vermoeiende weg en OooH zo mooi!

Van Cobán naar Laguna Lachuá kun je met de bus, zonder overstappen. Het is 150 km, waarvan 50 over een onverharde weg. En ja, DAT is een martelgang in Guatemala. Deze 3.5 uur durende tocht, zat vol bizarre situaties. Om te beginnen het totale gebrek aan een persoonlijke ruimte, met 25 mensen in een 15-persoons busje, waarbij de mannen de slechte gewoonte hebben wijdbeens op de bankjes te gaan zitten en vervolgens in slaap te vallen, zodat ze telkens tegen je aan vallen. En de mensen achter me, moeten natuurlijk ook mijn rugleuning gebruiken om op te slapen. Die Guatemalteken staan echt veel te vroeg op en vervolgens slapen ze de halve dag!
Halverwege het onverharde deel, kwamen we bij een houten brug, waar de locals een paar planken uit hadden gesloopt. Na het betalen van 10 Quetzal, plaatsten ze de planken weer terug en konden we passeren. De brug werd er natuurlijk niet steviger van en de boel begon ernstig te kraken, de bus verloor zijn grip en we donderden bijna met z´n allen in de river! Stelletje malloten...
In Lacguá aangekomen, moest ik nog wel even 4.2 kilometer door het NP lopen, dwars door de jungle.

OK, je moet er dus wat voor over hebben, maar dan heb je ook wat. Onderweg al wildlife: een bruine agouti, blue morpho vlinders, hagedissen en veel vreemde insekten. En de planten! Dit is dus een jungle!

Het meer is gevormd door de inslag van een meteoor en is perfect rond. De diameter is 2 kilometer en het meer is 195 meter diep. Echter, het wateroppervlak ligt op 173 meter boven zeeniveua, wat betekend dat de bodem ónder zeeniveau ligt. Er staan allerlei vreemdgevormde kalkstenen formaties in het water en de kleur van het meer is een idillisch blauw-groen.





Ik was echt te lui om vroeg op te staan voor jungle-hikes bij zonsopkomst en ik zal dus wel het één en ander hebben gemist. Toch heb ik voldoende interessante dieren gezien. Zo stikt het van de veelkleurige vlinders rond het meer en zwemt er ongelooflijk veel vis in het water, het lijkt wel een koraalrif. Er zijn zelfs exemplaren van 2 meter, die soms helemaal uit het water springen en met een plons weer naar de diepte van het meer terugkeren. Er vlogen ook kleurige vliegen, die later vleesetend bleken te zijn en vrolijk (pijnloos) gaatjes in m´n handen en voeten beten! Oh, en net toen ik op m´n teenslippers door het oerwoud liep, zag ik heel dichtbij een tarantula...



´s nachts kregen we gezelschap van deze enorme, enigszins beangstigende bidsprinkhanen. Eéntje was bijzonder geïntrigeerd door mijn zaklamp, wat mooie foto´s opleverde. Daarna viel hij prompt mijn camera aan, terwijl ik aan het filmen was! Ik zal proberen het filmpje te uploaden, want dat is best aardig!



De tweede dag ging ik eten halen, en daarvoor moest ik natuurlijk teruglopen naar de ingang, waar de winkeltjes zijn. Een tocht van 8.4 km voor m´n avondmaal, dat is absoluut een record voor mij. Ik ging zo licht mogelijk op pad, zodat er meer in m´n tas paste. En ja, natuurlijk had ik m´n fototoestel dus niet bij me voor die aparte blauwe vogel. En helaas ook niet voor het volgende. Ik hoorde zwaar geritsel in het struikgewas, dat bovendien steeds dichterbij kwam. Was het een hert, een tapir, of heel misschien een katachtige? Ik zag echter helemaal niks, totdat ik ophoog keek. Het waren een paar apen! Brulapen, maar dan wel hele stille, want er werd niet gebruld vandaag. Eentje zat heel dichtbij, en keek me recht aan. Ik baalde toen echt dat ik dat niet kon fotograferen!

Er was gelukkig nog een dag. Op de terugweg naar de ingang, voor de bus, kwam ik meer/weer apen tegen. En deze keer kwamen ze niet alleen heel mooi poseren (en piesen) voor de foto, ik had ook mijn camerca bij me. Dat maakte veel goed, want ik héb me toch wat stoms gedaan vlak voor ik vertrok! Dat vertel ik echter wel als ik weer terug ben...





Het begint zeker weer interessant te worden, hier in Guatemala. De volgende keer meer over Cobán.

Dag 118, Cobán: Koffie en taart

Van de biotopo was het maar een kort ritje naar Cobán: stad van koffie, koekjes en taart. Oorspronkelijk waren al de koffie-finca´s eingendom van de Duitsers en het was een duitse edelman die om Kardemom voor z´n koekjes vroeg. Zo begon de productie van dit vreemde kruid en maakte Cobán naam met z´n koekjes en taart. In de Tweede Wereldoorlog waren ze niet meer zo blij met de Duitsers hier, vooral niet degenen die Nazi-sympethapiën hadden, en de meesten werden het land uitgestuurd. Veel doet nog wel denken aan Duitsland.



Ja, de naam is Dieseldorff en dat gebouw...
Wat wel vreemd is, in dit land met bijna perfecte koffie: de meeste Guatemalteken drinken instant koffie! Het goede spul wordt allemaal geëxporteerd. Dit in tegenstelling tot Mexico, waar de koffie-producerdende gebieden zeer trots zijn op hun produkt.
Overigens wordt Kardemom nu vooral naar het Midden-Oosten geëxporteerd, Guatemala is zelfs de nummer 1 exporteur van Kardemom in de wereld.

Er was een feria in Cobán, dus alles was gesloten. De wasserette en de koffiefinca, de twee plaatsen die ik vandaag wilde bezoeken. Volgens de tourist-information moest ik maar gewoon de kermis opgaan. Maar dat heb ik wel gezien, na een paar van die Feria´s in Mexico: geef mij koninginnenacht maar (ik ben van de partij volgend jaar)! Ik ben de heuvel opgelopen, met dit uitzicht:



En verder was er zowaar een Nationaal Park in de stad: NP Las Victorias. Er waren routes van 1.2, 1.6, 4 en 7.5 kilometer, door het nevelwoud. Ik wilde niet direct de zwaarste uitkiezen, want het regende, dus het werd een wandeling van 4km, met irritant veel onnodige heuvel-op, heuvel-af paadjes. Deze keer waren de boomvarens maar liefst 10 meter, maar er liep weinig interessant wild. Ik kwam via een verkeerde afslag midden op de kermis terrecht, zo dicht ligt het park bij de stad!



Natuurlijk heb ik ook gebak gegeten en koffie gedronken en weer eens wat Nederlanders ontmoet in het hotel.

Dag 116-117, Biotopo de Quetzal

Ik ben terug uit de wildernis en het was fantastisch! Maar eerst volgt wat er voordat ik vertrok, gebeurde.

Van Guatemala City begaf ik mij naar het noorden, richting Coban. Op de route ligt een Nationaal Park, met de veelzeggende naam `Biotopo de Quetzal´. Ja, natuurlijk, alsof je met zo´n naam ook daadwerkelijk deze zeldzame vogel hier zal aantreffen...



Ik had een privé kamer, met 3 bedden, in een soort van bungalowpark, heel dichtbij de ingang van het park. Volgens de mensen van het park, was de regentijd echt de verkeerde tijd om Quetzales te zien (behalve in je portemonee), maar de mensen van het hostel konden me verzekeren dat ze elke ochtend om half zes vlak voor de bungalows voedsel gingen zoeken. De eerste ochtend werd ik om 8 uur gewekt, want er was een Quetzal gesignaleerd. In m´n ondergoed en erg slaperig, hoorde ik een luide WOOOSH vlakbij en zag ik inderdaad een vogel in de boom. Ik herkende er echter geen Quetzal in, volgende keer beter dacht ik. Overdag vermaakte ik me met wandelen in het terrein rond het hostal en in de biotopo zelf. Prachtige vegatatie in dit cloudforest/nevelwoud, vooral de boomvarens (8 meter hoog!) zijn verbazingwekkend. De naam nevelwoud is niet voor niets gekozen, het is er namelijk bijzonder vochtig en nevelig, voor mij als mens erg onplezierig.



Maar laat meer dan 80% luchtvochtigheid nou net de ideale leefomgeving voor de Quetzal zijn... En ja, de volgende ochtend, heb ik inderdaad duidelijk enkele Quetzales gezien! Vrouwtjes, die moeilijk herkenbaar zijn als Quetzales, maar ook een mannetje, met die onmiskenbare lange staart.

Overigens, de Quetzal is het symbool van Guatemala en bovendien de nationale munteenheid. Waarom hebben ze deze vogel gekozen? Toevallig las ik dat in een krantenartikel, dat in een reastaurant hing. De Quetzal kon tot voor kort niet overleven en reproduceren in gevangenschap. De Guatemalteken hadden eveneens het mottto: liever sterven, dan leven in gevangenschap. Vandaar dus. Inmiddels hebben mensen het wel voor elkaar gekregen, Quetzales te fokken, het had iets te maken met ijzer in het water, dat geneutraliseerd wordt in het gebied waar ze in het wild voorkomen, maar dus niet in de dierentuin.

Updates volgen later

Ik kan even niet updaten, het internet werkt hier momenteel bijzonder slecht. Nu ga ik twee dagen naar afgelegen gebied, daarna hoop ik leuke verhalen te kunnen posten!

Bovendien, de reacties zijn de laatste tijd niet overweldigend. Begint het een beetje saai te worden voor de lezers (zoals ik soms als reiziger ook begin te ervaren)? Het wordt snel tijd voor een ander werelddeel, denk ik...

Dag 114-115, Guatemala City: meer biosavontuur

Om de dag te beginnen, heb ik eerst een bezoekje aan een museum gebracht. Ik had de keus uit twee goede musea, gelegen op het universiteitsterrein: Popol Vuh voor archeologie, Ixchel voor Maya-cultuur. Omdat ik al heel wat oude beelden en stenen heb gezien, koos ik voor Ixchel. En dat was geen slechte keus, het is een zeer interessant museum, in een prachtig gebouw, dat handeld over de oorsprong en fabricage van maya-klederdracht. Ik heb er onder andere geleerd, dat alle kleurige kleding die de Maya's nu dragen, pas ver na de kolonisatie zijn ontstaan.
Voor het eten heb ik weer een internationaal etablisement uitgekozen. Daar bestelde ik het menu van de dag en tot mijn grote verbazing was het hoofdgerecht een schouderkarbonade met aardappelpuree en kaassaus. Hollandse kost in Guatemala? Het smaakte me bijzonder goed, vooral omdat een echt stukje vlees hier nogal zeldzaam is.

En toen terug naar Los Proceros winkelcentrum voor de bioscoop, waar Ocean's 13 om 15:00 draaide. Ik was expres een uur te laat, want dat eerste uur had ik gisteren al gezien. Het personeel herkende me en stuurde me direct naar zaal 8. Helaas, daar aangekomen bleek er helemaal geen film te draaien! Een daar aanwezige dame kon me vertellen dat de zaal gereserveerd was voor iets anders... Om 19:00 was de enige voorstelling voor vandaag. Harry Potter 5 was echter net begonnen in een andere zaal en ik mocht daar zowaar gratis naarbinnen. Daaarna heb ik alsnog Ocean's 13 gezien, dus het was een marathonbezoek aan de bios.
Overigens is Guatemala een waardeloos land om naar de bios te gaan. Ik ben gewend om te blijven zitten tot het einde van de credits/aftiteling. Echter, hier werd bij zowel HP5 las O13 gewoon de film stopgezet zodra de credits begonnen te lopen, schandalig! Misschien lag het aan deze bios, ik ga morgen maar een andere/betere proberen, daar draait Transformers nog en hebben ze bovendien DTS geluid...
Maar ja, eigenlijk mag ik niet klagen, waar kun je nog twee (of 2.5) films zien voor 2,40 euro? Ik heb me vandaag best vermaakt!

Nog wat algemene opmerkingen over dit deel van Guatemala City.
Het is best schandalig hoe rijk Zona 10 is (waar ik verblijf), als je weet dat Guatemala eigenlijk een erg arm land is. In Zona 10, ook wel Zona Viva genoemd, stikt het werkelijk van de pompeuze gebouwen, dure restaurants en chique winkels. In het Italiaanse restaurant van gisteren, werkten zeker 30 mensen in de bediening, die zo'n 60 tafels van eten voorzagen. De zakenlui hadden er hun lunch, de rekening werd standaard met creditcard betaald en alle drank kostte er meer dan in Nederland. Er zijn vier McDonalds binnen een kwartier lopen van elkaar, maar ook een Hooters, een Zwitsers chalet, diverse steakhouses, diners, visrestaurants en casino's, de meeste met eigen parkeergarage of valetparking. Ieder restaurant heeft bovendien een zwaar bewapende bewaker, die overigens meestal zeer vriendelijk is. De taxi's wachtten me op voor de bioscoop, maar hier heb ik die nu juist niet nodig, want het is er superveilig, zelfs in het donker.

De volgende dag ben ik inderdaad naar een andere bios geweest voor Transformers. Hij draaide in de Miraflores bioscoop, in een buitenwijk van Guatemala City. Miraflores is een typisch Amerikaanse bioscoop met 14 zalen, gelegen in een enorme Mall. Daar vlak naast, is de Tikal Futura Mall, welke ook een bioscoop heeft, met 10 zalen. Nog geen vijf minuten lopen daarvandaan ligt de Gran Via Mall (kleintje) met opnieuw een bioscoop, deze keer met 7 zalen. Er zijn dus 31 zalen in drie Malls, direct naast elkaar gelegen, waanzin! En wat hebben we dan zoal beschikbaar in dit overweldigende aanbod van bioscoopruimte? Maar liefst 5 verschillende films... De keuze is hier zo beperkt, echt zonde van al die zalen! Los Simpsons draait bijvoorbeeld in maar liefst 12 van de 31 zalen.
Transformers vond ik overigens zeer de moeite waard. Simpel verhaaltje, maar oh zo zalige special effects en geluid, bovendien kon ik nu wel to na de credits blijven zitten!

Op de terugweg heb ik wat van de apparte architectuur gefotograffeerd. Zo is er het nationaal theater in de vorm van een cruise-schip, het ministerie van defensie in een speelgoedkasteel, een oerlelijke nepneo-gotische kerk en diverse Maya-geinspireerde gebouwen.