Dag 289 t/m 292, Puerto Madryn & Trelew: zwart-witte beestjes

Wat een reacties op de voorgaande post... Nu komt het Nederlandse leven ineens wel heel dichtbij. Ik blij m´n blog ook wel updaten in Nederland, mocht ik daar en in de rest van Europa iets interessants ondernemen. Zo zal Le Mans 2008 natuurlijk uitvoerig beschreven worden en ik weet zeker dat daar ook mooie foto´s gemaakt gaan worden ;-)

Wanneer ik in Lima ben, heb ik ongeveer 700 uur in bussen en auto´s gezeten, als ik even een grove schatting maak, wat bijna 10% is. Valt wel mee dus. Maar de laatste week, van Buenos Aires via Valdez en Bariloche naar Mendoza, was het bijna 40%, een beetje teveel van het goede.



Patagonië is het waard om lang rond te reizen en dat weekje is niet meer geweest dan even kijken of het me genoeg bevalt om terug te komen. En ja, het is wonderschoon! Vooral in het gebied rond Bariloche (het lake-district) kun je weken rondzwerven, zeker als je ook het Chileense gedeelte bezoekt. En het échte zuiden heb ik natuurlijk helemaal niet bezocht: Calafate, Perito Moreno, Torres del Paine en Ushuaia staan allemaal op het programma voor een volgende reis, van een maand of twee. Maar ja, het zou inderdaad wel eens langer kunnen duren voordat ervan komt, dan dat ik nu van plan ben, zoals dat zo vaak gaat! Bovendien zijn de laatste twee manden van mijn reis een beetje duurder dan gepland, dus er moet geld verdiend worden. Ik moet op zoek naar werk volgende maand...

Na Buenos Aires vetrok ik voor een 17 uur durende busreis naar Puerto Madryn, waar ik om 6:00 `s ochtend aankwam. Het eerste wat ze me in het hostel vroegen, was of ik een tour naar Valdéz wilde boeken. Daarvoor was ik hier!
Met een charmante tourleidster reden we vervolgens door het meeste monotone maar toch mooie landschap wat je maar kunt bedenken naar verschillende stranden op het schiereiland van Valdéz. Eerst het strand van Puerto Pyramides, dat ik herkende uit de film die ik in Buenos Aires had gezien. Er was vanuit hier een optoinele snorkeltrip, die ik heb overgeslagen (scheen niet zo goed te zijn in deze tijd van het jaar). Ik heb rondgelopen in de heuvels en de lokale natuur kunnen fotograferen. Daarna een strand met zeeleeuwen, die ik natuurlijk in Galapagos al volop van dichtbij had gezien. Hier waren ze met een beetje grotere aantallen en bovendien een stuk groter (andere ondersoort).



Dit is een plek waar geregeld orka´s komen om de kleine zeeleeuwtjes te verschalken, maar je moet veel geluk hebben om dat te zien. Helaas, niet vandaag. Toen een strand met Magellan pinguins, die bijzonder fotogeniek bleken te zijn. En ten slotte een strand met zee-olifanten, werkelijk enorme beesten. En dit waren alleen nog maar jonge exemplaren, de echte groten komen in de lente (september-november)!



Op het land waren veel guanaco´s te zien, waarmee ik nu alle vier de Zuid-Amerikaanse kameleoïden heb gezien: lama, alpaca, vicuña en guanaco. Ook zagen we een enkele rhea, de Zuid-Amerikaanse van de struisvogel, met een grote groep kleine rheatjes. Vreemd detail is, dat alleen vader-rhea de jongen opvoedt en deze bovendien van meerdere collega-rhea´s `steelt´ en daarmee dus een grote groep verzamelt. Een ander dier dat we zagen is onderstaand vreemd creatuur: de harige armadillo. Bizar beest en bijzonder tam.



Na dit avontuur was ik uitgeput en het leek me niet zo´n goed idee om de tour naar Punta Tombo voor de volgende dag te boeken. Dat bleek verstandig te zijn, want ik werd laat wakker de volgende morgen. Ik wilde doorreizen naar Trelew en vanuit daar een Punta Tombo / dolfijn tour boeken. Trelew is maar een uurtje zuidelijker gelegen dan Puerto Madryn, maar een hostel kon ik er niet vinden. Voor 75 peso (18 euro) verbleef ik dus in een hotel, wat voor hier erg prijzig is. Een tour kon ik ook niet vinden, ze gingen allemaal naar Valdéz de volgende morgen. Kortom: het was een zooitje en ik was niet blij.
De tourist information raadde mij aan dat ik maar gewoon naar de haven moest gaan om te kijken om er dolfijnen-tours waren en dan maar moest hopen dat er genoeg mensen waren voor een middag-tour naar de pinguins. Dit leek me een onbetrouwbaar plan, maar ik later besloot ik dat het misschien ook wel een uitdaging was om het op deze manier zelf te regelen. Die zelfde dag bezocht ik nog het werkelijk fantastisch mooie paleotonlogische museum van Trelew. Er was een rondleiding door een uiterst vriendelijke en charmante gids. Ja, vrouwelijke Argentijnse gidsen zijn blijkbaar altijd charmant... En ze spreken bovendien vaak wél een duidelijke vorm van Spaans, wat normaal gesproken niet echt het geval is in Argentinië. Het ging natuurlijk over dino´s, dolfijnen en meer gefossiliseerde dingen:



Die grote slak in de achtergrond op de foto is overigens een replica van de grootste amoniet ooit gevonden. De echte is te zien in Duistsland.

De volgende dag was de dag van de zwart-witte beestjes: dolfijnen en pinguins, want ja het plan werkte wonderwel perfect. Ik nam de bus naar het strand, bleek een half uur te moeten lopen naar de haven, waar de dolfijn-tour net vertrok, waarna ik twee bussen terug moest nemen en precies om kwart vopor twee in Trelew terug was. Daar stond nog één andere persoon te wachten op een Punta Tombo-trip. Het minimum was twee, dus we konden meteen vertrekken! Ik had tussendoor zelfs tijd om mijn busticket naar Bariliche te kopen voor die avond, waarvoor nog één vrije plek was...

Commerson´s dolfijnen, ofwel Pandas del Mar. Eindelijk, na het missen van dolfijnen in zowat alle plekken op de wereld waar ze zouden moeten zijn (Griekenland, Kroatië, Florida, Puerto Vallarta, Galapagos), zag ik hier mijn eerste dolfijnen op zee. En nog een hele zeldzame soort ook, met zijn vreemde zwart-witte patroon. Natuurlijk heb ik eerder wel roze rivier-dolfijnen gezien in Bolvia, nog zo´n zeldzame soort. Vreems dat het makkelijker is om uiterst zeldzame soorten te zien dan dieren die blijbaar overal voor zouden moeten komen...
Van de Commerson´s dolfijn kon ik, door het bijzonder heldere water ook nog foto´s maken, wat van de rivierdolfijnen nooit gelukt is. Het filmpje is beter, maar die upload ik in Nederland wel.



En Punta Tombo, waar met 900.000 exemplaren de grootste kolonie Magellan pinguins ter wereld verblijft. Deze soort is klein (45 cm), nesteld ondergronds, migreert in de winter naar Rio de Janeiro(!) maar is toch 100% pinguin. En als er bijna een miljoen op één plek zijn, is dat echt `muy impressionante´. De nesten zijn te vinden tot op 1 kilometer van de zee en keer op keer lopen de pinguins naar het water om te vissen.





De pinguins lijken zich niet druk te maken om de aanwezigheid van mensen en lopen bijna over je voeten. Het is de eerste plek zinds Galapagos waar ik zo dichtbij vogels kon komen.



Tussen de pinguins leven allerhande andere dieren, zoals hazen, cavia´s, zeemeeuwen en petrels. Petrels schijnen volwassen pinguins de eten en meeuwen eten zo nu en dan een eitje of een jonge pinguins. Niet zo vreemd, want ze zijn best groot vergeleken met een pinguin!



Er waren ook een aantal guanaco´s tussen de pinguins te zien:



Wat ik overigens boven alles de volgende keer wil bezoeken in Patagonië, is Islas Malvinas / de Falklands. Na mijn pinguin-ervaring in Punta Tombo, wil ik graag een paar weekjes tussen de gentoo-, konings- en rockhopper pinguins op deze eilanden zitten. Een beetje zoals mijn manier van de Galapagos bezoeken dus. En er zijn daar bijna gegarandeerd orka´s te zien en daarnaast meer zee-olifanten, verschillende soorten zeeleeuwen en allerhande vliegende vogels.

Bij terugkomst in Trelew was er nog tijd voor een goede Argentijnse steak en daarna vertrok ik naar Barililoche, weer 15 uur in de bus. Daarmee was dit een succesvolle dag, maar ook één van de duurste van de hele reis. Honderd euro per dag uitgeven is in Zuid-Amerika niet héél gewoon.

Ik ga een beetje achtelopen met mijn updates van Bariloche en Mendoza, want ik zal waarschijnlijk niet meer achter een computer zitten voor ik terugkeer van Paaseiland Volgende update rond de 7e februari.

Vragen & Antwoorden

Nee, dit is geen reguliere update over mijn geweldige tijd in het zuiden van Argentinië. Dit is een filosofische kijk op de laatste weken... Oef, lange post zonder richting, lees op eigen risico. Maar ik geef wel een antwoord op vragen als: Is Buenos Aires echt geen leuke stad? Wanneer keer ik terug naar Nederland? Wat ga ik verder doen in Zuid-Amerika? Waar blijven de foto´s van de laatste tien dagen? En: waarom zijn wij op deze aarde?

Vijf dagen lang heb ik HET gezocht in Buenos Aires en het niet gevonden. Ik was op zoek naar iets dat er niet is in Buenos Aires, of in ieder geval niet is op dit moment. Voor rustige en sfeervolle pleinen met mooie gebouwen, koffie en wijn moet je gewoon in Salta zijn. Geen onnodig gezwerf langs drukke wegen daar. Voor spectaculair voetbal en een goed nachtleven moet je in Buenos Aires zijn, maar dan in de lente of de herfst. Zoeken is zinloos.
Dus mijn conclusie is: voortaan vertrek ik als een stad me niet bevalt, al is het de beste plek ter wereld volgens `iedereen´ en ga ik zeker niet meer vijf dagen blijven om de stad een kans te geven. Die kans krijgt de stad later wel. Want Buenos Aires had er bijna voor gezorgd dat ik Argentinië zo snel mogelijk weer wilde verlaten. Er is gelukkig wél veel moois te zien buiten de hoofdstad op dit moment.

Op 19 februari vlieg ik van Lima naar Madrid. Na twee dagen in Europees Spaanstalig gebied te hebben gebivakeerd, vlieg ik door naar Eindhoven. Dus de 22e ben ik weer in het mooie Nederland. Laat het maar geen winter zijn... Dan wordt het tijd om iedereen die verhuisd te bezoeken (en iedereen die niet verhuisd is natuurijk ook).
En waarom vanuit Lima? Omdat de tickets vanuit Santiago de Chili ineens verdubbelden in prijs, toen ik aan het boeken was. Vandaag zie ik echter dat de prijzen weer omlaag zijn gegaan, zelfs goedkoper dan vauit Lima, Joost mag weten waarom.

Maar ja, ik heb mijn ticket vanuit Lima al! En dus ga ik maar genieten van die twaalf dagen tussen Paaseiland en de Peruviaanse hoofdstad. En dat betekent een beetje wijn proeven en sterrenkijken in Chili en dan Arequipa, de Colca Canyon en de Nazca-lijnen in Peru. Het is overigens 51 uur per bus van Santiago naar Lima...
Tussen Buenos Aires en Paaseiland heb ik al Peninsula Valdéz en Punta Tomba bezocht, ben ik nu bezig in Bariloche en zal ik hierna waarschijnlijk naar Villarica in Chili gaan en daarna direct door naar Santiago. Dat wordt wel een beetje haasten, maar het is blijkbaar fantastisch mountainbiken in Villarica. Daar kijk ik enorm naar uit!

Waar blijven de foto´s van de laatste (bijna) twee weken? Geheel toevallig heb ik net één van de grootste batches van mijn trip geüpload: 99 nieuwe foto´s. En daaronder zijn enkele fantastische van pinguins, waarover later meer.

Oh ja, waarom zijn wij op deze aarde? Als bioloog is er natuurlijk maar één antwoord en dat is reproductie. Maar, in tegenstelling tot de blue footed booby, de Magellan pinguin en de malariamug, zijn wij als menselijke soort dit doel een beetje voorbijgeschoten. En met bija 7 miljard mensen, is een mate van reproductie die eerder genoemde soorten er op na houden vooral werken aan onze eigen ondergang, dus zijn we hier óók en vooral om te genieten van wat de aarde ons te bieden heeft. Zoals blue footed boobies. En 900.000 Magellan pinguins op één klein stukje strand, waarover later meer.

Voor 811 euro vlieg je nu met aircomet overigens al retour van Madrid naar Santiago, niet slecht. Of voor 759 naar Bogota, nog beter. Dus: bezoekt u allen Zuid-Amerika! En het is goedkoper om vanuit Madrid naar Eindhoven te vliegen dan de trein van Eindhoven naar Utrecht te nemen, dat is op z´n minst merkwaardig... Net als 900.000 pinguins, waarover later meer.

Het volgende stukje zal inderdaad vooral over pinguins gaan...

Dag 284 t/m 288, Buenos Aires: hohum

Buenos Aires heeft het beste nachtleven ter wereld.

De restaurants in Buenos Aires serveren het beste vlees ter wereld.

Buenos Aires is Europees, modern, schoon en sfeervol.

---

Wanneer je zulke hoge verwachtingen hebt van een stad, kan het eigenlijk alleen maar tegenvallen. En ja, mijn Buenos Aires ervaring viel een beetje tegen.

Het nachtleven is niks bijzonders. Nu is het januari en dus hoogzomer, wanneer de beste clubs gesloten zijn en alle locals op het strand liggen (m.n. in Uruguay en Brazilië), maar ook sommige van die locals vinden dat het `vroeger beter was´. Misschien moet ik eens teruggkomen in de lente/herfst...

De steak is inderdaad gigantisch, maar bevat als extraatjes vooral vet en aders. Dus doe mij maar een steak van Europese grote! De extra dure lomo is klein maar fijn, wat laat zien dat ze het best kunnen.

Er zijn leuke en gezellige buurten (met zowaar soms tango), maar je moet ze wel opzoeken. Het grootste deel van de stad is lawaaiig en heeft gigantisch brede boulevards met betonnen kolossen erlangs. Kan ook interessant zijn, ik had alleen een wat meer authentieke sfeer verwacht.
Er zijn ook rijke en moderne buurten, maar de recessie heeft helaas duidelijk z´n sporen achtergelaten: veel mensen lopen te bedelen of in andermans vuilnis te wroeten, waardoor het ook niet bepaald schoon is op straat.

---

Buenos Aires is dus niet echt mijn favoriete stad tot nu toe. Ik heb me er desondanks wel vermaakt. Het Plaza de Mayo met het roze parlementsgebouw, het Recoletta kerkhof met o.a. het graf van Evita, het lokale natuurreservaat met veel vogels, de zondagsmarkt in San Telmo en vele vele véle wandelkilometers. Vermeldenswaardig zijn ook de winkels: die zijn bijzonder origineel hier, met vele designer stores, eigenaardigheden shops en meer van dat soort spul.

Oh, ik heb weer twee bioscoopbezoekjes afgelegd: I am Legend (best aardig) en Gigantes de Valdez. Die laatste vooral als voorbereiding voor mijn bezoek aan Península Valdez. Ja, ik ga een beetje erg veel naar het zuiden, maar ik wil toch een béétje Patagonië zien!

Caroline was ook in Buenos Aires, bezig aan haar laatste week in Zuid-Amerika. Ik blijf nog even, eerst naar Valdez, zoals gezegd!

Dag 281-282-283, Montevideo & Colonia del Sacramento

In Brazilië...

...drink je melk uit een kokosnoot,
ligt men níet met de billen bloot,
en toch wordt je lekker bruin.



Bloot op het strand is hier taboe, tegen de verwachting in, in het land waar alles kan. Maar strandliggen is zéker één van de favoriete bezigheden van de Braziliaan. In Rio althans.
Curitiba heeft natuurlijk geen strand en heeft een heel andere sfeer. En is blijkbaar één van de veiligste steden van Brazilië, maar toch ook de stad waar ik voor het eerst het gevoel had dat mensen me serieus wilden beroven. Ik liep met al mijn bagage naar het busstation en er werd door iemand in het Portugees geld van me geëist. Ik wilde geen geld geven, had haast en liep gewoon door. Toen zij hij enkele keren "geef me je geld of ik vermoord je" en bleef me volgen. Ondanks dat ik deed alsof ik het niet verstond, kon ik dit beetje Portugees natuurlijk wel verstaan! Doen alsof het je niks kan schelen, helpt hier blijkbaar, maar leuk is anders. Misschien had hij voor een succesvolle beroving een wapen mee moeten nemen ofzo...

Entonces, Uruguay. Voorlopig mijn laatste nieuwe land. Van Montevideo wist ik weinig, maar het is een boeiende stad, met oude gebouwen, hoge kademuren, stranden, pleinen en meer van dat soort dingen. En een stad waar mensen zich zelfs aan de verkeersregels houden, een hele nieuwe ervaring. Bovendien verkopen ze hier wijn in longdrinkglazen voor 70 cent per glas, niet verkeerd!
Ik ben duidelijk niet meer in de tropen meer overigens, want hier op 33 graden zuiderbreedte heerst er meer een klimaat zoals aan de Middellandse zee. En het is leuk dat dat Inclusief zonsondergangen is op een bijna normale tijd van 21:00, na zo lang tussen de keerkringen te hebben rondgereisd.



Na een kort bezoek aan de hoofdstad, besloot ik dat het platteland ook verkend moest worden, dus op een dag ging ik `s ochtends met de bus het binnenland van Uruguay in, liep wat rond bij een waterbron en een bierbrouwerij en proefde van de geproduceerde dranken. Dat was dus water en bier respectievelijk de merken Salus en Patricia.



Na vijf uur bussen en 17 kilometer lopen bij 30 graden, was ik vooral toe aan een douche en een goede nachtrust. Echter, bij terugkomst in het hostel, was mijn bed bezet door iemand anders en mijn rugzak verdwenen. Blijkbaar had iemand besloten dat ik mijn afwezigheid die dag betekende dat ik niet meer in het hostel wilde verblijven en had mijn spullen verwijderd. `Ik kon wel op een matras in de gemeenschappelijke ruimte slapen´... Daar zat ik niet op te wachten, dus ik ging om 12:00 ´s nachts op zoek naar een ander hostel. In het eerste hostel wisten ze me te vertellen dat heel Montevideo vol zat en gaven ze me het geweldig idee om naar het busstation te gaan.

Dat was een gouden tip. Ten eerste is de straat natuurlijk niet zo héél gezellig midden in de nacht, met een groot aantal bedelaars en aanverwanten. Het zou een te dure nacht worden, als ik ze allemáál geld had moeten geven... En bovendien is Montevideo´s busstation een geweldige plek om de nacht door te brengen: er is 24 uur eten, 24 uur koffie, 24 uur internet en er is airconditioning. Dus met een bak koffie bij de hand kon ik emailen en mijn foto´s uploaden en was het binnen de kortste keren al 5:30. Dat was de tijd waarop de eerste bus naar Colonia del Sacramento vertrok, mijn volgende bestemming.

Colinia is Unesco werelderfgoed, met originele Portugese huizen vanaf 1683. Allemaal mooi en aardig, maar een béétje overrated. In dit deel van het continent is het misschien uniek, maar in o.a. Mexico heb ik eerder al zoveel spectaculairdere koloniale steden gezien, dat dit toch wat tegenviel. Het is echter een goede plek om, naast het bezichtigen van stadsmuren en steegjes, gewoon een beetje te fietsen en verder niks te doen.

De volgende dag vertrok ik met de boot naar Buenos Aires, waarover later meer.

Dag 275 t/m 280, Curitiba+bus, Mostardas+bus: waarheen lijdt de weg?

Curitiba was de laatste plek waar ik nog wat dingen heb uitgevoerd die enige zin ofwel enig doel doel hadden, daarna ging het snel bergafwaards met enigszins ordelijk reizen. Maar daarover later meer.



Nu eerst Curitbia. Stad met Utrechtse bussen, maar dan oranje. En verbazingwekkend genoeg rijden ze al sinds 1995, ze kunnen hier in Brazilië best goed overweg met openbaar vervoer! Ook stad met interessante toeristische plekken en een comfortabel klimaat (op 960 meter hoogte is het niet zo snikheet). Maar helaas zijn de fruitsapjes hier grotendeels afkomstig uit de diepvries, voor verse sapen moet je noordleijker zijn. En nog steeds lopen de Braziliaanse dames hier in te strakke kleding, of ze nu heel mager of moddervet zijn. Gelukkig zijn ze hier heel wat appetijtelijker dan in Rio.

Die toeristische plekken dus. Na de botanische tuin uit het vorige verhaal volgde de dag erna een bezoek aan een fantastisch mooi museum: het Oscar Niemeyer Museum. Volgens de Curutibanen het modernste en beste museum van het land en dat zou wel eens kunnen kloppen. Het gebouw is natuulijk ontworpen door Oscar Niemeyer zelf en veel van zijn andere ontwerpen zijn er in de vorm van foto`s en modellen ook te bewonderen. En behalve dat, zijn er vele schilderijen en kunstobjecten tentoongesteld van allerhande kunstenaars. Een tunnel- en trappenstelsel maakt van de binnenkant van het gebouw overigens nogal een doolhof.



Het heeft er in ieder geval voor gezorgd dat ik op een toekomstige Brazilië-trip graag ook nog naar Brasilia wil (met vele Niemeyer gebouwen) en er ernstig sprijt van heb dat ik het museum in Niteroi, 20 minuten van Rio de Janeiro, niet heb bezocht. Dat is namelijk ook een Niemeyer ontwerp.

Die dag ben ik ook maar weer eens naar de bioscoop geweest. Dat moet ook gebeuren in het nieuwe jaar natuurlijk. Beowolf is onverwachts een heel behoorlijke film! Bij een bioscoopbezoek in januari krijg je een coupon waarmee de volgende film de helf van de prijs is. Dus twee dagen later ging ik weer, ditmaal voor `Things we lost in the Fire´. Heel wat zwaardere kost, maar ook niet slecht.
Dan heb ik ook nog de Unilivre bezocht, ofwel de vrije universiteit voor ecologie. Deze is in 1991 geopend door Jacques Cousteau en bestaat uit een stuk subtropisch regenwoud met een meer, rotsen en een enorme houten constructie met daarin seminair-zalen verwerkt. Mooi uitzicht, interessante vogels, muizen en vissen. En wat een omgeving voor een universiteit...

Vanuit Curitiba rijdt een trein door landerijen en het regenwoud naar Paranagua, aan de kust. Doordeweeks gaat hij maar tot Morettes, wat ergens op tweederde van de route ligt. Mooie reis door bloeiende hortensias, bromelias en andere tropische botanische verrassingen. Ook goed eten in Morettes, tudo bom, tudo beng.



Mijn oorspronkelijke plan was echter om onderweg uit te stappen, voor een bezoek aan een staatspark voor wat gewandel. Ik miste helaas het station! En hier ontstaat een patroon...

Want... ook mijn volgende drie pogingen om nationale of staatsparken te bezoeken, liepen in het 100. Ik zal de details achterwege laten, maar het drukke hoogseizoen, plaatselijk en tijdelijk slecht weer, gebrekkige communicatie (dat Portugees ook...) en meer van die zaken, maakten van de volgende vier dagen een grote chaos, waarin ik vooral geld heb uitgegeven voor bussen en niks heb gedaan. Onderweg heb ik het busstation van Caixes do Sul gezien, ben een half uur in Canelas geweest, en heb het busstation van Puerto Alegre twee uur kunnen bezichtigen. Toen arriveerde ik in Mostardas, waar werkelijk niks te beleven is (afgezien van dat niet bezochte nationaal park dus) maar waar ik maar liefst twee nachten heb doorgebracht!
Mostardas is gelegen in Gaucho-land, ofwel het is paarden en koeien wat de klok slaat. Nog nooit eerder zag ik mensen serieus op een paard naar hun werk gaan... Ook paarden midden op de weg, trouwens:



Ik was van plan Mostardas, en daarmee Brazilië, weer te verlaten. Volgende stop: Uruguay! De lange weg naar Montevideo, begon door een niet-functionerende wekker nét iets te laat en liep daardoor ook weer via Porto Alegre. Daar moets ik maar liefst 7 uur wachten op de bus, dus ik heb zowaar deze interessante stad kunnen bezichtigen. Vanaf dit moment liep alles weer een stuk voorspoediger. Gelukkig, want dit verhaal is een lange opeenvolging van oninteressante dingen aan het worden... Zeer mooi cultureel centrum in Porto Alegre trouwens, in de oude gasfabriek.



En nu, nu ben ik in Montevideo, waar ze weer Spaans praten, chevere! Ik heb in een halve dag al meer gecommuniceerd dan in de laatste week bij elkaar... In het volgende stukje meer.

Dag 272 t/m 274, Rio-bus-Curitiba: Samba de Janeiro & Utrechtse bussen

Na mijn lange internetsessie op de zaterdag, ben ik vertrokken naar het busstation om mijn ticket naar Curitiba aan te schaffen. De prijzen voor de bus zijn hier helaas overal schandalig hoog, eigenlijk bijna hetzelfde als het vliegtuig. Dus de volgende keer dat ik in Brazilie ben, zal er veel gevlogen gaan worden, want terugkeren doe ik zeker! Al is het maar voor de Pantanal, die ik nu zeer spijtig genoeg heb overgeslagen. Zo´n bijzondere plek wil ik graag in het ideale seizoen doen. En dat is zeker níet december/januari.
En natuurlijk mis ik Carnaval, wat ik niet zo héél rampzalig vind, dat hebben we in Nederland immers ook. Alleen twee dagen nadat ik mijn Paaseiland ticket had geboekt voor 1 t/m 6 februari, werd bekendgemaakt dat DJ Tiesto op het Carnaval in Salvador is. Dat was dan wel weer leuk geweest...

De laatste avond in Rio was het tijd voor een bezoek aan een samba school. Dit is een openbare repetitie van (in dit geval) de Salguaro school, want neerkomt op een groot samba feest. Natuurlijk kan ik geen samba dansen, maar dat maakt niet uit: samba is net techno, alleen een `beetje´ sneller en met uitsluitend live-muziek (50-mans percussie band). Oh, en er zijn optochten van half-naakte vrouwen. Samba de Janeiro!

Mijn bus vertrok pas op zondagavond, dus de hele dag was er nog tijd om de toerist uit te hangen in Rio. Nu was ik nogal moe na de vorige avond en de korte nacht, dus meer dan een bezoek aan het Maracanã stadion is het niet geworden. Dat is het grootste voetbalstadion ter wereld (al hebben die van Mexico City en Barcelona meer zitplaatsen). Er zijn nu geen wedstrijden, maar het stadion is in zijn geheel te bezichtigen. Dus: het museum, de kleedkamers, het veld, de tribunes en de presidentiele suite. Nu zou ik het ook graag mét toeschouwers en een wedstrijd zien!



Toen was het tijd voor Curitba. Twaalf uur in de nachtbus, waarin ik vooral geslapen heb. In Curitiba wilde het hostel graag geld zien. Dus ik ging op zoek naar een Pin-automaat, wat niet zo heel makkelijk bleek te zijn. De shopping-mall was nog gesloten, de unibank heeft vreemdgevormde automaten die mijn pas niet snappen. en de Banco Real (ABN-AMRO!) accepteert alleen VISA... Toen naar Caixa, die zou moeten werken. En daar stond een draaideur met metaaldetector voor de ingang. Ik had mijn kleine rugzak bij me, en dat ding begon natuurlijk te piepen. Zelfs na het afgeven van geld en sleutels, werd ik er niet ingelaten. De bewaker gaf mij het advies op mijn tas door het brievenbus-formaat deurtje te proppen... Gaat dat toch lekker zelf proberen! Toen op naar HCSB. En zowaar, daar kreeg ik Reais!

Na nóg meer slapen in het hostel, was ik klaar voor Curitiba. En één van de eerste dingen die hier opvallen, zijn de bussen. Natuurlijk wist ik bij de introductie van de dubbel-gelede bussen in Utrecht al dat ze voor het eerst in Curitiba rondreden, maar het is toch apart om er na bijna een jaar weer eentje te zien. En er in zítten, was alsof ik weer naar de Uithof reed...
In vele uren lopen heb ik de botanische tuinen, de mall (nog met uitbundige kerstversiering) en zowat de hele binnenstad bezocht. En het is zeker geen onaardige stad!

Sailland detail: de Ruta dos 24 horas, symbool voor de toekomst waarin alle 24 uren productief zijn, is sinds semtember 2007 gesloten...

Dag 264 t/m 271, Rio de Janeiro: Feliz 2008!

De 100e post is de eerste van 2008. De sfeer mag danwel niet echt winters zijn, de feestdagen zijn toch echt net voorbij. Feliz ano novo, Feliz año nuevo, happy newyear en een gelukkig nieuwjaar!



Dat ik een fan van Mexico ben, is geen nieuws. Vooral omdat het zoveel karakter heeft, met fantastisch eten, vermakelijk voetbal, veel nationalisme en allerlei lokale pruducten, muziek en gebruiken. In de landen tussen Mexico en Chili was dat karakter soms echt afwezig. Fantastisch om te reizen, maar het is wel weer eens leuk om mensen zien die trots op hun land zijn. Ook al kunnen ze niet echt fantastisch voetballen in Bolivia en Peru, hoeven ze nog niet in een Argentinie shirt rond te lopen! Stel je voor dat wij Italie of Frankrijk supporters worden, na de groepfase van het EK...
Maar Brazilie is, zoals ik vantevoren al verwacht had, 1 van die landen in Latijns-Amerika die wél een compleet eigen identiteit heeft.

Brazilie, dat vreemde land: Portugees sprekend tussen al die Spaanstalige landen. Buitengewoon verslaafd aan futebol, voetvolley of gewoon een bal hooghouden. Waar de favoriete bezigheid van eenieder rondhangen op het strand lijkt te zijn. Waar de sloppenwijken/favellas direct naast de meest luxe hotels zijn gelegen. Waar alcohol niks kost en je bovendien bij ieder tankstation alcohol kunt tanken.



Brazilie blijkt bovendien het land van fruit en fruitsap te zijn. Overal op straat en in juice-bars worden de meest vreemde vruchtensappen aangeboden. Van sommige had ik nog nooit gehoord en andere had ik in ieder geval nog nooit geproefd. Onderstaanden zijn enkele veel voorkomenden:

Açai: een bes van een palm. Het sap is dik en donkerpaars.

Guaraná: een bes met veel cafeine (3x koffie). Zit in drankjes die naar Red-bull smaken. En dat is dus in eenderde van alle frisdranken die hier verkocht worden. `Gewone Redd-bull is overigens het duurste drankje wat je hier kunt krijgen: 2,40 euro per blikje, in de supermarkt.

Acerola: alweer een bes. Deze bevat een super-hoge concentratie vitamine C (18x kiwi en 30x sinaasappel). En smaakt ook nog eens zeer goed in sapjes!

Cajú: de cashew-appel. Ja, die blijkt ook eetbaar te zijn.

Zuurzak: enorm grote vrucht met veel sap dat nogal een aparte (zure) smaak heeft.

De `gewonere´ soorten hebben ze hier natuurlijk ook volop: mango, guave, passievrucht, ananas, aardbei...

In de acht dagen dat ik mijn blog niet bijgehouden heb, zijn er natuurlijk wel wat dingen gebeurd. Nee, ik spreek nog steeds geen Portugees. Het blijft, voor mij, een bijzonder ingewikkelde taal met voor een Nederlander een beetje een lachwekkende klank. Zijn er in het Spaans bijvoorbeeld de woorden Presidente, grande en veinte (20), spreek je de Portugese versies uit als `Presidentje´, `Grandje´ en `ventje´, het is alsof alle woorden verkleind worden. No betekent geen nee hier, maar een, verwarrend. EN nee, de meeste Brazilianen spreken helemaal geen woord Engels of Spaans, ook al wordt je dat vaak verteld...

Toch zit ik hier al bijna twee weken! Vooral omdat de lucht altijd blauw is de laatste dagen, het strand altijd dichtbij en ik gewoon bijzonder lui ben in het begin van het nieuwe jaar.
De laatste dagen van oude jaar ben ik wel vrij actief geweest, met enkele fietstochten door de stad. Nu heb ik geen serieuze bergen beklommen, maar omdat het hier 35 graden is, is fietsen best inspannend. En het navigeren over de boulevards van Copacabana en Ipanema is avontuurlijker dan een fietstocht over de Oudegracht in Utrecht. Het is al met al wel de meest interessante manier om veel van de stad en de stranden te zien. Er gaat niks boven de vrijheid die je hebt als fietser!



Na nog een aantal zware dagen, met lange sessies op het strand (vermoeiend hoor ;-), was het dan zover: 2007 was bijna afgelopen en dat moest gevierd worden. Natuurlijk doet men dat hier óók op het strand, dus werd dit, na mijn eerste kerst op het strand, ook mijn eerste oudjaarsavond op het strand. Het vuurwerk was impressionante, het snackvoer ook en er waren vele interessante mensen om het nieuwe jaar mee in te luiden. Het festival/party-gehalte was een stuk lager dan ik had verwacht, omdat de podia met artiesten slecht her en der verspreid stonden. Meer een nacht relaxen op het strand dus. Later hoorde ik dat in Buenos Aires o.a. Armin van Buuren en Paul van Dyke aanwezig waren, dus daar is het allemaal nét even anders dan in Rio. Maar in Rio hebben ze een strand!

En toen was het 2008. Nu hebben we in Nederland natuurlijk die vreemde traditie van de nieuwjaarsduik: tienduizend mensen rennen dat ijskoude water in en krijgen bij terugkomst een kop erwtensoep of een rookworst van meneer Unox. Ik heb daar nog nooit aan meegedaan, maar eens moet de eerste keer zijn. En waar beter dan in Rio de Janeiro? Dus om 13:00 rende ik de oceaan in, maar voelde vreemd genoeg niet eens de noodzaak om terug het strand op te rennen. Rookworst of erwtensoep heb ik niet kunnen vinden, dus het werd een hotdog. Daarmee was dit ook mijn eerste nieuwjaarsdag op het strand.

De rest van dit nieuwe jaar is nog niet bijzonder gebeurtenisvol geweest. Ik ben naar de lokale dierentuin geweest, waar sommige dieren alle ruimte hebben (herten, rheas, capibara´s) en anderen in nogal erbarmelijke omstadigheden leven. De grote zeevogels zoals fregatvogels hebben in een kleine kooi in een dierentuin eigenlijk niks te zoeken en pinguins bij 35 graden zien er niet bijzonder fit uit... De RioZoo werkt echter aan nieuwe onderkomens en is een belangrijke instantie voor de fok van zeldzame Braziliaanse soorten. En waar had ik eerder de kans een baby-tamandua te zien? Geweldig dier!

Verder heb ik meer stranden bezocht, verder naar het zuiden. Hier is het rustiger dan in Copacabana en zit je bovendien bijna bovenop geweldige rotsen. Deze rotsen zijn wel volledig volgebouwd met de grootste favella van Brazilie... Apart uitzicht!



De Jardin Botanico, ofwel de hortus, is een oase in een druk stadsdeel van Rio. Behalve veel bomen en planten, zie je hier zomaar toekans, ijsvogels en apen. Het is bijna het regenwoud. In de avond was er weer zo´n mooie zonsondergang waar ze in Rio zo goed in zijn en ik heb eindelijk mijn eerste Samba-evenement meegemaakt.



En dan vandaag, een dag waarop ik om 13:30 nog niet weet wat ik ga doen. Het is hier in het internetcafé zo lekker koel met de airconditioning. Echter, internet kost hier 2 euro per uur en is daarmee maar liefst 10 keer zo duur als in de meeste andere landen in Zuid-Amerika. Gestoord, maar waar. Ik heb er dus al veel te veel aan uitgegeven tijdens mijn verblijf hier... Voor de rest is Brazilie overigens `maar´ 3 keer zo duur als Ecuador, Peru en Bolivia en bijna het dubble van Argentinie. En ook Mexico is een stuk goedkoper: de metro van DF is 15 cent, die van Rio is een euro per rit!
Voor een sapje betaal je in Rio één of twee euro, voor het hostel 12. Ja, Brazilie is nu een duur land voor de backpacker, Maar (nog steeds) goedkoper dan Nederland natuurlijk.

Mijn planen voor de toekomst zijn duidelijker: ik heb voor 1 februari een vliegticket geboekt. En wel naar... Paaseiland! Na Galapagos, heb ik ook maar besloten hier nú naar toe te gaan, omdat ik toch in de buurt ben. Het is overigens nog steeds 5 uur vliegen vanaf Santiago, waar ik dus op 1 februari moet zijn. En omdat Santiago niet bepaald naast de deur ligt en ik onderweg nog wat wil zien (ten minste Curitiba, Montevideo, Buenos Aires en Mendoza) heb ik nog heel wat busuren voor de boeg in de komende 26 dagen!