Dag 281-282-283, Montevideo & Colonia del Sacramento

In Brazilië...

...drink je melk uit een kokosnoot,
ligt men níet met de billen bloot,
en toch wordt je lekker bruin.



Bloot op het strand is hier taboe, tegen de verwachting in, in het land waar alles kan. Maar strandliggen is zéker één van de favoriete bezigheden van de Braziliaan. In Rio althans.
Curitiba heeft natuurlijk geen strand en heeft een heel andere sfeer. En is blijkbaar één van de veiligste steden van Brazilië, maar toch ook de stad waar ik voor het eerst het gevoel had dat mensen me serieus wilden beroven. Ik liep met al mijn bagage naar het busstation en er werd door iemand in het Portugees geld van me geëist. Ik wilde geen geld geven, had haast en liep gewoon door. Toen zij hij enkele keren "geef me je geld of ik vermoord je" en bleef me volgen. Ondanks dat ik deed alsof ik het niet verstond, kon ik dit beetje Portugees natuurlijk wel verstaan! Doen alsof het je niks kan schelen, helpt hier blijkbaar, maar leuk is anders. Misschien had hij voor een succesvolle beroving een wapen mee moeten nemen ofzo...

Entonces, Uruguay. Voorlopig mijn laatste nieuwe land. Van Montevideo wist ik weinig, maar het is een boeiende stad, met oude gebouwen, hoge kademuren, stranden, pleinen en meer van dat soort dingen. En een stad waar mensen zich zelfs aan de verkeersregels houden, een hele nieuwe ervaring. Bovendien verkopen ze hier wijn in longdrinkglazen voor 70 cent per glas, niet verkeerd!
Ik ben duidelijk niet meer in de tropen meer overigens, want hier op 33 graden zuiderbreedte heerst er meer een klimaat zoals aan de Middellandse zee. En het is leuk dat dat Inclusief zonsondergangen is op een bijna normale tijd van 21:00, na zo lang tussen de keerkringen te hebben rondgereisd.



Na een kort bezoek aan de hoofdstad, besloot ik dat het platteland ook verkend moest worden, dus op een dag ging ik `s ochtends met de bus het binnenland van Uruguay in, liep wat rond bij een waterbron en een bierbrouwerij en proefde van de geproduceerde dranken. Dat was dus water en bier respectievelijk de merken Salus en Patricia.



Na vijf uur bussen en 17 kilometer lopen bij 30 graden, was ik vooral toe aan een douche en een goede nachtrust. Echter, bij terugkomst in het hostel, was mijn bed bezet door iemand anders en mijn rugzak verdwenen. Blijkbaar had iemand besloten dat ik mijn afwezigheid die dag betekende dat ik niet meer in het hostel wilde verblijven en had mijn spullen verwijderd. `Ik kon wel op een matras in de gemeenschappelijke ruimte slapen´... Daar zat ik niet op te wachten, dus ik ging om 12:00 ´s nachts op zoek naar een ander hostel. In het eerste hostel wisten ze me te vertellen dat heel Montevideo vol zat en gaven ze me het geweldig idee om naar het busstation te gaan.

Dat was een gouden tip. Ten eerste is de straat natuurlijk niet zo héél gezellig midden in de nacht, met een groot aantal bedelaars en aanverwanten. Het zou een te dure nacht worden, als ik ze allemáál geld had moeten geven... En bovendien is Montevideo´s busstation een geweldige plek om de nacht door te brengen: er is 24 uur eten, 24 uur koffie, 24 uur internet en er is airconditioning. Dus met een bak koffie bij de hand kon ik emailen en mijn foto´s uploaden en was het binnen de kortste keren al 5:30. Dat was de tijd waarop de eerste bus naar Colonia del Sacramento vertrok, mijn volgende bestemming.

Colinia is Unesco werelderfgoed, met originele Portugese huizen vanaf 1683. Allemaal mooi en aardig, maar een béétje overrated. In dit deel van het continent is het misschien uniek, maar in o.a. Mexico heb ik eerder al zoveel spectaculairdere koloniale steden gezien, dat dit toch wat tegenviel. Het is echter een goede plek om, naast het bezichtigen van stadsmuren en steegjes, gewoon een beetje te fietsen en verder niks te doen.

De volgende dag vertrok ik met de boot naar Buenos Aires, waarover later meer.