Dag 320 + eerste 3 dagen thuis, Madrid-Eindhoven-Utrecht

Aan alles komt een eind, zelfs aan een reis die in in het begin oneindig lang leek te duren. Al weer 319 dagen geleden zwaaide ik op Schiphol mijn familie uit en deze vrijdag stonden ze me op Eindhoven Airport weer op te wachten.

Door Madrid was de gewenning aan Europa een geleidelijke, en een grote schok waren het kale, winterse Nederlandse landschap en de ongebruikelijke Middeleeuwse architectuur niet meer. Het Nederlandse eten was dat wel! Krentenbollen, paaseitjes, oude kaas, een broodje kroket, Hollandse appeltaart, Senseo koffie, kraanwater, AH huiswijn... Van verrrassend lekker tot verschrikkelijk, maar toch compleet anders dan de afgelopen tijd.

Mijn eerste nachtrust bestond uit maar liefst 17 uur slapen, waarnaar ik klaar was voor de nachtelijke activiteiten van het weekend: Trance Energy op zaterdag en de oscaruitreiking op zondag. Nu is maandag en begint het serieuze leven: de zoektocht naar werkt en woonruimte, belastingaangifte, verzekeringen en meer van die dingen.

Ooit zal natuurlijk een vervolg op deze reis plaatsvinden. Tot die tijd vermaak ik me in Europa, met de eerstvolgende geplande trip in juni, naar Frankrijk en Zwitserland, voor Le Mans en het EK voetbal.

En dat voetbal is een mooi bruggetje naar het foto-overzicht. Ofwel, bij gebrek aan nieuw materiaal, wordt het tijd voor herhalingen... Tijdens mijn reis heb ik 1500 foto's upgeload. Die zijn tot nu toe 6911 keer bekeken en de populairste foto's zijn soms enigszins verrassend. De penalty van de Chivas de Guadalajara is met grote voorsprong de meest bekeken foto (115 keer):



Op nummer twee, met 61 views, is deze van Guatemala City:



En Shakira staat op drie, met 60 views:



De Paaseiland foto's, die pas twee weken online staan, worden op dit moment het meeste bekeken, met deze gebodypainte hardlopers bovenaan (op de zevende plaats op 25 februari, maar een dag later al op de tweede plaats met 62 views):



Geheel tegen de verwachting in, staat deze booby pas op plaats negen, met 50 views:

Dag 318-319, Madrid: cultuurshock in Europa

Met de metro is het eenvoudig om van het vliegveld naar de binnenstad van Madrid te reizen. Eenvoudig, maar absoluut niet snel, want er was onderhoud aan het spoor ofzo. En toen ik twee-en-een-half uur na het vliegtuig was geland, eindelijk boven de grond kwam, was het donker. Ik hoop dat het in Nederland al vroeger dan 8 uur licht is, Madrid licht immers een heel stuk westelijker dan Utrecht.

Ongelooflijk, wat is het vreemd om weer terug te zijn in Europa!

Het eerste dat ik doe als ik een toilet bezoek, is kijken waar de prullenbak staat voor het gebruikte WC-papier. Alleen, hier kun je het papier natuurlijk doorspoelen...

Mensen die op straat vreemde geluiden maken, roepen, fluiten, en dergelijke, doen dat naar hun hond en niet naar de `gringo´...

De eerste keer dat ik een weg overstak, ging dat op de gebruikelijk manier: kies het moment dat er geen auto langsraast en haast je naar de overkant. Ik was echter de enige, want hier wacht men gewoon op het stoplicht...

De supermarkt is geweldig, wat een keuze! Zelfs de grootste en meest luxe supermarkten in Mexico of Brazilië hebben niet de diversiteit die ik hier tegenkom. Ik vrees dat Spanje wat dat betreft meer keuze heeft dan Nederland, aangezien de verse visafdeling hier enorm is en er volop ingemaakte guayaba´s, boomtomaten in blik (deden me aan Ecuador denken) en Lindt chocola te koop is. De zuivelafdeling stelt in Madrid echter niet veel voor.

En bovenal: de bomen zijn kaal, de lucht is grijs, het is winter. Ik had me voorbereid op kou, maar een totaal andere sfeer, zoals die in de tropen gewoon niet bestaat is nogal onverwachts.



Ik heb genoten van de eerste dag, waarin ik vooral heb rondgelopen en ongebruikelijke foto´s heb gemaakt. Het zijn nu heel andere dingen die opvallen namelijk. Afgezien van de kale bomen en de vele terrassen, zijn dat ook de vele toeristen die foto´s maken in de meest bizarre poses:





En ik heb er nog véél meer ;-)

De tweede dag was ik helaas ziek. Waarom de wraak van Montezuma zich nu juist bij terugkomst openbaart, weet ik niet. Heb ik op de laatste dag nog wat verkeerds gegeten, was het vliegtuigeten besmet of is het een combinatie van klimaat en jetlag? Of is het omdat ik, ironisch genoeg, de dag ervoor het standbeeld van Montezuma in het koninklijk paleis heb gefotografeerd:



In ieder geval, het is zwaar klote.
Nog een tip voor mensen die met Ryanair van Madrid naar Eindhoven willen vliegen: de taxi naar het vliegveld is duurder dan het ticket en de metro rijd niet zo vroeg. En hier ben ik niet meer in het werelddeel van de taxi´s van een paar euro. Nog zo´n opvallend verschil.

Dag 316 - 317, Paracas - Lima en het viegtuig naar Europa...

In de laatste dagen heb ik werkelijk (te) veel activiteiten gepropt. Natuurlijk is het net een deadline: dit is de laatste mogelijkheid om nog wat te doen in Zuid-Amerika. Daarna is het over en uit en kan ik weer een lange tijd in Europa bivakkeren, hele dagen werken, en geregeld koukleumen en natregenen. Oh, en me fantastisch thuis voelen en vermaken tussen alle familie, vrienden en overige landgenoten!

Na de ervaringen in Arequipa, Nazca en Huacachina was er welgeteld nog één dag voordat het vliegtuig naar Madrid vertrok. Op de ochtend van die dag lag ik nog in bed in mijn hostel in Huacachina, twaalf uur later in mijn bed in Lima. En tussendoor heb ik het schiereiland Paracas en de Ballestas eilanden bezocht. De belangrijkste bezienwaardigheid daar is... een werkelijk ongelooflijk grote hoeveelheid vogels. Islas Ballestes schijnt één van de belanrijkste plekken ter wereld te zijn voor broedende zeevogels. En er zijn dan ook miljoenen exemplaren van de Nazca booby, de Humboldt-pinguin, drie soorten aalscholvers, vele soorten meeuwen en enkele andere vogelsoorten te bewonderen. Daarnaast zijn de eilanden zelf door de zee in interessante vormen gevormd en is er een bizar ogende guano-industrie aanwezig. (Guano is vogelstront die lange tijd als natuuriljke mest gebruikt werd)

De hele tour was in Huacachina geboekt en zou volledig incusief alle vervoer zijn, tot en met de taxi naar de busterminal met bussen naar Lima. Echter, de taxi bleek niet verder te rijden dan het centrum van Pisco, aangezien daar oorspronkelijk een busterminal gelocaliseerd was. Na de aardbeving van augustus 2007, was deze helaas `buiten gebruik´. Op precies te zijn lag hij volledig in puin, net als het grootste deel van de rest van de binnenstad. Een zeer bizar en onwerkelijk gezicht en iets waarvan ik bewust geen foto´s heb genomen.

Een collectivo bracht ons naar de terminal naast de snelweg en vanaf vertrokken zeer regelmatig bussen naar Lima. De bussen van de aangeraden goedkope maatschappij Soyuz waren allemaal propvol, dus zat er niks anders op dan met Flores te reizen. Nu is Flores de maatschappij met de meeste ernstige ongelukken en zelfs de Peruvianen raden je ten strengste af met deze maatschappij te reizen. Maar ook deze bussen zitten gewooon vol en ik heb het overleeft... Het grootste nadeel was dat de bus voor iedere scheet, ieder varken en voor iedere pasagier langs de weg stop. En dan raken die oude Peruviaanse mannetjes in de bus geïrriteerd. En wat doen die mannetjes dan? Dan gaan ze schreeuwen en op de vloer van de bus stampen, het zijn net kleuters... VAMOS!

Lima, een stad waar ik nu geen tijd en energie in kan steken en ik verbleef dan ook lekker dicht bij het vliegtuig in een lekker goedkoop hotel. Een goedkoop hotel in die locatie betekende wel een hotel met sfeermuziek, condoomverkoop bij de ingang en zeer vreemde huisregels (over bloed op de lakens enzo...)! Ja zo´n hotel dus.

Het vertrek uit Lima was chaotisch, en ik kan het samenvatten in een paar woorden: ik haat het vliegveld. Dertig dollar vliegveldbelasting is gewoon absurd als mijn ticket al inclusief 140 euro belastingen is!

De vlucht zelf was over voordat ik het wist, blijkbaar stelt 12 uur in een vliegtuig niet zoveel meer voor na al mijn lange busritten. Ik ben m´n stoel niet eens uitgekomen... Mijn tijd in het vliegtuig heb ik zeer nuttig besteed. Niet alleen heb ik mijn laatste boek uitgelezen, maar ik heb mezelf ook schaken en backgammon geleerd! Eigenlijk schandalig dat ik beide klassieke spellen nooit echt gespeeld heb... Ik heb weten te winnen van de computer, dus ik ben klaar voor een menselijke tegenstander (ik heb een leuke Inka/Spanjaarden schaakset uit Peru meegenomen).

Dag 313 t/m 315, bus - Nazca - Huacachina: het leven is een pretpark

Na Arequipa resten mij slechts vijf dagen voordat ik in Lima moet zijn en dus moest er snel gedacht, gereisd en gehandeld worden. Eerst was het echter tijd voor een dagje niks doen, na de zeer vroege ochtenden van delaatste dagen. Dat betekende hangmathangen, eten en eindelijk mijn boek uitlezen.

De nachtbus van Arequipa naar Nasca arriveerde al om 5:00 in deze woestijnstad. Nu stel ik me daarbij extreme droogte voor, maar het eerste was ik zag bij het uitstappen was water. Veel en vooral bruin water, overal . En de buschauffeur laat natuurlijk mijn tas midden in dat modderige water vallen... Het blijkt dat de rivier die nacht buiten z´n oevers is getreden en inderdaad alle straten blank staan.

Ik heb wel direct contact met een toerguide, dus mijn vlucht over de Nazca-lijnen is direct mogelijk. Na een lange nachtelijke busreis ben ik niet op mijn helderst en ik deed werkelijk alles wat ik absoluut NIET moet doen in Peru: ik accepteerde het aanbod van de eerste de beste jojo die naast de bus stond, stapte in de eerste de beste taxi, betaalde extra voor een ´upgrade´ van de vlucht, betaalde direct en kreeg geen contract. Daarna verdween de taxichauffeur / tourguide. Ondanks dat alles was er enige tijd later daadwerkelijk een vlucht... En die was zeer de moeite waard, zeker omdat de vlucht van zeven tot half acht was, met daardoor zeer goed licht en makkelijk te fotograferen lijnen. Slechts een half uur later was het licht al veel te fel. En de overstromingen waren natuurlijk ook mooi te zien, en deden denken aan de beelden die we vaak op TV zien uit overstromingsgebieden.

Overigens ben ik natuurlijk opgelicht met de ´upgrade´, shit happens. Nu lees ik net dit op wikitravel, exact wat er gebeurde:

The newest trick is to lure you to the airport with a flight of $30. Airport tax not included. Then you get a seat their for as long as you are willing to stay patient. As soon as all your patience is spent, they tell you that you have a special short flight to see only 4 figures, but they need 1(2,3,...) more passengers for that short flight and as yet there are none. You inquire about the short flight and a map is produced and everyone around you comes and testify that yes it is a short flight for 30 bucks, and no there are no other passengers to be found. You of course, are now supposed to say that you bargained for a normal flight and then they tell you that it is "no problem" if only you pay $20 or even $30 more. A refund? no, they will be very sorry but that will not be possible and if you start loosing your calm here, a policeman may be produced to intimidate you further. The short story is that there are no short flights of $30 and this is all a premeditated game to have you pay much more then you need to see the lines. Be careful whom you believe!

Overigens werd in mijn geval de prijs van de beloofde vlucht van $40 verhoogd naar $55, niet zo´n verschrikkelijke ramp, maar toch.

------------------

Het leven is een pretpark. Althans de 16e februari was dat zeker! Ik ga nu even vervallen in achtbaan-taal, wat de meeste mensen waarschijnijk niks zegt... Maar de kenners weten waar het over gaat ;-)

Mijn vlucht in het vier-persoons vliegtuigje over de Nazca lijnen was in dat geval een mooie, soepele B&M achtbaan met G-krachten die zelfs het hoogste en meest extreme exemplaar ver te boven gaan.

In Huacachine, de wondermooie woestijn-oase waar ik die volgende twee nachten zou doorbrengen, was het entertainment echter van een geheel andere orde. Hier deed ik diezelfde dag nog een dune-buggy ride. En dat is, geheel onverwachts, waarschijnlijk één van de leukste dingen die je kunt doen op deze aarde. In de dune-buggy zaten we in een drie-drie-drie opstelling en reden in een moordend tempo over honderd meter hoge zandduinen. Daarbij zijn zovel de positieve G-krachten als de airtime constant voelbaar en rammel je alle kanten op. Kortom, het lijkt nog het meest op een zeer extreme en zeer hoge houten achtbaan, inclusief enkele helixen in de duinpannen...

Het was daarnaast inclusief sandboarding. Dat is iets wat ik helaas niet eens WIL proberen, na mijn ski-ervaringen van vier jaar geleden. Zowat niemand in de groep kon echter snow- of sandboarden, dus gingen we op ons buik (hoofd eerst) de honderd meter hoge heuvels af. Zo verschillend van het bananenstam racen op Paaseiland was het eigenlijk niet...

Hier in de woestijn, in de laatste dagen van mijn reis, is mijn camera nu echt totaal onbruikbaar aan het worden. Tijdens de dune-buggy rit maakte hij vreemde geluiden, waarna de lens niet meer bewoog en out-of-focus was. Daarna gaf hij zelfs helemaal de geest en ik dacht mijn laatste foto gemaakt te hebben. In het hotel deed een grote schoonmaak echter wonderen en hij ging zowaar weer aan. De vreemde geluiden zijn er nog steeds en de helft van de keren wil de lens niet meer terug in de camera, maar ik hoop nog een paar foto´s te kunnen maken in de laatste dagen. En dan mag Panasonic er in Nederland naar kijken.

En het nieuws van de dag is natuurlijk dat Kosovo zich eindelijk onafhankelijk heeft verklaard en daarmee het 50e land in Europa is.

Dag 312 & 313, Colca Canyon & Arequipa

De Colca Canyon verdient zijn eigen update, met name vanwege de foto´s. Twee dagen Colca Canyon betekende in dit geval een georganiseerde tocht met 1 overnachting in Chivay, de belangrijkste plaats in de Canyon. De groep van tien personen bestond uit vier ´echte´ toeristen, een familie uit Rio de Janeiro (die natuurlijk last van hoogteziekte kregen) en een familie uit Lima. Het zoontje van de Limeños was verbijsterend: slechts dertien jaar oud, maar hij sprak Engels, Duits en Frans en verbeterde de tourguide toen ze vertelde dat de hoogste berg van Europa de Mont Blanc is! (de tourguide antwoorde echter dat de Elbrus niet in Europa ligt...).

Verder laat ik de foto´s voor zich spreken.















Ja, ik heb condors gezien. Dit is alleen niet de ideale tijd voor condors, dus er zijn vooral jonge exemplaren te zien. De enige volwassen condor kon ik niet op de foto krijgen, terwijl mijn camera de eerste tekenen van het einde van zijn / haar werkzame leven begon te vertonen. Eén jonge condor was echter zo vriendelijk pal voor de toeschouwers op een rots te gaan zitten!

Dag 307 t/m 310, Arequipa: terug in Peru

Omdat ik toch al zoveel op het internet zit vandaag (hostel boeken, bankzaken, email, blog...) en het in Peru bijzonder vroeg donker is, volgt hier nog maar een update.

Voordat ik terug was in Peru, moest er natuurlijk een grens worden overgestoken. Mijn laatste landgrens van de trip en het was een hele aardige...
Al op het taxistation (jaja, dat bestaat) leek ik teruggekeerd te zijn in Peru. Geörganiseerde chaos en antieke technologie was wat de klok sloeg: de taxi´s waren grotendeels oldtimers en de tiepmiep van het uitverkoren taxibedrijf zat te typen op een... typemachine.

Al snel na het vertrek uit Arica, kwam de grens in zicht. Zei ik enige dagen geleden nog dat ze alleen in Chili moeilijk doen bij de grens, hier doet Peru ook vrolijk mee aan die onzin. Alle tassen moesten door de scanner en vervolgens werd ik op het matje geroepen... "Señor, heeft u misschien likeur of andere drank in uw tas zitten?" Hm, die flessen wijn zijn blijkbaar goed zichtbaar in de scanner. Slechts vier stuks, dat bleek geen probleem te zijn. Maar meneer de douanebeambte was wel erg geïnteresseerd in waar ze vandaan kwamen. De Uruguayaanse wijn had hij nog nooit eerder gezien!

Voor de zekerheid heb ik maar even gecontroleerd wat ik naar Europa mee kan nemen. En het blijkt dat ik zelfs nog een fles Peruviaanse wijn aan zou kunnen schaffen, er mag namelijk 4 liter wijn worden ingevoerd.

De rest van de rit naar Tacna verliep zonder noemenswaardige problemen. En dus kon de zeven uur durende busreis naar Arequipa worden aangevangen. Een lokale bus, met de bijbehorende Peruviaanse gebruiken: verkopers naast de bus, verkopers in de bus, ultra korte plaspauzes en een TV die er alleen voor de show hangt. Om 17:30, net voor zonsondergang, arriveerden we in Arequipa.



Arequipa, ook wel de witte stad. Vele gebouwen zijn hier namelijk gemaakt van sillar, een witte vulkanische steensoort. En Arequipa is een prachtige stad, met een ongelooflijk spectaculaire achtergrond in de vorm van de besneeuwde vulkanen El Misti (5822 meter) en Chalchani (6075 meter). Ook al heb ik al genoeg kerken gezien in de het afgelopen jaar, het grote aantal kerken in Arequipa zorgt wel voor een sfeervolle binnenstad. En het hoogtepunt onder de kerken is niet eens een kerk, maar een klooster, en is absoluut een bezoek waard. Het is behalve historisch interessant ook gewoon bijzonder mooi. Ik kan eigenlijk wel zeggen dat het Convento de Santa Cantalina één van de mooiste gebouwen is die ik op mijn reis ben tegengekomen. Het klooster bestaat uit vele gebouwen en zelfs straten en de gebruikte kleuren zijn traditioneel blauw, donkerrood en oranje en dat maakt dat het geheel eruit ziet als wat ik me altijd voorstelde bij een koloniaal Mexicaans stadje.





Eindelijk heb ik ook ceviche gegeten in Peru. En dat is wel even wat anders dan het gerecht dat ze in Ecuador ceviche noemen! In beide landen gaat het om vis gemarineerd in limoen, maar in Peru is de vis rauw, terwijl deze in Ecuador gekookt is. En rauwe vis smaakt in dit geval gewoon beter. Het deed me bovendien aan haring denken, wat ik inmidels wel begin te missen!
Wat ik eerder ook miste, is goede chocola, maar die heb ik eerder in Bariloche al gevonden. Nu blijkt ook in Arequipa chocola te koop te zijn van hoge kwaliteit, weer een pluspunt voor deze stad.

Eén van mijn dagen in Arequipa was een dag waarop er vooral zaken geregeld moesten worden. M´n was doen, DVD´s met foto´s branden en meer van dat soort zaken. Daaronder viel ook mijn overgebleven buitenlandse geld en travelercheques wisselen. De koers is bijzonder slecht op dit moment, maar het is niet anders. De man van het wisselkantoor wilde mijn paspoort zien en bleef nogal lang naar mijn foto kijken. "Op die foto is je haar donker, dat klopt niet". Ja, niet alleen zijn mijn armen door de zin tien tinten donkerder geworden de laatste maanden, mijn haar is inmiddels ook tien tinten blonder geworden... Dat valt echter snel op te lossen met een bezoek aan de huiskapper, oftewel: de tondeuse ;-)

Arequipa is weer eens zo´n stad waar goede bioscopen te vinden zijn. Dit jaar ben ik inmiddels al zes keer geweest, gemiddels eens per week. Bij gebrek aan een grote TV met DVD-speler en surround sound, is de bioscoop gewoon de beste plek om een film te zien. Kost bovendien maar 2 of 3 euro hier. En deze keer werd het Cloverfield, de blair-witch monsterfilm, die ik erg vermakelijk vond, al is hij erg vermoeiend met bibberige camerabeqegingen. De volgende dag zag ik 1408, een Stephen King verfilming met John Cusack en Samuel L. Jackson, ook goed!
Het was mijn eerste keer in een bioscoop in Peru en dus kwam ik voor het eerst in aanraking met een reclame die ze hier waarschijnlijk al jarenlang voor elke film vertonen. Maar voor mij was het nieuw en zeer vermakelijk. Het was namelijk een reclame voor Inka Kola, het meest Peruviaanse drankje dat er bestaat. En het filmpje gaat over één creatieve Peruviaan die een churrasco (= shoarma) burger bedenkt, vervolgens zin er twee bijzonder creatieve Peruvianen die een burgers gaan verkopen, enz, enz. Het gaat echter steeds sneller en sneller en uit eindelijk eindigt het in supersnel Spaans met vijf creatieve Peruvianen die een succesvolle landelijke burgerketen runnen: met creativiteit is alles mogelijk. En in Peru kunnen ze supersnel praten en het verstaanbaar houden, knap werk.



Morgen ben ik naar de Colca Canyon voor twee dagen. Tot een volgende keer!

Dag 304 t/m 306, Santiago / La Serena / Arica: 3300 kilometers bus

De krap twee weken die ik nog heb na Paaseiland, zag ik vantevoren eigenlijk alleen als een noodzakelijk kwaad, ik moet immers gewoon naar Lima reizen. Geheel tegen de verwachting in, heb ik tot nu toe ook nog leuke, spectaculaire en simpelweg mooie dingen gezien. De reis van Santiago naar de Arica, in het extreme noorden van Chili, is echter vooral lang en saai. 3300 kilometer door grotendeels gortdroge landschappen (met hie en daar een oase), waarover ik twee dagen heb gedaan.



Direct bij terugkomst in Santiago, wilde ik een busticket aanschaffen naar La Serena, een badplaats 800 kilometer ten noorden van de hoofdstad. Hier zijn daarnaast wijngaarden, astronomische observatoria en pinguinskolonieën te zien. Het ticket was snel gekocht en wel voor een luxe bus de goedkope waren allemaal vol. De rit was nogal kort, om 6:00 de volgende ochtend was ik al in La Serena. En daar was het nog donker, de zon komt door de zomertijd nogal laat op hier, zo rond 7:00. En klaarblijkelijk vinden de Chilenen dat nog niet laat genoeg, want de stad was gewoon dood- en doodstil. Zelfs om 10:00 waren de restaurant hun terassen nog aan het schoonvegen en de winkels potdicht. Later hoorde ik dat Chilenen inderdaad niet zulke ochtenmensen zijn. Ik inmiddels wel, iets wat ik voor de reis niet bepaald voor mogelijk had gehouden. La Serena was dus stil in de vroege ochtend, maar blijkbaar waren er wel veel mensen, want alle hotels waren volgeboekt. Vanwege de Chilenen die vankantie vieren en meer geld uitgeven dan de backpackers en dus voorrang krijgen. Er was wel een klein hotel met vage achteraf kamertjes, waar ik nog niet wilde slapen als ik geld toekreeg.

Ik maakte snel een keuze: wijngaarden, sterrren en pinguins heb ik al eerder gezien, dus ik had ik La Serena eigenlijk niets te zoeken. De bus naar Arica vertrok zes uur later, waardoor ik de stad zelfs nog even kon bekijken. Het strand was heerlijk op dit vroege uur met een bijzonder blauwe en heledere lucht.



De binnenstad van La Serena is best mooi, met al zijn koloniale gebouwen (gesticht in 1544). Ook waren er een aantal evenementen, waaronder de boekenbeurs en het circus met de wereldberoemde (?) agiulas humanas. Maar ik had het inderdaad wel gezien in een paar uur. Hoogtepunt was het lokale historische museum, waarin de Paaseiland sectie een eenzame moai stond. De locals fotografeerden er lustig op los met kun kinderen, ooms, tantes, honden en katten in alle posities voor het drie meter hoge beeld. Ik had slechts 24 uur eerder nog vele moais `in `het wild´ gezien, dus ik had enigszins medelijden met deze moai die daar eenzaam voor zijn blauwe achtergrond stond...



Het is overigens de grootste moai die buiten Paaseiland te zien is. Volgens wikipedia staat de op één-na hoogste in Londen en die is volgens de foto, en volgens horen zeggen, een stuk scherper en gaver dan alles wat op Paaseiland staat. Het beeld in London is al in 1886 verscheept en dus beter bewaard gebleven. Want helaas zorgen de regen en de wind ervoor dat de kwaliteit van de beelden op het eiland er niet beter op wordt.

Nog eens 24 uur later stond ik in Arica, de woestijnstad in het noordelijkste puntje van Chili. En daar regent het dus vrijwel nooit, loopt het strand door tot aan de Andes en is er een levendige hadel met Peru, Bolvia en verder. Het was de eerste stad buiten Peru waar ik Inka Kola te koop zag en de eerste stad buiten Brazilië waar ik Guaraná zag. In Arica heb ik een nacht doorgebracht, daar was ik na twee nachtbussen wel aan toe.

Wat is er zoal te doen in Arica? De haven bleek verrassend levendig te zijn voor een woestijnstad. Meer pelikanen dan op de Galapagos eilanden, vele vele zeeleeuwen en de nodige andere vogels.



Er is een enorm lang strand, waar de zon altijd schijnt en het water altijd warm is, een unicum voor Chili. De `morro´ is een klifformatie van zo´n honderd met hoog, vanwaar je een mooi uitzicht hebt over de stad, de woestijn en de zee. Op de top is een heel militair arsenaal te zien, om te herdenken hoe de Peruanen hier in de pan werden gehakt in de Pacifische oorlog in de jaren 1880. De kalkoengieren cirkelden rond boven m´n hoofd, terwijl Jesus uitkeek over de stad.



In het centrum van Arica staat een kerk die ontworpen is door de beroemde architect Eiffel (die van die hoop staal in Parijs) en ook het douanegebouw is van zijn hand. Het viel me op dat het hier verrassend goedkoop is. Na mijn bezoek aan Paaseiland lijkt alles natuurlijk goedkoop, maar ook vergeleken met Santiago zijn de prijzen hier bijzonder aangenaam.



Boven alles is Arica natuurlijk de laatste stap voor de tocht naar Peru: de volgende dag zou ik naar Arequipa reizen.

Dag 299 t/m 303, Hanga Roa: $&%@ Paaseiland!!!

Paaseiland, het meest geïsoleerde eiland ter wereld. De eerste dag kon ik niet meer denken dan "ik ben op Paaseiland, ik en op Paaseiland". Het achterlijk hoge bedrag dat ik voor het ticket heb moeten betalen, kon me ineens weinig schelen, dit is een unieke plek. Ongelooflijk om hier eindelijk ook daadwerkelijk geweest te zijn!

De dag begon met een vertreging van 2 uur, klaarblijkelijk een veel voorkomend euvel bij vliegtuigmaatschppij LAN. Dit leverde wel een gratis ontbijtbuffet op en de daaropvolgende vlucht was van een hoog niveau, met personal entertainment set, wijn, bier en beenruimte.

En toen was ik op Paaseiland / Rapa Nui, waar ik een maand geleden al een hostel had geboekt. Bij aankomst in het hostel bleek echter dat er een airport pickup was inbegrepen en ik de hosteleigenaar dus gemist had... Hij zou snel terugkomen, wat later veranderde in het eind van de dag. Ik ben dus maar op verkenning gegaan en heb mijn eerste Ahu´s met Moais bezocht (platformen met standbeelden). Op de terugweg naar het hostel kwam ik de eigenaar in zijn busje tegen, die me een rondrit door de stad aanbood. Het hostel was helaas vol vandaag, een oorzaak van de overmaat aan relaxtheid op dit eiland, en ik zou een 1-persoons kamer in een ander hotel krijgen voor vandaag. In dat hotel waren enkele mensen uit Tahiti aanwezig. Dat klonk mij nogal exotisch in de oren, maar Tahiti is `gewoon´ het dichtsbijzijnde einigszins bewoonde eiland vanaf Paaseiland. Pitcairn eiland ligt daar nog tussenin, maar heeft maar 30 inwoners.
Die avond regende het enorm, dus werden de Tapati-aktiviteiten gecanceld.

De volgende dag verkaste ik naar mijn oorspronkelijk geboekte hostel. Het bleek die dag weer te regenen, dus er waren opnieuw geen festival-aktiviteiten. Ik ben hier echter maar 5 dagen, dus ik besloot de regen te negeren en een lokale vulkaan te beklimmen. Dit is Orongo, met een dorp en petrogliefen op de rand van de krater, een meer met zeldzame planten in de krater en eilanden voor de kust. Deze lokatie is geroemd vanwege de `birdman cult´. De traditie wilde dat de lokale mannen het eerste ei van de noddy tern (een soort stern), die op de kleine eilandjes broedde, probeerden te bemachtigen. Degene die hierin slaagde, werd de `koning´ van het eiland voor een jaar. Dit alles ging gepaard met veel ceremoniele aktiviteiten van de birdman priester.



Op dag drie was het weer een stuk beter (en het bleef goed de rest van de week) en huurden we met enkele anderen uit het hostel een auto. Op deze manier konden we snel enkele verder gelegen sites bezoeken en bovendien het top-evenement van het Tapati festival bezoeken: het bananenstam sleeën. Het doel van deze sport is het zo snel mogelijk van een hodnerd meter hoge heuvel afdalen op een van bananenplant stammen gemaakte slee. Nooit is het op Paaseiland zo druk als op dit moment, er waren zeker enkele duizenden mensen, vele auto´s en enorm lange rijen voor het gratis eten. De atmosfeer was al met al vergelijkbaar met Le Mans, minus het gratis eten...





Onderweg waren ook de voorbereidingen van de heuvelloop te zien en die avond de eerste lokale dansen die wél door konden gaan.

De vierde dag was sightseeing dag, waarin ik zo´n zestig kilometer aflegde. En dat wel op de fiets! Dat heb ik altijd al willen doen, Paaseiland rondfietsen...
Ik zag vele, vele Moais, rechtopstaand en omgevallen, mooie stranden, veel loslopende paarden, een viswedstrijd en bovendien het mooiste dat Paaseiland te bieden heeft: de Rona Roraku vulkaan, waar de Moais uitgehauwen werden. In en rond die vulkaan staan zo´n 400 Moais, terwijl er op de rest van het eiland nog 200 zijn te bewonderen.







De volgende ochtend kon ik met iemand meerijden naar Rona Raraku voor de zonsopkomst, die hier pas om 8:00 is. Dit leverde beter licht op voor mooiere foto´s en het was op dit tijdstip ook een heel stuk rustiger. Eigenlijk was er verder niemand.



Die dag volgden er meer moais, meer empanada´s en meer goedkope wijn (die hier niet eens zo goedkoop is...), totdat het tijd was voor mijn laatste avond. Ik zag de meest spectaculaire Rapa Nui dansen, die een zeer grote Polynesische compenonent hebben en je absoluut niet laten denken dat je in Zuid-Amerika bebt. Ook at ik het beste vlees van mijn hele trip, nogal onverwachts op dit afgelegen eiland. De kebab hier is gewoon biefstuk op een stokje, zo goed!



Op de laatste dag vertrok mijn vliegtuig pas om 13:30, dus er was nog genoeg tijd voor een bezoekje aan het lokale museum en een beetje rondslenteren door Hanga Roa, de hoofdstad. En daarna was er enkel nog de terugreis, met John Q op mijn persoonlijke entertainment system. En omdat na vijf dagen in Poynesië, met zijn muziek, dans en taal, ik niet echt meer in Zuid-Amerikaanse sferen was, heb ik daarna twee uur lang populair-latijns-Amerikaanse muziek geluisterd. La Oreja de van Gogh, Paulina Rubio, Shakira en Maná deden me weer in de juiste sfeer belanden. Drie van deze vier bands/artiesten zijn Mexicaans, waardoor ik er ook weer aan herinnerd werd dat het Mexicaanse Spaans zoveel plezieriger is om naar te luisteren dan Argentijns of Chileens! Chileens is te snel en te slordig, Argentijns is een verbastering en klinkt vervuild met zijn al zijn shhh, sos en vos. Geef mij maar Mexicaans!



Verder bevalt Chili me prima overigens, alhoewel ik er maar zeer kort ben geweest. Daarover meer in de volgende update.

Dag 293 t/m 298, Bariloche, Mendoza & Santiago

Alles wat tussen de ontmoeting met de pinguins en de confrontatie met de Moais plaatsvond, zal ik hier slechts kort samenvatten, aangezien het meest noemenswaardige natuurlijk Paaseiland is (zie volgende update).

Met mijn twee-daagse bezoek aan Bariloche heb ik deze stad, en vooral de omgeving ervan, absoluut niet de aandacht geschonken die deze verdienen. Maar ja, meer tijdhad ik niet en nu weet ik tenminste dat het de moeite waard is om later nog eens te bezoeken.



Bariloche is een ski-oord voor de wat rijkere Zuid-Amerikaan. Zo´n beetje het Chamonix van Argentinië. De architectuur past daar volledig bij en wordt `Bariloche Alpine` genoemd, erg bizar om dat in Zuid-Amerika te zien! In de zomer is Bariloche een buitensport paradijs met mogelijkheden tot raften, mountainbiken en meer van dat tegen nogal hoge prijzen. In mijn twee dagen, had ik alleen tijd voor wat wandelingen. De uitzichten blijven echter mooi en de meren ontzettend blauw. Ook heb ik de skipistes zelf bezocht, die er wat vreemd uitzien in de zomer. De uitbundig bloeiende vegetatie maakte het echter een zeer leuke wandeling, die mooie foto´s opleverde.



Bariloche is bovendien een stad van chocolade, en deze smaakte erg goed. Vergelijkbaar met Europese chocolade, die overigens ook volop verkrijgbaar is hier. Al met al was het absoluut een bezoek waard, maar zoals gezegd, veel te kort.



En hoe kwam ik dan in Mendoza terecht, terwijl ik het plan had naar de Chileense kant van de Andes te reizen? Ik had zelfs een tiicket voor de bus naar Chili, maar het wilde me maar niet lukken ook daarwerkelijk in die bus te stappen: ik heb hem twee keer in 1 ochtend gemist... De oorzaak van het missen van de 8:00 bus, was een fles wijn, waardoor ik de wekker vergat te zetten. Met weinig hoop op plaats in de volgende bus, vertrok ik naar het busstation. Wonder boven wonder, boden ze me gratis een ticket voor de bus van 12:00 aan! Echter, ik had mijn bagage niet bij me en moest die dus eerst ophalen in het hostel. Geen probleem, ik had nog twee uur over. Maar... door de enorme drukte in de bus, waardoor die bij iedere lantaarnpaal moest stoppen, was ik vervolgens niet in staat om binnen twee uur naar het hostel en terug te gaan, ongelooflijk!

Deze keer zat er geen refund in. De wijn zag ik maar als teken dat ik naar Mendoza moest gaan (dé wijnstad) en er ging zowaar direct een bus naar toe. Die was met een overstap in Neuquén (ja, wat een naam voor een stad...), maar was inclusief een warme maaltijd en wijn. Ik ontmoette bovendien twee Nieuw-Zeelanders die ik nog kende uit Iguazu, het was dus gezellig in de bus. Mijn laatste bus in Argentinië was dus eindelijk van het type bus waarover ik zoveel gehoord had: het summum van comfort. Ik kon voor de tweede keer in een week Die Hard 4.0 zien, eerder dit jaar nog gemist in de bios. Ik zie de laatste tijd veel films in de bus die tijdens mijn reis nog in de bioscoop in premiere gingen, ook Spider-Man 3 en Shrek 3 kwamen recentelijk langs. Ik ben te lang onderweg...



Mendoza, stad van de wijn en stad die bijna overstroomde toen ik er was. De hoeveelheid regen was werkelijk enorm.



Er was gelukkig een droge middag, dus ik heb een bodega bezocht en een glaasje wijn geproefd. Ik had meer geproef verwacht, maar het is leuk het proces eens te zien. En het is Mendoza, niet de minste plek voor een wijntoer! Tijdens mijn reis heb ik overigens heel wat over wijn geleerd en kan zowaar he verschil tussen enkele druivensoorten proeven. Van de rode wijnen ben ik hier voornamelijk Cabarnet Sauvignon, Merlot en Malbec tegengekomen, maar ook Syrah en Temparillo worden veel verkocht. In Uruguay is daarnaast Tannat populair, een druif waar ik nog niet eerder van gehoord had. Natuurlijk komen er een `paar` van de meer typische flesjes mee naar Nederland. Sterker nog, aangezien Ryanair maar 15 kilo bagage toelaat en zowat al mijn kleding van ellende uit elkaar valt, zal er waarschijnlijk niet veel meer dan die flesjes terug naar Nederland komen...



Na Mendoza was het tijd om de Andes weer eens over te steken en Chili met mijn tweede bezoekje te vereren. Chili inkomen is nogal omslachtig, omdat ze het nodig vinden alle bagage uitvoerig te controleren op vers fruit, vlees en meer van dat. Daardoor sta je zomaar twee uur te wachten bij de grens. Ook binnen het land wordt je bagage regelmatig door een scanner gehaald of moet de tas open. Dat kan alleen in Chili!

In Santiago was ik maar een dag, maar in die korte tijd kon ik al concluderen dat het een bijzonder mooie stad is, met veel koloniale gebouwen en een uitzicht naar de Andes. Het leeft er bovendien enorm in de zomer, met veel mensen op straat en overal muziek. Heel wat anders dan Buenos Aires in de zomer. Santiago moet ik ooit nog maar eens goed verkennen, want nu was het na een korte stadswandeling en wat inkopen doen vroeg bedtijd: de volgende dag vertrok om 9 uur mijn vlucht naar Paaseiland! De foto´s staan al online, het verhaal volgt snel.