Dag 313 t/m 315, bus - Nazca - Huacachina: het leven is een pretpark

Na Arequipa resten mij slechts vijf dagen voordat ik in Lima moet zijn en dus moest er snel gedacht, gereisd en gehandeld worden. Eerst was het echter tijd voor een dagje niks doen, na de zeer vroege ochtenden van delaatste dagen. Dat betekende hangmathangen, eten en eindelijk mijn boek uitlezen.

De nachtbus van Arequipa naar Nasca arriveerde al om 5:00 in deze woestijnstad. Nu stel ik me daarbij extreme droogte voor, maar het eerste was ik zag bij het uitstappen was water. Veel en vooral bruin water, overal . En de buschauffeur laat natuurlijk mijn tas midden in dat modderige water vallen... Het blijkt dat de rivier die nacht buiten z´n oevers is getreden en inderdaad alle straten blank staan.

Ik heb wel direct contact met een toerguide, dus mijn vlucht over de Nazca-lijnen is direct mogelijk. Na een lange nachtelijke busreis ben ik niet op mijn helderst en ik deed werkelijk alles wat ik absoluut NIET moet doen in Peru: ik accepteerde het aanbod van de eerste de beste jojo die naast de bus stond, stapte in de eerste de beste taxi, betaalde extra voor een ´upgrade´ van de vlucht, betaalde direct en kreeg geen contract. Daarna verdween de taxichauffeur / tourguide. Ondanks dat alles was er enige tijd later daadwerkelijk een vlucht... En die was zeer de moeite waard, zeker omdat de vlucht van zeven tot half acht was, met daardoor zeer goed licht en makkelijk te fotograferen lijnen. Slechts een half uur later was het licht al veel te fel. En de overstromingen waren natuurlijk ook mooi te zien, en deden denken aan de beelden die we vaak op TV zien uit overstromingsgebieden.

Overigens ben ik natuurlijk opgelicht met de ´upgrade´, shit happens. Nu lees ik net dit op wikitravel, exact wat er gebeurde:

The newest trick is to lure you to the airport with a flight of $30. Airport tax not included. Then you get a seat their for as long as you are willing to stay patient. As soon as all your patience is spent, they tell you that you have a special short flight to see only 4 figures, but they need 1(2,3,...) more passengers for that short flight and as yet there are none. You inquire about the short flight and a map is produced and everyone around you comes and testify that yes it is a short flight for 30 bucks, and no there are no other passengers to be found. You of course, are now supposed to say that you bargained for a normal flight and then they tell you that it is "no problem" if only you pay $20 or even $30 more. A refund? no, they will be very sorry but that will not be possible and if you start loosing your calm here, a policeman may be produced to intimidate you further. The short story is that there are no short flights of $30 and this is all a premeditated game to have you pay much more then you need to see the lines. Be careful whom you believe!

Overigens werd in mijn geval de prijs van de beloofde vlucht van $40 verhoogd naar $55, niet zo´n verschrikkelijke ramp, maar toch.

------------------

Het leven is een pretpark. Althans de 16e februari was dat zeker! Ik ga nu even vervallen in achtbaan-taal, wat de meeste mensen waarschijnijk niks zegt... Maar de kenners weten waar het over gaat ;-)

Mijn vlucht in het vier-persoons vliegtuigje over de Nazca lijnen was in dat geval een mooie, soepele B&M achtbaan met G-krachten die zelfs het hoogste en meest extreme exemplaar ver te boven gaan.

In Huacachine, de wondermooie woestijn-oase waar ik die volgende twee nachten zou doorbrengen, was het entertainment echter van een geheel andere orde. Hier deed ik diezelfde dag nog een dune-buggy ride. En dat is, geheel onverwachts, waarschijnlijk één van de leukste dingen die je kunt doen op deze aarde. In de dune-buggy zaten we in een drie-drie-drie opstelling en reden in een moordend tempo over honderd meter hoge zandduinen. Daarbij zijn zovel de positieve G-krachten als de airtime constant voelbaar en rammel je alle kanten op. Kortom, het lijkt nog het meest op een zeer extreme en zeer hoge houten achtbaan, inclusief enkele helixen in de duinpannen...

Het was daarnaast inclusief sandboarding. Dat is iets wat ik helaas niet eens WIL proberen, na mijn ski-ervaringen van vier jaar geleden. Zowat niemand in de groep kon echter snow- of sandboarden, dus gingen we op ons buik (hoofd eerst) de honderd meter hoge heuvels af. Zo verschillend van het bananenstam racen op Paaseiland was het eigenlijk niet...

Hier in de woestijn, in de laatste dagen van mijn reis, is mijn camera nu echt totaal onbruikbaar aan het worden. Tijdens de dune-buggy rit maakte hij vreemde geluiden, waarna de lens niet meer bewoog en out-of-focus was. Daarna gaf hij zelfs helemaal de geest en ik dacht mijn laatste foto gemaakt te hebben. In het hotel deed een grote schoonmaak echter wonderen en hij ging zowaar weer aan. De vreemde geluiden zijn er nog steeds en de helft van de keren wil de lens niet meer terug in de camera, maar ik hoop nog een paar foto´s te kunnen maken in de laatste dagen. En dan mag Panasonic er in Nederland naar kijken.

En het nieuws van de dag is natuurlijk dat Kosovo zich eindelijk onafhankelijk heeft verklaard en daarmee het 50e land in Europa is.