Dag 264 t/m 271, Rio de Janeiro: Feliz 2008!

De 100e post is de eerste van 2008. De sfeer mag danwel niet echt winters zijn, de feestdagen zijn toch echt net voorbij. Feliz ano novo, Feliz año nuevo, happy newyear en een gelukkig nieuwjaar!



Dat ik een fan van Mexico ben, is geen nieuws. Vooral omdat het zoveel karakter heeft, met fantastisch eten, vermakelijk voetbal, veel nationalisme en allerlei lokale pruducten, muziek en gebruiken. In de landen tussen Mexico en Chili was dat karakter soms echt afwezig. Fantastisch om te reizen, maar het is wel weer eens leuk om mensen zien die trots op hun land zijn. Ook al kunnen ze niet echt fantastisch voetballen in Bolivia en Peru, hoeven ze nog niet in een Argentinie shirt rond te lopen! Stel je voor dat wij Italie of Frankrijk supporters worden, na de groepfase van het EK...
Maar Brazilie is, zoals ik vantevoren al verwacht had, 1 van die landen in Latijns-Amerika die wél een compleet eigen identiteit heeft.

Brazilie, dat vreemde land: Portugees sprekend tussen al die Spaanstalige landen. Buitengewoon verslaafd aan futebol, voetvolley of gewoon een bal hooghouden. Waar de favoriete bezigheid van eenieder rondhangen op het strand lijkt te zijn. Waar de sloppenwijken/favellas direct naast de meest luxe hotels zijn gelegen. Waar alcohol niks kost en je bovendien bij ieder tankstation alcohol kunt tanken.



Brazilie blijkt bovendien het land van fruit en fruitsap te zijn. Overal op straat en in juice-bars worden de meest vreemde vruchtensappen aangeboden. Van sommige had ik nog nooit gehoord en andere had ik in ieder geval nog nooit geproefd. Onderstaanden zijn enkele veel voorkomenden:

Açai: een bes van een palm. Het sap is dik en donkerpaars.

Guaraná: een bes met veel cafeine (3x koffie). Zit in drankjes die naar Red-bull smaken. En dat is dus in eenderde van alle frisdranken die hier verkocht worden. `Gewone Redd-bull is overigens het duurste drankje wat je hier kunt krijgen: 2,40 euro per blikje, in de supermarkt.

Acerola: alweer een bes. Deze bevat een super-hoge concentratie vitamine C (18x kiwi en 30x sinaasappel). En smaakt ook nog eens zeer goed in sapjes!

Cajú: de cashew-appel. Ja, die blijkt ook eetbaar te zijn.

Zuurzak: enorm grote vrucht met veel sap dat nogal een aparte (zure) smaak heeft.

De `gewonere´ soorten hebben ze hier natuurlijk ook volop: mango, guave, passievrucht, ananas, aardbei...

In de acht dagen dat ik mijn blog niet bijgehouden heb, zijn er natuurlijk wel wat dingen gebeurd. Nee, ik spreek nog steeds geen Portugees. Het blijft, voor mij, een bijzonder ingewikkelde taal met voor een Nederlander een beetje een lachwekkende klank. Zijn er in het Spaans bijvoorbeeld de woorden Presidente, grande en veinte (20), spreek je de Portugese versies uit als `Presidentje´, `Grandje´ en `ventje´, het is alsof alle woorden verkleind worden. No betekent geen nee hier, maar een, verwarrend. EN nee, de meeste Brazilianen spreken helemaal geen woord Engels of Spaans, ook al wordt je dat vaak verteld...

Toch zit ik hier al bijna twee weken! Vooral omdat de lucht altijd blauw is de laatste dagen, het strand altijd dichtbij en ik gewoon bijzonder lui ben in het begin van het nieuwe jaar.
De laatste dagen van oude jaar ben ik wel vrij actief geweest, met enkele fietstochten door de stad. Nu heb ik geen serieuze bergen beklommen, maar omdat het hier 35 graden is, is fietsen best inspannend. En het navigeren over de boulevards van Copacabana en Ipanema is avontuurlijker dan een fietstocht over de Oudegracht in Utrecht. Het is al met al wel de meest interessante manier om veel van de stad en de stranden te zien. Er gaat niks boven de vrijheid die je hebt als fietser!



Na nog een aantal zware dagen, met lange sessies op het strand (vermoeiend hoor ;-), was het dan zover: 2007 was bijna afgelopen en dat moest gevierd worden. Natuurlijk doet men dat hier óók op het strand, dus werd dit, na mijn eerste kerst op het strand, ook mijn eerste oudjaarsavond op het strand. Het vuurwerk was impressionante, het snackvoer ook en er waren vele interessante mensen om het nieuwe jaar mee in te luiden. Het festival/party-gehalte was een stuk lager dan ik had verwacht, omdat de podia met artiesten slecht her en der verspreid stonden. Meer een nacht relaxen op het strand dus. Later hoorde ik dat in Buenos Aires o.a. Armin van Buuren en Paul van Dyke aanwezig waren, dus daar is het allemaal nét even anders dan in Rio. Maar in Rio hebben ze een strand!

En toen was het 2008. Nu hebben we in Nederland natuurlijk die vreemde traditie van de nieuwjaarsduik: tienduizend mensen rennen dat ijskoude water in en krijgen bij terugkomst een kop erwtensoep of een rookworst van meneer Unox. Ik heb daar nog nooit aan meegedaan, maar eens moet de eerste keer zijn. En waar beter dan in Rio de Janeiro? Dus om 13:00 rende ik de oceaan in, maar voelde vreemd genoeg niet eens de noodzaak om terug het strand op te rennen. Rookworst of erwtensoep heb ik niet kunnen vinden, dus het werd een hotdog. Daarmee was dit ook mijn eerste nieuwjaarsdag op het strand.

De rest van dit nieuwe jaar is nog niet bijzonder gebeurtenisvol geweest. Ik ben naar de lokale dierentuin geweest, waar sommige dieren alle ruimte hebben (herten, rheas, capibara´s) en anderen in nogal erbarmelijke omstadigheden leven. De grote zeevogels zoals fregatvogels hebben in een kleine kooi in een dierentuin eigenlijk niks te zoeken en pinguins bij 35 graden zien er niet bijzonder fit uit... De RioZoo werkt echter aan nieuwe onderkomens en is een belangrijke instantie voor de fok van zeldzame Braziliaanse soorten. En waar had ik eerder de kans een baby-tamandua te zien? Geweldig dier!

Verder heb ik meer stranden bezocht, verder naar het zuiden. Hier is het rustiger dan in Copacabana en zit je bovendien bijna bovenop geweldige rotsen. Deze rotsen zijn wel volledig volgebouwd met de grootste favella van Brazilie... Apart uitzicht!



De Jardin Botanico, ofwel de hortus, is een oase in een druk stadsdeel van Rio. Behalve veel bomen en planten, zie je hier zomaar toekans, ijsvogels en apen. Het is bijna het regenwoud. In de avond was er weer zo´n mooie zonsondergang waar ze in Rio zo goed in zijn en ik heb eindelijk mijn eerste Samba-evenement meegemaakt.



En dan vandaag, een dag waarop ik om 13:30 nog niet weet wat ik ga doen. Het is hier in het internetcafé zo lekker koel met de airconditioning. Echter, internet kost hier 2 euro per uur en is daarmee maar liefst 10 keer zo duur als in de meeste andere landen in Zuid-Amerika. Gestoord, maar waar. Ik heb er dus al veel te veel aan uitgegeven tijdens mijn verblijf hier... Voor de rest is Brazilie overigens `maar´ 3 keer zo duur als Ecuador, Peru en Bolivia en bijna het dubble van Argentinie. En ook Mexico is een stuk goedkoper: de metro van DF is 15 cent, die van Rio is een euro per rit!
Voor een sapje betaal je in Rio één of twee euro, voor het hostel 12. Ja, Brazilie is nu een duur land voor de backpacker, Maar (nog steeds) goedkoper dan Nederland natuurlijk.

Mijn planen voor de toekomst zijn duidelijker: ik heb voor 1 februari een vliegticket geboekt. En wel naar... Paaseiland! Na Galapagos, heb ik ook maar besloten hier nú naar toe te gaan, omdat ik toch in de buurt ben. Het is overigens nog steeds 5 uur vliegen vanaf Santiago, waar ik dus op 1 februari moet zijn. En omdat Santiago niet bepaald naast de deur ligt en ik onderweg nog wat wil zien (ten minste Curitiba, Montevideo, Buenos Aires en Mendoza) heb ik nog heel wat busuren voor de boeg in de komende 26 dagen!