Dag 275 t/m 280, Curitiba+bus, Mostardas+bus: waarheen lijdt de weg?

Curitiba was de laatste plek waar ik nog wat dingen heb uitgevoerd die enige zin ofwel enig doel doel hadden, daarna ging het snel bergafwaards met enigszins ordelijk reizen. Maar daarover later meer.



Nu eerst Curitbia. Stad met Utrechtse bussen, maar dan oranje. En verbazingwekkend genoeg rijden ze al sinds 1995, ze kunnen hier in Brazilië best goed overweg met openbaar vervoer! Ook stad met interessante toeristische plekken en een comfortabel klimaat (op 960 meter hoogte is het niet zo snikheet). Maar helaas zijn de fruitsapjes hier grotendeels afkomstig uit de diepvries, voor verse sapen moet je noordleijker zijn. En nog steeds lopen de Braziliaanse dames hier in te strakke kleding, of ze nu heel mager of moddervet zijn. Gelukkig zijn ze hier heel wat appetijtelijker dan in Rio.

Die toeristische plekken dus. Na de botanische tuin uit het vorige verhaal volgde de dag erna een bezoek aan een fantastisch mooi museum: het Oscar Niemeyer Museum. Volgens de Curutibanen het modernste en beste museum van het land en dat zou wel eens kunnen kloppen. Het gebouw is natuulijk ontworpen door Oscar Niemeyer zelf en veel van zijn andere ontwerpen zijn er in de vorm van foto`s en modellen ook te bewonderen. En behalve dat, zijn er vele schilderijen en kunstobjecten tentoongesteld van allerhande kunstenaars. Een tunnel- en trappenstelsel maakt van de binnenkant van het gebouw overigens nogal een doolhof.



Het heeft er in ieder geval voor gezorgd dat ik op een toekomstige Brazilië-trip graag ook nog naar Brasilia wil (met vele Niemeyer gebouwen) en er ernstig sprijt van heb dat ik het museum in Niteroi, 20 minuten van Rio de Janeiro, niet heb bezocht. Dat is namelijk ook een Niemeyer ontwerp.

Die dag ben ik ook maar weer eens naar de bioscoop geweest. Dat moet ook gebeuren in het nieuwe jaar natuurlijk. Beowolf is onverwachts een heel behoorlijke film! Bij een bioscoopbezoek in januari krijg je een coupon waarmee de volgende film de helf van de prijs is. Dus twee dagen later ging ik weer, ditmaal voor `Things we lost in the Fire´. Heel wat zwaardere kost, maar ook niet slecht.
Dan heb ik ook nog de Unilivre bezocht, ofwel de vrije universiteit voor ecologie. Deze is in 1991 geopend door Jacques Cousteau en bestaat uit een stuk subtropisch regenwoud met een meer, rotsen en een enorme houten constructie met daarin seminair-zalen verwerkt. Mooi uitzicht, interessante vogels, muizen en vissen. En wat een omgeving voor een universiteit...

Vanuit Curitiba rijdt een trein door landerijen en het regenwoud naar Paranagua, aan de kust. Doordeweeks gaat hij maar tot Morettes, wat ergens op tweederde van de route ligt. Mooie reis door bloeiende hortensias, bromelias en andere tropische botanische verrassingen. Ook goed eten in Morettes, tudo bom, tudo beng.



Mijn oorspronkelijke plan was echter om onderweg uit te stappen, voor een bezoek aan een staatspark voor wat gewandel. Ik miste helaas het station! En hier ontstaat een patroon...

Want... ook mijn volgende drie pogingen om nationale of staatsparken te bezoeken, liepen in het 100. Ik zal de details achterwege laten, maar het drukke hoogseizoen, plaatselijk en tijdelijk slecht weer, gebrekkige communicatie (dat Portugees ook...) en meer van die zaken, maakten van de volgende vier dagen een grote chaos, waarin ik vooral geld heb uitgegeven voor bussen en niks heb gedaan. Onderweg heb ik het busstation van Caixes do Sul gezien, ben een half uur in Canelas geweest, en heb het busstation van Puerto Alegre twee uur kunnen bezichtigen. Toen arriveerde ik in Mostardas, waar werkelijk niks te beleven is (afgezien van dat niet bezochte nationaal park dus) maar waar ik maar liefst twee nachten heb doorgebracht!
Mostardas is gelegen in Gaucho-land, ofwel het is paarden en koeien wat de klok slaat. Nog nooit eerder zag ik mensen serieus op een paard naar hun werk gaan... Ook paarden midden op de weg, trouwens:



Ik was van plan Mostardas, en daarmee Brazilië, weer te verlaten. Volgende stop: Uruguay! De lange weg naar Montevideo, begon door een niet-functionerende wekker nét iets te laat en liep daardoor ook weer via Porto Alegre. Daar moets ik maar liefst 7 uur wachten op de bus, dus ik heb zowaar deze interessante stad kunnen bezichtigen. Vanaf dit moment liep alles weer een stuk voorspoediger. Gelukkig, want dit verhaal is een lange opeenvolging van oninteressante dingen aan het worden... Zeer mooi cultureel centrum in Porto Alegre trouwens, in de oude gasfabriek.



En nu, nu ben ik in Montevideo, waar ze weer Spaans praten, chevere! Ik heb in een halve dag al meer gecommuniceerd dan in de laatste week bij elkaar... In het volgende stukje meer.