Dag 307 t/m 310, Arequipa: terug in Peru

Omdat ik toch al zoveel op het internet zit vandaag (hostel boeken, bankzaken, email, blog...) en het in Peru bijzonder vroeg donker is, volgt hier nog maar een update.

Voordat ik terug was in Peru, moest er natuurlijk een grens worden overgestoken. Mijn laatste landgrens van de trip en het was een hele aardige...
Al op het taxistation (jaja, dat bestaat) leek ik teruggekeerd te zijn in Peru. Geörganiseerde chaos en antieke technologie was wat de klok sloeg: de taxi´s waren grotendeels oldtimers en de tiepmiep van het uitverkoren taxibedrijf zat te typen op een... typemachine.

Al snel na het vertrek uit Arica, kwam de grens in zicht. Zei ik enige dagen geleden nog dat ze alleen in Chili moeilijk doen bij de grens, hier doet Peru ook vrolijk mee aan die onzin. Alle tassen moesten door de scanner en vervolgens werd ik op het matje geroepen... "Señor, heeft u misschien likeur of andere drank in uw tas zitten?" Hm, die flessen wijn zijn blijkbaar goed zichtbaar in de scanner. Slechts vier stuks, dat bleek geen probleem te zijn. Maar meneer de douanebeambte was wel erg geïnteresseerd in waar ze vandaan kwamen. De Uruguayaanse wijn had hij nog nooit eerder gezien!

Voor de zekerheid heb ik maar even gecontroleerd wat ik naar Europa mee kan nemen. En het blijkt dat ik zelfs nog een fles Peruviaanse wijn aan zou kunnen schaffen, er mag namelijk 4 liter wijn worden ingevoerd.

De rest van de rit naar Tacna verliep zonder noemenswaardige problemen. En dus kon de zeven uur durende busreis naar Arequipa worden aangevangen. Een lokale bus, met de bijbehorende Peruviaanse gebruiken: verkopers naast de bus, verkopers in de bus, ultra korte plaspauzes en een TV die er alleen voor de show hangt. Om 17:30, net voor zonsondergang, arriveerden we in Arequipa.



Arequipa, ook wel de witte stad. Vele gebouwen zijn hier namelijk gemaakt van sillar, een witte vulkanische steensoort. En Arequipa is een prachtige stad, met een ongelooflijk spectaculaire achtergrond in de vorm van de besneeuwde vulkanen El Misti (5822 meter) en Chalchani (6075 meter). Ook al heb ik al genoeg kerken gezien in de het afgelopen jaar, het grote aantal kerken in Arequipa zorgt wel voor een sfeervolle binnenstad. En het hoogtepunt onder de kerken is niet eens een kerk, maar een klooster, en is absoluut een bezoek waard. Het is behalve historisch interessant ook gewoon bijzonder mooi. Ik kan eigenlijk wel zeggen dat het Convento de Santa Cantalina één van de mooiste gebouwen is die ik op mijn reis ben tegengekomen. Het klooster bestaat uit vele gebouwen en zelfs straten en de gebruikte kleuren zijn traditioneel blauw, donkerrood en oranje en dat maakt dat het geheel eruit ziet als wat ik me altijd voorstelde bij een koloniaal Mexicaans stadje.





Eindelijk heb ik ook ceviche gegeten in Peru. En dat is wel even wat anders dan het gerecht dat ze in Ecuador ceviche noemen! In beide landen gaat het om vis gemarineerd in limoen, maar in Peru is de vis rauw, terwijl deze in Ecuador gekookt is. En rauwe vis smaakt in dit geval gewoon beter. Het deed me bovendien aan haring denken, wat ik inmidels wel begin te missen!
Wat ik eerder ook miste, is goede chocola, maar die heb ik eerder in Bariloche al gevonden. Nu blijkt ook in Arequipa chocola te koop te zijn van hoge kwaliteit, weer een pluspunt voor deze stad.

Eén van mijn dagen in Arequipa was een dag waarop er vooral zaken geregeld moesten worden. M´n was doen, DVD´s met foto´s branden en meer van dat soort zaken. Daaronder viel ook mijn overgebleven buitenlandse geld en travelercheques wisselen. De koers is bijzonder slecht op dit moment, maar het is niet anders. De man van het wisselkantoor wilde mijn paspoort zien en bleef nogal lang naar mijn foto kijken. "Op die foto is je haar donker, dat klopt niet". Ja, niet alleen zijn mijn armen door de zin tien tinten donkerder geworden de laatste maanden, mijn haar is inmiddels ook tien tinten blonder geworden... Dat valt echter snel op te lossen met een bezoek aan de huiskapper, oftewel: de tondeuse ;-)

Arequipa is weer eens zo´n stad waar goede bioscopen te vinden zijn. Dit jaar ben ik inmiddels al zes keer geweest, gemiddels eens per week. Bij gebrek aan een grote TV met DVD-speler en surround sound, is de bioscoop gewoon de beste plek om een film te zien. Kost bovendien maar 2 of 3 euro hier. En deze keer werd het Cloverfield, de blair-witch monsterfilm, die ik erg vermakelijk vond, al is hij erg vermoeiend met bibberige camerabeqegingen. De volgende dag zag ik 1408, een Stephen King verfilming met John Cusack en Samuel L. Jackson, ook goed!
Het was mijn eerste keer in een bioscoop in Peru en dus kwam ik voor het eerst in aanraking met een reclame die ze hier waarschijnlijk al jarenlang voor elke film vertonen. Maar voor mij was het nieuw en zeer vermakelijk. Het was namelijk een reclame voor Inka Kola, het meest Peruviaanse drankje dat er bestaat. En het filmpje gaat over één creatieve Peruviaan die een churrasco (= shoarma) burger bedenkt, vervolgens zin er twee bijzonder creatieve Peruvianen die een burgers gaan verkopen, enz, enz. Het gaat echter steeds sneller en sneller en uit eindelijk eindigt het in supersnel Spaans met vijf creatieve Peruvianen die een succesvolle landelijke burgerketen runnen: met creativiteit is alles mogelijk. En in Peru kunnen ze supersnel praten en het verstaanbaar houden, knap werk.



Morgen ben ik naar de Colca Canyon voor twee dagen. Tot een volgende keer!