Dag 304 t/m 306, Santiago / La Serena / Arica: 3300 kilometers bus

De krap twee weken die ik nog heb na Paaseiland, zag ik vantevoren eigenlijk alleen als een noodzakelijk kwaad, ik moet immers gewoon naar Lima reizen. Geheel tegen de verwachting in, heb ik tot nu toe ook nog leuke, spectaculaire en simpelweg mooie dingen gezien. De reis van Santiago naar de Arica, in het extreme noorden van Chili, is echter vooral lang en saai. 3300 kilometer door grotendeels gortdroge landschappen (met hie en daar een oase), waarover ik twee dagen heb gedaan.



Direct bij terugkomst in Santiago, wilde ik een busticket aanschaffen naar La Serena, een badplaats 800 kilometer ten noorden van de hoofdstad. Hier zijn daarnaast wijngaarden, astronomische observatoria en pinguinskolonieën te zien. Het ticket was snel gekocht en wel voor een luxe bus de goedkope waren allemaal vol. De rit was nogal kort, om 6:00 de volgende ochtend was ik al in La Serena. En daar was het nog donker, de zon komt door de zomertijd nogal laat op hier, zo rond 7:00. En klaarblijkelijk vinden de Chilenen dat nog niet laat genoeg, want de stad was gewoon dood- en doodstil. Zelfs om 10:00 waren de restaurant hun terassen nog aan het schoonvegen en de winkels potdicht. Later hoorde ik dat Chilenen inderdaad niet zulke ochtenmensen zijn. Ik inmiddels wel, iets wat ik voor de reis niet bepaald voor mogelijk had gehouden. La Serena was dus stil in de vroege ochtend, maar blijkbaar waren er wel veel mensen, want alle hotels waren volgeboekt. Vanwege de Chilenen die vankantie vieren en meer geld uitgeven dan de backpackers en dus voorrang krijgen. Er was wel een klein hotel met vage achteraf kamertjes, waar ik nog niet wilde slapen als ik geld toekreeg.

Ik maakte snel een keuze: wijngaarden, sterrren en pinguins heb ik al eerder gezien, dus ik had ik La Serena eigenlijk niets te zoeken. De bus naar Arica vertrok zes uur later, waardoor ik de stad zelfs nog even kon bekijken. Het strand was heerlijk op dit vroege uur met een bijzonder blauwe en heledere lucht.



De binnenstad van La Serena is best mooi, met al zijn koloniale gebouwen (gesticht in 1544). Ook waren er een aantal evenementen, waaronder de boekenbeurs en het circus met de wereldberoemde (?) agiulas humanas. Maar ik had het inderdaad wel gezien in een paar uur. Hoogtepunt was het lokale historische museum, waarin de Paaseiland sectie een eenzame moai stond. De locals fotografeerden er lustig op los met kun kinderen, ooms, tantes, honden en katten in alle posities voor het drie meter hoge beeld. Ik had slechts 24 uur eerder nog vele moais `in `het wild´ gezien, dus ik had enigszins medelijden met deze moai die daar eenzaam voor zijn blauwe achtergrond stond...



Het is overigens de grootste moai die buiten Paaseiland te zien is. Volgens wikipedia staat de op één-na hoogste in Londen en die is volgens de foto, en volgens horen zeggen, een stuk scherper en gaver dan alles wat op Paaseiland staat. Het beeld in London is al in 1886 verscheept en dus beter bewaard gebleven. Want helaas zorgen de regen en de wind ervoor dat de kwaliteit van de beelden op het eiland er niet beter op wordt.

Nog eens 24 uur later stond ik in Arica, de woestijnstad in het noordelijkste puntje van Chili. En daar regent het dus vrijwel nooit, loopt het strand door tot aan de Andes en is er een levendige hadel met Peru, Bolvia en verder. Het was de eerste stad buiten Peru waar ik Inka Kola te koop zag en de eerste stad buiten Brazilië waar ik Guaraná zag. In Arica heb ik een nacht doorgebracht, daar was ik na twee nachtbussen wel aan toe.

Wat is er zoal te doen in Arica? De haven bleek verrassend levendig te zijn voor een woestijnstad. Meer pelikanen dan op de Galapagos eilanden, vele vele zeeleeuwen en de nodige andere vogels.



Er is een enorm lang strand, waar de zon altijd schijnt en het water altijd warm is, een unicum voor Chili. De `morro´ is een klifformatie van zo´n honderd met hoog, vanwaar je een mooi uitzicht hebt over de stad, de woestijn en de zee. Op de top is een heel militair arsenaal te zien, om te herdenken hoe de Peruanen hier in de pan werden gehakt in de Pacifische oorlog in de jaren 1880. De kalkoengieren cirkelden rond boven m´n hoofd, terwijl Jesus uitkeek over de stad.



In het centrum van Arica staat een kerk die ontworpen is door de beroemde architect Eiffel (die van die hoop staal in Parijs) en ook het douanegebouw is van zijn hand. Het viel me op dat het hier verrassend goedkoop is. Na mijn bezoek aan Paaseiland lijkt alles natuurlijk goedkoop, maar ook vergeleken met Santiago zijn de prijzen hier bijzonder aangenaam.



Boven alles is Arica natuurlijk de laatste stap voor de tocht naar Peru: de volgende dag zou ik naar Arequipa reizen.