Dag 272 t/m 274, Rio-bus-Curitiba: Samba de Janeiro & Utrechtse bussen

Na mijn lange internetsessie op de zaterdag, ben ik vertrokken naar het busstation om mijn ticket naar Curitiba aan te schaffen. De prijzen voor de bus zijn hier helaas overal schandalig hoog, eigenlijk bijna hetzelfde als het vliegtuig. Dus de volgende keer dat ik in Brazilie ben, zal er veel gevlogen gaan worden, want terugkeren doe ik zeker! Al is het maar voor de Pantanal, die ik nu zeer spijtig genoeg heb overgeslagen. Zo´n bijzondere plek wil ik graag in het ideale seizoen doen. En dat is zeker níet december/januari.
En natuurlijk mis ik Carnaval, wat ik niet zo héél rampzalig vind, dat hebben we in Nederland immers ook. Alleen twee dagen nadat ik mijn Paaseiland ticket had geboekt voor 1 t/m 6 februari, werd bekendgemaakt dat DJ Tiesto op het Carnaval in Salvador is. Dat was dan wel weer leuk geweest...

De laatste avond in Rio was het tijd voor een bezoek aan een samba school. Dit is een openbare repetitie van (in dit geval) de Salguaro school, want neerkomt op een groot samba feest. Natuurlijk kan ik geen samba dansen, maar dat maakt niet uit: samba is net techno, alleen een `beetje´ sneller en met uitsluitend live-muziek (50-mans percussie band). Oh, en er zijn optochten van half-naakte vrouwen. Samba de Janeiro!

Mijn bus vertrok pas op zondagavond, dus de hele dag was er nog tijd om de toerist uit te hangen in Rio. Nu was ik nogal moe na de vorige avond en de korte nacht, dus meer dan een bezoek aan het Maracanã stadion is het niet geworden. Dat is het grootste voetbalstadion ter wereld (al hebben die van Mexico City en Barcelona meer zitplaatsen). Er zijn nu geen wedstrijden, maar het stadion is in zijn geheel te bezichtigen. Dus: het museum, de kleedkamers, het veld, de tribunes en de presidentiele suite. Nu zou ik het ook graag mét toeschouwers en een wedstrijd zien!



Toen was het tijd voor Curitba. Twaalf uur in de nachtbus, waarin ik vooral geslapen heb. In Curitiba wilde het hostel graag geld zien. Dus ik ging op zoek naar een Pin-automaat, wat niet zo heel makkelijk bleek te zijn. De shopping-mall was nog gesloten, de unibank heeft vreemdgevormde automaten die mijn pas niet snappen. en de Banco Real (ABN-AMRO!) accepteert alleen VISA... Toen naar Caixa, die zou moeten werken. En daar stond een draaideur met metaaldetector voor de ingang. Ik had mijn kleine rugzak bij me, en dat ding begon natuurlijk te piepen. Zelfs na het afgeven van geld en sleutels, werd ik er niet ingelaten. De bewaker gaf mij het advies op mijn tas door het brievenbus-formaat deurtje te proppen... Gaat dat toch lekker zelf proberen! Toen op naar HCSB. En zowaar, daar kreeg ik Reais!

Na nóg meer slapen in het hostel, was ik klaar voor Curitiba. En één van de eerste dingen die hier opvallen, zijn de bussen. Natuurlijk wist ik bij de introductie van de dubbel-gelede bussen in Utrecht al dat ze voor het eerst in Curitiba rondreden, maar het is toch apart om er na bijna een jaar weer eentje te zien. En er in zítten, was alsof ik weer naar de Uithof reed...
In vele uren lopen heb ik de botanische tuinen, de mall (nog met uitbundige kerstversiering) en zowat de hele binnenstad bezocht. En het is zeker geen onaardige stad!

Sailland detail: de Ruta dos 24 horas, symbool voor de toekomst waarin alle 24 uren productief zijn, is sinds semtember 2007 gesloten...