Joffrey was even weg

Zoektocht toekomstige woonplaats - optie 1: Madrid

2009-10-29T23:12:00.004+01:00

Een blog updaten, wat is dat ook alweer... (oh, het vraagteken doet het niet!)

Alleen als ik iets zinnigs te melden heb, zou ik mijn blog voorzien van een nieuwe post. Klaarblijkelijk gebeurt er niet zoveel bijzonders. Dat is gedeeltelijk waar, ik begin lichtelijk genoeg te krigen van ons oh zo mooie Nederland, waarover later meer, maar ik ben ook gewoon lui. De verhalen over mijn reis door Noord-Spanje, naar Parijs, de 24 uur van Le Mans, Sziget en naar het land van de mooie vrouwen (Slowakije) volgen dus binnenkort, ooit of misschien wel/niet.

Echter, ik post dit in verband met de start van mijn zoektocht naar een toekomstige woonplaats in het buitenland. Ergens in de toekomst wil ik Nederland voor een tijdje verlaten. Of het vanwege de kleinburgelijkheid is, het weer, het toekomstige belastingklimaat, de snelheid waarmee mijn stad letterlijk in een puinhoop aan het veranderen is, zeurende mensen, of gewoon omdat ik toe ben aan iets anders, ik weet het niet. (ja, ik zeur zelf ook!)

Dus zit ik nu in Madrid.

Voor tien dagen maar, het is een verkenning. Ik heb geprobeerd er niet als 100 procent toerist heen te gaan, maar een beetje op te gaan in het stadse leven. Dus in ieder geval niet in een hostel gaan zitten, contact met Engelstaligen vermijden en vooral veel rondlopen in de niet-toeristische wijken.

En dat werkt dus totaal niet in een stad als Madrid! Een ideaal recept om je alleen op de wereld in de grote stad te voelen, de eerste dagen, is het wel. Maar tegen de tijd dat op deze manier enigszins contacten zijn gelegd, zijn de 10 dagen alweer voorbij. Doe ik dus anders, de volgende keer (langer gaan, of wel in de hostels en expat-kroegen beginnen).

En natuurlijk heb ik wel de toerist uitgehangen, nu ik er toch ben ,)

- Heen en weer naar Barcelona geweest, waar ik een concert van La Oreja de Van Gogh heb gezien in het fantastische Palau de la Música Catalana. De grootste band van Spanje, en die ga ik zeker nog vaker zien!

- Ook in Barcelona: Cosmo Caixa, een zeer ecologisch en wetenschappelijk verantwoord museum. Gloednieuw en echt een must-see in Barcelona.

- Prado museum, Parque Retiro, en vele andere dingen in Madrid. Madrid heeft overigens niet veel overduidelijke toeristische trekpleisters. Het is vooral een kwestie van de stad als geheel. De stad voelt wel erg groot, ís erg groot, en is bovendien erg divers: iedere wijk zijn eigen sfeer. En heel bizar: op drie metro-haltes van het centrum zit je in het buitengebied: Casa de Campo.
Ze noemen Caso de Campo een park, wat het in 1537 ook was, aangelegd door de Habsburgers. Nu is een deel nog steeds park (met roeivijver, pretpark, aquarium, sportvelden) maar het overgrote deel is natuurlijker dan wat we in Nederland natuur noemen. Het gebied doet een beetje denken aan de Utrechtse Heuvelrug en is vast zeer geschikt voor mountainbiken.

- En vandaag: Toledo (stad op een heuvel, waar geen vlakke weg te vinden is) en Consuegra (de windmolens van Don Quijote, nooit gedacht dat dat zo gaaf zou zijn om in het echt te zien!).

Oh, en in Madrid heb ik de koningin van Spanje gezien, die lintjes uitdeelde. En ook nog de directeur-generaal van Real Madrid. Die laatste zou ik niet zelf herkend hebben trouwens, maar de groep mensen die zich voor het hotel verzamelde, was enthousiast genoeg om te vermoeden dat het hier om een BS´rd (bekende spanjaard) ging. Het zou dan Jorge Valdano Castellano moeten zijn, volgens wikipedia. En er gaan geruchten dat hij de huidige trainer gaat opvolgen, vanwege de beroerde resultaten. OK.

13-15 april: Europa-park

2009-04-27T19:49:00.004+02:00

Blue Fire - Europapark
Originally uploaded by jof-man

Na meer dan een jaar weer een update. En níet met beschouwingen en reflecties over hoe leuk het was in Zuid-Amerika en wat ik allemaal mis. Of waar ik me in het dagelijks leven mee bezig hou hier in Nederland.
Dat is volgens mij niet interessant genoeg om te vermelden op een blog.

Dit blog wordt alleen nog gebruikt voor verhalen over reizen, in dit geval binnen Europa. Want 2009 wordt een volledig Europees reis-jaar, ik heb geen verre reizen gepland. En wat is er dan een betere bestemming om mee te beginnen dan het Europa-park?

Daar was ik in de week na Pasen samen met Chris, Joost en Maarten om de diverse achtbanen daar te bedwingen. Het weer leek overigens meer op een warme zomerweek in juli, maar daar ga ik natuurlijk niet over klagen ;)

Ik heb woonruimte!

2008-04-12T16:47:00.007+02:00

De eerste missie is volbracht. Veel eerder dan ik verwacht had, was ik zowaar aan de beurt voor een huurhuis en belangrijker nog: dat huisje blijkt ook nog best aardig te zijn!

Dus, het wordt tijd om te verhuizen, iets wat ik al een tijdje niet gedaan heb. Even wat anders dan in 2004/2005, toen ik in 15 maanden op zes verschillende kamers woonde en een keer of acht verhuisd ben.

Met vier jaar wachttijd wordt het in Utrecht normaal gesproken Kanaleneiland, Overvecht, of... Lunetten.

Heel interessant wat betreft het logistieke aspect van verhuizen is dat ik op de begane grond woon, parkeerruimte bij de voor- en achterdeur heb en er geen enkele trap aanwezig is. ;-) Wel twee vierkante meter tuin voor botanische experimenten.

Het accepteren van dit huis heeft me nu al 50 euro bespaard. Afgelopen vrijdag liep ik in Zwolle en werd ik aangehouden door de politie. Blijkbaar zag ik er verdacht uit, of leek ik tenminste op een voortvluchtige crimineel. Natuurlijk had ik (vandaag) niks uitgespookt wat niet door de beugel kan. Normaal gesproken heb ik echter nooit mijn ID bij me, maar omdat ik deze week een woonvergunning moest ophalen, zat mijn paspoort heel toevallig nog in mijn tas. Dat scheelde weer een boete!

Nu nog een baan. Brussel gaat het in ieder geval niet worden, helaas. In dat geval had ik overigens mijn huisje meteen kunnen onderverhuren... Volgende week een gesprek in Amsterdam, vandaag nog wat brieven de deur uit.

Y entonces... Hasta la proxima semana!

Werken in het buitenland (45 dagen terug)

2008-04-06T18:46:00.004+02:00

Het updaten van mijn blog vind de laatste tijd hooguit eens per twee weken plaats. Al het vermeldingswaardige gebeurt dan ook met veel grotere tussenpozen dan op reis! Toch is er weer wat te bloggen vandaag.

Afgelopen donderdag was de Popquiz in Tivoli, waar ik met mijn team op twee-na-laatste ben geworden... Ook was ik deze week bij de opname van That's Life in Hilversum, waar Room Eleven optrad. Mooi! Met dank aan Maarten voor de foto.

Én ik kwam een weeek eerder in Kafé België tot mijn verbazing een Franse toerist tegen die dezelfde voornaam heeft als ik, toch geen alledaagse gebeurtenis als je naam Joffrey is. Ik heb er ook weer een mogelijk vakantieadres aan over gehouden in Zuid-Europa.

Het echte werk is echter nog steeds solliciteren en een huis zoeken.

Ik heb in theorie een apartement! Tot mijn verbazing was ik bij mijn eerste keer reageren op het aanbod van Woningnet meteen eerste. Het gaat om een 1-kamer appartementje van 24 vierkante meter in Lunetten. Ik heb het al bezichtigd en het is in real-life minder klein dan het op papier klinkt, maar toch: het is klein. Ik heb nog 12 uur om er over na te denken. Ik kijk uit naar het moment dat ik iets kan kopen, die wachtlijsten voor huurhuizen slaan werkelijk nergens op.

In zwolle zag ik de advertentie van die verzekeringsmaatschappij: '25% kans dat u dichter bij uw werk wilt wonen'. Jazeker! Maar ik werk wel elke dag met GIS en databases, in plaats van dat ik gewoon weer telefooncontractjes opzeg bij KPN... Kortom: ik maak me eindelijk weer nuttig in Nederland en ben niet alleen maar buitenlandse economieën aan het spekken!

Ik heb op banen in Utrecht, Den Haag gesolliciteerd, denk nog na over Breda (wat ook verhuizen zou betekenen) en heb Zwolle opgegeven voor vast werk. En gisteren heb ik gesolliciteerd op een baan in Brussel, waarvoor ik GRAAG zou willen verhuizen. Niet dat ik niet in Nederland wil wonen hoor... Het is gewoon een baan die me erg leuk lijkt. Over een paar dagen vertellen ze al meer, dat soort sollicitatieprocedures mag ik wel!

Zoektocht naar werk (32 dagen terug)

2008-03-25T13:16:00.004+01:00

Men begon in 2006 en is nog steeds bezig. In Arnhem wordt er nog stééds gewerkt aan een nieuw treinstation, waardoor het nog stééds erg gebruikersonvriendelijk is. Het oude station is inmiddels grotendeels gesloopt, er is een tijdelijk station gebouwd in 2006 en er is nog níet begonnen met de bouw van het nieuwe station, vawege problemen met het vinden van een nieuwe aannemer. Interessant detail is overigens wel dat er nu een ingang is waardoor je niet meer 200 meter hoeft om te lopen langs de plaatselijke detailhandelaren.

Gelukkig heb ik daar voorlopig niet mee te maken. Want vanaf 2 april werk ik wel voor Syncera IT-solutions in Arnhem, maar mijn eerste opdracht is bij de Provincie Overijssel, dus ik reis voorlopig dagelijks naar Zwolle op en neer.

Nee, dat is ook niet echt naast de deur. Maar, twee uur per dag in de trein valt wel mee, na mijn 700 uur bussen in Zuid-Amerika. Het is bovendien maar voor een paar maanden, want ik ben nog steeds op zoek naar vast werk.

Na een Paasweekend dat in het teken stond van eten, sneeuw en een fotoshoot (foto's niet geschikt voor publicatie), ben ik weer aan het solliciteren geslagen. Het aanbod aan interessante banen is groot, dus ik heb er alle vertrouwen in iets passends te vinden binnenkort. En als ik overal wordt uitgenodigd waarheen ik een brief heb gestuurd of waar ik ben voorgesteld door detacheringsbureaus, krijg ik het nog druk met gesprekken de komende tijd. En dat is natuurlijk de bedoeling!

Sollicitatiegesprekken zijn helemaal niet vervelend en principieel heel simpel. Het is in de meeste gevallen simpelweg een kennismakingsgesprek, waarbij het wél of niet klikt tussen werkgever en werknemer. In het tweede geval wil ik er niet eens werken en in het eerste geval probeer ik een interessant gesprek op gang te houden. Er is immers genoeg te vertellen. Pas in latere ronden (als het over geld gaat) wordt dat anders.

Zoektocht naar werk en woonruimte (23 dagen terug)

2008-03-16T12:17:00.008+01:00

Alweer ruim drie weken terug in Nederland, time flies when you're having fun! Dat mag gerust sarcasme worden genoemd, want het is best gezellig in Nederland, maar de kneiterharde fun-factor is toch echt een stuk lager dan tijdens mijn maanden overzee.

Een bezoekje aan Amsterdam was mijn eerste toeristische activiteit die ik in Nederland heb ondernomen. In het buitenland heb ik al lang geleden geleerd dat er voor de meesten niets anders bestaat in Nederland dan Amsterdam en dat blijkt: Engels is de meest gehoorde taal en velen vragen zich verontrust af waar de tram naartoe gaat waar ze zich in bevinden. Het doet op dit vlak niet veel onder voor Cuzco, La Paz of Oaxaca, waar het grootste deel van de mensen ook te gast is en de alles wat ze weten van de stad in de Lonely Planet hebben gelezen...

Lopen is ook hier mijn voornaamste vorm van transport gebleven, ik weet immers al tijden niet beter en het is nog plezierig ook. Pas één keer maakte ik weer gebruik van een fiets. Met een paar biertjes op en een passagier op de bagagedrager, kwam ik zelfs zonder brokken thuis: dit bewijst maar weer eens dat je fietsen nooit verleert...

Nick, één van de Amerikanen waar ik een tijdje mee heb gereisd in Mexico, is op dit moment in Europa en ik heb hem dan ook ontmoet in Utrecht. Apart om iemand die ik eerst alleen uit zonnige oorden kende, nu ook híer te zien. En bovendien zag ik Maaike ook weer eens, wat ook alweer bijna een jaar geleden was en óók in Mexico!

En verder? Ik heb inmiddels vernomen dat velen mijn blog hebben gevolgd tijdens mijn afwezigheid. En ook heb ik vernomen dat ik wel wat interessant te melden moet hebben, wil het nog steeds gelezen worden. Wees niet bang, ik ga niet ieder biertje dat ik gedronken heb hier omschrijven (er gaat niets boven Belgisch), iedere film die ik gezien heb melden (maar Sweeney Todd was leuk) of elke F1-race analyseren (pff, wat een openingsrace!).

Mijn volgende projecten zijn immers duidelijk:

- zoek werk
- zoek huis

Hierbij daarom: mijn zoektocht naar werk en woonruimte, welke officieel van start ging op donderdagavond 13 maart. Toen, in een kroeg ergens in Utrecht, nam ik mij voor per direct werk te maken van mijn zoektocht. Eigenlijk heb ik zelfs gezegd dat ik een week later een baan zou hebben.

Eerder had ik me al ingeschreven bij twee milieu-gerelateerde detacheringsbureaus en Randstad gemeld dat ik terug ben. Dientengevolge word ik natuurlijk regelmatig gebeld over vaak weinig interessante vacatures. Zoals bij bedrijven waar ik eerder al nee tegen heb gezegd. Of bij bedrijven die zich maar met bijzonder weinig biologische zaken bezig houden. Of bij bedrijven die gewoon te weinig betalen.

Maar goed, op vrijdagmiddag had ik een sollicitatiegesprek gepland. Nog wel bij het bedrijf waar ik in 2006 een klus had gedaan die vroegtijdig eindigde. Het was de 17 euro voor de trein wel waard: er zat een leuk meisje achter de ontvangstbalie, het was prachtig weer en Arnhem is opnieuw een mooie stad gebleken. Helaas was ik mijn foto-camera vergeten.
Oh, het gesprek verliep ook positief. Het bedrijf is inmiddels enigszins veranderd/overgenomen/opgesplitst, waardoor het interessanter is geworden en bovendien razendsnel groeit. Er zijn in ieder geval tijdelijke klussen genoeg. Mooi. Minpuntje: er kwam weer eens naar voren dat ik voor een jaarcontract toch mijn rijbewijs eens moet halen. "Je bent fan van Formule 1, gaat naar Le Mans, maar je hebt je rijbewijs niet?"
Ja, bijna vergeten, dat is ook een project voor 2008:

- haal rijbewijs

Dag 320 + eerste 3 dagen thuis, Madrid-Eindhoven-Utrecht

2008-02-25T17:34:00.008+01:00

Aan alles komt een eind, zelfs aan een reis die in in het begin oneindig lang leek te duren. Al weer 319 dagen geleden zwaaide ik op Schiphol mijn familie uit en deze vrijdag stonden ze me op Eindhoven Airport weer op te wachten.

Door Madrid was de gewenning aan Europa een geleidelijke, en een grote schok waren het kale, winterse Nederlandse landschap en de ongebruikelijke Middeleeuwse architectuur niet meer. Het Nederlandse eten was dat wel! Krentenbollen, paaseitjes, oude kaas, een broodje kroket, Hollandse appeltaart, Senseo koffie, kraanwater, AH huiswijn... Van verrrassend lekker tot verschrikkelijk, maar toch compleet anders dan de afgelopen tijd.

Mijn eerste nachtrust bestond uit maar liefst 17 uur slapen, waarnaar ik klaar was voor de nachtelijke activiteiten van het weekend: Trance Energy op zaterdag en de oscaruitreiking op zondag. Nu is maandag en begint het serieuze leven: de zoektocht naar werkt en woonruimte, belastingaangifte, verzekeringen en meer van die dingen.

Ooit zal natuurlijk een vervolg op deze reis plaatsvinden. Tot die tijd vermaak ik me in Europa, met de eerstvolgende geplande trip in juni, naar Frankrijk en Zwitserland, voor Le Mans en het EK voetbal.

En dat voetbal is een mooi bruggetje naar het foto-overzicht. Ofwel, bij gebrek aan nieuw materiaal, wordt het tijd voor herhalingen... Tijdens mijn reis heb ik 1500 foto's upgeload. Die zijn tot nu toe 6911 keer bekeken en de populairste foto's zijn soms enigszins verrassend. De penalty van de Chivas de Guadalajara is met grote voorsprong de meest bekeken foto (115 keer):

Op nummer twee, met 61 views, is deze van Guatemala City:

En Shakira staat op drie, met 60 views:

De Paaseiland foto's, die pas twee weken online staan, worden op dit moment het meeste bekeken, met deze gebodypainte hardlopers bovenaan (op de zevende plaats op 25 februari, maar een dag later al op de tweede plaats met 62 views):

Geheel tegen de verwachting in, staat deze booby pas op plaats negen, met 50 views:

Dag 318-319, Madrid: cultuurshock in Europa

2008-02-21T22:06:00.002+01:00

Met de metro is het eenvoudig om van het vliegveld naar de binnenstad van Madrid te reizen. Eenvoudig, maar absoluut niet snel, want er was onderhoud aan het spoor ofzo. En toen ik twee-en-een-half uur na het vliegtuig was geland, eindelijk boven de grond kwam, was het donker. Ik hoop dat het in Nederland al vroeger dan 8 uur licht is, Madrid licht immers een heel stuk westelijker dan Utrecht.

Ongelooflijk, wat is het vreemd om weer terug te zijn in Europa!

Het eerste dat ik doe als ik een toilet bezoek, is kijken waar de prullenbak staat voor het gebruikte WC-papier. Alleen, hier kun je het papier natuurlijk doorspoelen...

Mensen die op straat vreemde geluiden maken, roepen, fluiten, en dergelijke, doen dat naar hun hond en niet naar de `gringo´...

De eerste keer dat ik een weg overstak, ging dat op de gebruikelijk manier: kies het moment dat er geen auto langsraast en haast je naar de overkant. Ik was echter de enige, want hier wacht men gewoon op het stoplicht...

De supermarkt is geweldig, wat een keuze! Zelfs de grootste en meest luxe supermarkten in Mexico of Brazilië hebben niet de diversiteit die ik hier tegenkom. Ik vrees dat Spanje wat dat betreft meer keuze heeft dan Nederland, aangezien de verse visafdeling hier enorm is en er volop ingemaakte guayaba´s, boomtomaten in blik (deden me aan Ecuador denken) en Lindt chocola te koop is. De zuivelafdeling stelt in Madrid echter niet veel voor.

En bovenal: de bomen zijn kaal, de lucht is grijs, het is winter. Ik had me voorbereid op kou, maar een totaal andere sfeer, zoals die in de tropen gewoon niet bestaat is nogal onverwachts.

Ik heb genoten van de eerste dag, waarin ik vooral heb rondgelopen en ongebruikelijke foto´s heb gemaakt. Het zijn nu heel andere dingen die opvallen namelijk. Afgezien van de kale bomen en de vele terrassen, zijn dat ook de vele toeristen die foto´s maken in de meest bizarre poses:

En ik heb er nog véél meer ;-)

De tweede dag was ik helaas ziek. Waarom de wraak van Montezuma zich nu juist bij terugkomst openbaart, weet ik niet. Heb ik op de laatste dag nog wat verkeerds gegeten, was het vliegtuigeten besmet of is het een combinatie van klimaat en jetlag? Of is het omdat ik, ironisch genoeg, de dag ervoor het standbeeld van Montezuma in het koninklijk paleis heb gefotografeerd:

In ieder geval, het is zwaar klote.
Nog een tip voor mensen die met Ryanair van Madrid naar Eindhoven willen vliegen: de taxi naar het vliegveld is duurder dan het ticket en de metro rijd niet zo vroeg. En hier ben ik niet meer in het werelddeel van de taxi´s van een paar euro. Nog zo´n opvallend verschil.

Dag 316 - 317, Paracas - Lima en het viegtuig naar Europa...

2008-02-20T07:44:00.003+01:00

In de laatste dagen heb ik werkelijk (te) veel activiteiten gepropt. Natuurlijk is het net een deadline: dit is de laatste mogelijkheid om nog wat te doen in Zuid-Amerika. Daarna is het over en uit en kan ik weer een lange tijd in Europa bivakkeren, hele dagen werken, en geregeld koukleumen en natregenen. Oh, en me fantastisch thuis voelen en vermaken tussen alle familie, vrienden en overige landgenoten!

Na de ervaringen in Arequipa, Nazca en Huacachina was er welgeteld nog één dag voordat het vliegtuig naar Madrid vertrok. Op de ochtend van die dag lag ik nog in bed in mijn hostel in Huacachina, twaalf uur later in mijn bed in Lima. En tussendoor heb ik het schiereiland Paracas en de Ballestas eilanden bezocht. De belangrijkste bezienwaardigheid daar is... een werkelijk ongelooflijk grote hoeveelheid vogels. Islas Ballestes schijnt één van de belanrijkste plekken ter wereld te zijn voor broedende zeevogels. En er zijn dan ook miljoenen exemplaren van de Nazca booby, de Humboldt-pinguin, drie soorten aalscholvers, vele soorten meeuwen en enkele andere vogelsoorten te bewonderen. Daarnaast zijn de eilanden zelf door de zee in interessante vormen gevormd en is er een bizar ogende guano-industrie aanwezig. (Guano is vogelstront die lange tijd als natuuriljke mest gebruikt werd)

De hele tour was in Huacachina geboekt en zou volledig incusief alle vervoer zijn, tot en met de taxi naar de busterminal met bussen naar Lima. Echter, de taxi bleek niet verder te rijden dan het centrum van Pisco, aangezien daar oorspronkelijk een busterminal gelocaliseerd was. Na de aardbeving van augustus 2007, was deze helaas `buiten gebruik´. Op precies te zijn lag hij volledig in puin, net als het grootste deel van de rest van de binnenstad. Een zeer bizar en onwerkelijk gezicht en iets waarvan ik bewust geen foto´s heb genomen.

Een collectivo bracht ons naar de terminal naast de snelweg en vanaf vertrokken zeer regelmatig bussen naar Lima. De bussen van de aangeraden goedkope maatschappij Soyuz waren allemaal propvol, dus zat er niks anders op dan met Flores te reizen. Nu is Flores de maatschappij met de meeste ernstige ongelukken en zelfs de Peruvianen raden je ten strengste af met deze maatschappij te reizen. Maar ook deze bussen zitten gewooon vol en ik heb het overleeft... Het grootste nadeel was dat de bus voor iedere scheet, ieder varken en voor iedere pasagier langs de weg stop. En dan raken die oude Peruviaanse mannetjes in de bus geïrriteerd. En wat doen die mannetjes dan? Dan gaan ze schreeuwen en op de vloer van de bus stampen, het zijn net kleuters... VAMOS!

Lima, een stad waar ik nu geen tijd en energie in kan steken en ik verbleef dan ook lekker dicht bij het vliegtuig in een lekker goedkoop hotel. Een goedkoop hotel in die locatie betekende wel een hotel met sfeermuziek, condoomverkoop bij de ingang en zeer vreemde huisregels (over bloed op de lakens enzo...)! Ja zo´n hotel dus.

Het vertrek uit Lima was chaotisch, en ik kan het samenvatten in een paar woorden: ik haat het vliegveld. Dertig dollar vliegveldbelasting is gewoon absurd als mijn ticket al inclusief 140 euro belastingen is!

De vlucht zelf was over voordat ik het wist, blijkbaar stelt 12 uur in een vliegtuig niet zoveel meer voor na al mijn lange busritten. Ik ben m´n stoel niet eens uitgekomen... Mijn tijd in het vliegtuig heb ik zeer nuttig besteed. Niet alleen heb ik mijn laatste boek uitgelezen, maar ik heb mezelf ook schaken en backgammon geleerd! Eigenlijk schandalig dat ik beide klassieke spellen nooit echt gespeeld heb... Ik heb weten te winnen van de computer, dus ik ben klaar voor een menselijke tegenstander (ik heb een leuke Inka/Spanjaarden schaakset uit Peru meegenomen).

Dag 313 t/m 315, bus - Nazca - Huacachina: het leven is een pretpark

2008-02-17T18:34:00.005+01:00

Na Arequipa resten mij slechts vijf dagen voordat ik in Lima moet zijn en dus moest er snel gedacht, gereisd en gehandeld worden. Eerst was het echter tijd voor een dagje niks doen, na de zeer vroege ochtenden van delaatste dagen. Dat betekende hangmathangen, eten en eindelijk mijn boek uitlezen.

De nachtbus van Arequipa naar Nasca arriveerde al om 5:00 in deze woestijnstad. Nu stel ik me daarbij extreme droogte voor, maar het eerste was ik zag bij het uitstappen was water. Veel en vooral bruin water, overal . En de buschauffeur laat natuurlijk mijn tas midden in dat modderige water vallen... Het blijkt dat de rivier die nacht buiten z´n oevers is getreden en inderdaad alle straten blank staan.

Ik heb wel direct contact met een toerguide, dus mijn vlucht over de Nazca-lijnen is direct mogelijk. Na een lange nachtelijke busreis ben ik niet op mijn helderst en ik deed werkelijk alles wat ik absoluut NIET moet doen in Peru: ik accepteerde het aanbod van de eerste de beste jojo die naast de bus stond, stapte in de eerste de beste taxi, betaalde extra voor een ´upgrade´ van de vlucht, betaalde direct en kreeg geen contract. Daarna verdween de taxichauffeur / tourguide. Ondanks dat alles was er enige tijd later daadwerkelijk een vlucht... En die was zeer de moeite waard, zeker omdat de vlucht van zeven tot half acht was, met daardoor zeer goed licht en makkelijk te fotograferen lijnen. Slechts een half uur later was het licht al veel te fel. En de overstromingen waren natuurlijk ook mooi te zien, en deden denken aan de beelden die we vaak op TV zien uit overstromingsgebieden.

Overigens ben ik natuurlijk opgelicht met de ´upgrade´, shit happens. Nu lees ik net dit op wikitravel, exact wat er gebeurde:

The newest trick is to lure you to the airport with a flight of $30. Airport tax not included. Then you get a seat their for as long as you are willing to stay patient. As soon as all your patience is spent, they tell you that you have a special short flight to see only 4 figures, but they need 1(2,3,...) more passengers for that short flight and as yet there are none. You inquire about the short flight and a map is produced and everyone around you comes and testify that yes it is a short flight for 30 bucks, and no there are no other passengers to be found. You of course, are now supposed to say that you bargained for a normal flight and then they tell you that it is "no problem" if only you pay $20 or even $30 more. A refund? no, they will be very sorry but that will not be possible and if you start loosing your calm here, a policeman may be produced to intimidate you further. The short story is that there are no short flights of $30 and this is all a premeditated game to have you pay much more then you need to see the lines. Be careful whom you believe!

Overigens werd in mijn geval de prijs van de beloofde vlucht van $40 verhoogd naar $55, niet zo´n verschrikkelijke ramp, maar toch.

------------------

Het leven is een pretpark. Althans de 16e februari was dat zeker! Ik ga nu even vervallen in achtbaan-taal, wat de meeste mensen waarschijnijk niks zegt... Maar de kenners weten waar het over gaat ;-)

Mijn vlucht in het vier-persoons vliegtuigje over de Nazca lijnen was in dat geval een mooie, soepele B&M achtbaan met G-krachten die zelfs het hoogste en meest extreme exemplaar ver te boven gaan.

In Huacachine, de wondermooie woestijn-oase waar ik die volgende twee nachten zou doorbrengen, was het entertainment echter van een geheel andere orde. Hier deed ik diezelfde dag nog een dune-buggy ride. En dat is, geheel onverwachts, waarschijnlijk één van de leukste dingen die je kunt doen op deze aarde. In de dune-buggy zaten we in een drie-drie-drie opstelling en reden in een moordend tempo over honderd meter hoge zandduinen. Daarbij zijn zovel de positieve G-krachten als de airtime constant voelbaar en rammel je alle kanten op. Kortom, het lijkt nog het meest op een zeer extreme en zeer hoge houten achtbaan, inclusief enkele helixen in de duinpannen...

Het was daarnaast inclusief sandboarding. Dat is iets wat ik helaas niet eens WIL proberen, na mijn ski-ervaringen van vier jaar geleden. Zowat niemand in de groep kon echter snow- of sandboarden, dus gingen we op ons buik (hoofd eerst) de honderd meter hoge heuvels af. Zo verschillend van het bananenstam racen op Paaseiland was het eigenlijk niet...

Hier in de woestijn, in de laatste dagen van mijn reis, is mijn camera nu echt totaal onbruikbaar aan het worden. Tijdens de dune-buggy rit maakte hij vreemde geluiden, waarna de lens niet meer bewoog en out-of-focus was. Daarna gaf hij zelfs helemaal de geest en ik dacht mijn laatste foto gemaakt te hebben. In het hotel deed een grote schoonmaak echter wonderen en hij ging zowaar weer aan. De vreemde geluiden zijn er nog steeds en de helft van de keren wil de lens niet meer terug in de camera, maar ik hoop nog een paar foto´s te kunnen maken in de laatste dagen. En dan mag Panasonic er in Nederland naar kijken.

En het nieuws van de dag is natuurlijk dat Kosovo zich eindelijk onafhankelijk heeft verklaard en daarmee het 50e land in Europa is.

Dag 312 & 313, Colca Canyon & Arequipa

2008-02-17T18:07:00.003+01:00

De Colca Canyon verdient zijn eigen update, met name vanwege de foto´s. Twee dagen Colca Canyon betekende in dit geval een georganiseerde tocht met 1 overnachting in Chivay, de belangrijkste plaats in de Canyon. De groep van tien personen bestond uit vier ´echte´ toeristen, een familie uit Rio de Janeiro (die natuurlijk last van hoogteziekte kregen) en een familie uit Lima. Het zoontje van de Limeños was verbijsterend: slechts dertien jaar oud, maar hij sprak Engels, Duits en Frans en verbeterde de tourguide toen ze vertelde dat de hoogste berg van Europa de Mont Blanc is! (de tourguide antwoorde echter dat de Elbrus niet in Europa ligt...).

Verder laat ik de foto´s voor zich spreken.

Ja, ik heb condors gezien. Dit is alleen niet de ideale tijd voor condors, dus er zijn vooral jonge exemplaren te zien. De enige volwassen condor kon ik niet op de foto krijgen, terwijl mijn camera de eerste tekenen van het einde van zijn / haar werkzame leven begon te vertonen. Eén jonge condor was echter zo vriendelijk pal voor de toeschouwers op een rots te gaan zitten!

Dag 307 t/m 310, Arequipa: terug in Peru

2008-02-13T02:33:00.001+01:00

Omdat ik toch al zoveel op het internet zit vandaag (hostel boeken, bankzaken, email, blog...) en het in Peru bijzonder vroeg donker is, volgt hier nog maar een update.

Voordat ik terug was in Peru, moest er natuurlijk een grens worden overgestoken. Mijn laatste landgrens van de trip en het was een hele aardige...
Al op het taxistation (jaja, dat bestaat) leek ik teruggekeerd te zijn in Peru. Geörganiseerde chaos en antieke technologie was wat de klok sloeg: de taxi´s waren grotendeels oldtimers en de tiepmiep van het uitverkoren taxibedrijf zat te typen op een... typemachine.

Al snel na het vertrek uit Arica, kwam de grens in zicht. Zei ik enige dagen geleden nog dat ze alleen in Chili moeilijk doen bij de grens, hier doet Peru ook vrolijk mee aan die onzin. Alle tassen moesten door de scanner en vervolgens werd ik op het matje geroepen... "Señor, heeft u misschien likeur of andere drank in uw tas zitten?" Hm, die flessen wijn zijn blijkbaar goed zichtbaar in de scanner. Slechts vier stuks, dat bleek geen probleem te zijn. Maar meneer de douanebeambte was wel erg geïnteresseerd in waar ze vandaan kwamen. De Uruguayaanse wijn had hij nog nooit eerder gezien!

Voor de zekerheid heb ik maar even gecontroleerd wat ik naar Europa mee kan nemen. En het blijkt dat ik zelfs nog een fles Peruviaanse wijn aan zou kunnen schaffen, er mag namelijk 4 liter wijn worden ingevoerd.

De rest van de rit naar Tacna verliep zonder noemenswaardige problemen. En dus kon de zeven uur durende busreis naar Arequipa worden aangevangen. Een lokale bus, met de bijbehorende Peruviaanse gebruiken: verkopers naast de bus, verkopers in de bus, ultra korte plaspauzes en een TV die er alleen voor de show hangt. Om 17:30, net voor zonsondergang, arriveerden we in Arequipa.

Arequipa, ook wel de witte stad. Vele gebouwen zijn hier namelijk gemaakt van sillar, een witte vulkanische steensoort. En Arequipa is een prachtige stad, met een ongelooflijk spectaculaire achtergrond in de vorm van de besneeuwde vulkanen El Misti (5822 meter) en Chalchani (6075 meter). Ook al heb ik al genoeg kerken gezien in de het afgelopen jaar, het grote aantal kerken in Arequipa zorgt wel voor een sfeervolle binnenstad. En het hoogtepunt onder de kerken is niet eens een kerk, maar een klooster, en is absoluut een bezoek waard. Het is behalve historisch interessant ook gewoon bijzonder mooi. Ik kan eigenlijk wel zeggen dat het Convento de Santa Cantalina één van de mooiste gebouwen is die ik op mijn reis ben tegengekomen. Het klooster bestaat uit vele gebouwen en zelfs straten en de gebruikte kleuren zijn traditioneel blauw, donkerrood en oranje en dat maakt dat het geheel eruit ziet als wat ik me altijd voorstelde bij een koloniaal Mexicaans stadje.

Eindelijk heb ik ook ceviche gegeten in Peru. En dat is wel even wat anders dan het gerecht dat ze in Ecuador ceviche noemen! In beide landen gaat het om vis gemarineerd in limoen, maar in Peru is de vis rauw, terwijl deze in Ecuador gekookt is. En rauwe vis smaakt in dit geval gewoon beter. Het deed me bovendien aan haring denken, wat ik inmidels wel begin te missen!
Wat ik eerder ook miste, is goede chocola, maar die heb ik eerder in Bariloche al gevonden. Nu blijkt ook in Arequipa chocola te koop te zijn van hoge kwaliteit, weer een pluspunt voor deze stad.

Eén van mijn dagen in Arequipa was een dag waarop er vooral zaken geregeld moesten worden. M´n was doen, DVD´s met foto´s branden en meer van dat soort zaken. Daaronder viel ook mijn overgebleven buitenlandse geld en travelercheques wisselen. De koers is bijzonder slecht op dit moment, maar het is niet anders. De man van het wisselkantoor wilde mijn paspoort zien en bleef nogal lang naar mijn foto kijken. "Op die foto is je haar donker, dat klopt niet". Ja, niet alleen zijn mijn armen door de zin tien tinten donkerder geworden de laatste maanden, mijn haar is inmiddels ook tien tinten blonder geworden... Dat valt echter snel op te lossen met een bezoek aan de huiskapper, oftewel: de tondeuse ;-)

Arequipa is weer eens zo´n stad waar goede bioscopen te vinden zijn. Dit jaar ben ik inmiddels al zes keer geweest, gemiddels eens per week. Bij gebrek aan een grote TV met DVD-speler en surround sound, is de bioscoop gewoon de beste plek om een film te zien. Kost bovendien maar 2 of 3 euro hier. En deze keer werd het Cloverfield, de blair-witch monsterfilm, die ik erg vermakelijk vond, al is hij erg vermoeiend met bibberige camerabeqegingen. De volgende dag zag ik 1408, een Stephen King verfilming met John Cusack en Samuel L. Jackson, ook goed!
Het was mijn eerste keer in een bioscoop in Peru en dus kwam ik voor het eerst in aanraking met een reclame die ze hier waarschijnlijk al jarenlang voor elke film vertonen. Maar voor mij was het nieuw en zeer vermakelijk. Het was namelijk een reclame voor Inka Kola, het meest Peruviaanse drankje dat er bestaat. En het filmpje gaat over één creatieve Peruviaan die een churrasco (= shoarma) burger bedenkt, vervolgens zin er twee bijzonder creatieve Peruvianen die een burgers gaan verkopen, enz, enz. Het gaat echter steeds sneller en sneller en uit eindelijk eindigt het in supersnel Spaans met vijf creatieve Peruvianen die een succesvolle landelijke burgerketen runnen: met creativiteit is alles mogelijk. En in Peru kunnen ze supersnel praten en het verstaanbaar houden, knap werk.

Morgen ben ik naar de Colca Canyon voor twee dagen. Tot een volgende keer!

Dag 304 t/m 306, Santiago / La Serena / Arica: 3300 kilometers bus

2008-02-12T13:48:00.000+01:00

De krap twee weken die ik nog heb na Paaseiland, zag ik vantevoren eigenlijk alleen als een noodzakelijk kwaad, ik moet immers gewoon naar Lima reizen. Geheel tegen de verwachting in, heb ik tot nu toe ook nog leuke, spectaculaire en simpelweg mooie dingen gezien. De reis van Santiago naar de Arica, in het extreme noorden van Chili, is echter vooral lang en saai. 3300 kilometer door grotendeels gortdroge landschappen (met hie en daar een oase), waarover ik twee dagen heb gedaan.

Direct bij terugkomst in Santiago, wilde ik een busticket aanschaffen naar La Serena, een badplaats 800 kilometer ten noorden van de hoofdstad. Hier zijn daarnaast wijngaarden, astronomische observatoria en pinguinskolonieën te zien. Het ticket was snel gekocht en wel voor een luxe bus de goedkope waren allemaal vol. De rit was nogal kort, om 6:00 de volgende ochtend was ik al in La Serena. En daar was het nog donker, de zon komt door de zomertijd nogal laat op hier, zo rond 7:00. En klaarblijkelijk vinden de Chilenen dat nog niet laat genoeg, want de stad was gewoon dood- en doodstil. Zelfs om 10:00 waren de restaurant hun terassen nog aan het schoonvegen en de winkels potdicht. Later hoorde ik dat Chilenen inderdaad niet zulke ochtenmensen zijn. Ik inmiddels wel, iets wat ik voor de reis niet bepaald voor mogelijk had gehouden. La Serena was dus stil in de vroege ochtend, maar blijkbaar waren er wel veel mensen, want alle hotels waren volgeboekt. Vanwege de Chilenen die vankantie vieren en meer geld uitgeven dan de backpackers en dus voorrang krijgen. Er was wel een klein hotel met vage achteraf kamertjes, waar ik nog niet wilde slapen als ik geld toekreeg.

Ik maakte snel een keuze: wijngaarden, sterrren en pinguins heb ik al eerder gezien, dus ik had ik La Serena eigenlijk niets te zoeken. De bus naar Arica vertrok zes uur later, waardoor ik de stad zelfs nog even kon bekijken. Het strand was heerlijk op dit vroege uur met een bijzonder blauwe en heledere lucht.

De binnenstad van La Serena is best mooi, met al zijn koloniale gebouwen (gesticht in 1544). Ook waren er een aantal evenementen, waaronder de boekenbeurs en het circus met de wereldberoemde (?) agiulas humanas. Maar ik had het inderdaad wel gezien in een paar uur. Hoogtepunt was het lokale historische museum, waarin de Paaseiland sectie een eenzame moai stond. De locals fotografeerden er lustig op los met kun kinderen, ooms, tantes, honden en katten in alle posities voor het drie meter hoge beeld. Ik had slechts 24 uur eerder nog vele moais `in `het wild´ gezien, dus ik had enigszins medelijden met deze moai die daar eenzaam voor zijn blauwe achtergrond stond...

Het is overigens de grootste moai die buiten Paaseiland te zien is. Volgens wikipedia staat de op één-na hoogste in Londen en die is volgens de foto, en volgens horen zeggen, een stuk scherper en gaver dan alles wat op Paaseiland staat. Het beeld in London is al in 1886 verscheept en dus beter bewaard gebleven. Want helaas zorgen de regen en de wind ervoor dat de kwaliteit van de beelden op het eiland er niet beter op wordt.

Nog eens 24 uur later stond ik in Arica, de woestijnstad in het noordelijkste puntje van Chili. En daar regent het dus vrijwel nooit, loopt het strand door tot aan de Andes en is er een levendige hadel met Peru, Bolvia en verder. Het was de eerste stad buiten Peru waar ik Inka Kola te koop zag en de eerste stad buiten Brazilië waar ik Guaraná zag. In Arica heb ik een nacht doorgebracht, daar was ik na twee nachtbussen wel aan toe.

Wat is er zoal te doen in Arica? De haven bleek verrassend levendig te zijn voor een woestijnstad. Meer pelikanen dan op de Galapagos eilanden, vele vele zeeleeuwen en de nodige andere vogels.

Er is een enorm lang strand, waar de zon altijd schijnt en het water altijd warm is, een unicum voor Chili. De `morro´ is een klifformatie van zo´n honderd met hoog, vanwaar je een mooi uitzicht hebt over de stad, de woestijn en de zee. Op de top is een heel militair arsenaal te zien, om te herdenken hoe de Peruanen hier in de pan werden gehakt in de Pacifische oorlog in de jaren 1880. De kalkoengieren cirkelden rond boven m´n hoofd, terwijl Jesus uitkeek over de stad.

In het centrum van Arica staat een kerk die ontworpen is door de beroemde architect Eiffel (die van die hoop staal in Parijs) en ook het douanegebouw is van zijn hand. Het viel me op dat het hier verrassend goedkoop is. Na mijn bezoek aan Paaseiland lijkt alles natuurlijk goedkoop, maar ook vergeleken met Santiago zijn de prijzen hier bijzonder aangenaam.

Boven alles is Arica natuurlijk de laatste stap voor de tocht naar Peru: de volgende dag zou ik naar Arequipa reizen.

Dag 299 t/m 303, Hanga Roa: $&%@ Paaseiland!!!

2008-02-10T21:51:00.000+01:00

Paaseiland, het meest geïsoleerde eiland ter wereld. De eerste dag kon ik niet meer denken dan "ik ben op Paaseiland, ik en op Paaseiland". Het achterlijk hoge bedrag dat ik voor het ticket heb moeten betalen, kon me ineens weinig schelen, dit is een unieke plek. Ongelooflijk om hier eindelijk ook daadwerkelijk geweest te zijn!

De dag begon met een vertreging van 2 uur, klaarblijkelijk een veel voorkomend euvel bij vliegtuigmaatschppij LAN. Dit leverde wel een gratis ontbijtbuffet op en de daaropvolgende vlucht was van een hoog niveau, met personal entertainment set, wijn, bier en beenruimte.

En toen was ik op Paaseiland / Rapa Nui, waar ik een maand geleden al een hostel had geboekt. Bij aankomst in het hostel bleek echter dat er een airport pickup was inbegrepen en ik de hosteleigenaar dus gemist had... Hij zou snel terugkomen, wat later veranderde in het eind van de dag. Ik ben dus maar op verkenning gegaan en heb mijn eerste Ahu´s met Moais bezocht (platformen met standbeelden). Op de terugweg naar het hostel kwam ik de eigenaar in zijn busje tegen, die me een rondrit door de stad aanbood. Het hostel was helaas vol vandaag, een oorzaak van de overmaat aan relaxtheid op dit eiland, en ik zou een 1-persoons kamer in een ander hotel krijgen voor vandaag. In dat hotel waren enkele mensen uit Tahiti aanwezig. Dat klonk mij nogal exotisch in de oren, maar Tahiti is `gewoon´ het dichtsbijzijnde einigszins bewoonde eiland vanaf Paaseiland. Pitcairn eiland ligt daar nog tussenin, maar heeft maar 30 inwoners.
Die avond regende het enorm, dus werden de Tapati-aktiviteiten gecanceld.

De volgende dag verkaste ik naar mijn oorspronkelijk geboekte hostel. Het bleek die dag weer te regenen, dus er waren opnieuw geen festival-aktiviteiten. Ik ben hier echter maar 5 dagen, dus ik besloot de regen te negeren en een lokale vulkaan te beklimmen. Dit is Orongo, met een dorp en petrogliefen op de rand van de krater, een meer met zeldzame planten in de krater en eilanden voor de kust. Deze lokatie is geroemd vanwege de `birdman cult´. De traditie wilde dat de lokale mannen het eerste ei van de noddy tern (een soort stern), die op de kleine eilandjes broedde, probeerden te bemachtigen. Degene die hierin slaagde, werd de `koning´ van het eiland voor een jaar. Dit alles ging gepaard met veel ceremoniele aktiviteiten van de birdman priester.

Op dag drie was het weer een stuk beter (en het bleef goed de rest van de week) en huurden we met enkele anderen uit het hostel een auto. Op deze manier konden we snel enkele verder gelegen sites bezoeken en bovendien het top-evenement van het Tapati festival bezoeken: het bananenstam sleeën. Het doel van deze sport is het zo snel mogelijk van een hodnerd meter hoge heuvel afdalen op een van bananenplant stammen gemaakte slee. Nooit is het op Paaseiland zo druk als op dit moment, er waren zeker enkele duizenden mensen, vele auto´s en enorm lange rijen voor het gratis eten. De atmosfeer was al met al vergelijkbaar met Le Mans, minus het gratis eten...

Onderweg waren ook de voorbereidingen van de heuvelloop te zien en die avond de eerste lokale dansen die wél door konden gaan.

De vierde dag was sightseeing dag, waarin ik zo´n zestig kilometer aflegde. En dat wel op de fiets! Dat heb ik altijd al willen doen, Paaseiland rondfietsen...
Ik zag vele, vele Moais, rechtopstaand en omgevallen, mooie stranden, veel loslopende paarden, een viswedstrijd en bovendien het mooiste dat Paaseiland te bieden heeft: de Rona Roraku vulkaan, waar de Moais uitgehauwen werden. In en rond die vulkaan staan zo´n 400 Moais, terwijl er op de rest van het eiland nog 200 zijn te bewonderen.

De volgende ochtend kon ik met iemand meerijden naar Rona Raraku voor de zonsopkomst, die hier pas om 8:00 is. Dit leverde beter licht op voor mooiere foto´s en het was op dit tijdstip ook een heel stuk rustiger. Eigenlijk was er verder niemand.

Die dag volgden er meer moais, meer empanada´s en meer goedkope wijn (die hier niet eens zo goedkoop is...), totdat het tijd was voor mijn laatste avond. Ik zag de meest spectaculaire Rapa Nui dansen, die een zeer grote Polynesische compenonent hebben en je absoluut niet laten denken dat je in Zuid-Amerika bebt. Ook at ik het beste vlees van mijn hele trip, nogal onverwachts op dit afgelegen eiland. De kebab hier is gewoon biefstuk op een stokje, zo goed!

Op de laatste dag vertrok mijn vliegtuig pas om 13:30, dus er was nog genoeg tijd voor een bezoekje aan het lokale museum en een beetje rondslenteren door Hanga Roa, de hoofdstad. En daarna was er enkel nog de terugreis, met John Q op mijn persoonlijke entertainment system. En omdat na vijf dagen in Poynesië, met zijn muziek, dans en taal, ik niet echt meer in Zuid-Amerikaanse sferen was, heb ik daarna twee uur lang populair-latijns-Amerikaanse muziek geluisterd. La Oreja de van Gogh, Paulina Rubio, Shakira en Maná deden me weer in de juiste sfeer belanden. Drie van deze vier bands/artiesten zijn Mexicaans, waardoor ik er ook weer aan herinnerd werd dat het Mexicaanse Spaans zoveel plezieriger is om naar te luisteren dan Argentijns of Chileens! Chileens is te snel en te slordig, Argentijns is een verbastering en klinkt vervuild met zijn al zijn shhh, sos en vos. Geef mij maar Mexicaans!

Verder bevalt Chili me prima overigens, alhoewel ik er maar zeer kort ben geweest. Daarover meer in de volgende update.

Dag 293 t/m 298, Bariloche, Mendoza & Santiago

2008-02-10T00:38:00.000+01:00

Alles wat tussen de ontmoeting met de pinguins en de confrontatie met de Moais plaatsvond, zal ik hier slechts kort samenvatten, aangezien het meest noemenswaardige natuurlijk Paaseiland is (zie volgende update).

Met mijn twee-daagse bezoek aan Bariloche heb ik deze stad, en vooral de omgeving ervan, absoluut niet de aandacht geschonken die deze verdienen. Maar ja, meer tijdhad ik niet en nu weet ik tenminste dat het de moeite waard is om later nog eens te bezoeken.

Bariloche is een ski-oord voor de wat rijkere Zuid-Amerikaan. Zo´n beetje het Chamonix van Argentinië. De architectuur past daar volledig bij en wordt `Bariloche Alpine` genoemd, erg bizar om dat in Zuid-Amerika te zien! In de zomer is Bariloche een buitensport paradijs met mogelijkheden tot raften, mountainbiken en meer van dat tegen nogal hoge prijzen. In mijn twee dagen, had ik alleen tijd voor wat wandelingen. De uitzichten blijven echter mooi en de meren ontzettend blauw. Ook heb ik de skipistes zelf bezocht, die er wat vreemd uitzien in de zomer. De uitbundig bloeiende vegetatie maakte het echter een zeer leuke wandeling, die mooie foto´s opleverde.

Bariloche is bovendien een stad van chocolade, en deze smaakte erg goed. Vergelijkbaar met Europese chocolade, die overigens ook volop verkrijgbaar is hier. Al met al was het absoluut een bezoek waard, maar zoals gezegd, veel te kort.

En hoe kwam ik dan in Mendoza terecht, terwijl ik het plan had naar de Chileense kant van de Andes te reizen? Ik had zelfs een tiicket voor de bus naar Chili, maar het wilde me maar niet lukken ook daarwerkelijk in die bus te stappen: ik heb hem twee keer in 1 ochtend gemist... De oorzaak van het missen van de 8:00 bus, was een fles wijn, waardoor ik de wekker vergat te zetten. Met weinig hoop op plaats in de volgende bus, vertrok ik naar het busstation. Wonder boven wonder, boden ze me gratis een ticket voor de bus van 12:00 aan! Echter, ik had mijn bagage niet bij me en moest die dus eerst ophalen in het hostel. Geen probleem, ik had nog twee uur over. Maar... door de enorme drukte in de bus, waardoor die bij iedere lantaarnpaal moest stoppen, was ik vervolgens niet in staat om binnen twee uur naar het hostel en terug te gaan, ongelooflijk!

Deze keer zat er geen refund in. De wijn zag ik maar als teken dat ik naar Mendoza moest gaan (dé wijnstad) en er ging zowaar direct een bus naar toe. Die was met een overstap in Neuquén (ja, wat een naam voor een stad...), maar was inclusief een warme maaltijd en wijn. Ik ontmoette bovendien twee Nieuw-Zeelanders die ik nog kende uit Iguazu, het was dus gezellig in de bus. Mijn laatste bus in Argentinië was dus eindelijk van het type bus waarover ik zoveel gehoord had: het summum van comfort. Ik kon voor de tweede keer in een week Die Hard 4.0 zien, eerder dit jaar nog gemist in de bios. Ik zie de laatste tijd veel films in de bus die tijdens mijn reis nog in de bioscoop in premiere gingen, ook Spider-Man 3 en Shrek 3 kwamen recentelijk langs. Ik ben te lang onderweg...

Mendoza, stad van de wijn en stad die bijna overstroomde toen ik er was. De hoeveelheid regen was werkelijk enorm.

Er was gelukkig een droge middag, dus ik heb een bodega bezocht en een glaasje wijn geproefd. Ik had meer geproef verwacht, maar het is leuk het proces eens te zien. En het is Mendoza, niet de minste plek voor een wijntoer! Tijdens mijn reis heb ik overigens heel wat over wijn geleerd en kan zowaar he verschil tussen enkele druivensoorten proeven. Van de rode wijnen ben ik hier voornamelijk Cabarnet Sauvignon, Merlot en Malbec tegengekomen, maar ook Syrah en Temparillo worden veel verkocht. In Uruguay is daarnaast Tannat populair, een druif waar ik nog niet eerder van gehoord had. Natuurlijk komen er een `paar` van de meer typische flesjes mee naar Nederland. Sterker nog, aangezien Ryanair maar 15 kilo bagage toelaat en zowat al mijn kleding van ellende uit elkaar valt, zal er waarschijnlijk niet veel meer dan die flesjes terug naar Nederland komen...

Na Mendoza was het tijd om de Andes weer eens over te steken en Chili met mijn tweede bezoekje te vereren. Chili inkomen is nogal omslachtig, omdat ze het nodig vinden alle bagage uitvoerig te controleren op vers fruit, vlees en meer van dat. Daardoor sta je zomaar twee uur te wachten bij de grens. Ook binnen het land wordt je bagage regelmatig door een scanner gehaald of moet de tas open. Dat kan alleen in Chili!

In Santiago was ik maar een dag, maar in die korte tijd kon ik al concluderen dat het een bijzonder mooie stad is, met veel koloniale gebouwen en een uitzicht naar de Andes. Het leeft er bovendien enorm in de zomer, met veel mensen op straat en overal muziek. Heel wat anders dan Buenos Aires in de zomer. Santiago moet ik ooit nog maar eens goed verkennen, want nu was het na een korte stadswandeling en wat inkopen doen vroeg bedtijd: de volgende dag vertrok om 9 uur mijn vlucht naar Paaseiland! De foto´s staan al online, het verhaal volgt snel.

Dag 289 t/m 292, Puerto Madryn & Trelew: zwart-witte beestjes

2008-01-30T15:15:00.000+01:00

Wat een reacties op de voorgaande post... Nu komt het Nederlandse leven ineens wel heel dichtbij. Ik blij m´n blog ook wel updaten in Nederland, mocht ik daar en in de rest van Europa iets interessants ondernemen. Zo zal Le Mans 2008 natuurlijk uitvoerig beschreven worden en ik weet zeker dat daar ook mooie foto´s gemaakt gaan worden ;-)

Wanneer ik in Lima ben, heb ik ongeveer 700 uur in bussen en auto´s gezeten, als ik even een grove schatting maak, wat bijna 10% is. Valt wel mee dus. Maar de laatste week, van Buenos Aires via Valdez en Bariloche naar Mendoza, was het bijna 40%, een beetje teveel van het goede.

Patagonië is het waard om lang rond te reizen en dat weekje is niet meer geweest dan even kijken of het me genoeg bevalt om terug te komen. En ja, het is wonderschoon! Vooral in het gebied rond Bariloche (het lake-district) kun je weken rondzwerven, zeker als je ook het Chileense gedeelte bezoekt. En het échte zuiden heb ik natuurlijk helemaal niet bezocht: Calafate, Perito Moreno, Torres del Paine en Ushuaia staan allemaal op het programma voor een volgende reis, van een maand of twee. Maar ja, het zou inderdaad wel eens langer kunnen duren voordat ervan komt, dan dat ik nu van plan ben, zoals dat zo vaak gaat! Bovendien zijn de laatste twee manden van mijn reis een beetje duurder dan gepland, dus er moet geld verdiend worden. Ik moet op zoek naar werk volgende maand...

Na Buenos Aires vetrok ik voor een 17 uur durende busreis naar Puerto Madryn, waar ik om 6:00 `s ochtend aankwam. Het eerste wat ze me in het hostel vroegen, was of ik een tour naar Valdéz wilde boeken. Daarvoor was ik hier!
Met een charmante tourleidster reden we vervolgens door het meeste monotone maar toch mooie landschap wat je maar kunt bedenken naar verschillende stranden op het schiereiland van Valdéz. Eerst het strand van Puerto Pyramides, dat ik herkende uit de film die ik in Buenos Aires had gezien. Er was vanuit hier een optoinele snorkeltrip, die ik heb overgeslagen (scheen niet zo goed te zijn in deze tijd van het jaar). Ik heb rondgelopen in de heuvels en de lokale natuur kunnen fotograferen. Daarna een strand met zeeleeuwen, die ik natuurlijk in Galapagos al volop van dichtbij had gezien. Hier waren ze met een beetje grotere aantallen en bovendien een stuk groter (andere ondersoort).

Dit is een plek waar geregeld orka´s komen om de kleine zeeleeuwtjes te verschalken, maar je moet veel geluk hebben om dat te zien. Helaas, niet vandaag. Toen een strand met Magellan pinguins, die bijzonder fotogeniek bleken te zijn. En ten slotte een strand met zee-olifanten, werkelijk enorme beesten. En dit waren alleen nog maar jonge exemplaren, de echte groten komen in de lente (september-november)!

Op het land waren veel guanaco´s te zien, waarmee ik nu alle vier de Zuid-Amerikaanse kameleoïden heb gezien: lama, alpaca, vicuña en guanaco. Ook zagen we een enkele rhea, de Zuid-Amerikaanse van de struisvogel, met een grote groep kleine rheatjes. Vreemd detail is, dat alleen vader-rhea de jongen opvoedt en deze bovendien van meerdere collega-rhea´s `steelt´ en daarmee dus een grote groep verzamelt. Een ander dier dat we zagen is onderstaand vreemd creatuur: de harige armadillo. Bizar beest en bijzonder tam.

Na dit avontuur was ik uitgeput en het leek me niet zo´n goed idee om de tour naar Punta Tombo voor de volgende dag te boeken. Dat bleek verstandig te zijn, want ik werd laat wakker de volgende morgen. Ik wilde doorreizen naar Trelew en vanuit daar een Punta Tombo / dolfijn tour boeken. Trelew is maar een uurtje zuidelijker gelegen dan Puerto Madryn, maar een hostel kon ik er niet vinden. Voor 75 peso (18 euro) verbleef ik dus in een hotel, wat voor hier erg prijzig is. Een tour kon ik ook niet vinden, ze gingen allemaal naar Valdéz de volgende morgen. Kortom: het was een zooitje en ik was niet blij.
De tourist information raadde mij aan dat ik maar gewoon naar de haven moest gaan om te kijken om er dolfijnen-tours waren en dan maar moest hopen dat er genoeg mensen waren voor een middag-tour naar de pinguins. Dit leek me een onbetrouwbaar plan, maar ik later besloot ik dat het misschien ook wel een uitdaging was om het op deze manier zelf te regelen. Die zelfde dag bezocht ik nog het werkelijk fantastisch mooie paleotonlogische museum van Trelew. Er was een rondleiding door een uiterst vriendelijke en charmante gids. Ja, vrouwelijke Argentijnse gidsen zijn blijkbaar altijd charmant... En ze spreken bovendien vaak wél een duidelijke vorm van Spaans, wat normaal gesproken niet echt het geval is in Argentinië. Het ging natuurlijk over dino´s, dolfijnen en meer gefossiliseerde dingen:

Die grote slak in de achtergrond op de foto is overigens een replica van de grootste amoniet ooit gevonden. De echte is te zien in Duistsland.

De volgende dag was de dag van de zwart-witte beestjes: dolfijnen en pinguins, want ja het plan werkte wonderwel perfect. Ik nam de bus naar het strand, bleek een half uur te moeten lopen naar de haven, waar de dolfijn-tour net vertrok, waarna ik twee bussen terug moest nemen en precies om kwart vopor twee in Trelew terug was. Daar stond nog één andere persoon te wachten op een Punta Tombo-trip. Het minimum was twee, dus we konden meteen vertrekken! Ik had tussendoor zelfs tijd om mijn busticket naar Bariliche te kopen voor die avond, waarvoor nog één vrije plek was...

Commerson´s dolfijnen, ofwel Pandas del Mar. Eindelijk, na het missen van dolfijnen in zowat alle plekken op de wereld waar ze zouden moeten zijn (Griekenland, Kroatië, Florida, Puerto Vallarta, Galapagos), zag ik hier mijn eerste dolfijnen op zee. En nog een hele zeldzame soort ook, met zijn vreemde zwart-witte patroon. Natuurlijk heb ik eerder wel roze rivier-dolfijnen gezien in Bolvia, nog zo´n zeldzame soort. Vreems dat het makkelijker is om uiterst zeldzame soorten te zien dan dieren die blijbaar overal voor zouden moeten komen...
Van de Commerson´s dolfijn kon ik, door het bijzonder heldere water ook nog foto´s maken, wat van de rivierdolfijnen nooit gelukt is. Het filmpje is beter, maar die upload ik in Nederland wel.

En Punta Tombo, waar met 900.000 exemplaren de grootste kolonie Magellan pinguins ter wereld verblijft. Deze soort is klein (45 cm), nesteld ondergronds, migreert in de winter naar Rio de Janeiro(!) maar is toch 100% pinguin. En als er bijna een miljoen op één plek zijn, is dat echt `muy impressionante´. De nesten zijn te vinden tot op 1 kilometer van de zee en keer op keer lopen de pinguins naar het water om te vissen.

De pinguins lijken zich niet druk te maken om de aanwezigheid van mensen en lopen bijna over je voeten. Het is de eerste plek zinds Galapagos waar ik zo dichtbij vogels kon komen.

Tussen de pinguins leven allerhande andere dieren, zoals hazen, cavia´s, zeemeeuwen en petrels. Petrels schijnen volwassen pinguins de eten en meeuwen eten zo nu en dan een eitje of een jonge pinguins. Niet zo vreemd, want ze zijn best groot vergeleken met een pinguin!

Er waren ook een aantal guanaco´s tussen de pinguins te zien:

Wat ik overigens boven alles de volgende keer wil bezoeken in Patagonië, is Islas Malvinas / de Falklands. Na mijn pinguin-ervaring in Punta Tombo, wil ik graag een paar weekjes tussen de gentoo-, konings- en rockhopper pinguins op deze eilanden zitten. Een beetje zoals mijn manier van de Galapagos bezoeken dus. En er zijn daar bijna gegarandeerd orka´s te zien en daarnaast meer zee-olifanten, verschillende soorten zeeleeuwen en allerhande vliegende vogels.

Bij terugkomst in Trelew was er nog tijd voor een goede Argentijnse steak en daarna vertrok ik naar Barililoche, weer 15 uur in de bus. Daarmee was dit een succesvolle dag, maar ook één van de duurste van de hele reis. Honderd euro per dag uitgeven is in Zuid-Amerika niet héél gewoon.

Ik ga een beetje achtelopen met mijn updates van Bariloche en Mendoza, want ik zal waarschijnlijk niet meer achter een computer zitten voor ik terugkeer van Paaseiland Volgende update rond de 7e februari.

Vragen & Antwoorden

2008-01-27T14:05:00.000+01:00

Nee, dit is geen reguliere update over mijn geweldige tijd in het zuiden van Argentinië. Dit is een filosofische kijk op de laatste weken... Oef, lange post zonder richting, lees op eigen risico. Maar ik geef wel een antwoord op vragen als: Is Buenos Aires echt geen leuke stad? Wanneer keer ik terug naar Nederland? Wat ga ik verder doen in Zuid-Amerika? Waar blijven de foto´s van de laatste tien dagen? En: waarom zijn wij op deze aarde?

Vijf dagen lang heb ik HET gezocht in Buenos Aires en het niet gevonden. Ik was op zoek naar iets dat er niet is in Buenos Aires, of in ieder geval niet is op dit moment. Voor rustige en sfeervolle pleinen met mooie gebouwen, koffie en wijn moet je gewoon in Salta zijn. Geen onnodig gezwerf langs drukke wegen daar. Voor spectaculair voetbal en een goed nachtleven moet je in Buenos Aires zijn, maar dan in de lente of de herfst. Zoeken is zinloos.
Dus mijn conclusie is: voortaan vertrek ik als een stad me niet bevalt, al is het de beste plek ter wereld volgens `iedereen´ en ga ik zeker niet meer vijf dagen blijven om de stad een kans te geven. Die kans krijgt de stad later wel. Want Buenos Aires had er bijna voor gezorgd dat ik Argentinië zo snel mogelijk weer wilde verlaten. Er is gelukkig wél veel moois te zien buiten de hoofdstad op dit moment.

Op 19 februari vlieg ik van Lima naar Madrid. Na twee dagen in Europees Spaanstalig gebied te hebben gebivakeerd, vlieg ik door naar Eindhoven. Dus de 22e ben ik weer in het mooie Nederland. Laat het maar geen winter zijn... Dan wordt het tijd om iedereen die verhuisd te bezoeken (en iedereen die niet verhuisd is natuurijk ook).
En waarom vanuit Lima? Omdat de tickets vanuit Santiago de Chili ineens verdubbelden in prijs, toen ik aan het boeken was. Vandaag zie ik echter dat de prijzen weer omlaag zijn gegaan, zelfs goedkoper dan vauit Lima, Joost mag weten waarom.

Maar ja, ik heb mijn ticket vanuit Lima al! En dus ga ik maar genieten van die twaalf dagen tussen Paaseiland en de Peruviaanse hoofdstad. En dat betekent een beetje wijn proeven en sterrenkijken in Chili en dan Arequipa, de Colca Canyon en de Nazca-lijnen in Peru. Het is overigens 51 uur per bus van Santiago naar Lima...
Tussen Buenos Aires en Paaseiland heb ik al Peninsula Valdéz en Punta Tomba bezocht, ben ik nu bezig in Bariloche en zal ik hierna waarschijnlijk naar Villarica in Chili gaan en daarna direct door naar Santiago. Dat wordt wel een beetje haasten, maar het is blijkbaar fantastisch mountainbiken in Villarica. Daar kijk ik enorm naar uit!

Waar blijven de foto´s van de laatste (bijna) twee weken? Geheel toevallig heb ik net één van de grootste batches van mijn trip geüpload: 99 nieuwe foto´s. En daaronder zijn enkele fantastische van pinguins, waarover later meer.

Oh ja, waarom zijn wij op deze aarde? Als bioloog is er natuurlijk maar één antwoord en dat is reproductie. Maar, in tegenstelling tot de blue footed booby, de Magellan pinguin en de malariamug, zijn wij als menselijke soort dit doel een beetje voorbijgeschoten. En met bija 7 miljard mensen, is een mate van reproductie die eerder genoemde soorten er op na houden vooral werken aan onze eigen ondergang, dus zijn we hier óók en vooral om te genieten van wat de aarde ons te bieden heeft. Zoals blue footed boobies. En 900.000 Magellan pinguins op één klein stukje strand, waarover later meer.

Voor 811 euro vlieg je nu met aircomet overigens al retour van Madrid naar Santiago, niet slecht. Of voor 759 naar Bogota, nog beter. Dus: bezoekt u allen Zuid-Amerika! En het is goedkoper om vanuit Madrid naar Eindhoven te vliegen dan de trein van Eindhoven naar Utrecht te nemen, dat is op z´n minst merkwaardig... Net als 900.000 pinguins, waarover later meer.

Het volgende stukje zal inderdaad vooral over pinguins gaan...

Dag 284 t/m 288, Buenos Aires: hohum

2008-01-24T00:11:00.000+01:00

Buenos Aires heeft het beste nachtleven ter wereld.

De restaurants in Buenos Aires serveren het beste vlees ter wereld.

Buenos Aires is Europees, modern, schoon en sfeervol.

---

Wanneer je zulke hoge verwachtingen hebt van een stad, kan het eigenlijk alleen maar tegenvallen. En ja, mijn Buenos Aires ervaring viel een beetje tegen.

Het nachtleven is niks bijzonders. Nu is het januari en dus hoogzomer, wanneer de beste clubs gesloten zijn en alle locals op het strand liggen (m.n. in Uruguay en Brazilië), maar ook sommige van die locals vinden dat het `vroeger beter was´. Misschien moet ik eens teruggkomen in de lente/herfst...

De steak is inderdaad gigantisch, maar bevat als extraatjes vooral vet en aders. Dus doe mij maar een steak van Europese grote! De extra dure lomo is klein maar fijn, wat laat zien dat ze het best kunnen.

Er zijn leuke en gezellige buurten (met zowaar soms tango), maar je moet ze wel opzoeken. Het grootste deel van de stad is lawaaiig en heeft gigantisch brede boulevards met betonnen kolossen erlangs. Kan ook interessant zijn, ik had alleen een wat meer authentieke sfeer verwacht.
Er zijn ook rijke en moderne buurten, maar de recessie heeft helaas duidelijk z´n sporen achtergelaten: veel mensen lopen te bedelen of in andermans vuilnis te wroeten, waardoor het ook niet bepaald schoon is op straat.

---

Buenos Aires is dus niet echt mijn favoriete stad tot nu toe. Ik heb me er desondanks wel vermaakt. Het Plaza de Mayo met het roze parlementsgebouw, het Recoletta kerkhof met o.a. het graf van Evita, het lokale natuurreservaat met veel vogels, de zondagsmarkt in San Telmo en vele vele véle wandelkilometers. Vermeldenswaardig zijn ook de winkels: die zijn bijzonder origineel hier, met vele designer stores, eigenaardigheden shops en meer van dat soort spul.

Oh, ik heb weer twee bioscoopbezoekjes afgelegd: I am Legend (best aardig) en Gigantes de Valdez. Die laatste vooral als voorbereiding voor mijn bezoek aan Península Valdez. Ja, ik ga een beetje erg veel naar het zuiden, maar ik wil toch een béétje Patagonië zien!

Caroline was ook in Buenos Aires, bezig aan haar laatste week in Zuid-Amerika. Ik blijf nog even, eerst naar Valdez, zoals gezegd!

Dag 281-282-283, Montevideo & Colonia del Sacramento

2008-01-18T15:17:00.000+01:00

In Brazilië...

...drink je melk uit een kokosnoot,
ligt men níet met de billen bloot,
en toch wordt je lekker bruin.

Bloot op het strand is hier taboe, tegen de verwachting in, in het land waar alles kan. Maar strandliggen is zéker één van de favoriete bezigheden van de Braziliaan. In Rio althans.
Curitiba heeft natuurlijk geen strand en heeft een heel andere sfeer. En is blijkbaar één van de veiligste steden van Brazilië, maar toch ook de stad waar ik voor het eerst het gevoel had dat mensen me serieus wilden beroven. Ik liep met al mijn bagage naar het busstation en er werd door iemand in het Portugees geld van me geëist. Ik wilde geen geld geven, had haast en liep gewoon door. Toen zij hij enkele keren "geef me je geld of ik vermoord je" en bleef me volgen. Ondanks dat ik deed alsof ik het niet verstond, kon ik dit beetje Portugees natuurlijk wel verstaan! Doen alsof het je niks kan schelen, helpt hier blijkbaar, maar leuk is anders. Misschien had hij voor een succesvolle beroving een wapen mee moeten nemen ofzo...

Entonces, Uruguay. Voorlopig mijn laatste nieuwe land. Van Montevideo wist ik weinig, maar het is een boeiende stad, met oude gebouwen, hoge kademuren, stranden, pleinen en meer van dat soort dingen. En een stad waar mensen zich zelfs aan de verkeersregels houden, een hele nieuwe ervaring. Bovendien verkopen ze hier wijn in longdrinkglazen voor 70 cent per glas, niet verkeerd!
Ik ben duidelijk niet meer in de tropen meer overigens, want hier op 33 graden zuiderbreedte heerst er meer een klimaat zoals aan de Middellandse zee. En het is leuk dat dat Inclusief zonsondergangen is op een bijna normale tijd van 21:00, na zo lang tussen de keerkringen te hebben rondgereisd.

Na een kort bezoek aan de hoofdstad, besloot ik dat het platteland ook verkend moest worden, dus op een dag ging ik `s ochtends met de bus het binnenland van Uruguay in, liep wat rond bij een waterbron en een bierbrouwerij en proefde van de geproduceerde dranken. Dat was dus water en bier respectievelijk de merken Salus en Patricia.

Na vijf uur bussen en 17 kilometer lopen bij 30 graden, was ik vooral toe aan een douche en een goede nachtrust. Echter, bij terugkomst in het hostel, was mijn bed bezet door iemand anders en mijn rugzak verdwenen. Blijkbaar had iemand besloten dat ik mijn afwezigheid die dag betekende dat ik niet meer in het hostel wilde verblijven en had mijn spullen verwijderd. `Ik kon wel op een matras in de gemeenschappelijke ruimte slapen´... Daar zat ik niet op te wachten, dus ik ging om 12:00 ´s nachts op zoek naar een ander hostel. In het eerste hostel wisten ze me te vertellen dat heel Montevideo vol zat en gaven ze me het geweldig idee om naar het busstation te gaan.

Dat was een gouden tip. Ten eerste is de straat natuurlijk niet zo héél gezellig midden in de nacht, met een groot aantal bedelaars en aanverwanten. Het zou een te dure nacht worden, als ik ze allemáál geld had moeten geven... En bovendien is Montevideo´s busstation een geweldige plek om de nacht door te brengen: er is 24 uur eten, 24 uur koffie, 24 uur internet en er is airconditioning. Dus met een bak koffie bij de hand kon ik emailen en mijn foto´s uploaden en was het binnen de kortste keren al 5:30. Dat was de tijd waarop de eerste bus naar Colonia del Sacramento vertrok, mijn volgende bestemming.

Colinia is Unesco werelderfgoed, met originele Portugese huizen vanaf 1683. Allemaal mooi en aardig, maar een béétje overrated. In dit deel van het continent is het misschien uniek, maar in o.a. Mexico heb ik eerder al zoveel spectaculairdere koloniale steden gezien, dat dit toch wat tegenviel. Het is echter een goede plek om, naast het bezichtigen van stadsmuren en steegjes, gewoon een beetje te fietsen en verder niks te doen.

De volgende dag vertrok ik met de boot naar Buenos Aires, waarover later meer.

Dag 275 t/m 280, Curitiba+bus, Mostardas+bus: waarheen lijdt de weg?

2008-01-14T22:39:00.000+01:00

Curitiba was de laatste plek waar ik nog wat dingen heb uitgevoerd die enige zin ofwel enig doel doel hadden, daarna ging het snel bergafwaards met enigszins ordelijk reizen. Maar daarover later meer.

Nu eerst Curitbia. Stad met Utrechtse bussen, maar dan oranje. En verbazingwekkend genoeg rijden ze al sinds 1995, ze kunnen hier in Brazilië best goed overweg met openbaar vervoer! Ook stad met interessante toeristische plekken en een comfortabel klimaat (op 960 meter hoogte is het niet zo snikheet). Maar helaas zijn de fruitsapjes hier grotendeels afkomstig uit de diepvries, voor verse sapen moet je noordleijker zijn. En nog steeds lopen de Braziliaanse dames hier in te strakke kleding, of ze nu heel mager of moddervet zijn. Gelukkig zijn ze hier heel wat appetijtelijker dan in Rio.

Die toeristische plekken dus. Na de botanische tuin uit het vorige verhaal volgde de dag erna een bezoek aan een fantastisch mooi museum: het Oscar Niemeyer Museum. Volgens de Curutibanen het modernste en beste museum van het land en dat zou wel eens kunnen kloppen. Het gebouw is natuulijk ontworpen door Oscar Niemeyer zelf en veel van zijn andere ontwerpen zijn er in de vorm van foto`s en modellen ook te bewonderen. En behalve dat, zijn er vele schilderijen en kunstobjecten tentoongesteld van allerhande kunstenaars. Een tunnel- en trappenstelsel maakt van de binnenkant van het gebouw overigens nogal een doolhof.

Het heeft er in ieder geval voor gezorgd dat ik op een toekomstige Brazilië-trip graag ook nog naar Brasilia wil (met vele Niemeyer gebouwen) en er ernstig sprijt van heb dat ik het museum in Niteroi, 20 minuten van Rio de Janeiro, niet heb bezocht. Dat is namelijk ook een Niemeyer ontwerp.

Die dag ben ik ook maar weer eens naar de bioscoop geweest. Dat moet ook gebeuren in het nieuwe jaar natuurlijk. Beowolf is onverwachts een heel behoorlijke film! Bij een bioscoopbezoek in januari krijg je een coupon waarmee de volgende film de helf van de prijs is. Dus twee dagen later ging ik weer, ditmaal voor `Things we lost in the Fire´. Heel wat zwaardere kost, maar ook niet slecht.
Dan heb ik ook nog de Unilivre bezocht, ofwel de vrije universiteit voor ecologie. Deze is in 1991 geopend door Jacques Cousteau en bestaat uit een stuk subtropisch regenwoud met een meer, rotsen en een enorme houten constructie met daarin seminair-zalen verwerkt. Mooi uitzicht, interessante vogels, muizen en vissen. En wat een omgeving voor een universiteit...

Vanuit Curitiba rijdt een trein door landerijen en het regenwoud naar Paranagua, aan de kust. Doordeweeks gaat hij maar tot Morettes, wat ergens op tweederde van de route ligt. Mooie reis door bloeiende hortensias, bromelias en andere tropische botanische verrassingen. Ook goed eten in Morettes, tudo bom, tudo beng.

Mijn oorspronkelijke plan was echter om onderweg uit te stappen, voor een bezoek aan een staatspark voor wat gewandel. Ik miste helaas het station! En hier ontstaat een patroon...

Want... ook mijn volgende drie pogingen om nationale of staatsparken te bezoeken, liepen in het 100. Ik zal de details achterwege laten, maar het drukke hoogseizoen, plaatselijk en tijdelijk slecht weer, gebrekkige communicatie (dat Portugees ook...) en meer van die zaken, maakten van de volgende vier dagen een grote chaos, waarin ik vooral geld heb uitgegeven voor bussen en niks heb gedaan. Onderweg heb ik het busstation van Caixes do Sul gezien, ben een half uur in Canelas geweest, en heb het busstation van Puerto Alegre twee uur kunnen bezichtigen. Toen arriveerde ik in Mostardas, waar werkelijk niks te beleven is (afgezien van dat niet bezochte nationaal park dus) maar waar ik maar liefst twee nachten heb doorgebracht!
Mostardas is gelegen in Gaucho-land, ofwel het is paarden en koeien wat de klok slaat. Nog nooit eerder zag ik mensen serieus op een paard naar hun werk gaan... Ook paarden midden op de weg, trouwens:

Ik was van plan Mostardas, en daarmee Brazilië, weer te verlaten. Volgende stop: Uruguay! De lange weg naar Montevideo, begon door een niet-functionerende wekker nét iets te laat en liep daardoor ook weer via Porto Alegre. Daar moets ik maar liefst 7 uur wachten op de bus, dus ik heb zowaar deze interessante stad kunnen bezichtigen. Vanaf dit moment liep alles weer een stuk voorspoediger. Gelukkig, want dit verhaal is een lange opeenvolging van oninteressante dingen aan het worden... Zeer mooi cultureel centrum in Porto Alegre trouwens, in de oude gasfabriek.

En nu, nu ben ik in Montevideo, waar ze weer Spaans praten, chevere! Ik heb in een halve dag al meer gecommuniceerd dan in de laatste week bij elkaar... In het volgende stukje meer.

Dag 272 t/m 274, Rio-bus-Curitiba: Samba de Janeiro & Utrechtse bussen

2008-01-08T15:11:00.000+01:00

Na mijn lange internetsessie op de zaterdag, ben ik vertrokken naar het busstation om mijn ticket naar Curitiba aan te schaffen. De prijzen voor de bus zijn hier helaas overal schandalig hoog, eigenlijk bijna hetzelfde als het vliegtuig. Dus de volgende keer dat ik in Brazilie ben, zal er veel gevlogen gaan worden, want terugkeren doe ik zeker! Al is het maar voor de Pantanal, die ik nu zeer spijtig genoeg heb overgeslagen. Zo´n bijzondere plek wil ik graag in het ideale seizoen doen. En dat is zeker níet december/januari.
En natuurlijk mis ik Carnaval, wat ik niet zo héél rampzalig vind, dat hebben we in Nederland immers ook. Alleen twee dagen nadat ik mijn Paaseiland ticket had geboekt voor 1 t/m 6 februari, werd bekendgemaakt dat DJ Tiesto op het Carnaval in Salvador is. Dat was dan wel weer leuk geweest...

De laatste avond in Rio was het tijd voor een bezoek aan een samba school. Dit is een openbare repetitie van (in dit geval) de Salguaro school, want neerkomt op een groot samba feest. Natuurlijk kan ik geen samba dansen, maar dat maakt niet uit: samba is net techno, alleen een `beetje´ sneller en met uitsluitend live-muziek (50-mans percussie band). Oh, en er zijn optochten van half-naakte vrouwen. Samba de Janeiro!

Mijn bus vertrok pas op zondagavond, dus de hele dag was er nog tijd om de toerist uit te hangen in Rio. Nu was ik nogal moe na de vorige avond en de korte nacht, dus meer dan een bezoek aan het Maracanã stadion is het niet geworden. Dat is het grootste voetbalstadion ter wereld (al hebben die van Mexico City en Barcelona meer zitplaatsen). Er zijn nu geen wedstrijden, maar het stadion is in zijn geheel te bezichtigen. Dus: het museum, de kleedkamers, het veld, de tribunes en de presidentiele suite. Nu zou ik het ook graag mét toeschouwers en een wedstrijd zien!

Toen was het tijd voor Curitba. Twaalf uur in de nachtbus, waarin ik vooral geslapen heb. In Curitiba wilde het hostel graag geld zien. Dus ik ging op zoek naar een Pin-automaat, wat niet zo heel makkelijk bleek te zijn. De shopping-mall was nog gesloten, de unibank heeft vreemdgevormde automaten die mijn pas niet snappen. en de Banco Real (ABN-AMRO!) accepteert alleen VISA... Toen naar Caixa, die zou moeten werken. En daar stond een draaideur met metaaldetector voor de ingang. Ik had mijn kleine rugzak bij me, en dat ding begon natuurlijk te piepen. Zelfs na het afgeven van geld en sleutels, werd ik er niet ingelaten. De bewaker gaf mij het advies op mijn tas door het brievenbus-formaat deurtje te proppen... Gaat dat toch lekker zelf proberen! Toen op naar HCSB. En zowaar, daar kreeg ik Reais!

Na nóg meer slapen in het hostel, was ik klaar voor Curitiba. En één van de eerste dingen die hier opvallen, zijn de bussen. Natuurlijk wist ik bij de introductie van de dubbel-gelede bussen in Utrecht al dat ze voor het eerst in Curitiba rondreden, maar het is toch apart om er na bijna een jaar weer eentje te zien. En er in zítten, was alsof ik weer naar de Uithof reed...
In vele uren lopen heb ik de botanische tuinen, de mall (nog met uitbundige kerstversiering) en zowat de hele binnenstad bezocht. En het is zeker geen onaardige stad!

Sailland detail: de Ruta dos 24 horas, symbool voor de toekomst waarin alle 24 uren productief zijn, is sinds semtember 2007 gesloten...

Dag 264 t/m 271, Rio de Janeiro: Feliz 2008!

2008-01-05T15:07:00.000+01:00

De 100e post is de eerste van 2008. De sfeer mag danwel niet echt winters zijn, de feestdagen zijn toch echt net voorbij. Feliz ano novo, Feliz año nuevo, happy newyear en een gelukkig nieuwjaar!

Dat ik een fan van Mexico ben, is geen nieuws. Vooral omdat het zoveel karakter heeft, met fantastisch eten, vermakelijk voetbal, veel nationalisme en allerlei lokale pruducten, muziek en gebruiken. In de landen tussen Mexico en Chili was dat karakter soms echt afwezig. Fantastisch om te reizen, maar het is wel weer eens leuk om mensen zien die trots op hun land zijn. Ook al kunnen ze niet echt fantastisch voetballen in Bolivia en Peru, hoeven ze nog niet in een Argentinie shirt rond te lopen! Stel je voor dat wij Italie of Frankrijk supporters worden, na de groepfase van het EK...
Maar Brazilie is, zoals ik vantevoren al verwacht had, 1 van die landen in Latijns-Amerika die wél een compleet eigen identiteit heeft.

Brazilie, dat vreemde land: Portugees sprekend tussen al die Spaanstalige landen. Buitengewoon verslaafd aan futebol, voetvolley of gewoon een bal hooghouden. Waar de favoriete bezigheid van eenieder rondhangen op het strand lijkt te zijn. Waar de sloppenwijken/favellas direct naast de meest luxe hotels zijn gelegen. Waar alcohol niks kost en je bovendien bij ieder tankstation alcohol kunt tanken.

Brazilie blijkt bovendien het land van fruit en fruitsap te zijn. Overal op straat en in juice-bars worden de meest vreemde vruchtensappen aangeboden. Van sommige had ik nog nooit gehoord en andere had ik in ieder geval nog nooit geproefd. Onderstaanden zijn enkele veel voorkomenden:

Açai: een bes van een palm. Het sap is dik en donkerpaars.

Guaraná: een bes met veel cafeine (3x koffie). Zit in drankjes die naar Red-bull smaken. En dat is dus in eenderde van alle frisdranken die hier verkocht worden. `Gewone Redd-bull is overigens het duurste drankje wat je hier kunt krijgen: 2,40 euro per blikje, in de supermarkt.

Acerola: alweer een bes. Deze bevat een super-hoge concentratie vitamine C (18x kiwi en 30x sinaasappel). En smaakt ook nog eens zeer goed in sapjes!

Cajú: de cashew-appel. Ja, die blijkt ook eetbaar te zijn.

Zuurzak: enorm grote vrucht met veel sap dat nogal een aparte (zure) smaak heeft.

De `gewonere´ soorten hebben ze hier natuurlijk ook volop: mango, guave, passievrucht, ananas, aardbei...

In de acht dagen dat ik mijn blog niet bijgehouden heb, zijn er natuurlijk wel wat dingen gebeurd. Nee, ik spreek nog steeds geen Portugees. Het blijft, voor mij, een bijzonder ingewikkelde taal met voor een Nederlander een beetje een lachwekkende klank. Zijn er in het Spaans bijvoorbeeld de woorden Presidente, grande en veinte (20), spreek je de Portugese versies uit als `Presidentje´, `Grandje´ en `ventje´, het is alsof alle woorden verkleind worden. No betekent geen nee hier, maar een, verwarrend. EN nee, de meeste Brazilianen spreken helemaal geen woord Engels of Spaans, ook al wordt je dat vaak verteld...

Toch zit ik hier al bijna twee weken! Vooral omdat de lucht altijd blauw is de laatste dagen, het strand altijd dichtbij en ik gewoon bijzonder lui ben in het begin van het nieuwe jaar.
De laatste dagen van oude jaar ben ik wel vrij actief geweest, met enkele fietstochten door de stad. Nu heb ik geen serieuze bergen beklommen, maar omdat het hier 35 graden is, is fietsen best inspannend. En het navigeren over de boulevards van Copacabana en Ipanema is avontuurlijker dan een fietstocht over de Oudegracht in Utrecht. Het is al met al wel de meest interessante manier om veel van de stad en de stranden te zien. Er gaat niks boven de vrijheid die je hebt als fietser!

Na nog een aantal zware dagen, met lange sessies op het strand (vermoeiend hoor ;-), was het dan zover: 2007 was bijna afgelopen en dat moest gevierd worden. Natuurlijk doet men dat hier óók op het strand, dus werd dit, na mijn eerste kerst op het strand, ook mijn eerste oudjaarsavond op het strand. Het vuurwerk was impressionante, het snackvoer ook en er waren vele interessante mensen om het nieuwe jaar mee in te luiden. Het festival/party-gehalte was een stuk lager dan ik had verwacht, omdat de podia met artiesten slecht her en der verspreid stonden. Meer een nacht relaxen op het strand dus. Later hoorde ik dat in Buenos Aires o.a. Armin van Buuren en Paul van Dyke aanwezig waren, dus daar is het allemaal nét even anders dan in Rio. Maar in Rio hebben ze een strand!

En toen was het 2008. Nu hebben we in Nederland natuurlijk die vreemde traditie van de nieuwjaarsduik: tienduizend mensen rennen dat ijskoude water in en krijgen bij terugkomst een kop erwtensoep of een rookworst van meneer Unox. Ik heb daar nog nooit aan meegedaan, maar eens moet de eerste keer zijn. En waar beter dan in Rio de Janeiro? Dus om 13:00 rende ik de oceaan in, maar voelde vreemd genoeg niet eens de noodzaak om terug het strand op te rennen. Rookworst of erwtensoep heb ik niet kunnen vinden, dus het werd een hotdog. Daarmee was dit ook mijn eerste nieuwjaarsdag op het strand.

De rest van dit nieuwe jaar is nog niet bijzonder gebeurtenisvol geweest. Ik ben naar de lokale dierentuin geweest, waar sommige dieren alle ruimte hebben (herten, rheas, capibara´s) en anderen in nogal erbarmelijke omstadigheden leven. De grote zeevogels zoals fregatvogels hebben in een kleine kooi in een dierentuin eigenlijk niks te zoeken en pinguins bij 35 graden zien er niet bijzonder fit uit... De RioZoo werkt echter aan nieuwe onderkomens en is een belangrijke instantie voor de fok van zeldzame Braziliaanse soorten. En waar had ik eerder de kans een baby-tamandua te zien? Geweldig dier!

Verder heb ik meer stranden bezocht, verder naar het zuiden. Hier is het rustiger dan in Copacabana en zit je bovendien bijna bovenop geweldige rotsen. Deze rotsen zijn wel volledig volgebouwd met de grootste favella van Brazilie... Apart uitzicht!

De Jardin Botanico, ofwel de hortus, is een oase in een druk stadsdeel van Rio. Behalve veel bomen en planten, zie je hier zomaar toekans, ijsvogels en apen. Het is bijna het regenwoud. In de avond was er weer zo´n mooie zonsondergang waar ze in Rio zo goed in zijn en ik heb eindelijk mijn eerste Samba-evenement meegemaakt.

En dan vandaag, een dag waarop ik om 13:30 nog niet weet wat ik ga doen. Het is hier in het internetcafé zo lekker koel met de airconditioning. Echter, internet kost hier 2 euro per uur en is daarmee maar liefst 10 keer zo duur als in de meeste andere landen in Zuid-Amerika. Gestoord, maar waar. Ik heb er dus al veel te veel aan uitgegeven tijdens mijn verblijf hier... Voor de rest is Brazilie overigens `maar´ 3 keer zo duur als Ecuador, Peru en Bolivia en bijna het dubble van Argentinie. En ook Mexico is een stuk goedkoper: de metro van DF is 15 cent, die van Rio is een euro per rit!
Voor een sapje betaal je in Rio één of twee euro, voor het hostel 12. Ja, Brazilie is nu een duur land voor de backpacker, Maar (nog steeds) goedkoper dan Nederland natuurlijk.

Mijn planen voor de toekomst zijn duidelijker: ik heb voor 1 februari een vliegticket geboekt. En wel naar... Paaseiland! Na Galapagos, heb ik ook maar besloten hier nú naar toe te gaan, omdat ik toch in de buurt ben. Het is overigens nog steeds 5 uur vliegen vanaf Santiago, waar ik dus op 1 februari moet zijn. En omdat Santiago niet bepaald naast de deur ligt en ik onderweg nog wat wil zien (ten minste Curitiba, Montevideo, Buenos Aires en Mendoza) heb ik nog heel wat busuren voor de boeg in de komende 26 dagen!

Dag 261 t/m 263, Rio: ken je klassiekers

2007-12-27T20:48:00.000+01:00

Rio is zo erg nog niet. Ja, ze spreken nog steeds Portugees en nee, het is nog steeds geen Mexico, Bolivia of Argentinie. Maar, de setting is pretty fucking amazing, het strand is oneindig lang en het weer werkt ook nog eens mee! Dus, ik houd het hier wel uit tot in het nieuwe jaar. Maar daarna ga ik weer snel terug naar een plaats waar ze Spaans spreken.
En ja, ik weet dat mijn zinsconstructies in bovenstaande tekst niet echt volgens de regels van de Nederlandse taalunie zijn. Zo heel belangrijk is Nederlands momenteel echter niet voor mij; Portugees, Spaans, Engels, Portunol, Spanglish en zelfs Duits zijn hier nuttiger, dus steek ik daar mijn energie maar in...

In nog eens drie dagen Rio, heb ik ondanks het absurd warme en vochtige weer best wat uitgevoerd. Eerst een lange wandeltocht van Botafogo (mijn thuisbasis) via Velmelha en Copacabana naar Ipanema, grotendeels blootsvoets over de stranden. Die avond bleek het ook nog kerstavond te zijn, hét moment waarop hier kerst wordt gevierd. Dus was er een diner om klokslag 0:00. Verder is de kerstsfeer hier vrij onzichtbaar.
De volgende dage volgde het serieuzere werk. Eerste kerstdag was de eerste zonnige dag, dus stond een bezoek aan Pao de Acucar, Sugerloaf Moutain, op het programma. Er gaat een kabelbaan naar de top, maar gedeeltelijk omdat het hier duur is en gedeeltelijk omdat ik een beetje gestoord ben, loop ik liever naar bergtoppen. Hier betekent dat klimmen met touwen, omdat sugerloaf nogal steil is. Maar er is ook de mogelijkheid om naar een lagere berg te lopen en vandaar de kabelbaan te nemen voor de halve prijs. Voor die drie minuten betaal je overigens nog steeds 17,50 reais (6 euro), een klein vermogen vergeleken met de voorgaande landen! De wandeltocht was zeker de moeite waard, met vogels, erg grote hagedissen en geweldige mini-aapjes op het pad. Het uitzicht was ook zeker niet verkeerd vanaf deze 396 hoge rots. Een bonus is dat je vanaf hier het Christusbeeld op zijn berg kan zien, wat vanaf Corcovado natuurlijk niet kan.

Een ander hoogtepunt van Rio is een bezoek aan Copacabana beach. Toch wat anders dan Copacabana in Bolivia! Het is natuurlijk gewoon een strand, maar wel een erg beroemd strand. Vier kilometer zand, met alle soorten Brazilianen en een paar toeristen. En verbranden kan ook vanonder een parasol.

Vandaag was het dus tijd voor een strandloze dag. Corcovado en zijn Chrustusbeeld moesten echter nog bezocht worden! En ook deze rots kan zonder de trein van 36 reais (12,50 euro) prima bezocht worden. De taxichauffeurs aan de voet van de rots waarschuwen dat het te ver is om te lopen en bovendie veel te gevaarlijk vanwege de favella´s in de buurt. In werkelijkheid is het een prachtige wandeltocht van 9 kilometer, waarin je 710 meter stijgt en niet eens in de buurt van de sloppenwijken komt. Er staan gewoon wat huizen van locals langs de weg... Vermoeiend is het wel met 37 graden.
En het uitzicht is fenomenaal!

Waar ter wereld vind je een rots van 710 meter in het midden van de stad? Het is alsof het een gebouw is! En ja, dat beeld staat er ook nog... Het is indrukwekkender dan dat in Cochabamba, maar het is de setting die het echt bijzonder maakt. Het geheel is het waard om een wereldwonder genoemd te worden. Jammer alleen, dat het zo enorm druk is, daar op de top. Het platform vlak voor het Christus beeld is veruit de drukste toeristische plek van deze trip.

Brazilie heeft trouwens het mooiste geld dat ik ben tegengekomen tot nu toe. Met een kolibrie, zeeschildpad, witte reiger, ara, leeuwaapje, jaguar en een grouper (vis), is het een zeer biologisch verantwoorde collectie afbeeldingen!

Dag 258 t/m 260, busrit en Rio: wat doe ik hier!?

2007-12-24T16:31:00.000+01:00

Eindelijk ben ik in Rio, na een busreis van 24 uur, met slechts één keer pech onderweg. Dat betekende een extra stop in Sao Paulo, een stad die bijna net zo groot is als Mexico City en die ik voor nu graag oversla.
Rio de Janeiro is een stuk kleiner, met `slechts´ zo´n zeven miljoen inwoners. En die spreken Portugees... Nu wist ik dat natuurlijk vantevoren en het was zelfs oorspronkelijk de reden dat ik Brazilie voorlopig even wilde vermijden. Maar, om de één of andere reden heb ik vorige week besloten Nieuw jaar te vieren in Rio en níet in Buenos Aires. Daar begin ik nu bijna spijt van te krijgen. Want, behalve dat ze hier Portugees spreken (en ik niet), is alles ook zo verschrikkelijk anders hier dan alles dat ik de laatste maanden heb gedaan, dat de cultuur-shock groter is dan in mijn eerste dagen in Mexico City...
Ik zal hier nog zeker tien dagen doorbregen (boeking), dus ik hoop dat Rio beter gaat bevallen! Als het weer opklaart, zal dat vast helpen, want nu is het bewolkt en regenachtig en is het Christusbeeld niet eens te zien...

Updates volgen later. Prettige kerstdagen allemaal!

Dag 255 t/m 257, Puerto Iguazu: wereldwonder

2007-12-22T20:35:00.000+01:00

Er is recentelijk een lijst van zeven nieuwe wereldwonderen samengesteld. Deze lijst is door middel van stemmen tot stand gekomen, wat grotendeel geresulteerd heeft in wereldwonderen die vooral belangrijk lijken te zijn voor het toerisme. Waarom staat dat Christusbeeld in Rio er in vreesnaam op bijvoorbeeld (die in Cochabamba is zelfs hoger...)? In Zuid-Amerika slingeren overigens nog overal foldertjes rond met `stem op Machu Picchu/Kuelap/...´ e.d.
Maar OK, er wordt nu op dezelfde manier een lijst van zeven natuurlijke wereldwonderen samengesteld. Die lijkt grotendeel voor de hand te liggen (ik ga uit van iig Galapagos, Antarctica, de Amazone en Great Barrier Reef). Bolivia heeft graag de Salar of het Titicacca meer in deze lijst en Argentinie en Brazilie promoten vooral de Iguazu-watervallen.

Iguazu hoort dus zeker in die lijst. Het is absoluut 1 van de mooiste en meest indrukwekkende plekken waar ik dit jaar ben geweest.

Na mijn lange busreis door Paraguay, met als eindpunt het bizarre Ciudad del Este (allemaal electronica uit Azie voor lage prijzen), verbleef ik in Puerto Iguazu, Agentinie, waar het allemaal een stuk relaxter en goedkoper is dan aan de Braziliaanse kant. Vanaf daar heb ik eerst de Braziliaanse en vervolgens de Argentijnse kant van de watervallen bezocht. In Brazilie krijg je een globaal overzicht van alle watervallen en zijn een aantal mooie uitkijkpunten opgesteld dichterbij. Het park aan de Agentijnse kant is uitgebreider, met vele wandelroutes dicht langs de watervalen en een zeer spectaculaire close-up van de grootste waterval. Dat laatste is te zien op de onderste foto: het lijkt gewoon wat wild water, maar de rivier stort zich hier van drie kanten tegelijk in een enorm gat, vandaar de naam `The Devil´s Throat´.

Foto´s zijn even niet up te loaden, ik zit hier in een internetcafe dat 2 euro per uur kost. Mijn bus naar Rio de Janeiro vertrekt over een uur en dus zal ik over 23 uur in staat zijn om te controleren of het Christusbeeld van Rio werkelijk één van de zeven wereldwonderen is!

Dag 249 t/m 254, Chili-Argentinië-Paraguay: rápido

2007-12-18T22:28:00.001+01:00

Chili was een grote verandering na zo lang in chaotische ladnen te hebben verbleven. In Chili verkopen kinderen geen meuk op straat, slapen dikke inca-vrouwen niet in het gangpad van de bus en houden taxichauffeurs zich wél aan de verkeersregels! Bovendien zijn er lijnen te vinden op het wegdek, evenals vele verkeersborden. En bovenal: Chili is een stuk duruder. Zeker drie keer zo duur, waardoor het prijsniveau op Mexicaanse hoogte ligt. Nog steeds goedkoper dan Europa, op enkele restaurants na dan.
Maar, ik verblijf hier maar een dag, dus ik kan even met geld smijten. Na de vermoeiende Sala-tocht, besloten drie van de vier mensen uit onze auto gewoon nóg een tour te gaan doen. Als je maar één dag in de Atacama-woestijn bent, moet je er toch van genieten! Het werd de `sunset tour´ naar de Valle de la luna en Valle de los muertos, owel de vallei van de maan en van de dood. Beide zijn enorme strukturen van zout, die zich temidden van het zand van de droogste woestijn ter wereld bevinden.
We liepen door een winderige kloof, genoten van het uitzicht over de woestijn, zagen de grote vulkanen van de ándere kant van de grens, liepen wat rond door zoutkloven en zagen ook nog eens de zonsondergang. Nu wilde het geval dat we de laatste dag van de Salar-trip (deze dag dus) om vier uur waren opgestaan voor de zonsopkomst... Ik denk dat dit de eerste keer was, dat ik zowel de zonsopkomst als de zonsondergang op één dag bewust heb meegemaakt! Ter afsluiting renden we nog van een enorme zandduin af. De trip was al met al de moeite waard en mijn enige dag in Chili was hiermee goed gevuld.

Na nog een gezellige avond met iedereen was het de volgende ochtend tijd om afscheid te nemen. Alleen Michael, een Australiër die ook mee was met de Salar-trip, reisde nog met me mee naar Salta. De rest gaat naar het midden of zuiden van Chili.

Salta, Argentinië, voelt al thuiskomen. Het is er net Europa, met z´n grote pleinen vol met bomen, hoge gebouwen op de hoek van elk blok, lange mensen en schone straten. Dus deed ik hier helemaal niks, behalve genieten van het rustige stadsleven. Ja, ik heb ook de lokale heuvel beklommen (met de kabelbaan...) en natuurlijk veel van het plaatselijke voedsel geprobeerd. En op de zaterdagavond speelden de seniorenteams van Argentinië en Paraguay het zogenaamde `showbol´ tegen elkaar in Salta. Dit betekende dat o.a. Diego Maradona in een hotel verbleef waar wij (een groep mensen uit het hostel) net langsliepen. Vol verwachting stond ik klaar voor de foto, maar Diego had haast, waardoor er niet meer dan zijn achterkant op de foto is te zien. Wie die andere voetballers op de andere foto´s zijn (en die wél duidelijk te zien zijn), weet ik niet...

En, als het uitgaanleven van Salta representatief is voor Argentinië, dan wordt het een interessante januari. Het begint pas om ongeveer 2:00 druk te worden en dan is het ook werkelijk stampensvol in enkele straten. Daar is de entreeprijs van de clubs 2,20 euro, wat inclusief een liter bier is. En het gaat door tot laat, wat een welkome verandering is na de voorgaande landen. Overigens was het vroege programma van één club de TMF-jaarmix van 2006, te zien op het videoscherm.

Zeker nu ik weer echt alleen reis, wat wel een beetje saai is, moeten er uitdagingen gezocht worden. En één daarvan is Paraguay. Daar gaat vrijwel niemand heen, dus ga ik er maar eens kijken.
Na drie dagen Salta, vertrok ik dus naar Ascencion. Dertien uur in een bus naar Resistencia (Arg), waar er geen bussen naar Paraguay meer bleken te zijn. Dus, het werd mijn eerste zelfstandige grensovergang sinds augustus dit jaar Honduras-Guatemala. Ik moest weer goed m´n best doen allen taxichauffeurs van met af te houden (´nee, er zijn geen bussen...´), haalde m´n stempels en zat heerlijk opgepropt voor anderhalf uur in een minibusje. Ik dacht dat Ascencion direct tegen de grens aanlag, maar dat is dus een optische illusie.
In de stad aangekomen, kwam ik er direct achter dat alleen reizen in dit land niet echt handig is, want er zijn natuurlijk geen hostels. Voor het eerst sinds lange tijd moest ik een dubbele hotelkamer boeken en die kostte me maar liefst 80.000 Gairanies (12 euro), één van de duurste van de hele reis. Maar dan heb ik ook airco, een badkamer en ontbijt.

En hoe bevalt Ascencion? Eigenlijk is het een beetje een shock: na het moderne Chili en Argentinië, lijk ik nu in een voormalige oostblokstad te zijn (wat gedeeltelijk klopt). Een mix tussen oud en nieuw, arm en rijk. En de bedeltechniek van de kinderen hier bevalt me helemaal niet: gewapend met takken(!) blijven ze werkelijk minutenlang achter je aan lopen en om geld vragen, voor `brood en melk´. I de meeste andere landen was één of twee keer `nee´ voldoende. Na het tien keer antwoorden van `Helaas, ik heb geen kleingeld´, heb ik hem maar de helft van mijn brood gegeven, om eindelijk van hem af te zijn. En toen wilde ie natuurlijk liever mijn flesje Sprite... Rot op!
In het cntrum is het afgezien van dit incident best prettig om rond te lopen. Echter, direct een paar blokken daarvandaan voelt het een stuk onveiliger. Er loopt veel politie rond, die je soms wantrouwend aankijken of gewoonweg vragen wat je hier doet. En vreemden zijn ze hier in het algemeen niet echt gewend: in de supermarkt kwam er iemand naar me toe met `hallo meneer, wat zoekt u´...

Morgen maar snel naar de andere kant van het land en dan op naar Brazilië!

Dag 247-248, Salar de Uynuni: zout, zand, vicuñas en flamingo´s

2007-12-16T21:03:00.000+01:00

Hier het verslag van drie dagen en twee nachten in een zeer geïsoleerd stukje Bolvia. Vantevoren had ik de waarschuwingen gelezen dat je met enkele tientallen landcruisers vooral achter elkaar aanrijdt, maar er waren er deze keer slechts een stuk of vijftien en bovendien reden we vaak alleen rond (onze tour was iets afwijkend van de standaard route).

Het begon op dag één allemaal een beetje ongemakkelijk... De vorige avond was ons verteld dat er behalve ons drieën, nog twee Fransen met de tour mee zouden gaan. Nu is het zeer gebruikelijk dat van zulke informatie later niets blijkt te kloppen en ook deze keer was dat het geval. Er waren de volgende ochtend geen Fransen te bespeuren, alleen drie Australiërs, twee Nieuw-Zeelanders en een Engelse. Vijf van hen werden in een extra auto van delzeflfde maatschappij op pad gestuurd en de rest van ons kon gaan wachten. Na enige tijd arriveerde onze auto en konden we op pad. Eerst moesten we echter nog even langs een `hotel´ om nog twee passagiers op te halen. Dit hotel bleek een andere, goedkopere tour-agency te zijn. Terloops vertelden zij wat ze betaald hadden voor de tour, wat heel wat minder bleek te zijn geweest dan wat wij hadden betaald (onze detour door de Salar kostte twintig dollar extra). De opmerking dat we graag terug wilden naar de tour-agency om deze verschillen te verklaren, resulteerde uiteindelijk in het op het laatste moment verwijderen van deze twee personen uit de auto. Dat was niet echt gepland en nogal lullig voor hen, maar het leverde een hoop ruimte op in onze auto...

Veel woorden zijn verder niet nogig, foto´s zeggen in dit geval een stuk meer.
Twee van de Salar, de eerste een klassiek plaatje dat gebruikmaakt van de die grote witte vlakte. De tweede is vanaf Isla Incahuasi, in het midden van de Salar.

Een adembenemend mooie zonsondergang met kleuren die ontzettend nep lijken. De sterrenhemel was trouwens ook bijzonder mooi, met duizenden sterren (zo veel is gewoon onmogelijk in Europa) en daarnaast Mercurius, Venus, Jupiter en Saturnus duidelijk zichtbaar!

Zomaar een plaatje vanuit de auto:

Flamingo´s zijn tebewonderen in grote getalen, maar deze kleine groep reflecteerde mooi in het water:

Nog een meertje met een mooie lucht:

Meer dieren, in dit geval een vicuña, één van de soorten kameelachtigen hier:

Veel wind en veel zand levert dit op:

Laguna Colorada, het groen-blauw-wit-rode meer:

Sol de Mañana `geisers´:

Ook op 4500 meter hoogte heb je meeuwen in de Andes:

En tot slot, Laguna Verde (groen?). Totaal levenloos, maar met een perfecte reflectie van de Vulkaan:

En daarmee sloten we de tour af. Wat volgde, was een transfer van Bolivia naar San Pedro de Atacama in Chili. Van een derdewereldland naar het meest welvarende land van Latijns-Amerika, een behoorlijk verschil!

Dag 244 t/m 246, Potosi en Uyuni: bussen, bergen en meer van die shit

2007-12-16T15:54:00.001+01:00

Na Cochabamba ging David gelijk door naar Uyuni, terwijl Caroline en ik nog een bezoek aan Potosi brachten. Eigenlijk wilden we oorspronkelijk naar Sucre, maar daar was het de afgelopen weken zó onrustig, met demonstraties, doden en gewonden, en dus werd het Potosi.
Slechts tien uur per bus verwijderd van Cochabamba, maar door diverse technische problemen werden dat er veertien. En helaas waren dat zeer onplezante uren, daar in die bus. Na enkele uren bleek namelijk dat een deel van het diner (de salade?) mijn ingewanden aan het aanvallen was... Op zo´n moment wil je niet in een bus zitten die nooit stopt voor toiletbezoek! Details laat ik hier verder maar achterwege, maar dit is eigelijk zo´n verhaal voor tijdens één van die memorabele KPN-lunches in het illustere jaar 2006.

In Potosi aangekomen, had ik weinig trek in een tour van ce coöperatieve mijnen, eigenlij DE attractie van Potosi.
Rondlopen in de `hoogste stad van de wereld´ (van deze groote) is echter ook best aardig. Het klimaat was verrassend mild voor een stad op 4060 meter hoogte en op de ochtend van de tweede dag was het zelfs behoorlijk heet! Het is regentijd, dus het verschil tussen twee dagen kan enorm zijn:

Er is in Potosi een hoop koloniale architectuur te bewonderen. Na een bezoek aan de nationale mint (vandaag grotendeels gesloten), kwamen we Anelie tegen, die ik eerder al in Huaraz en op de Galapagos had ontmoet. Gedrieën bezochte we het Convento de Santa Teresa, een actief klooster, en probeerden we de lokale keuken uit. Lama-steak smaakt nog steeds prima! Die avond wilden een hoop mensen in het hostel een film kijken. Nu ben ik altijd huiverig voor de DVD-kopiëen die in hostels rondzwerven, ze zijn namelijk vaak zó bekrasd, dat de film er halverwege gewoon mee kapt. En ja, ook deze keer was het weer raak: na een halve Simpsons, Syriana en Ghostrider, kan ik nu ook een halve Butterfly Effect bijschrijven. Ooit zal ik de tweede helft zien! Deze DVD had overig geen krassen, maar was gedeeltelijk gesmolten...

El proximo dia fuimos a Uyuni, solo ochas horas mas en el autobus. Durante este viage no encontré mas problemas con mi estomage. Llegamos a las ocho, entonces pudimos buscar un tour por la mañana.

En die tour werd snel gevonden. Vanuit Uynuni ging we naar de beroemde Salar, vulkanen en gekleurde meren in het zuidwesten van Bolivia. Drie dagen reden we rond met negen mensen in twee Toyota landcruisers, door werkelijk prachtige landschappen. Samen met de Galapagos trip en de Pamapas tour in Rurrenabaque was dit één van de natuurlijke hoogtepunten van mijn tijd in Zuid-Amerika. Meer details in de volgende post!

Dag 236 t/m 243, La Paz, Chochabama, Villa Tunari

2007-12-08T16:24:00.000+01:00

Na een week in het hete en vochtige Rurre was La Paz best een verademing. Zolang de zon hier schijnt, is het best goed uit te houden. In dit extra weekend La Paz heb ik weer eens genoten van het voortreffelijke eten hier, met als hoogtepunt een restaurant waar ik erwtensoep en hutspot gegeten... Ook de clubs zijn de moeite waard hier.
Qua dag-activiteiten hebben we de hoogst en laagst gelegen stadsdelen bezocht. El Alto is de koude winderige, gloednieuwe, maar ook erg arme metropool met bijna een miljoen inwoners op 4100 meter hoogte, waarvandaan je een prachtig uitzicht hebt over de hele stad. Zona Sur daarentegen, ligt op `slechts´ 3100 meter hoogte, waardoor het klimaat een stuk aangenamer is. Dit maakt het een toevluchtsoord voor de rijken. Hier vind je de boutieks, de dansende Disney-figuren en de nog betere restaurants. En ook hier bleek het onmogelijk broeken langer dan maat 34 te vinden.

Next stop: Cochabamba. Zeven uur ten oosten van La Paz ligt deze groeistad met véél studenten (en dus café´s, véél rijke Bolvianen en véél goede restaurants. Meer en meer begin ik te geloven dat Bolivianen van lekker eten houden! Deze stad doet me denken aan Guadalajara (Mexico), met z´n vele pleinen en nonchalante sfeer. cochabamba is ook de ideale plek voor een bioscoopbezoek: deze keer Lions for Lambs, van Robert Redford in een gloednieuwe bioscoop met het grootste scherm dat ik in lange tijd heb gezien.
Ook in Cochabamba: het grootste Christusbeeld ter wereld, met bijna 34 meter nét even groter dan dat in Rio de Janeiro. De kabelbaan was buiten dienst, dus dat betekende het beklimmen van maar liefst 1250 traptreden voor het uitzicht... En daarna nog eens 1250 naar beneden voor de lunch!

Despues: Villa Tunari. Omdat we iets wilden ondernemen vanuit Cochabamaba en de georganiseerde tocht door National Park Torotoro niet de lange reis waard leek na onze ervaringen in Rurrenabaque, besloten we op eigen houtje naar Villa Tunari te reizen. Dit is een jungledorp met vooral relaxmogelijkheden. Dus verbleven we in het luxieuze hotel El Puente en genoten van het zwembad, de poza´s (natuurlijke poelen) en de muggen.
In Villa Tunari is ook het (onder backpackers) beroemde opvangcentrum voor afgedankte apen, vogels en katachtigen. Vele reizigers besluiten hier twee weken of langer te werken als vrijwilliger. In eerste instantie lijkt dit een perfect vrijwilligersproject, je kunt immers met apen en puma´s werken. Tijdens ons bezoek bleek het echter zeer normaal te zijn dat de apen de vrijwilligers bijten (resultaat: zo´n 3 hechtingen) en sommigen waren zelfs aangevallen door de puma (18 hechtingen). Al met al leek een kort bezoek mij voldoende, waarbij we al moeite genoeg hadden de als zakkenroller getrainde en notoire bijtende capucijnaap van ons af te schudden. Een opmerking als: `Als hij je camera wil hebben, geef hem dan gewoon, anders bijt hij je´, nam ik maar niet serieus. Ik had in dat geval waarschijnlijk het aapje z´n nek omgedraaid... Maar, een close-up encounter met slingerapen, capucijnapen, doodshoofdaapjes en coati´s was het zeker. De papegaaien (lorro´s) en ara´s (guacamayo´s) zaten in een kooi en katachtigen zijn we niet tegengekomen. Volgende keer weer de apenheul! Oh, de wandelingen in het park zijn interessant, met mooie uitzichten, vele jungleplanten, maar met zeer zielige watervallen.

Twee dagen hitte was genoeg (je blijft heen en weer reizen hier), dus keerden we terug naar die leuke leuke stad: Cochabamba. Was de heenreis nog per collectivo taxi, de terugreis legden we af per bus. En dat was een zeer lokale ervaring. Het was vrijdag en een groep van 13 Bolivianen besloot dat het tijd was voor een weekendje zuipen in de grote stad. Dus, ze begonnen al in de bus. Een naar pis stinkend kind van een jaar of acht was allleen in de bus en de groep besloot het jochie dronken te voeren. Oh, oh, wat was het gezellig in de bus...

Om af te sluiten met een positieve noot: het eten was weer wonderbaarlijk geweldig goed. Deze keer vereerden we de een Braziliaans buffetrestaurant, genaamd Buffalo´s, met een bezoekje. Hier was het all-you-can-eat buffet van salades en deserts al van hoge kwaiteit, maar het aan tafel versgesneden vlees was helemaal geweldig. Aanrader!

Dag 229 t/m 235, Coroico, Rurre en de Pampas: een week vol avontuur

2007-12-03T13:58:00.000+01:00

Na La Paz volgde een volle week buiten de stad, die begon met een afdaling per fiets van 4800 naar 1200 meter en eindigde met de meest oncomfortabele busreis van het jaar terug naar boven.

Twee activiteiten stonden hoog op het verlanglijstje deze week: de downhill mountainbike trip naar Coroico en de pampas trip in Rurrenabaque. Omdat Coroico op de route naar Rurre ligt, besloten we deze twee activiteiten te combineren en tussendoor niet terug te keren naar La Paz.

Eerst het fietstochtje over de zogezegd gevaarlijkste weg ter wereld. Ja, er zijn heel wat bussen en trucks in het ravijn gestort op deze weg en daardoor vielen er tientallen doden per jaar. Begin dit jaar is de nieuwe, geasfalteerde weg tussen La Paz en Coroico geopend, dus de gevaarlijkste weg ter wereld wordt nu vrijwel alleen door fietsers gebruikt. En daarvan zijn er maar 9 (of 12) verongelukt in de laatste twintig jaar...

Al met al voelde de afdaling helemaal niet zo gevaarlijk, zolang je maar op de fiets blijft zitten is het een kwestie van sturen. Op onze dubbel geveerde fietsen was er bovendien geen sprake van enig ongemak, dus was het zelfs mogelijk van het uitzicht te genieten. Op het snelle geasfalteerde gedeelte vlogen de caracaras (lokale roofvogels) op enkele meters afstand met me mee, op het grindpad waren er vooral watervallen en zeeën van groen te zien. En toen was er Coroico, met eten, een zwembad, sauna en een hangmat.

Hoe aangenaam Coroico ook was, we vertrokken de volgende middag naar Rurrenabaque. Deze tocht van 14 uur over onverharde wegen, was een stuk aangenamer dan we vantevoren hadden verwacht. We vertrokken twee uur te laat, kregen vervolgens na vijf minuten een lekke band, waardoor we nog eens drie uur vertraging opliepen, maar het was erg gezellig in de bus!
Omdat de meeste locals nogal haast hadden, sloegen we de geplande diner en ontbijt stops over, waardoor we uiteindelijk maar een paar uur vertaging hadden. De locals zijn overigens best bang aangelegd, want toen we een stilstaande truck probeerden te passeren op de smalle bergweg, stapte de helft van hen hevig pretesterend uit! Voor de toeristen is zo´n hachelijke inhaalactie natuurlijk gewoon deel van de ervaring...

Rurrenabaque (roeren en bakken) is een heet en vochtig junglestadje met 15000 inwoners en een bestemming die zowat iedere backbacker in Bolvia aandoet. En waaron dan wel? Hier kan je jungle en pampas (moeras) tochten ondernemen voor een belachelijk lage prijs en bovendien zie je makkelijker de typische dieren dan op de meeste duurdere locaties in Peru, Ecuador of Brazilië. Geen jaguars en tapirs natuurlijk, maar de hoeveelheid apen, vogels en klein wild is inderdaad enorm.
En dus boekten we een driedaagse pampastour voor 38 euro (inclusief transport, eten en een T-shirt).
En het bleek vandaag ook nog mijn verjaardag te zijn. Van mijn reisgenoten kreeg ik een diner in een geweldig goed restaurant, waar de Tunesiche chefkok zeer smakelijke schotels bereidde. Die waren van een culinair niveau dat je niet verwacht in deze afgelegen jungle stad!

De pampastrip begon met de verrassing dat de twee Noorse meisjes die we in de bus tegen waren gekomen, dezelfde tour deden. Ze zouden eigenlijk een dag eerder vertekken, maar door de busvertraging was dat niet doorgegaan. Een Canadees, een Brit en een Nieuwzeelander maakten ons achttal compleet.

De trip begon met een drie uur durende jeepride, gevolgd door een drie uur durende boottocht. Dat was een recept voor een houten reet en tientallen muggenbeten...

Maar het was het waard! We zagen ongelooflijk veel wildlife: doodshoofdaapjes van heel dichtbij, zwarte en rode brulapen, capibara´s (super hamsters), heel veel roze rivierdolfijnen, alligators, kaaimannen en schildpadden en natuurlijk vele vele vogels. Daarvan vielen de diverse reigersoorten, ooievaars, hoatzins, havikken, aalschovers en ijsvogels het meeste op. En er was tijd voor zwemmen in de rivier.

Eén dag verbleven we in een niet-zo rustige lodge, waar we vooral andere backpackers tegenkwamen en daarnaast Pedro en Casinero, de tamme alligators. Natuurlijk werden we ook verblijd met meer muggen, de afwezigheid van stromend water en electriciteit en gedurende de nacht zelf met regen. En vleermuizen, kikkers, spinnen en al het andere dat het Amazone gebied te bieden heeft, zoals een brulapen-concert in de morgen.
De regen resulteerde overigens in het niet doorgaan van de anaconda-zoektocht in de morgen. We moesten simpelweg wachten tot het droog werd. Die kwam me nog zeer bekend voor van de laatste jungletrip in Peru...
Gelukkig werd het vrij snel droger en konden we vertrekken naar het meer afgelegen kamp, een uur varen. Onderweg zwommen we `met´ dolfijnen en probeerden we pirañas te vangen. Dat laatste leverde mij twee meervallen op, maar pirañas hebben we in het geheel niet gevangen. ´s avonds kregen we een uitleg over het leven van de alligator en daarbij hadden we zelfs een baby-alligator in de boot. Vantevoren klonk me dit zeer dier-onvriendelijk in de oren, maar de gids behandelde het beestje goed.

Dag drie was niet alleen de terugreis naar Rurre, het was een dag vol activiteiten. Eerst de anaconda tocht, die eerder niet doorging. Ruim drie uur door de modder lopen, waarin vooral de thema´s muggen, laarzen vol water en zweet een centrale rol spelen. Maar het wa het waard, want we vonden een anaconda. Dus, iedereen op de foto met de slang en we konden weer teruglopen.

In dit gedeelte van de pampas kwamen we daarnaast krabben, enorme kikkers, meer ooievaars en een toekan tegen.
Onderweg naar het kamp zagen we meer apen en luiaard. Dat was een aangename bonus, want meestal kom je die niet tegen op deze plek. En nee, luiaarden zijn niet langzaam!

Daarmee restte ons niet meer dan de lange terugreis naar Rurre, waarin het tellen van muggenbeten (zo´n 150) een aardige tijdsbesteding was. Net na een mooie zonsondergang arriveerden we weer in de beschaving van Rurre en was het tijd voor pizza, bier en cocktails tot diep in de nacht.
De volgende ochtend hadden sommigen van ons grote moeite hun bed te verlaten, waardoor we een beetje laat op het busstation arriveerden. De heenreis was namelijk zo meegevallen, dat we best nog 20 uur in de bus wilden zitten. Vliegen is natuurlijk een stuk sneller, maar ook vijf keer zo duur en bovendien vliegen er in de regentijd op veel dagen geen vliegtuigen; Rurre heeft namelijk alleen een grasveld als vliegveld. Om ons dagen wachten te besparen, kozen we dus weer de bus, maar deze keer zou dat een busrit from hell worden.
Ondanks onze late aankomst op het bussation, stond daar gelukkig onze bus nog, die om 10:30 zou vertrekken. Alleen, er bleken andere mensen met dezelfde stoelnummers te zijn... Na enig discuseren, kwamen we tot de conclusie dat dit de bus van 11:00 was, waar wij dus geen ticket voor hadden. Voor een beetje extra geld konden we echter in de bus staan en dan drie uur later op `onze´ bus stappen op de plaats waar de bussen een lunchstop hebben. En ja, daar was inderdaad onze bus. Echter, spijtig genoeg voor ons was de vrouw die de mensen in de bus registreerden, een totaal niet-meewerkende, bureaucratische tuthola (in de praktijk heb ik me wat minder subtiel uitgedrukt). Er zat iemand anders op onze plek, ze kon onze namen niet vinden in haar administratie en bovendien wisten de mensen op het busstation in Rurre niets van ons... Dus daar stonden we met ons ticket in the middle of nowhere!
Volledig bereid om een bus te kapen, vroegen we nog maar eens om informatie bij de andere bussen, die hier stonden te wachten. En ja, een bus die de dag ervoor had moeten vertrekken, maar dit vanwege slecht weer pas vandaag had gedaan, wilde ons zowaar meenemen op ons originele ticket! Deze bus was propvol en dat betekende voor mij nog eens vijf uur staan, voordat ik een zitplaats kon bemachtigen. En wat was ik toen blij met die stoel! Tien uur slapen stond op het programma. Jammer alleen dat het raampje bij mijn stoel niet dicht kon, waardoor het in de bergen kouder en kouder werd. Op 4800 meter hoogte sneeuwde het en bevroor ik zowat, maar slecht een uurtje later kon ik gelukkig ontdooien in La Paz, waar het maar liefst 4 graden boven nul was op dit vroege uur.

Dag 226 t/m 228, Copacabana & La Paz

2007-11-30T20:29:00.000+01:00

Ik was gebleven bij de tassen die in Copacabana achter slot en grendel op ons wachtten. Het duurde een flinke tijd voordat we ze terug hadden.
Om de tijd te doden en de interne mens tevreden te stellen, genoten we van een maaltijd in het meest fancy restaurant van Copacabana. Dit was werkelijk een zeer welkome verandering na dagen van kip, forel, patat en rijst!
Bij terugkomst, om acht uur, waren de eigenaren van het hotel net terug gekeerd en konden we eindelijk vertrekken naar La Paz! Net voor vertrek vroeg ik voor de zekerheid nog even of ons late vertrek geen problemen zou opleveren. En het antwoord was simpel: je kunt niet meer in La Paz garaken, omdat er na 18:00 geen boten varen over het stuk Titicacameer wat we moesten oversteken. Dus verbleven we nog een nacht in Copacabana.

Maar toen... La Paz! Hoogste hoofstad van de wereld en adembenemend mooi gelegen in zijn vallei, daar op grote hoogte in de Andes. Vanaf El Alto, daalde de bus zowaar af van 4050 naar 3600 meter, waar we snel intrek namen in een hostal in het centrum.
La Paz is een plezante stad, perfect voor een avondje bier en wijn drinken, inkopen, goed internationaal en lokaal eten en natuurlijk voor het boeken van tours voor de volgende dagen.
Daarnaast bezochten we de witch market, diverse straatmarkten en het postkantoor. Gewoon een beetje stadsleven dus. Want daarna was het tijd voor een week mountainbiken, bikkelen in bussen en moerassen en vooral veel mooie foto´s!
(onderstaande foto toont een veelgezien product op de witch market: lama foetussen.

Dag 221 t/m 225, Puno, Copacabana & Isla del Sol

2007-11-20T21:00:00.000+01:00

Met de nachtbus vertrokken we op de dag dat we terugkwamen uit de jungle direct naar Puno. Dit is een lelijke stad aan de Peruviaanse zijde van het Tititcaca-meer. Echter, het eten en het uitgaansleven zijn er best OK. In een restaurant, waar we wat aan het drinken waren, schoven enkele mensen aan dezelfde tafel aan. Een daarvan was een sympathieke Amerikaan, de andere twee waren Nederlandse meisjes die mij nooit vroegen waar ik vandaan kwam. Voor de grap heb ik eens uitgeprobeerd hoe lang ik voor niet-Nederlander kan doorgaan. En wat bleek: dat lukte met gemak de gehele avond... Woo, ik heb geen NL-accent meer!

Vanuit Puno heb ik ook het verplichte tochtje naar de zeer toeristische Islas Flotantes gedaan. Op die eilanden, gemaakt van drijvend riet, wonen enkele duizenden mensen die uitsluitend van het toerisme leven. Het leverde mooie plaatjes op en bezorgde mij de eerste hooikoorts-achtige verschijnselen van dit jaar, maar het is eigenlijk een beetje te bizar. Het kopen, kopen, kopen van prullaria is het motto op de eilanden. Natuurlijk ben ik met lege handen vertrokken, ik heb immers al genoeg spullen om met me mee te dragen. Mijn enige uitgave op de eilanden: een oude man liet me voor 1 sol zijn collectie opgezette vogels zien...

De Boliviaanse zijde van het Titicaca-meer is een ander verhaal. Hier, in Copacabana valt vooral het prachtig blauwe meer op en dat nodigt uit voor een boottochtje naar Isla del Sol. In de bus van Peru naar Bolivia ontmoetten we een Schot, die met ons mee ging naar het eiland. Het Engels dat die Schot spreekt, is voor mij trouwens bijzonder lastig, met al z´n vage uitdrukkingen. Ik ben duidelijk meer gewend aan Amerikaans Engels.
En wat doe je dan zo al op het eiland van de zon? We verbleven een nacht in het noordelijke deel van het eiland, wandelden naar het zuiden en bleven daar vervolgens nog een nacht. Isla del Sol is, afgezien van het stadje bij de zijdelijke haven, rustig en verlaten. Bij helder weer zijn de uitzichten vanaf de bergtoppen werkelijk adembenemend en het geheel doet denken aan een Grieks eiland in de azuurblauwe zee. Alleen, Isla del Sol ligt op 3800 meter hoogte en haar bergtoppen reiken tot 4100 meter. Dus, alles lijkt dan wel op een rustig eilandje in de Middellandse zee, als je gaat wandelen is duidelijk te merken dat je hier in het hooggebergte bent!

Het weer tijdens de wandeling was werkelijk wonderbaarlijk mooi, maar op de dag van vertrek regende het pijpenstelen. Met enige vertraging kwamen we daarom op dinsdagmiddag weer in Copacabana aan. En daar wachtte ons een vervelende verrassing: er was niemand in ons hotel, waar we de rugzakken hadden achtergelaten! We wilden om 13:30 naar La Paz vertrekken, maar dat ging dus mooi niet door. Op het moment dat ik dit type, wachten we nog steeds tot er iemand komt opdagen...

Dag 215 t/m 220, Cusco & de Amazone

2007-11-15T22:19:00.001+01:00

Hierbij volgt er een verslag van de laatste dagen in Cusco en de Amazone-trip. En dit verhaal is nu ook aangevuld met foto´s!

Vrijdag en zaterdag bracht ik nog in Cusco door, maar eigenlijk heb ik geen ene reet uitgevoerd. De vrijdag kwamen we terug van Machu Pichu en de rest van de dag bestond uit internetten, eten en koffie drinken. Oh, en er waren wat optochten in de stad, voor zover ik kon zien tegen geweld in het algemeen. Dus dat bracht wat leven in de brouwerij die avond.

Zaterdag heb ik een poging gedaan van Cusco naar de ruïnes van Saqsayhuamán te klimmen, maar was al uitgeput na het eerste kwartier (50 meter stijgen), dus ben maar snel weer naar de stad teruggekeerd. Het was niet echt mijn dag voor fysieke inspanning, maar wel degelijk voor restaurantbezoeken. Het diner was het duurste dat ik tijdens de hele trip heb gegeten, maar liefst 14 euro voor drie gangen, maar absoluut fantastisch! Ja, Henk, hier kunnen ze ook koken... De Peruviaanse keuken (nuevo Andino) is bovendien zeker origineel.

Dus... na twee dagen relatieve rust, werd het tijd voor vijf dagen in een totaal andere wereld in de jungle! Op zondag ging de Amazone-trip namelijk van start. Een kaartje met de afgelegde route volgt later.
We startten met de vlucht Cusco-Puerto Maldonado. Daar in de jungle was het ineens 33 graden en erg vochtig, wat natuurlijk aankwam als een klap in je gezicht. We werden upgehaald door de tourguide en de boatman/kok en tot onze verbazing bestond de groep uit niet meer dan ons beiden en deze twee locals! Een beetje vreemd, maar het avontuur kon nu beginnen.

Op dag één reisden we vrijwel de hele dag met een langzame boot over de Rio Madre de Dios, Rio ? en Rio ? naar de overnachtingsplek: een miniscuul strandje direct aan de oever van de rivier. Qua dierenleven zagen we onderweg een familie capibara´s en vele vogels zoals toucans, papegaaien en klein tropisch grut. Tot ons genoegen was de kok in staat met zeer weinig middelen, op deze kleine boot (in principe een veredelde kano met buitenboordmotor), een voedzame maaltijd te bereiden. Zelfs beter dan mijn Galapagos voedsel, wat in een echte keuken werd bereid! Die nacht begon het te regenen, wat een sterke stijgen van het waterniveau betekende.

Dientengevolgde was het strandje op dag twee nog een stuk kleiner geworden en waren we bovendien genoodzaakt te wachten tot het weer wat minder slecht werd. We brachten de tijd door met kaartspelletjes uit Peru, Nederland en Zwitserland (ik heb mijn bijdrage geleverd met toepen) en de lunch. Daarna kon de lange tocht beginnen naar de Macaw Adventure Lodge: nog eens 5 uur varen stroom opwaards. De rivier was compleet veranderd: de stroming was sterker dan de dag ervoor en er dreven talloze stukken hout, takken en bomen in het water; deze waren door de rivier van de oever meegesleurd.
Aangekomen bij de lodge, totaal geïsoleerd van de rest van de toeristen in hun boten en lodges, volgde een wandeling door het regenwoud, waarin we capucijn apen, één gele slang en vele vogels tegenkwamen. Kort daarna viel de nacht al in en dat betekent in de jungle dat het binninkort bedtijd is.
Al met al was deze tweede dag letterlijk een beetje in het water gevallen, want de geplande aktiviteiten `kaaimannen zoeken´ en `vissen´ konden niet doorgaan vanwege het hoge waterniveau. Ja, dat krijg je in november!

Dag drie was echter de hoofdmoot van het bezoek aan de Macaw Adventure Lodge. Het heeft niet voor niets Macaw in de naam. hier kun je macaws zien (guacamayos in het Spaans of ara´s in het Nederlands). Er is een colpa in de buurt van de lodge, waar de ara´s iedere dag heengaan om klei te eten, vanwege de mineralen. Normaal gesproken zin ara´s niet sociaal, ze zijn alleen te zien als tweetallen of drietallen. Echter, bij de colpa kun je met gemak 80 tot 100 van deze enorme vogels tegelijk zien! En ja, we zagen vele `red and green macaws´ in de bomen en ook vele vliegend, maar klei eten deden ze vandaag niet. Zelfs na drie uur wachten (!), kwamen ze niet naar beneden om van de heerlijke klei te smikkelen en te smullen... Volgens de gids zou dat met de regen van de vorige dag te maken kunnen hebben. Pffff... Maar goed, foto´s zijn er wel!

Na de ara´s en de lunch was het tijd voor een volgende wandeltocht door het regenwoud. Meer apen (capucijnapen, red fronted tits (?) en black tamarins) en vogels waren makkelijk te spotten, maar in de zoodieren colpa waren enkel voetafdrukken te bewonderen. Ik ondernam zelf die avond nog een korte nachtwandeling, maar door de vele insecten die vooral recht op m´n hoofdlamp afvlogen, hield ik dat snel voor gezien.

Op dag vier verlieten we de Macaw Adventure Lodge en bedwongen de nu wel erg wilde rivieren, vol met boomstammen en andere objecten. Stroomafwaards duurde deze tocht geen 10 uur, maar slchts 3 uur! Terug in Puerto Maldonado, vervolgden we per taxi en te voet onze weg naar de haven aan de andere kant van de stad. Vanaf daar vertrokken we per boot richting Lago Sandoval: een uurtje varen ten oosten van Puerto Maldonado en vervolgens anderhalf uur lopen door de jungle. Daar, aan de oever van dit `oxbow lake´, kwamen we aan bij de volgende lodge. Dit was meer een boerderij in het midden van de jungle; kippen, kalkoenen, eenden, honden en katten liepen overal. Maar er waren ook interessante planten als de cashew-boom en coca te zien. Het dierenleven hier was erg makkelijk te spotten: binnen een uur zagen we al talloze doodshoofdaapjes en capucijnapen, die hier in een gemengde groep leven. Dit was één van de meest spectaculaire dingen die ik gezien heb, de vele apen sprongen na elkaar van boom tot boom, recht over het voetpad. Absoluut een prachtig gezicht. En mijn missie op op zijn minst ara´s en doodshoofdaapjes te fotograferen was hiermee al geslaagd!
Onderstaande foto´s zijn achtereenvolgens een doodshoofdaap, nog een doodshoofdaap en ten slotte een capucijnaap.

Na een duik in het meer, was het tijd voor een boottocht. Op zoek naar reuzenotters en kaaimannen (die we niet tegenkwamen), zagen we meer apen. Deze keer rode brulapen. Dat maakte al vijf soorten in vier dagen. En de vogels op het meer waren bijzonder de moeite waard. Ten eerste vele Hoatzins, een vogel die niet veranderd is sinds de prehistorie, een herkauwer is, en wonderbaarlijke sissende geluiden maakt. Daarnaast slangenhalsvogels, neotropische aalscholvers, `red and blue macaws´, VEEL papegaaien, ani´s, diverse reigersoorten (o.a. tiger heron en striated heron), zwaluwen en natuurlijk ontelbare kleine vogeltjes waarvan ik de naam niet meer weet. Dit tochtje was, ondanks de gemiste otters en kaaimannen, zeker geslaagd. Mijn camera-batterijen waren inmiddels leeg, en er was geen electriciteit tijdens deze trip, dus foto´s heb ik er niet van. Behalve een paar van Caroline´s camera misschien. Maar zonder camera wa het wel een heerlijk ontspannende activiteit, dit boottochtje!
De kaaiman-zoektocht die daarna plaatsvond in de vroege avond leverde slechts één exemplaar van de zwarte kaaiman op. Er waren echter wél nachtaapjes (cool!) en tarantulas (hairy) te zien rond de lodge.

En toen volgde, op dag vijf (vandaag), de terugtocht naar Puerto Maldonado en vervolgens Cusco. De dag begon al om 5:30, zodat we nog een bezoekje konden bregen aan de lokale papegaaien/ara verzamelplaats. In pricipe ook een colpa, maar dan niet voor klei, maar voor palmbomen. De vogels eten namelijk van de de dode palmbomen. En ja, hier waren zowaar enkele tientallen ara´s te zien en daarnaast vele kleurrijke papaegaaien. Zijn de meeste papegaaien slecht groen met een gekleurde vlek (in tegenstelling tot de kleurrijke ara´s), deze vogels waren half geel, half groen. In een boom in de verte zaten al twee reusachtige blauw-gele ara´s te wachten op hun beurt, maar toen begon het te regenen. En ara´s eten niet als het regent...
Dus we haastten ons naar de ingang van het park en toen we nét binnen waren, begon de echte tropische regenbui. Tijdens zo´n bui blijft het in dit deel van de jungle de hele dag regenen en wel met een enorme intensiteit. De rivier gedoeg zich nu was nu werkelijk alsof het een groot meer of de zee was. Maar twee uur later arriveerden we in Puerto Maldonado, aten een laat ontbij en werden naar het vliegveld gebracht.

En nu zit ik weer in Cusco! Na vijf dagen zonder stromend water (buiten de rivieren...) was douchen de eerste activiteit hier, gevolgd door een decadente lunch en wat welverdiende internettijd.

Samengevat kan ik zeggen dat de Amazone-trip gedeeltelijk geslaagd was en gedeeltelijk een beetje tegenviel. Ik heb maar één kleine kaaiman gezien, niet gevist, geen reuzenotters, jaguars of tamandua´s gezien en het regende twee van de vijf dagen, waardoor activiteiten geannuleerd werden. Maar dat is nu eenmaal de natuur en dat is het begin van de regentijd. Aan de andere kant heb ik WEL zes soorten apen gezien, waaronder doodshoofdaapjes (dat maakt acht soorten in totaal sinds het begin van de reis), drie soorten ara´s, een familie capibara´s en vele soorten interessante, nieuwe vogels. Ik heb laag en zeer hoog water in de rivier meegemaakt, gekampeerd in de Amazone, goed gegeten op kleine kano´s, zonder electriciteit en stromend water de nacht doorgebracht, op een wondermooi oxbow lake gevaren en ben diep in het regenwoud geweest op een niet-toeristische plek. Het voelt achteraf als een enorme missie die nu (gelukkig) achter de rug is, maar die absoluut de moeite waard was.

Dag 210 t/m 214 Cusco & Aguas Callientes

2007-11-09T18:39:00.000+01:00

Mijn eerste drie dagen in Cusco heb ik vooral genoten van het eten en drinken, dat hier toch van een beetje betere kwaliteit is dan in de meeste Andes-steden. Op maandag ontmoette ik de Zwitsers, Caroline en Patrick, en er werden alweer plannen voor de toekomst gemaakt. Op woensdag zouden Caroline en ik al naar Machu Pichu gaan, dus moesten er snel een aantal dingen worden aangeschaft. Vervoer naar Ollantaytambo, een treinticket naar Aguascallientes en natuurlijk de entree voor Machu Pichu zelf. Al met al een hele uitgave, je bent zomaar $100 kwijt voor een bezoekje aan dit wereldwonder.

Omdat er op de weg van Cusco naar Ollantaytambo een aantal interessante ruines en andere bezienswaardigheden zijn te bewonderen, hebben we dat gedeelte maar georganiseerd gedaan, wel zo makkelijk met gids en vervoer allemaal voor je geregeld. Dus we hebben de markten en ruines van Pisaq bezocht, gegeten in Urabamba en de ruines van Ollantaytambo bekeken. Daarna ging de rest van de groep door naar Chinchero en bleven wij in Ollantaytambo wachten op de trein.

En tijdens die reis ga je ineens van het hooggebergte naar de nevelwouden op slechts 2000 meter. Dus het was in Aguascallientes een stuk warmer en erg groen. En erg toeristisch: het enige bestaansrecht voor Aguascallientes is de nabijheid van de ruines en dat is duidelijk te merken! Tientallen hotels en restaurants in dit piepkleine plaatsje en bijna allemaal zijn ze leeg, want het is geen hoogseizoen... Maar wel happy hour:

Tussen aankomst op woensdag om 22:00 en vertrek op vrijdag om 5:45 was er niet veel meer te doen dan het bezoeken van die ene ruine: Machu Picchu. Dus dat deden we. Van het plan om bij zonsopkomst op de site aanwezig te zijn, kwam helaas weinig terecht vanwege een niet-functionerende wekker(!). We hebben echter niets gemist, want bij aankomst op 9:00 was het nog mistig. Dus we beklommen eerst Huana Pichu, de beroemde en erg steile rotspiek die op iedere foto van Machu Picchu is te zien.

Inmiddels was het opgeklaard en het uitzicht was zoals verwacht: wonderschoon. Na de lunch hebben we de rest van de site bekeken en dan blijkt die erg groot te zijn, met honderden huizen, tempels, terrassen en meer. En natuurlijk de typische dieren van de Andes: Lama´s en Viscacha´s (een soort Chinchila´s die er uitzien of ze net uit bed komen). Daarnaast zijn er ook vele interessante vogels, hagedissen en vlinders te zien.

Al met al is Machu Picchu het ideale dagje uit voor het hele gezin, wat na twee uur ´s middags duidelijk te zien was. Waren er in de ochtend alleen maar honderden buitenlanders (die allemaal vroeg aanwezig willen zijn, omdat dat nou eenmaal aangeraden wordt door de Lonely Planet), rond twee uur was het een heel stuk rustiger en bestond het publiek vooral uit grote groepen Peruvianen. Dat was een mooi moment voor een hike naar de Inka-brug en een tweede rondgang over de site. Natuurlijk moesten we dan wel weer iedere vijf minuten met een Peruviaan op de foto! Voor Caroline (1m70, bruin haar en bruine ogen) was dit overigens een totaal nieuwe fenomeen, dus het ligt toch echt aan mijn ongewone verschijning hier...

Op de laatste avond kwamen we hier, in dit piepkleine stadje, terecht in een haute-cuisine restaurant, waar we voor 8 euro de meest exotische gerechten konden eten. Een vreemde gewaarwording, maar zeer smakelijk.

Ik ben overigens blij dat ik de Inka-trail niet gedaan heb, tijdens dit gewone bezoekje hebben we al makkelijk 15 km gelopen. Niet dat ik zo lui ben, ik ga mijn 6000 meter nog wel beklimmen in de nabije toekomst! Maar eerst vlieg ik op zondag naar de Amazone. Samen met Caroline heb ik namelijk een vijf-daagse trip in Tambopata geboekt, tijd voor wat mooie foto´s van apen, slangen en papegaaien! Misschien volgt er voor die tijd nog een update (ligt er vooral aan of er hier in Cusco nog wat vermeldingswaardigs gebeurd), maar anders ben ik vanaf donderdag middag weer bereikbaar en dan volgt er zeker een uitgebreid verslag van het Amazone-tripje.

Dag 207-208-209, Huaraz-Lima-Huancayo-Lima-Cusco

2007-11-05T17:08:00.000+01:00

Nog nooit in mijn leven heb ik zo lang in het openbaar vervoer gezeten, als in de afgelopen dagen! Van de 67 uur die verstreken sinds mijn vertrek uit Huaraz tot mijn aankomst in Cusco, heb ik er 42 in bus of taxi doorgebracht... In die tijd heb ik 10 films kunnen zien, twee keer bingo gespeeld en één bus-breakdown meegemaakt.

Van het hele plan dat ik in de voorgaande post nog presenteerd, is namelijk weinig terecht gekomen. Huaraz-Lima ging prima, ontzettend luxe in Cruz de Sur´s eersteklas. Leren slaapstoelen, hostess, maaltijden, enz. Vervolgens stapte ik na twee uur wachten over op de bus van Lima na Hunacayo, deze keer zonder leren stoelen, maar nog steeds met de rest van de prima service.

Huancayo is gelegen op 3250 meter hoogte, in de Andes. Het landschap is hier mooi, het weer zeer zonning en de rotsformaties van Torre Torre waren de wandeling best waard. Maar verder is het allemaal niet echt vernieuwend na het psectaculaire Huaraz! En de gedachte om nog verder dit dunbevolkte deel van de Andes in te trekken, stond me eigenlijk niet echt meer aan.

Dus... de volgende ochtend heb ik een busticket Lima-Cusco gekocht en vervolgens moest ik maar proberen om op tijd in Lima aan te komen om deze bus ook daadwerkelijk te halen! Want Cruz del Sur was vol, de andere maatschppijen vertrokken te laat of waren te langzaam. Dus, het werd een taxi. 60 soles, ipv 40 voor de luxe bus, maar dan ga je ook echt SNEL! Deed de non-stop bus er nog 6.5 uur over, de taxi doet dezelde rit in 5 uur. En dat betekent 100 km/u in de bochten, 130 op het rechte stuk, en dat alles op de bergweg die ons van 3250 via 4818 naar 0 meter leidde... Enkele bijna-ongelukken, liters angstzweet en 5 uur later, was ik ruim op tijd in Lima. En toen restte alleen de rit naar Cusco nog, die 23 uur bleek te gaan duren (slechts 3.5 uur vertraging, wat normaal schijnt te zijn op deze route)

Dag 200 t/m 206, Huaraz: sneeuw, bergen, plannen

2007-11-01T23:04:00.000+01:00

Een week zonder update, en niet eens omdat ik ergens in de bergen zat te kreperen van de kou. Nee, ik besloot gewoon alles in één post te gooien, dat scheelt een hoop computertijd. Want, er is hier wel wat leukers te doen dan achter de PC te hangen!

Inmiddels is dag 200 alweer ruim verstreken en gaan we op naar de 300. Wanneer ik uiteindelijk terugkom naar Nederland, weet ik nog niet; ik heb nog geen ticket, dus zowel voor datum als plaats van vertrek zijn er nog vele opties. Ik heb eens naar tickets gekeken en mijn plan om Lima-Miami-Dublin te vliegen, is nog steeds de goedkoopste optie, maar Lima-Madrid of Caracas-Madrid zijn ook nog aardig betaalbaar. En nee, mijn retourticket naar Mexico City gebruik ik dus niet, de laatste terugvliegmogelijkheid voor mijn ticket is helaas slechts 22 december.

Na het pijnlijke (maar achteraf toch wel grappige) incident van vorige week maandag en twee rustdagen, had ik donderdag weer de behoefte aan wat sightseeing. En zo geschiede.

- Donderdag Wilcahuán, mooi bewaarde ruïnes van het Wari-volk, dat hier regeerde vóór de Incas. Ik was nog te lui om het hele stuk te lopen, dus het werd een bus, die zich een weg baande door horedes varkens, kippen en honden (die rennen overigens graag achter de bus aan). Leuk detail was de fotoshoot... Omdat Roel (de Belg) en ik natuurlijk opvielen als buitenlanders, moesten we werkelijk met IEDER 15-jarig meisje op de foto. Ja, wat moet je daar nu mee!?

- Vrijdag Chavin, zeer oude ruïnes, van het Chavin-volk. De busrit leidde ons ver weg, door een adembenemend landschap, met een tunnel op maar liefst 4516 meter hoogte! De site was vooral interessant door de vele gangen, waar het gepeupel vroeger, onder invloed van San Pedro (cactus-drugs) en overdonderd door geluidseffecten, in werd gestuurd door de machthebbende klasse.

- Zaterdag Laguna Churrup, een bergmeer. Roel was inmiddels door naar Lima, dus ik ben met een gids en vier dames naar 4450 meter hoogte gewandeld. De hoogte leverde minder vervelende effecten op dan de dag ervoor. ´s avonds konden we Pisco sour proeven, smaakte niet verkeerd. Daarna volgde een smakelijke piza met Nederlanders die ik in het hotel ontmoette.

- De zondag was een erg relaxte dag, waarin ik niet meer heb gedaan dan lezen op het dakterras. Jurassic Park EN The Lost World moeten hier immers uitgelezen worden (nee is niet geheel gelukt)...

- Maandag volgde een bezoek aan het archeologische museum in Huaraz, met een leuke beeldentuin midden in de stad. Na dit bezoek begon het werkelijk enorm te hozen en dat betekende een lange, lange lunch de rest van de dag.

- Dinsdag Laguna Llanganuca, een tweetal bergmeren. Ze zijn vooral erg blauw en er waren wat interessante dieren en planten in de omgeving te zien.

- Woensdag de Nevado de Pastoruni, een gletsjer op zo´n 5100 meter hoogte. En dat betekende zowaar sneeuw in Peru, niet alleen op de gletsjer, maar ook versgevallen! Er waren zowat alleen maar locals en die deden alsof dit een ski-resort was: sneeuwballengevechten, afdalen (zonder ski´s) en een oorverdovend lawaai. En ja, opnieuwe veel fotoshoots, deze keer stond ik toch zeker met 60 verschillende dames op de foto in alle mogelijke combinaties.... De terugweg was fabelachtig besneeuwd met verse sneeuw, en zelfs op de slechts 4000 meter hoge bergen dichtbij Huaraz lag nu sneeuw. Normaal is de sneeuwgrens zo´n 4800 meter hier. Overigens kun je op de Nevado de Pastoruni ook echt skieën, net als op de andere gletsjers hier. Alleen, er zijn geen liften en geen pistes, dus je zult omhoog moeten klimmen en vervolgens off-piste skieën.

En zo heb ik alle 1-daagse trips in de buurt van Huaraz eigenlijk al gedaan. Voor de overige interessante plekken moet ik toch echt gaan hiken en camperen, waarvoor het weer nu niet geschikt is. Dus ooit zal ik in mei/juni moeten terugkeren, zodat ik de Santa Cruz en Huayhuays treks kan doen en een paar bergen kan beklimmen. Voorlopig staat mijn hoogterecord dus op 5100 meter, maar daar kan ik Bolivia, Argentinië of Chili nog verandering in komen, want daar valt ook nog wat te klimmen.

Nu gaat mijn weg verder naar het zuiden, eerst naar Huancayo, dan met de trein naar Huancavelica. Ik probeer de Zwitsers daarna in Cusco te ontmoeten, wat alleen is maar alleen!

Dag 197-198-199, Huaraz: sh*t happens

2007-10-24T22:48:00.000+02:00

Na het grote aantal updates met een wat minder hoog reisgehalte, zal ik toch ook wat melden over mijn huide aktiviteiten in Huaraz. De stad zelf is een typische jaren-70 groeistad als gevolg van een zeer destructieve aardbeving in 1970 die alles vernietigde en tienduizenden mensen doodde. Maar het is de omgeving die het hier zo bijzonder maakt: Huaraz ligt op 3100 meter hoogte, temidden van enorme besneeuwde Andesreuzen. Er zijn hier maar liefst 50 bergpieken van meer dan 5700 meter hoog, waarvan de hoogste 6768 meter is. Al met al is de Cordillera Blanca de hoogste bergketen buiten de Himalaya en op een heldere dag levert dat zelfs vanuit de stad een fenomenaal uitzicht op:

En ja, die berg daar in het midden is dus Huascaran, die 6768 meter hoge berg! Allemaal prachtig dus, een omgeving die perfect is voor hikes van meerdere dagen. Het weer zit alleen totaal niet mee. Van andere mensen die net terugkwamen, hoor ik alleen maar verhalen over sneeuw, hagel en regen en ook hier, in de stad, regent het iedere dag vanaf een uur of drie. Niet echt lekker om dan in een tentje te gaan zitten dus. Net als ik dit zit te typen, hebben we een prima dag met zon en een blauwe lucht, dus hopelijk wordt het beter! Vooralsnog was ik echter van plan het te houden bij dagtochten naar de lokale bergmeren, ruines en gletsjers.

De eerste dag was een rustige, vanweg opnieuw een lange nachtbusrit. Meer dan een stadsverkenning en wat wandelen was ik niet van plan. Roel, mijn medereiziger, besloot wel een twee-daagse trekking te gaan doen, een beslissing waar hij later spijt van kreeg...

Na een boekruil en lunch in een plaatselijk cafe kwam ik wat Zwitsers tegen, die ik eerder in Vilcabamba en Chachapoyas al had ontmoet. Er werden plannen voor de avond gemaakt en eveneens voor ver in de toekomst in Bolvia en Chili (we zien wel wat daar van terecht komt...). In het hostel bleek ook David de Amerikaan te verblijven, waar ik eerder al in Vilcabamba de lokale berg mee had beklommen.

Ik at met de Zwitsers kip, konijn en forel in een prima Peruviaans restaurant (Peru heeft bijzonder goed eten!) en we waren daarna de enige drie gasten in een verder erg leuke bar. De rest van de avond is eigenlijk weer zo'n verhaal dat niet geschikt is voor publicatie maar dat ik later vast nog wel eens zal vertellen. Het resultaat was echter dat een dagtocht er de volgende twee dagen niet in zat. Sh*t happens... (pff, censuur op blogspot!)

Oh ja, het gebrek aan foto's de laatste week is mij ook opgevallen en dat maakt het allemaal vast wat minder leuk om te lezen. Dus ik heb mijn best gedaan een snellere internetverbinding te vinden hier in Huaraz.

Ik heb al een boek

2007-10-23T00:55:00.000+02:00

Omdat ik toch bezig ben met het fabriceren van niet reis-gerelateerde posts, kan er ook wel eentje over boeken bij.

Er werd mij gevraagd wat ik zoal lees, nadat ik meldde dat ik eindelijk een actieve lezer ben geworden. Na drie maanden reizen kwam ineens de behoefte, blijkbaar is het boeken-trauma van de middelbare school eindelijk voorbij. Ja dat heeft maarliefst 10 jaar geduurd...

Tijdens het reizen is ruilen het devies: op de meeste toeristische plaatsen zijn book-exchanges, waar je oude boeken kunt achterlaten in ruil voor vers leesmateriaal. Dus ik heb maar 1 boek uit Nederland meegebracht, er 1 gejat in Mexico en er drie gekocht in Guatemala. Daarmee moet ik het de rest van de trip doen. Wildlife of the Galapagos heb ik teruggestuurd naar Nederland en een ander boek is geruild voor de Lonely Planet Peru, dus ik heb nu drie permanente ruilboeken.

Als mensen een patroon willen ontdekken dat bruikbaar is voor verjaardagen of iets dergelijks: Ja, er staat veel Michael Crichton tussen, maar die verwacht ik toch wel allemaal gelezen te hebben voor het einde van de reis...
De boeken tussen haakjes moet ik nog aan beginnen.

Oliver Sacks: Oaxacan Diary
George Orwell: 1984
Sebastian Junger: The Perfect Storm
Michael Crichton: Disclosure
Michael Crichton: Timeline
Charles Darwin: The Voyage of the Beagle
Daniel Fitter: Wildlife of the Galapagos
Kurt Vonnegut: Galapagos
Michael Crichton: Congo
Michael Crichton: Jurassic Park
Michael Crichton: The Lost World
(Michael Crichton: Sphere)
(Mike Dash: Tulipomania)

Formule 1

2007-10-23T00:25:00.001+02:00

Ik was het bijna vergeten te vermelden, maar er was ook nog een race... Natuurlijk heb ik niet alleen de kwalificatie gezien!
En ja, het heeft geen ene reet met mijn reis te maken, maar een analyse van het gebeuren wil ik toch wel geven. Nog nooit in mijn formule 1 kijkende leven was een seizoen namelijk zo spannend en nog nooit eerder heb ik er zo weinig van meegemaakt!

Mijn eerste formule 1 race die ik op tv bekeek was de GP van Italie in 1994, dertien jaar geleden. En tegen het einde van dat seizoen, met het duel tussen Damon Hill en Michael Schumacher, was ik verslaafd aan deze sport. Dus volgden plannen om het gebeuren eens in het echt te bekijken. En zo geschiedde: de eerste keer was Frankrijk 1997, daarna volgden er nog een viertal live-races en bleef ik trouw TV kijken. Tot het vanaf 2003 allemaal een beetje saai werd en ieder jaar leek op het vorige. De lol ging er eigenlijk langzaamaan af. Dus werd er ander vermaak gezocht in de vorm van Le Mans en de Indy 500. Maar zowaar, net als ik even niet oplet, wordt het toch nog leuk in de F1!

Hamilton leek als rookie makkelijk het WK te gaan winnen, dat was nog nooit eerder voorgekomen. En ook nog als teamgenoot van de regerende wereldkampioen... Maar die regerende kampioen deed het later in het seizoen nog niet zo heel slecht en ook Raikkonen wist races te winnen. Dus, voor het eerst sinds 1986 waren er in de laatste race nog drie titelkandidaten! Met die stand van 107, 103, 100, was ik helaas, helaas niet in Nederland omn in het gezelschap van andere F1-addicten deze blijde wederopstanding van spannende F1 te aanschouwen. En ik ben nu ook weer niet ZO dichtbij Brazilie, dat ik de boel live kan bekijken.

Maar op TV heb ik toch wat van de race meegekregen en het verliep allemaal volgens mijn gehoopte script: underdog Raikkonen, die slechts derde stond in het klassement, wint het WK... Mclaren staat dit jaar met legen handen! Doe volgend jaar nog maar zo'n seizoen.

Dag 194-195-196, Trujillo & nachtbus naar Huaraz

2007-10-21T22:45:00.000+02:00

Trujillo, nog zo´n onbekende stad in Noord-Peru, maar toch met 800.000 inwoners de derde stad van het land.

Hier is het verdorie pas echt koud en ik zit niet eens hoog in de bergen. Achttien graden op zeeniveau is best onverwachts, ook al is het nog geen ´zomer´ hier op dit moment. Vlakbij de evenaar, maar door de koude Humboldt-current helemaal niet tropisch. Oh, en Trujillo ligt midden in de woestijn die zich uitstrekt langs vrijwel de gehele kust van Peru. Wat een plek om te wonen...
Als ik op de terugweg naar het noorden ben, kom ik waarschijnlijk nog eens langs deze koude kust en dan is het wel zomer. Ik ben benieuwd hoe het dan is.

Ik kon zaterdagochtend zowaar de Formule 1 kwalificatie nog even meepikken in de hotel-lobbby! Maar daarna werd het tijd voor wat cultuur.

Vlakbij Trujillo ligt Chan-Chan, een grote hoop modder (adobe) uit de 15e eeuw. Het is zelfs de grootste modderstad van de hele wereld en toen de Inca´s de stad in 1471 van de Chimu´s veroverden woonden er zo´n 65.000 mensen verspreid over 25 km2. Nu is er bijster weinig van deze enorme stad over, niet zo verwonderlijk gezien het gebruikte materiaal. Archeologen doen hun best om zoveel mogelijk bloot te leggen binnen de 14 km2 die nu beschermd wordt. En ja, het is best indrukwekkend om in een reusachtig groot zandkasteel rond te lopen.

Binnen het complex liggen verschillende paleizen met daartussen labyrint-achtige gangen, waterpoelen met vogels (in de woestijn!) en vele interessant gevormde objecten van modder. En wat heel leuk is, is de obsessie die de Chimu´s hadden met het dierenleven. Hele muren zijn versierd met friezen van zeeotters, vissen en vooral pelikanen.

We werden samen met een zestal locals rondgeleid door een gids, een goede oefening voor m´n Spaans, want het ging bijzonder snel. Op de terugweg boden de locals aan om een taxi te delen; waarom dat moest, werd ons echter niet duidelijk, want er passen maar zes mensen in zo´n auto... Dus liepen we over de ´gevaarlijke´ woestijnweg van Chan-Chan terug naar de bewoonde wereld.

En toen volgden er enkele verrassingen in Tujillo.

Bij terugkomst was er nogal wat commotie in het hotel, er klonk gezang en muziek van de tweede verdieping: olee, olee, olee, olee, zoals tijdens het voetbal. Maar nee, Peru was niet the champions... Het was een samenkomst van de lokale evangelische gemeente... Daarna volgde La Bamba en dat ging maar door en door, de hele avond.

Het eten. Zeevoedsel (mariscos) is hét eten voor de noordkust vna Peru. Dus namen we een taxi naar één van de toprestaurants van Trujillo. Daar aangekomen was deze echter gesloten. Volgens de taxichauffeur omdat je nou eenmaal geen vis eet ´s avonds, dat moet overdags. Later bleek er een andere reden te zijn. Het alternatief was een enorme biefstuk bij een Uruguayaans restaurant.

Er was echter geen bier daar, vanwege een census (volks-telling) in Peru. Ja, raar maar waar, maar in Peru wordt er geen alcohol verkocht de dag voor de verkiezingen, een referendum of een census. Net als in Ecuador trouwens, waar de boel maar liefst drie dagen droog lag voor de parlementsverkiezingen. In Peru is het nu maar één dag, alleen geldt er ook een uitgaanverbod op de dag van de census. Officieel mag niemand de deur uit tussen 8:00 en 18:00 deze zondag, bovendien is álles gesloten en rijdt er geen openbaar vervoer, ofwel de stad is compleet uitgestorven en er is werkelijk geen fuck te doen! Na enig zoeken vonden we internet in een hotel (die zijn natuurlijk wel open), vandaar deze update. Overigens moeten toeristen eigenlijk ook binnenblijven, maar daar letten ze blijkbaar niet zo op...

Ja, dus zit ik hier maar achter de computer, mijn tijd ´nuttig te besteden´, want de bus naar Huaraz vertrekt pas om 21:00...

Dag 192-193, (nachtbus naar) Chiclayo

2007-10-20T23:40:00.000+02:00

Er vond onderhoud plaats aan de weg tussen Chachapoyas en Pedro Ruiz. En wat doet men dan in Peru? Men besluit in zo´n geval dat de weg op slot gaat, met slechts twee momenten per dag dat vervoer wél mogelijk is. En die momenten zijn van 4:00 tot 6:00 ´s ochtends en dan pas weer van 19:00 tot 22:00 ´s avonds. De rest van de dag is er simpelweg geen mogelijkheid om op de plaats van bestemming aan te komen, in Peru is immers zoiets als omrijden totaal onmogelijk, er zijn gewoon geen andere wegen.
Dit alles resulteerde erin dat er alleen nachtbussen naar Ciclayo waren. Dit was een typisch lokaal avontuur, met veel trammelant tussen Peruvianen over stoelnummers, mobiele telefoontjes die constant afgingen, wel een TV maar geen film.

Slapen doe je alleen niet veel in een nachtbus, dus na mijn campingavontuur, leverde deze 11 uur durende busrit meer slaaptekort op. En dus wuivden we de Italiaansen goedendag, zij hadden ineens het luminieuze idee opgevat om in één keer richting Cuzco te gaan (nog eens zo`n 32 uur), en vielen in slaap in een luxe hotel.

De naam Chiclayo deed mij denken aan chiclet, ofwel kauwgom in Latijns-Amerika, maar nee het betekent volgens Wikipedia ´plaats in het midden van het gemeenschappelijk gebied´ of ´plaats met groene kikkers´ in de taal van de Mochica.
Chiclayo is zo´n stad waar ik werkelijk nog nooit van gehoord had, maar die toch 600.000 inwoners heeft en daarmee de vierde stad van Peru is. Het is er nu natuurlijk koud, want dichtbij de kust is het nu eenmaal winter in Peru, van mei t/m november. Maar dat mocht de pret niet drukken, het is immers in Nederland nog kouder... :-)
Chiclayo heeft wel karakter en is bijzonder levendig. Mensen lopen af en aan op de brede boulevards, er zijn grote pleinen, veel restaurants, ontzettend veel kleine gele taxi´s (allemaal Hyundai Curore en Deawoo Matis...) en interessante markten.

Eén van die markten was ons doel voor de middag, de zogenaamde Mercado del Brujos, de heksenmarkt. Daar waren vooral veel Chinese poedertjes en drankjes te koop, wat ik toch enigszins teleurstellend vond op een Peruviaanse markt. Lokale producten waren er in de vorm van halucinerende San Pedro cactussen en shamanen en blijkbaar ook lamafoetissen (die ik niet heb kunnen vinden). De markt bleek echter meer te bieden te hebben, het was zeker de grootste markt sinds Mexico City. Dus we vergaapten ons aan tropisch fruit, vreemd voedsel en enorme hoeveelheden cavia´s in kleine kooitjes.

Ja, cavia´s (cuy) zijn hier voedsel. En nee, dat is niet zielig, dat eet men hier al sinds 7000 jaar geleden, lang voordat het huisdieren werden. Bovendien, wat is eigenlijk het verschil met konijnen of eenden in Europa, of zelfs met kippen? Cuys hebben weinig vlees op het lijf, maar de smaak is verrassend goed...
En zo vervoer je cuy blijkbaar, onder je stoel in de bus...

Onderweg naar de markt kwam een Peruviaanse dame met Roel aanpappen, waaruit ik geleerd heb dat Peruviaansen absoluut NIKS zelf betalen, maar vrolijk op de zak van de mannen leven. Ondanks het nogal parisitaire gedrag van deze dame, leverde dit wel een lokale kijk op Chiclayo op, waardoor we die avond in verschillende restaurants en bars belandden.

Vóór het vertrek naar Trujillo de volgende dag, brachten we eerst nog een bezoek aan zogezegd het beste museum van Peru: los tombes reales de Sipán. Hier zijn op werkelijk wonderbaarlijk mooie wijze de schatten van de opgravingen van Sipán tentoengesteld.
In Sipán leefden lang geleden de Mochica, en na 1700 jaar is er niet veel over van hun ooit zo grote rijk. Echter, wat iedereen eeuwenlang voor een hoop zand in de buurt van Chiclayo hield, bleek een ingestort adobe(modder) tempelcomplex te zijn en hier trof men in maart 1987 één van de grootste schatten aan die ooit is gevonden. In de vele aanwezige graven van militairen, koningen en andere belangrijke personen, lagen behalve skeletten, ook sierraden, kleding en andere voorwerpen van goud, zilver en koper in allerlei vormen. Het meeste is verbazingwekkend goed bewaard gebleven en op indrukwekkende wijze gesmeden (in het jaar 300!). Daarnaast maakten de Mochica fantasievolle potten en kruiken in de vorm van mensen, dieren en planten. Eén van deze potten leek zelfs verdacht veel op een blue-footed booby...
Foto´s mochten er helaas niet gemaakt worden in dit museum.

Dag 191, Kuélap: Middeleeuws fort in Peru

2007-10-20T23:34:00.001+02:00

Ons hoofddoel was echter Kuelap: zogezegd de meest indrukwekkende ruine van Peru, na Machu Pichu. Maar het is niet uit het Inca-tijdperk en dus veel ouder (600-1100). En een heel klein beetje minder toeristisch...
Indrukwekkend was het zeker, dit enorme kasteel met muren tot twaalf meter hoog, tunnel-achtige poorten en daarbinnen vreemde ronde gebouwen (die met het rieten dak is een reconstructie, de rest blijft in oorspronkelijke staat).

Oh, en lama's:

Roel en ik hebben er zelfs gekampeerd voor 1 nacht, een bijzonder aparte ervaring. We konden in de tuin van 1 van de guides onze tenten opzetten (had er 1 geleend) en dit leverde veel commotie op bij de kinderen. Terwijl we in het lemen hutje bij kaarslicht onze rijst en bonen naar binnen werkten, vroegen zij van alles over Nederland, Belgie, digitale camera's en voetbal.

Omdat het verschrikkelijk donker was daar, zat er niets andere op dan om acht uur te gaan slapen. De hele nacht werden we vervolgens vermaakt met vogelgeluiden, blaffende honden, drinkende paarden en loslopende stieren...
Om 6:30 werd het ontbijt geserveerd, speciaal voor ons niet zo vroeg... Brood met ei en als tweede gang rijst met gekookte aardappelen, zowaar nog voedzamer dan het diner van afgelopen avond!

Wegkomen uit Kuelap was nog niet zo simpel en er zat niets andere op dan te wachten tot 1 van de guides met z'n eigen auto naar Chacha vertrok. Dat was een interessant rit, ten eerste omdat ik totaal NIETS kon verstaan was die man zei, en ten tweede omdat hij wel erg tevreden was met de derde versnelling van z'n Datsun. Met een tempo dat op de dirtroads angstig hoog lag en op het asfalt belachelijk laag, kwamen we na drie uur doodmoe maar voldaan weer in Chachapoyas aan. De Italiaansen hadden al bustickets gekocht, dus er was er nog net tijd voor een biertje en Cuy con salsa de mani (cavia met pindasaus), voor de reis verder ging naar Chiclayo!

Dag 188-189-190, San Ignacio & Chachapoyas

2007-10-18T20:48:00.000+02:00

Zoals gezegd, volgt na Ecuador Peru. Omdat deze landen tot voor kort met elkaar in oorlog waren, is het aantal grensovergangen nooit al te groot geweest. Maar na de vrede in 1998 openen zich steeds meer mogelijkheden om van het ene naar het andere land te reizen. We hoefden daarom niet de drukke en moeilijke kustweg naar Tumbes te nemen. Zelfs de alternatieve route richting Piura was ons niet alternatief genoeg. Nee, we gingen direct vanuit Vilcabamba naar het zuiden, om na vele slechte wegen in Chachapoyas aan te komen.

Deze reis ondernam ik met Roel, een belg, en later sloten zich ook nog twee Italiaanse meisjes en een Amerikaans koppel bij de groep aan Het reizen met meerdere mensen was in dit geval erg makkelijk, omdat er vrijwel geen busvervoer is in deze regio. We waren daarom volledig afhankelijk van taxi's en taxibusjes, waarbij vaak een prijs per auto betaald wordt. De eerste dag voerde de reis eerst naar Zumba, toen naar Balsa, waar we de grens over konden lopen, en daarna naar San Ignacio in Peru.
Pas de volgende dag werd de reis voortgezet naar Jaen, om vervolgens via Bagua Grande en Pedro Ruiz in Chachapoyas aan te komen. Al met al duurde deze avontuurlijke reis van Ecuador naar Peru zo'n 18 uur waarin we vervelende taxichauffeurs, barrels van auto's, slechte wegen, would-be courreurs en geblokkeerde wegen tegenkwamen.

Chachapoyas is de hoofstad van de staat Amazonia, vreemd maar waar! De stad ligt in de Andes, maar is het administratieve centrum voor dat onmetelijk grote gebied in het oosten van Peru. Er zijn vele witgeschildere huisjes met veel hout en rode dakpannen en het geheel heeft wel wat weg van een alpendorp. Maar hier kom je niet om te skieen, maar om de archeologische wonderen van Noord-Peru te bekijken en eventueel voor hikes en anders aktief vermaak. De eerste dag zouden we wat gaan lopen in de buurt van Levanto, een uurtje rijden verderop. Helaas viel de taxi onderweg uit elkaar (de schokbreker viel zomaar op de weg...) en zijn we in de drie uur dat de reparatie duurde maar een berg opgelopen. Dat dit niet de goede kant op was, kwamen we pas later achter, dus in Levanto zijn we nooit aangekomen.

Dag 182 t/m 187, Cuenca-Loja-Vilcabamba

2007-10-14T16:05:00.000+02:00

Na de indrukwekkende wandeling in Cajas National Park, ben ik nog maar eens twee dagen in Cuenca gebleven. Daarin heb ik veel gelezen, `Extermino 2´ (28 weeks later) in de bios bekeken en de lokale heuvel beklommen. Die heuvel bood behalve een mooi uitzicht over Cuenca, helaas ook een kijkje in de armoede die hier aanwezig is. In ecuador is dat niet zo opvallend al bijvoorbeeld in Guatemala, maar vooral de inca-afstammelingen zijn soms schrikbarend arm: op de top van de heuvel kroop een oud vrouwtje letterlijk door het zand, omdat ze niet kon lopen. Triest, maar een sociaal vangnet is er niet.

Het geval wil dat dit reisjaar 366 dagen telt en ik er nu 183 in Latijns Amerika heb doorgebracht. Exact de helft dus, tijd voor goede voornemens. Het tweede halfjaar gaat nog avontuurlijker en vooral actiever worden dan het eerste, want gerelaxt heb ik voorlopig wel genoeg! Oh, en mijn Spaans moet beter worden...

Vanuit Cuenca heb ik wat overbodige spullen en DVD´s met foto´s naar Nederland gestuurd, wat opvallende betaalbaar is vanuit Ecuador. Ook mijn snorkelset wilde ik opsturen, maar de eigenaar van het hotel bood zowaar aan deze te kopen.
Van Cuenca leidde de ongelooflijk mooie weg naar het zuiden, naar Loja. Daar arriveerde ik na zonsondergang en vond een hotelkamer die erg veel weg had van een ziekenhuiskamer. Net toen ik me afvroeg hoe ik hier in vredesnaam een leuke tijd kon hebben in m´n eentje, kwam ik twee Amerikanen tegen: Jesse en David. Zij waren net van Quito naar Loja gereisd en hadden ook niet de intentie hier te blijven. Dus met z´n drieën vertrokken we naar Vilcabamba, hét paradijs in Ecuador.

Vilcabamba, dorp met 2000 inwoners, maar met een niet te tellen hoeveelheid hotels en lodges. Hier, in een prachtige vallei, is het klimaat perfekt en klonteren de backpackers samen. Je zou bijna denken dat je ergens aan de kust zit. Bovendien zijn de faciliteiten als zwembad, all-you-can-eat ontbijt, restaurant, bar, pooltafel en hangmatten best aardig voor een paar dagen... Ja, relaxen móet hier haast wel.

Maar ik heb ook een zeer boeiende hike gedaan. De berg van Vilcabamba lijkt op een klif in de Grand Canyon en de klim ernaar toe is dan ook erg stijl. Op odmerstaande foto is de afgelegde route simpelweg de top van de bergketen.

Eenmaal boven gekomen, loop je op een smalle rand, met zowel links al rechts een diepe afgrond. Soms was de rand één steen breed en brokkelden de stenen daaronder langzaam af... Erg mooi, maar ook best beangstigend. Onderweg werden we aangevallen door twee agressieve honden, vonden we kuddes koeien op ons pad en zagen we gieren, kolibries en andere vliegende kreaturen.
Nog nooit was een lunch zo welkom als na deze hike. En nog nooit was een duik in het zwembad zo verfrissend.

Na één van deze hoogtepunten van Ecuador, werd het tijd voor Peru, waarover snel meer.

Dag 180-181, Cuenca: mijlpaal 4000 meter

2007-10-07T20:51:00.000+02:00

Cuenca is een interessante stad in een nog mooiere omgeving. En deze zaterdag, alweer mijn 181e reisdag, moest die omgeving maar eens worden verkend (nee, op dag 180 is er niets vermeldingswaardig gebeurd).

Ik had deze ochtend net besloten, dat ik ergens weilde gaan lopen, hoog in de bergen, toen ik iemand Engels hoorde praten met een Nederlands accent. En ja, ik sprak zowaar met de eerste Nederlanders sinds lange tijd! Op Galapagos heb ik met welgeteld één Nederlander gesproken, de eigenaar van een dive-shop. Om de één of andere reden (geld?) zijn er veel Engelsen, Duitsers en Israeliërs op de eilanden en maar héél weinig Nederlanders. Ik heb in die 33 dagen, naast de dive-shop eigenaar, maar twee andere mensen herkend als Nederlanders.
Aan het ontbijt regelden we dat we, drie Nederlanders en een Duitser, naar Nationaal Park Cajas zouden gaan voor een stevige wandeling op hoogte. In de bus kwamen we nog een Zweed tegen, dus gevijfen betraden wij de de niet zo welgebaande paden van dit stukje Andes.

Het laatste stukje weg legden we af in de auto van een behulpzame Ecuadoriaan, die zijn vrij zaterdag hier al vissend ging doorbrengen. Blijkbaar zitten de meren van NP Cajas, net als de meeste hooggelegen meren in Ecuador trouwens, vol met forel.
De wandeltocht duurde in totaal zo´n 4 uur en voerde over paramo graslanden met zeer interessante vegetatie, door bossen met vreemdsoortige rode bomen en langs/door enkele fabelachtig mooie wetlands. Het had vaak veel weg van de landschappen uit Lord of the Rings!
Vanaf dit hoge standpunt lijken het mieren, maar op de onderstaande foto doorkruisen Frodo, Sam, Merry en Pippin een uitgestrekte vlakte die veel weg heeft van een zompig moeras, en waar links en recht gevaren op de loer liggen...

Van lopen op 4000 meter hoogte wordt je hongerig, dus volgde in een restaurant in Cuenca een authentieke Colombiaanse maaltijd. Hier ben ik het goedkoopste bier tot nu toe tegengekomen: 600 ml voor 70 eurocent. Even later, ´s avonds in een café, hoorde ik tot mijn verbazing een (Nederlandstalig) nummer van Doe Maar, tussen alle RnB en Golden Oldies.

Enkele algemene bevindingen, die weer niets met Cuenca te maken hebben:

Boeken.
Waarom lees ik hier zoveel en thuis zo weinig? Waarschijnlijk zijn TV en Internet de schuldigen. Maar na een trage start aan het begin van de reis, lees ik nu makkelijk een boek per week. Veel boeken hebben een link met wat ik hier uitvoer en ook mijn laatst gelezen boek, Galapagos van Kurt Vonnegut, valt in deze categorie. Daarnaast leest Michael Crichton lekker weg in de bus en op het strand: Na Disclosure en Timeline, ben ik nu bezig met Congo en heb ik The Lost World ook al in mijn bezit.

Formule 1.
Ook de laatste twee races heb ik gemist, maar de uitslagen interesseren mij wel degelijk. Wat een bizar seizoen is dit! Van een spannende strijd tussen drie coureurs, leek het na de GP van Japan een uitgemaakte zaak. Alleen als Lewis Hammilton zou uitvallen, wat hij nog nooit eerder had gedaan, zou hij er nog een kans bestaan, dat hij níet de eerste rookie-wereldkampioen zou worden. En, in de GP van China valt hij niet alleen uit, zijn concurrenten worden ook nog eens 1 en 2... Is het ooit eerder voorgekomen dat er in de laatste race nog drie serieuze kandidaten voor de wereldtitel zijn?

Dag 178-179, Cuenca: er is leven na de eilanden...

2007-10-05T22:27:00.000+02:00

Ja, het Galapagos avonuur zit er nu echt op! Na mijn verblijf van 33 dagen, twee dagen korter dan dat van Darwin in 1835, op deze rustige en bijzondere eilanden ben ik weer terug op het hectische vasteland van Zuid-Amerika. Hieronder een kaartje met de afgelegde routes op en tussen de eilanden. In rood is de 8-daagse boottocht weergegeven, in lichtgroen de rest.

Vanuit Galapagos kun je alleen naar Quito of Guayaquil vliegen, beide miljoenensteden, dus een rustige ontvangst zit er zeker niet in. Ik vloog naar Guayaquil, en die stad heb ik al gezien, al was het vluchtig. Voor daadwerkelijk nieuwe avonturen en een béétje meer relaxte omgeving, wilde ik dezelfde dag nog doorreizen naar Cuenca.
Cuenca is de derde stad van Ecuador, maar heeft maar een kleine 300.000 inwoners, is een belangrijke universiteitstad en heeft een zeer lange en rijke historie. Kortom, meer gelijkenis met mijn geliefde Utrecht vind je niet in Ecuador! En ja, er stroomt ook nog een liefelijk riviertje door de stad, al is het water nét wat wilder dan dat van de Vecht...

Door het vele overstappen, de grote afstanden én een uur tijdsverschil, heb ik de hele woensdag besteed aan de verplaatsing Puerto Ayora - Cuenca. Daarvoor waren maar liefst drie bussen, een boot, een vliegtuig en drie taxi´s nodig. De laatste taxi bracht mij naar mijn hotel, waar ik na de aanschaf en verobering van wat lokaal voedsel, heerlijk heb geslapen.

Ok, voor de lezer ook in slaap valt, ik kwam hier natuurlijk voor nieuwe avonturen! En na bijna vijf weken buiten de stad geleefd te hebben, was ik nog even niet geïnteresseerd in het koloniale hart van Cuenca, maar vooral naar het moderne stadsleven! Dus ik stak de river over, nam uit gewoonte een foto van een vogel daar (die zeer vreemd gecamoufleerd was), en liep rap naar de lokale mall... Tijd voor een bioscoopje, het werd deze keer Bourne: el Ultimatum, helemaal niet verkeerd voor een deel drie!
Vandaag vond ik in een café bovendien het interessante lunchgerecht `baquet con queso Gouda´.
En ik ben zowaar mijn zonnebril ergens vergeten, na een trouwe dienst van maar liefst zes maanden, waarschijnlijk een record voor mij, is ook dit exemplaar van mij heengegaan.

Verdere bevindingen, die niet zozeer iets met Cuenca te maken hebben:

Prijsniveau op het vasteland.
Dat is een aangename verrassing na de eilanden. Het verschil voor een simpele hotelkamer valt nog mee: $6 in Cuenca, $10 in Puerto Ayora. Maar voor de broodnodige gebruiksartikelen is het verschil enorm: een tube tandpasta is in Cuenca $0,75 in plaats van de $2,50 die je in Puerto Ayora betaalt...

Mijn Nederlands...
Of het heel erg opvalt in mijn blog, weet ik niet, want ik lees niet alles twee keer door. Toch maar ik me enigszins ongerust over mijn Nederlands, dat wordt er namelijk niet bepaald beter op hier. En dan niet omdat ik zoveel Spaans praat, want dat valt best tegen, maar vooral omdat ik vrijwel constant Engels praat. Op de Galapagos eilanden ben ik vrijwel geen Nederlanders tegengekomen, en zelfs met Nederlanders praat ik Engels in een groep met meerdere nationaliteiten. Dus, tot mijn schrik vergeet ik soms gewoon woorden. Toen ik een aantal dagen meereisde met een Engelman die een paar jaar in Nederland had gewoond, werd dat wel erg duidelijk. `Hoe noemen jullie in NL dat rauwe vlees wat je op je brood smeert ook alweer?´ Uhm... Ja, na een paar dagen kwam er ineens weer filet Americain bovendrijven, nog niet eens een Nederlands woord ook! En ook dat vloeibare spul waar je pannenkoeken mee bakt, bleek een woord te zijn wat niet is blijven hangen.

De parlementsverkiezingen.
Nummer 3 heeft gewonnen, de partij van de huidige president, wat betekent dat hij vrolijk door kan regeren. Maarliefst 70 procent van de kiezers heeft op hem gestemd, waardoor ik me des te meer afvraag waarom er zoveel partijen zijn hier!

Dag 173 t/m 177, Puerto Ayora: waarom Galapagos?

2007-10-03T01:22:00.000+02:00

Veel mensen vinden Galapagos duur en vragen zich af of die paar eilanden wel zoveel extra geld waard zijn. Tijdens een reis door Zuid-Amerika of door Ecuador slaan zij de Galapagos eilanden dan ook vaak over.

Ik zat afgelopen zondag op het strand en zat te denken wat de Galapagos-eilanden dan zo bijzonder maakt. Er zijn veel interessante dieren, maar er zijn zoveel plaatsen in de wereld met indrukwekkender dieren: gorilla´s in Uganda, ijsberen in Alaska, of zelfs maar `gewoon´ edelherten op de Veluwe. Het dierenleven in Galapagos mag dan voor een groot deel uniek zijn, we praten hier wel over vogeltjes en hagedissen, voor veel mensen normaal gesproken helemaal niet interessant. De enige landzoogdieren zijn de rat en de zeeleeuw, waarvan de grotere versie ook gewoon te zien in o.a. de USA. Verder moet je het hier doen met blue footed boobies, fregatvogels, leguanen, reuzenschildpadden en pinguins.
En toch, negen van de tien mensen die Galapagos bezoekt, noemt het een ervaring die ze nooit zullen vergeten en zeggen dingen gezien te hebben die ze nog nooit eerder zijn tegengekomen. Oók de mensen die eerder al in Zuid-Afrika, de Seychellen of Indonesië zijn geweest. Waarom?

En nét toen ik zat na te denken over het antwoord, kwam er een zee-leguaan van ruim een meter vanuit de golven het strand op lopen. Zonder zich iets van mij aan te trekken, vervolgde het dier zijn tocht landinwaards. Terwijl mijn ogen de leguaan volgden, zag ik op de rotsen enkele meters van mij verwijderd de darwinvinken en zangvogels naar eten zoeken. Boven mij vloog een fregatvogel over en achter mij een pelikaan. In de verte liet een blue footed booby zich van 20 meter hoogte in de oceaan vallen en vlak daarna kwamen twee spotvogels bij me bedelen om wat koekkruimels.

DAT is dus Galapagos. Er zijn een hoop verschillende dieren, die je vrijwel gegarandeerd ziet en bovendien in grote aantallen. Bovendien gedragen die dieren zich alsof ze voor het eerst een mens zien en kun je alle facetten van hun leven bekijken. Baltsgedrag, jonge dieren, nesten, etende dieren, zwemmende dieren, vechtende dieren, je komt het allemaal tegen. Dus daarom is Galapagos bijzonder en zijn die paar eilanden het extra geld inderdaad waard.

Is het dan nodig om een dure boottrip te boeken? Het simpele antwoord is: nee, het kan ook zonder. Je zal vrijwel alle dieren tegenkomen door een week of twee de grote eilanden te bezoeken. En met daarnaast één of twee dachtochten naar kleinere eilanden, zal je slechts een heel enkel dier missen. Echter, de totale ervaring van de boottocht is wel geweldig en je komt absoluut grotere aantallen dieren tegen op interessante momenten van de dag (bijvoorbeeld ´s ochtends vroeg en ´s nachts). Maar ja, goedkoop is het zeker niet. Alleen een boottocht van een week, kostte mij 120 dollar per dag. Door een maand op de eilanden te verblijven, is mijn gemiddelde echter `maar´ zo`n 70 dollar per dag, inclusief vlucht vanuit Guayaquil. En dat is tegenwoordig 50 euro, dus helemaal niet zo verschrikkelijk duur voor een maand Galapagos!

------------------

Ik was na San Christobal weer een paar dagen in Puerto Ayora, omdat ik besloten had toch niet naar Isabella te gaan. Ik heb het idee dat ik wel genoeg Galapgos heb gezien voor nu, en het is volgens mij niet erg om nog wat onondekt te laten voor de toekomst.

Ik heb aardig wat tijd doorgebracht op het strand van Tortuga Bay, waar ik ondanks factor 30 een half jaar Tropische zon, toch weer eens verbrand ben. Daarnaast heb ik genoten van het de bedelende spotvogels en van de nu wel zéér onverschillige zee-leguanen (het is mating-season).
En Avis (ontmoet in Quito) heeft hier een apartement gehuurd voor een aantal maanden en moest haar keuken nog inwijden. Dat deden Toby (ontmoet in Baños en op de boot) en ik vorige week met een heerlijke garnalen pasta. Deze week werd er opnieuw gekookt, door andere mensen die we ontmoet hadden in Puerto Ayora. Het gerecht was cola-kip, wat beter smaakt dan het klinkt. En ook het hotel waar ik al weken verblijf, heeft deze week een keuken gekregen, dus die moest óók uitgeprbeerd worden. Ik heb mijn eigen mexicaanse chili gemaakt, die ik in Nederland bijna wekelijks bereid. Geheel spontaan hebben we ook nog maisbrood en tortilla´s geprobeerd te bakken en natuurlijk was er guacamole, al met al een prima Mexicaanse maaltijd.

Vandaag heb ik voor de lunch het restje chili opgegeten en ik kreeg er zowel heimwee naar Nederland al heimwee naar Mexico van...

Dag 166 t/m 172, Puerto Baquerizo Moreno, San Christobal

2007-09-28T20:08:00.000+02:00

De boottocht naar San Christobal was inderdáád een erg onrustige, een soort combinatie tussen een achtbaan, wildwaterbaan en een willekeurige puke-inducing ride op een kermis. Niet dat er gepuked werd, maar plezant was het zeker niet voor sommige mensen. Ik vermaakte me echter best op het bootje!

De hoofdstad van het eiland, en tevens van de Galapagos provincie, is Puerto Baquerizo Moreno. Een hoofstad die inderdaad meer de layout van een stad heeft dan Puerto Ayora (er zijn zelfs stoplichten), maar dat zal vooral historische en politieke redenen hebben, want met 5.000 inwoners tegen 15.000 in Puerto Ayora ademt het geheel verder een sfeer van een zeer klein en saai stadje. Binnen drie stappen ben je buiten het `centrum´! Het vliegveld is bovendien tijdelijk gesloten, waardoor er vrijwel geen toeristen zijn. Hierdoor is het boeken van tours vrij lastig tot vrijwel onmogelijk en zijn de meeste restaurants en winkels de helft van de dag gesloten.
De enige levendigheid komt op dit moment van de verkiezingscampagnes, want de presidentsverkiezingen zijn aankomende zondag, 30 september. En die zijn in Ecuador een aparte aangelegenheid! Er is een enorme hoeveelheid politieke partijen, het hoogste nummer wat ik tot nu toe heb gezien is 152 en dat nummer lijkt het enige te zijn wat een partij kenmerkt. De naam wordt maar zelden genoemd en het partijprogramma is voor alle partijen vrijwel hetzelfde. Wat ze allemaal erg belangrijk vinden is feestjes geven voor een groot publiek. In Puerto Baquerizo Moreno was er dinsdag een nummer 29 feest en op woensdag een nummer 6 happening. Met name de muziekkeuze is vermeldingswaardig. Nummer 29 koos voor aangepaste versies van reageton, waarin vaak `Ecuador´, `Galapagos´ en `29´ werd geroepen. Nummer 6 boeide het publiek met jaren ´90 muziek, altijd al mateloos populair hier in Ecuador. Ik ben best een fan van de jaren `90, vooral vanwege de nostalgiek die deze voor mij hebben, maar hier hoorde ik nummers die ik in jaren niet gehoord heb: 2 Unlimited, en dan niet met het standaard No Limits, maar met The Magic Friend! Waar hebben ze die in vredesnaam vandaan gevist? Verder Real 2 Real, Headaway en Twenty 4 Seven, ja dat waren nog eens tijden... Mensen die serieus meezingen met `Coco Jamba Jaja´, alsof het de laatste hit is, het moet niet gekker worden.

Maar ik kom hier voor de natuurlijke attracties bewonderen en die maken San Christobal wel de moeite van een bezoekje waard. Ten eerste een enorme hoeveelheid zeeleeuwen, die alle stranden hebben overgenomen. Er is werkelijk geen plek aan de kust die vrij van zeeleeuwen is, zo je bent hier altijd voorzien van luidruchtig gezelschap. Want een zeeleeuw is nooit stil! De volwassen zeeleeuwen maken een soort kai-kai geluid, wat me vaag aan een hond doet denken. De puppies produceren daarentegen iets totaal onvergelijkbaars: volgens sommigen klinkt het alsof ze overgeven, maar het heeft soms ook wel iets weg van een mekkerend schaap of een krijsende baby. Het is dus altijd interessant op het strand, én op straat...

Een korte wandeltocht van de stad verwijderd zijn het interpretation center (erg goed) en meer zeeleeuwen stranden te vinden en daarnaast de eerste landingsplaats van Darwin, gelegen in een mooie baai waar blue footed boobies naar vis duiken (zeer spectaculair in kristalhelder water!) en fregatvogels hun nesten hebben. Er is een standbeeld van de jonge Charles R. Darwin te zien, geflankeerd door een reuzenschildpad, een landleguaan en een zeeleeuw.

In Darwin´s tijd was er op San Christobal net zoveel dierenleven als op de andere eilanden, nu is het aanbod van dieren op het land echter vrij karig. Dit heeft een historische reden, want San Christobal is een eiland met een lange geschiedenis van menselijke bewoning; er waren hier al mensen lang voordat men rekening hield met de waardevolle natuurlijke omgeving. Dit in tegenstelling tot Santa Cruz, dat pas zeer recentelijk tot ontwikkeling is gekomen, vanwege het toerisme. Door de constante aanwezigheid van mensen en vooral huisdieren op San Christobal zijn de zeeleguanen hier vrijwel allemaal verdwenen en veel kleine vogeltjes zijn er ook niet meer in de buurt van de stad. In het binnenland van San Christobal is de Galapagos havik inmiddels geheel uitgeroeid. Hopelijk kan dit op de andere eilanden voorkomen worden.

Op zee is meer te beleven en daarom wilde ik graag een dagtocht naar Leon Dormido (aka Kicker Rock) en Isla Lobos maken. Het had nogal wat voeten in de aarde om deze expeditie van de grond te krijgen, er waren immers niet genoeg mensen en bovendien was het weer zeer ongunstig voor snorkelen vanwege de harde wind. Na een week was er echter een trip gepland én was de wind gaan liggen. Het was het wachten zeker waard, dit is absoluut de activiteit die het meeste waar voor m´n geld was in Galapagos!
Met een zeer mooie en stabiele catamaran met zeven mensen aan boord, voeren we langs de noordkust van San Christobal, waar volgens surfers in de winter één van de snelste `point breaks´ ter wereld is te vinden, naar een rustig strandje. Hier testte de mensen die gingen duiken hun materiaal en zagen we al meteen vele zeeschildpadden, waarvan enkele grote van zeker anderhalve meter lang. Het snorkelen hier was een test voor het echte werk bij Kicker Rock. Daar zwommen we door een nauwe doorgang in de rotsen, terwijl vele tientallen meters dieper de Galapagos-haaien en zeeschildpadden waren te zien. Soms kwamen de haaien naar de oppervlakte en waren we slechts enkele meter van ze verwijderd. Door het zonlicht en het zeer diepe water (100 meter) was het allemaal een nogal surrealistische, maar erg mooie ervaring. Twerwijl we op de duikers wachtten, verbaasde ik me over de hoeveelheid vogelssoorten die hier tegelijkertijd was te bewonderen: blue footed boobies, nazca boobies, fregatvogels, red billed tropicbirds, pelikanen, stormpetrels, shearwaters en zelfs een albatros...
De leukste ervaring was echter Isla Lobos, waar ik eindelijk met zeeleeuwen heb gesnorkeld. Een groep van vijf zeeleeuwen was zeer geïnteresseerd in de luchtbellen van de duikers en de snorkels van de snorkelaars en achtervolgde, belaagde en verraste ons zeker een half uur. Geweldig en een absolute aanrader! Het is vooral erg leuk als een zeeleeuw direct op je af komt en dan op het laatste moment uitwijkt. Hij heeft er duidelijk plezier in je te laten schrikken! Natuurlijk wilde ik ook het omgekeerde proberen en ik tikte onverwacht een zeeleeuw op z´n rug. De zeeleeuw reageerde verschrikt en draaide zich bliksemsnel om, om mij weer `aan te vallen´...
Ik heb geen foto´s van het snorkelen, maar deze zeeleeuwen in de haven geven de sfeer goed weer:

De laatste dag alleen al was de lange tocht naar San Christobal waard, maar ook de zeeleeuwen, fregatvogels en het goede hotel maakten het een interessante week. Een dag of vier zou echter wel genoeg zijn geweest.

Dag 159 t/m 165, Puerto Ayora: nog een weekje

2007-09-26T21:48:00.000+02:00

Oorspronkelijk wilde ik Santa Cruz snel na mijn boottocht verlaten, zodat ik de andere bewoonde eilanden kon gaan verkennen. Omdat ik weer eens ziek was geworden, had ik alleen niet zo´n zin in een lange, onrustige boottocht. Helaas, reizen is niet echt bevordelijk voor de gezondheid! Ik ben in de afgelopen zes maanden vaker ziek geweest dan in de afgelopen 10 jaar in Nederland... De algemeen geaccepteerde opvatting ten aanzien van het fenomeen reizigersdiarree is dat het te maken heeft met verandering van dieet en leefomgeving en niet zozeer met een direct aantoonbare infectie. Maar: ik zou inmiddels toch wel gewend moeten zijn aan mijn nieuwe leefomgeving?

Na een dag of vier was ik wel in staat de lange overtocht naar San Chrstobal te maken. Avis, de vrouw uit Engeland die ik eerder had ontmoet (en waarvan ik bovendien de onderwatercamera had gesloopt...), wilde echter ook mee. Op vrijdag konden we vertrekken, waardoor ik een volle extra week in Puerto Ayora heb doorgebracht. En wat doe je dan, op een plek waar alles inmiddels niet meer nieuw is? Allereerst genieten van de dingen die ik tijdens de boottocht heb moeten missen: pizza, warme broodjes en een pot Nutella, chips, ijs, een écht warme douche... Daarnaast veel foto´s maken, vooral van de dingen die in eerste instantie niet zo opvallend waren, maar toch best bijzonder zijn. Details, ander licht, `gewone´ dingen eigenlijk. Het meeste heb ik nog niet kunnen oploaden, het internet is hier (inmiddels op San Christobal) traag en duur. Maar onderstaande foto van een blue footed booby in Tortuga Bay vond ik toch wel erg geslaagd...

In de vishaven was het regelmatig een drukte van belang, met naast vele pelikanen en fregatvogels, nu ook een blue footed booby die bedelt voor een stukje vis. Omdat iedereen een booby oh zo schattig vind, krijgt het beestje zowaar ook nog eten, zonder daar iets voor te hoeven doen!
Ik heb bovendien geïnformeerd naar de mogelijkheden voor vrijwilligerswerk bij de Charles Darwin Foundation. Dat zou dan voor minimaal drie maanden zijn, opzich geen probleem. Echter, ze willen ook dat ik dan een officieel werkvisum heb en daarvoor moet ik opnieuw Ecuador inreizen. Dan kan ik voor half geld naar de Galapagos vliegen en hoef ik bovendien geen entree te betalen, maar het is me toch iets te bewerkelijk om naar Colombia/Peru te reizen en dan weer terug. Ik ga wel iets op het vasteland zoeken en zal zonder twijfel nog wel eens terugkeren hier op Galapagos! (wat nou `once in a lifetime experience´...)

Oh een kaartje van de Galapagos eilanden zal ik snel toevoegen aan mijn blog, zodat mijn reis voor een ieder is te visualiseren...

Dag 152 t/m 158: DE boot

2007-09-19T18:24:00.000+02:00

In Puerto Ayora verbleef ik zeven nachten in de dormitory van hostal Los Amigos. Behalve ikzelf, was daar alleen Richard, een amusante Brit, die voor zeer lange termijn de wereld overreisde. We hadden zodoende vier bedden tot onze beschikking, helemaal geen slechte deal voor 8 dollar!
Richard raadde mij meermaals aan toch maar vooral een tour te doen, in plaats van dachtochten, met name door zijn zeer goede ervaring op het motorjacht `Monsterrat II´. Uiteindelijk besloot ik maar bij Freddy´s langs te gaan, een tour-operator direct naast ons hostal. Alleen voor info, maar stiekem wist ik allang dat ik een acht-daagse tour zou gaan boeken, ik ben nu immers een bioloog op de Galapagos, dan moet je er toch op uit trekken!

De Monsterrat II was helaas vol deze week, maar er waren nog een paar opties. Allereerst de eersteklas Golondrina, die dezelfde route als de Monsterrat II aflegde (inclusief Genovesa, een zeer interessant noordelijk eiland), voor 1170 dollar. Dan waren er nog twee boten die de route zonder Genovesa deden: een tourist-superior class catamaran voor 1050 dollar, en de Friendship, een tourist-superior class boot voor 850 dollar. Ik wist dat Richard de eersteklas Monsterrat II voor 1050 had gekregen, dus de meeste prijzen klonken mij veel te duur in de oren. Ik kon dus niet verantwoorden twee- of driehonderd dollar extra uit te geven voor een luxere boot of 300 voor een extra eiland. Het werd dus de Friendship...

En twee dagen later, vrijdag de zevende september van het illustere jaar 2007, ging het dan toch gebeuren: acht dagen en zeven nachten op de Friendship. Een boot met, naar later bleek, een beruchte reputatie!

DAG één. Santa Cruz - Playa Bachas.
Freddy´s dochter had de administratieve en finaciële afhandeling van mijn boottour gedaan en behalve betalen voor de boottour en de huur van flippers en wetsuit, betekende dit ook een gratis rit naar het vliegveld. Volgens afspraak zouden we om 8:00 vertrekken.
Vrijdagochtend stond ik om 8:00 voor de deur en er was niemand. In Latijns Amerika verbaast me dat niet echt, maar na een kwartier wachten (in de regen) werd ik wat ongeduldig. Om 8:30 ging ik maar eens informeren bij de buren en bij mijn eigen hostal, wat immers zeer dichtbij was. De eigenares belde met Freddy, maar die nam herhaaldelijk niet op, dat begon al goed... Toen, om 8:45 stond een lid van de familie Castillo voor de deur, gebarend dat ik moest opschieten. Op mijn vraag waarom ze verdorie drie kwartier te laat waren werd niet gereageerd, ik moest vooral opschieten. In de auto zat Freddy zelf en die lachte alleen wat. Ze waren er toch, dus wat was nou mijn probleem? Excuses maken voor te laat komen, dat kennen ze hier niet.

Ik geloof mijzelf bijna niet, maar ik wordt erg punctueel van deze gang van zaken en zal waarschijnlijk herboren terugkeren in Nederland, nooit meer (veel) te laat komen en mij voortaan zeer bewust zijn van de ongelooflijke irritaties die te laat komen oproepen bij mijn medemensen...

We keren echter weer terug naar het hier en nu: de boottour. Want na de eerste vertraging deze ochtend, verliep alles voorspoedig. Het was prachtig weer op Baltra, met een lucht zo blauw als ik in dagen niet gezien had.

---------
De groep mensen die de Friendship zou gaan bevaren, bestaat uit acht Israeliërs, drie Duitsers, drie Engelsen, een Zwitser en ikzelf. Daarnast is er een crew van vijf mensen en een gids, genaamd Eduardo. Het aantal Israeliërs is natuurlijk overweldigend, maar dat schijnt normaal te zijn bij budgettours hier. Eén van de Duitsers is Tobias, die ik eerder al in Baños had ontmoet. Met hem deel ik de kamer, bestaande uit een stapelbed en privé-badkamer en de luxe van warm water en airconditioning.
We moeten wachten tot beide vliegtuigen van deze dag zijj geland, maar om 14:00 was dan eindelijk iedereen aan boord, krijgen we lunch en kunnen we vertrekken voor de korte tocht naar Playa Bachas op noordelijk Santa Cruz. Daar maken we een korte wandeling naar een laguna met flamingos en zien we drie zeeleeguanen in een ontzettend relaxt tempo dezelfde lagune betreden. De laguanen besluiten de lagune over te zwemmen, wat een bijna surreëel beeld geeft, daar in de felle zon en met de flamingos in de voor- en achtergrond. Grote groepen blue footed boobies vliegen in V-formatie rakeling over de zandduinen en de golven en felgekleurde sally lightfoot krabben kruipen over de rotsen: dit is voor de meeste mensen in onze groep de eerste kennismaking met Galapagos, helemaal geen verkeerde!
Na de wandeling stond er snorkelen op het programma, iets wat we vrijwel elke dag zouden gaan doen. Op deze plek is het echter enigszins teleurstellend, na alle enthousiaste verhalen die ik over snorkelen in de Galapagos had gehoord. En paar vissen, matig zicht. Er zal veel beter gesnorkel volgen! We zien hier wel de eerste tekenen van de matige competenties van onze gids: hij hangt tijdens het snorkelen alleen wat op het strand met een sigaret (roken is daar niet toegestaan). We worden bovendien door een andere gids van een nabijgelegen strand gestuurd en bedreigd met een boete van 2000 dollar. De reactie van Eduardo is alleen: `ach, die gids is gek´. Bij terugkomst op de boot leest Eduardo geïnteresseerd mijn wildlifegids van Galapagos die ik heb meegenomen...

DAG twee. Plaza Sur en Santa Fé.
´s avonds zetten we koers naar Plazas en gingen daar voor anker. Om 6:50 sta je hier op, want het programma begint iedere dag om zeven uur. Eerst het ontbijt, wat verrassend uitgebreid is: fruit, cornflakes, brood en een extraatje (ei, pannenkoek, salade). Belangrijk, want de ochtend is meestal intensief, met lopen en meer lopen.
Plaza Sur is een mini-eilandje: een kilometer lang en zeer smal. Het bestaat uit een droog cactuslandschap, dat in deze tijd van het jaar bedekt is met een verbluffend mooi rood tapijt van carpetweed. Van het strand, waar zeeleeuwen de dienst uitmaken, loopt het pad geleidelijk stijl omhoog, totdat op 25 meter hoogte de rand van een zeer winderige klif bereikt wordt. Onderweg zien we landleguanen, prachtige gele prehistorische creaturen die natuurlijk niet bang zijn voor mensen. De klif is het domein van de vogels: veel zwaluwstaart meeuwen en stormvogels en een enkele blue footed of Nazca booby. In eerste instantie zijn het allemaal vreemde namen voor deze fascinerende vogels. Maar de meeste worden snel onderdeel van het vocabulair en de hele groep is uitermate geïnteresseert in deze dieren. Omdat de gids niet echt fantastisch is, wordt mij vaak naar informatie gevraagd, omdat ik blijkbaar veel over deze beestjes weet. Vanaf de klif zien we drie soepschildpadden in de zee, met hun kop boven water.

´s middags verplaatsen we ons naar Santa Fé, twee uur varen. Hier gaan we weer aan land voor een wadeling en kunnen we ook snorkelen in een rustige baai. De landing vindt plaats tussen honderden zeeleeuwen, nu nog een opzienbarend gezicht. Later zal dit heel gewoon worden. Verder landinwaards zien we endemische roze duiven, endemische Santa Fé landleguanen, hagedissen en spotvogels.
Het snorkelen hier is een stuk beter dan de dag ervoor. Ik ga op solo-avontuur en mis daardoor de zeeschildpadden, maar zie wel veel interessante vis. Van Avis (uit Baños en later Puerto Ayora) heb ik een odnerwatercamera kunnen lenen, dus ik kan zowaar foto´s maken van de vissen. Dat is echter best lastig en op land zijn mijn resultaten een stuk beter.
Tijdens het diner duiken de blue footed boobies naast de boot, genieten de pufferfishes van het warme water dat uit de boot stroomt en cirkelen de fregatvogels boven onze hoofden. Interessant hier...

DAG drie. Española - Gardner Bay.
De tocht van Santa Fé naar Española is een héle lange en duurt daarom de héle nacht. Dit had nog het meeste weg van een achtbaan, met de ene hoge golf na de andere. Er werd echter niet gekotst op onze boot. We arriveerden ´s ochtend op een mistig Española, om precies te zijn in Gardner Bay.
Op het strand troffen we de, opnieuw, endemische Hood spotvogel aan. Deze is duidelijk anders dan de spotvogels op de andere eilanden en nog een stuk nieuwsgieriger. De zeeleguanen op Española zijn ook anders: in plaats van zwart zijn ze felrood met groen, het is een subsoort. Daarnaast zijn er duiven, darwinvinken en zeeschilpadden en natuurlijk zeeleeuwen.
Tijdens het snorkelen heb ik een onzachte aanvaring met een zeeleeuw. Een flexibele bruine massa raakt mij in mijn zij, en in eerste instantie denk ik dat het een zeer onvoorzichtige medesnorkelaar is. Het blijkt echter een beetje groter te zijn! De leeleeuw is waarschijnlijk ook geschrokken, want hij zwemt er snel vandoor. Verder is het snorkelen vooral een eerste kennismaking met ravijnen en rotsen onder water en probeer ik de scherpe punten te ontwijken.
En dan gebeurt het... Terug op de boot, wordt ons verteld dat we niet naar onze volgende bestemming, Punto Suarez op Española, kunnen vertrekken. De pomp van de moter is kapot en moet gerepareerd worden. Nu is dat opzich niet zo erg, de een reparatie is soms nodig. We hadden echter kort voor het begin van gehoord dat de vorige groep twee dagen vast het gezeten vanwege een motorprobleem en daardoor eiland had gemist! Het vooruitzicht dat ons dat ook zou overkomen, is voor de meeste mensen genoeg om een beetje ongerust te worden en voor enkelen om in discussie te gaan met de kapitein. Maar er zit niet anders op dan wachten...
Vele beloftes dat het maar twee uur zou duren ten spijt, wachten we de hele middag op wat er komen gaat en uiteindelijk is het probleem om 17:00 verholpen. Dit is alleen wel een beetje te laat om Punto Suarez nog te bezoeken, dus de gids, de bemanning en onze groep gaan in discussie over de vervolgplannen. Het is een hels kabaal en iedereen kakelt door elkaar, maar uiteindelijk besluiten we niet deze nacht naar het volgende eiland (Floreana) te gaan, maar de nacht door te brengen voor de kust van Punto Suarez te overnachten en de volgende dag zéér vroeg te beginnen en in principe anderhalve dag in één dag te proppen. Het enige wat we daardoor missen is de avond in Puerto Ayora. DAT kan me echter niets schelen, daar ben ik immers al geweest.

DAG vier. Española - Punto Suarez / Floreana - Punta Comorant/Post Office Bay
En vroeg betekent 6:00 op het strand staan! Dus zonder ontbijt worden we daar op dit onchristelijk uur gedropt. De zon komt net op, dat denken we echter, want het weer blijkt bovendien belabberd te zijn. Wind en regen, zoutspray en meer wind, het lijkt Mederland in de winter wel!
Maar we komen voor het dierenleven en dat is hier op deze winderige klif fabuleus. De waved albatros, de Nazca booby en blue footed booby en de zwaluwstaart meeuw, allevier hier nestend en in het geheel niet bang voor ons. Dat levert mooie plaatjes en ervaringen op.

De Hood-spotvogel, enkele soorten darwinvinken, zeeleguanen en de enemische hagedissen zijn ook aanwezig. Dan spotten we enkele havikken, een soort die ik al lange tijd hoop te zien. Door stommiteit en vooral door nieuwsgierigheid dwaalt een groep van vier mensen nogal ver van het pad af en beklimmen we de rotsen tot vlak bij de havikken. Dit resulteert o.a. in onderstaande foto, maar ook in de meest absurde scheldkannonade die ik ooit over me heen heb gekregen. Een gids van een andere groep ziet ons vanaf het pad en daardoor besluit Eduardo ons naar beneden te roepen (ja, zo werkt het hier, als een ander het niet ziet is het goed). Bij de landingsplaats aangekomen, wacht de andere gids ons op. `Where are you from? What were you doing there? You are destroying the Galapagos!´ Ik reageer en zeg dat hij gelijk heeft, wij fout zaten en ik mijn excuses aanbied. Zijn reactie is `You should get off my islands, you motherucker!´ Dus ik zeg dat ik zijn woede begrijp, maar dat zijn taalgebruik me niet aanstaat en we daar andere woorden voor hebben in de Engelse taal. Toen werd ie echt kwaad... `You don´t belong here, motherfucker! You are white trash, you motherfucking white trash!´
Ik moet zeggen, het verbaasde me dat hij zijn handen nog thuis hield, al wilde hij wel de camera van één van de anderen afpakken. Al met al kan ik concluderen dat die gids natuurlijk in principe gelijk had, maar ver over de grens ging en bovendien een beetje te veel van zijn Engels van Quinten Tarantino films heeft geleerd.

Het was inmiddels acht uur en we hebben haast. Tijdens het ontbijt zetten we koers naar Floreana, zes uur naar het westen. Eerst Punto Comorant, waar de zeeleeuwen ons weer opwachten op het strand. Floreana is een kurkdroog eiland, met vooral veel interessant vegetatie. Het dierenleven is, bijna onvermijdelijk, enigszins teleurstellend na Española. We zien flamingo´s van heel dichtbij in de lagune, die bijna opgedroogd is. Na een wandeling door de duinen komen we bij een strand met krabben in het zand en zeeschildpadden en pijlstaartroggen in het water. Vogels zijn vrijwel afwezig: alleen een enkele vink of yellow warbler. En een sprinkhaan, just for the record...
Het snorkelen vind plaats in de Corona del Diablo (de duivelskroon), een befaamde plek, waar vele koralen voorkomen, een relatieve zeldzaamheid in de Galapagos. Er zijn inderdaad koralen te zien en bovendien vele vissen in een absurd sterke stroming. Maar dit snorkeltripje wordt vooral overschaduwd door het kapot gaan van de onderwatercamera. Mijn geleende camera loopt %$@$ vol met water! Zijn laatste foto was van de red billed tropicbirds die boven de boot vlogen... We hebben gelukkig garantie en verzekeringen om dit op te lossen.

Op Floreana bezoeken we ook Post Office Bay, een plek waar zeelieden van oudsher post achterlieten aan het begin van hun jarenlange zeereizen. Andere zeelieden die terugkeerden van hun reizen, namen vervolgens de post die geadresseerd was aan iemand in hun stad, mee naar huis. Deze traditie leeft nog steeds voort. Ik heb een kaartje gepost en er eentje meegenomen voor mensen in Nederland. Het duurt even voor ik die kan bezorgen natuurlijk. Naast dit postkantoor is er niet zoveel in dit oort en een ieder lijkt er zijn eigen weg te kiezen. De helft van de groep verdwijnt zodoende in een grot en Eduardo, die daar niet zo blij mee is, gaat bij de pakken neer zitten. Op dat moment zie ik hem denken en hij maakt een beslissing... De bemanning vermaakt zicht ondertussen met voetballen hier, in dit verlaten oort.
Onze kleine boot, waarmee we naar de Friendship vervoerd worden, begeeft het vervolgens ook nog, maar we kunnen in ieder geval naar Puerto Ayoro vertrekken, waar we om 23:00 aankomen. Bedtijd dus.

DAG vijf. Santa Cruz - Puerto Ayora/Highlands.
Terug in Puerto Ayora! Hier bezoeken we het Charles Darwin research station om de reuzenschildpaddenfok te bekijken, ook voor een tweede keer leuk, vooral door de extra informatie die we van een lokale gids krijgen. En Eduardo drukt ons op het hart dat Lonesome George NIET gay is, maar gewoon impotent... ´s middags gaan we naar het centrale deel van Santa Cruz, ondere naar een plek waar de reuzenschildpadden in het wild rondzwerven. En dat is boeiender dan het klinkt! Schilpadden die eten, schildpadden die reproduceren, schildpadden die vreemde geluiden maken en schildpadden die zich geen moer aantrekken van ons, de mens. Ik zie bovendien weer wat nieuwe vogelsoorten, dus ik vermaak me daar best. Eduardo heeft besloten dat hij zijn biezen zal pakken en kondigt aan dat hij er mee kapt! Vanaf de volgende avond zullen we een nieuwe gids krijgen. Bizar!
De tijd na het diner is vrij te besteden in Puerto Ayora, dus we drinken en we zingen en we zijn zo blij. Ofzo. Nee, in werkelijkheid moeten we om elf uur thuis zijn, want we vertrekken naar het volgende eiland. In theorie dan, want we hebben vertraging, er wordt water getankt tot één uur ´s nachts.

DAG zes. Rabida en Sombrero Chino.
Rabida is rood, erg rood. Rood, omdat het rood hoort te zijn. Waarschijnlijk.
Er zit dus erg veel ijzer in het gesteente, waardoor de rotsen rood zijn, maar ook het strand en doordoor ook de zee. Erg bizar. Er zijn zeeleeuwen, duiven, spotvogels en hagedissen. De leguanen zijn hier meer groen dan zwart, wat opvallend is in dit rode landschap!

Het snorkelen hier is één van de beste leukste keren van de hele week. Behalve vis en koralen, zie ik een zeeleeuw onder water en een groot aantal verschillende soorten zeesterren. Onder andere een zwart met oranje stippen variant, een erg Hollandse zeester dus. Een andere is geel met zwarte stippen en heeft in het Engels de naam chocolate chip starfish. Je krijgt er honger van.

Oh, de nieuwe guide is ook gearriveerd gisteravond. Hij spreekt alleen Spaans, iets waar niet iedereen even blij mee is, vooral omdat in de contracten staat dat de gids Engels spreekt...
Na Rabida volgt Sombrero Chino, een mini-eilandje in de vorm van een chinese hoed. Er is veel lave, een klein aantal dieren en een enorm wilde zee. Hier zien we wel onze eerste Galapagos pinguïns! En de zeeleeuwen lijken te poseren voor de camera. We snorkelen ook hier, wat erg interessant blijkt te zijn. Haaien, enorme scholen vissen, een moreel aal en meer moois. Sommigen krijgen zelfs de kans om met de pinguïns te snorkelen. Het water is wel IJSkoud hier.
´s avond vieren we Joods nieuwjaar. Dit start met een gebed, waarna wijn, appels en honing volgen. Interessant om eens mee te maken.

DAG zeven. Bartolomé en Santiago - Sullivan Bay.
Het meest toeristische kleine eiland is Bartolomé. Hier beklimmen we de vulkaan, vanwaar het klassieke Galpagos-uitzicht is te zien. Vele verschillende vulkanische formaties, lavavelden en onderaan twee stranden, een stuk groen en Pinacle rock. Al het dierenleven bevindt zich onderaan bij het water, de vulkaan is bijna volledig kaal, op enkele interessante planten na.

We maken een tweede wandeling over het strand, waar krabben en haaien zijn te bewonderen. Daarna snorkelen we nabij Pinacle rock en ik zie een pufferfish en natuurlijk weer grote scholen ander moois. Omdat het water hier zo koud is, is het onderwaterleven duidelijk anders dan op eerdere locaties. En het vulkanische landschap gaat onderwater gewoon verder, wat erg surrealistisch is.

Direct tegenover bartolomé ligt Santiago en daar bezoeken we Sullivan Bay. De wandeling hier is ronduit bizar: er is, behalve lave, helemaal niks te zien! Lava, zover het oog reikt, ongelooflijk. De laatste uitbartsting, die dit lavaveld heeft veroorzaakt, was in 1895, maar het lijkt allemaal veel recenter. Slechts enkele planten proberen zich heir voorzichtig te vestigen en af en toe komt er een sprinkhaan langsvliegen. Na deze wandeling wordt ik ziek, beetje jammer.
We spenderen nog wat tijd op het strand van Sullivan Bay samen met een zeeschildpad, die zich vlak bij het strand ophoudt.

DAG acht. Seymour Norte.
De laatste dag, die zeer kort is. We beginnen om 6:00, zonder ontbijt, voor een wandeling van een uurtje. Dat is gelukkig wel één van de beter wandelingen van de hele boottour. Seymour is de belangrijkste nestplaats voor twee soorten fregatvogels en ook de blue footed booby nest hier. De jonge vogels zijn maar met één woordt te omschrijven: schattig. Het baltsgedrag van de fregatvogels is zeer indrukwekkend en de blue footed boobies komen hier zo dicht bij de camera, dat ze niet in het frame passen...

Na de wandeling nuttigen we het ontbijt en keren we terug naar Baltra, waar vrijwel iedereen op het vliegtuig stapt. Slechts drie mensen gaan terug anar Puerto Ayora, maar daarover later meer.

Pfff...4 uur achter de PC...

Dag 145 t/m 151, Puerto Ayora, Santa Cruz

2007-09-17T19:10:00.000+02:00

Het wordt nog een hele opgave om dit verhaal te typen: met de boottrip nog vers in het geheugen, lijkt het land-gedeelte nu wel héél lang geleden.

Maar goed, ik heb die eerste week op de Galapagos best veel gedaan. Ik kwam vanuit Guayaquil aan op het vliegveld van Baltra, een eilandje ten noorden van Santa Cruz, het commerciële en toeristische hart van de Galapagos. Vanaf het vliegveld kom je per bus, ferry en nog een bus in zo´n anderhalf uur in Puerto Ayora aan, wat volledig aan de andere kant (het zuiden) van het eiland ligt. En is het noorden over het algemeen zonnig in de droge tijd, het zuiden is dat zeker niet: meestal heersen de koele zeewind en de wolken er en regelmatig krijg je te maken met de garúa, een lichte motregen. Het blijft echter een speciale plek. Bovendien: terwijl ik dit typ, zie ik voor de tweede achtereenvolgende dag een strakblauwe lucht!

In Puerto Ayora is een groot deel van het Galapagos-dierenleven gewoon op straat te zien. De pelikanen, fregatvogels, blue footed boobies en lavameeuwen vliegen rakelings langs de gebouwen, de zeeleguanen lopen er op straat en de zeeleeuwen zwemmen in de haven of zonnen op het achterdek van een zeiljacht. Dit alles vindt plaats vlak bij het water, meer landinwaards zag ik, behalve darwinvinken en mickingbirds, vooral veel bouwwerkzaamheden. Puerto Ayora breidt zich namelijk in een razendsnel tempo uit, er valt geld te verdienen voor de Ecuadorianen! De totale populatie van de Galapagos-eilanden is nu 30.000 mensen en men verwacht dat dit er in 2015 al 50.000 zijn.

Vanuit Puerto Ayora heb ik enkele korte wandelingen gemaakt en een paar dagen een mouontainbike gehuurd, zodat ik ook wat van het leven buiten de stad heb kunnen zien.

- De eerste dag ging ik naar Las Grietas, dit is een smalle kloof, gevuld met water. Omdat er zowel zout water uit de zee als zoet water van de regen wordt verzameld, is het eindresultaat brak water. Later leerde ik dat dit water wordt gebruikt voor de waterleiding in Puerto Ayorra. De kloof was zeer geschikt om mijn net aangeschafte snorkelspullen uit te proberen, omdat het water zeer helder is. Meer dan enkele enorme papegaaivissen was er echter niet te zien onder water. De wandeling ernaar toe leidde langs zoutvlakten, lagunes, strandjes en lavarotsen en was een mooie introductie tot de tamme dieren hier. Als je bijna struikelt over een zeeleeuw en de vogels op je hoofd gaan zitten, weet je zeker dat je in Galapagos bent!

- Tortuga Bay is een erg mooi en populair strand, en nu het weer zo goed is, lijkt het bijna legendarich te worden. Het is een fikse wandeling voor een dagje naar het strand, maar dat heb je ook wat speciaals: een woeste zee voor surfen, een schiereiland voor de dieren en een lagune om in te zwemmen. Dat laatste alleen tijdens hoog water overigens, want bij laag tij verandert de lagune in een landschap van zeewier en watervogels.

- Natuurlijk heb ik bezoekje gebracht aan het Charles Darwin research station, waar Lonesome George (de laatste schildpad van zijn soort), vele andere soorten landschilpadden en land-leguanen zijn te bewonderen. Darnaast is er interessante informatie over de Galapagos eilanden en het schilpadden fokprogramma te vinden.

- Met de mountainbike, die ik voor vier dagen had gehuurd, besloot ik naar Garapatero te gaan, een strand met flamingos. Het asfaltgedeelte was heerlijk, ik mis het fietsen hier namelijk best. Onderweg kwam ik langs een lavatunnel, waar ik enige bezoeker was in deze pikdonkere, 800 meter lange tunnel. De rest van de fietstocht was een ware martelgang! Zeven kilometer afdalen via een slechte dirtroad is niet prettig voor je achterwerk en zeven kilometer stijgen over dezelfde weg is best pittig... Maar er waren flamingo´s, ik was opnieuw de enige persoon op het hele strand (alleen een parkwachter bij de ingang) en het werd zowaar goed weer. Een beetje gesnorkeld, gefotografeerd en toen was ik net voor donker weer in P.A, in totaal 50 km, waarvan 14.4 offroad.

- Na een rustdag werd het tijd voor een tweede fietstocht. De berg op, richting Media Luna. Dit was maar 7 km asfalt en 5 km dirtroad, maar 100% bergop, één van de zwaarste dingen die ik tijdens de trip gedaan heb. Omdat het zicht 0 was en het stevig regende, besloot ik niet naar de top van de berg te lopen, maar gezellig af te dalen door de modder. Aangezien de remmen van de mountianbike niet echt goed waren, was dit een interessant ervaring. Maar, volledig bedekt met modder, kwam ik veilig in P.A. aan! In totaal 25 km, waarvan 10 km offroad.

Op de rustdag boekte ik mijn boottocht, een zeer ongeplande beslissing, maar ook een erg spannende. Ik zou vele eilanden gaan zien, zonder de logestieke problemen van dagtochten en bovendien ACHT dagen op een boot doorbregen! Het verslag volgt later, maar ik kan alvast melden dat het een week met vele pieken en dalen was...

Door deze spontane actie, had ik ineens mijn fiets niet meer nodig. Van de verhuurder kreeg ik netjes mijn geld terug voor mijn ongebruikte, vierde dag. Goede service! Voor een ieder die hier ooit nog eens heen gaat: het was bij het internetcafé/fietsverhuur op Avenue Charles Darwin.

Galapagos, een introductie

2007-09-06T03:25:00.000+02:00

Nee, dit is niet de langverwachte update over DE eilanden, daar ga ik wat meer werk van maken. Maar een korte beschrijving van wat ik hier meemaak (en een shitload aan foto´s op FLickr) wil ik jullie niet onthouden...

Ik ben nu bijna een week op Santa Cruz en ga op eigen houtje naar Isabella (ten westen-) en San Cristobal (ten oosten van Santa Cruz). Maar... na lang wikken en wegen heb ik besloten TOCH een 8-daagse cruise te gaan doen, en vrijdag vertrek ik dan ook voor een tocht langs alle centrale eilanden. Daarna ga ik naar die andere twee eilanden. Zodoende kan ik mijn Galapagos verhalen straks indelen in Santa Cruz, boottocht, Isabella en San Cristobal.

In die eerste week Galapagos is natuurlijk de tamheid van de dieren het meest opvallende geweest. Ieder die is benaderbaar en de vogels benaderen over het algemeen de fotograaf! Dit heeft geresulteerd in vele mooie ervaringen en enkele adembenemende foto´s. Interessant is ook dat, ondanks dat het aantal endemische soorten (komen alleen hier voor) enorm hoog is, het absolute aantal verschillende dieren dat je hier ziet, eigenlijk best beperkt is. Zestig soorten vogels en misschien een even groot of iets kleiner aantal zoogdieren en reptielen. Zodoende is het relatief makkelijk ze te determineren, zeker na de aanschaf van een boekje over Galapagos.
Verder is het weer in het zogenaamde `droge seizoen´ alles behalve droog. Het is meestal bewolkt, en het miezert ook regelmatig. Geen enkel probleem, maar je moet je er wel op kleden! Ongeacht dat alles behalve tropische weer, verbrand je hier zeer snel, omdat de eilanden OP de evenaar liggen. Soms breekt de zon even door en moet je echt goed oppassen, vooral tijdens het snorkelen.

Nu een paar van mij favoriete foto`s die ik tot nu toe heb gemaakt. Op Flickr staan er meer en er zullen er na de boottocht natuurlijk nog vele volgen. Oh, filmpje heb ik ook, maar het internet is in de verste verten niet snel genoeg om die te gaan uploaden...

Darwin Finch. Het is 1 van de 13 soorten en deze zijn WEL moeilijk determineerbaar. Waarschijnlijk een large ground finch.

Blue footed booby, één van de meest geliefde dieren op Galapagos.

Zomaar een strand... Nee, dit was wel een buitengewoon mooi strand!

Dag 142 t/m 144, Guayaquil-Salinas-Guayaquil

2007-08-31T21:24:00.000+02:00

Waar waren we gebleven? Er is een hoop gebeurd sinds de laatste update, dus ik moet even de data in mijn hoofd ordenen.

In Baños had ik mijn ticket Guayaquil-Galapagos voor woensdagochtend telefonisch geboekt, wat betekende dat ik uiterlijk dinsdag om 16:00 moest betalen. Guayaquil ligt echter niet naast de deur en ik moest eerst bijna 7 uur met de bus reizen. Die busrit was interessant, met twee jaren-80 films met Jean-Claud van Damme en eentje met Dolph Lundgren (tjonge, wat een slechte smaak hebben die buschauffeurs!) Maar... ik vertrok niet alleen een uurtje later dan gepland, de bussen hadden bovendien een flinke vertraging en ik moest ook nog van het busstation naar het vliegveld in Guayaquil. Al met al, was ik net voor 18:00 uur op het vliegveld. Helaas, pindakaas (waarover later meer), ik moest mijn vlucht naar vrijdag verzetten. Dus ik had ineens twee dagen over!

Guayaquil, de grootste stad van Ecuador (2 miljoen mensen), had ooit een zeer slecht imago. Het zou zelfs één van de gevaarlijkste steden van Latijns Amerika zijn. Maar sinds 2000 werken de Guayaquileños aan de veiligheid in de stad en promoten het toerisme. Het verbaasde mij eigenlijk best, maar Guayaquil is nu een mooie, leuke stad. Het doet mij denken aan zowel Miami als Barcelona, wat niet geheel toevallig ook steden zijn met een moeilijk verleden, maar nu beide zeer toeristisch. Het is in Guayaquil veel levendiger dan in Quito, dankzij het klimaat en de aanwezigheid van een wereldhaven, en de Malecón, het historische stadshart en de megamall zijn best leuke plekken om de dag door te brengen. Ik heb geluncht voot een euro, al vind ik koeienlongen toch een béétje vreemd... Ook het parque Bolivar, in de volksmond parque de los iguanas, is interessant.

Er is in ieder geval geen reden om deze stad te mijden als je in Ecuador bent.

Ik besloot vanuit Guayaquil ook naar Salinas te gaan, een populaire kustplaats. Het is totaal niet het seizoen voor het strand, want het is KOUD en bewolkt aan de kust, ook al zit ik hier op de evenaar. Maar het is walvisseizoen! Dus ik heb daar één nacht doorgebracht, ceviche gegeten en de volgende ochtend een walvistour gedaan. Wow! Dat is indrukwekkend! Helaas geen springende walvissen gezien, dus ik moet nog eens terug, maar er waren vele bultrugen van dichtbij de bewonderen tijdens de drie uur durende boottocht op de Pacific.

Toen moest ik weer terug naar Guayaquil, het was inmiddels al drie uur. Net voor zonsondergang was ik op het busstation, dat trouwens een verbouwing ondergaat waar ze op station Arnhem-centraal nog wat van kunnen leren: het is één grote bouwput en je moet een enorm eind omlopen. Ik wilde een bus naar de mall nemen, maar een vrouw bood me aan gratis een taxi te delen, erg aardig (en ik mocht na enig aandringen toch de helft betalen). In deze enorme mall (één van de grootste van Zuid-Amerika) had ik maar één missie: een snorkelset kopen, voor op de Galapagos eilanden. Die vond ik snel en toen ontdekte ik de bioscoop. In Ecuador is alles netjes in het Engels met Spaanse ondertiteling, dus ik had ineens volop keus. Het werd Zodiac, mijns inziens één van de betere films van dit jaar. Op z´n minst een oscar voor beste regie voor Mr Fincher por favor! Op de terugweg kreeg ik zowaar een gratis lift van het personeel van de mall in hun privé-busje.

Oh ja, pindakaas. Dat was één van de eerste woorden die ik in Mexico leerde: Mantequilla de cacahuate. Maar hier is een pinda dus geen cacahuate, maar een mani. En zo zijn er nogal veel verschillen tussen het Spaans van Ecuador en andere Latijns-Amerikaanse landen. Ik heb altijd begrepen dat het Spaanse `Coger un autobus´ niet gebruikt kan worden hier, omdat coger iets heel anders betekend. Daarvoor in de plaats wordt tomar gebruikt. In Ecuador is het echter gewoon coger, verwarrend.

Foto´s volgen dus later, ik ga nu beestjes kijken hier in Puerto Ayora. Ja, ik ben inmiddels op DE eilanden!

Dag 138 t/m 141, Baños: Ecuadorian tourism

2007-08-27T21:15:00.000+02:00

Ja, Ecuadorianen reizen ook in eigen land! Ik voel me hier VEEL meer op m´n gemak dan in Guatemala. De mensen hebben geld om uit te geven, lijken blij met hun land en hun omgeving en handelen daar ook naar (m.a.w. ze smijten niet al hun afval zomaar op straat). Daarnaast is het transport erg goed, zijn de wegen perfect en is het eten buitengewoon smakelijk. Allemaal dingen die ik in Guatemala vaak miste. Als je ooit twijfelt tussen Ecuador en Guatemala als vakantiebestemming: de keuze is naar mijn mening zeer makkelijk gemaakt. Oh, Ecuador is ook nog eens goedkoper. Uitzicht vanuit de bus is ook niet verkeerd (Cotopaxi, 5897 meter):

Baños is een oort waar zowat heel Quito naartoe gaat in het weekend. Ik heb nog nooit zo´n lange rij wachtende mensen gezien voor een bus als voor die zondagmiddagbus van Baños terug naar Quito... Het is een stadje waar je zowel kunt relaxen in één van de vele hotsprings als je avontuurlijk kunt vermaken door middel van mountainbiken, conyoning, hiking en raften. Dat laatste wordt door de guidebooks afgeraden vanwege watervervuiling, maar de rest is goed te doen vanuit Baños.

Met drie Engelsen en een Zuid-Afrikaan vertrok ik op vrijdagmiddag uit Quito, waar de groep uitgebreid werd met een Duitse. Met z´n allen en soms met kleinere groepjes hebben we de hotsprings bezocht, gemountainbiked, veel en goed gegeten, films gekeken, kortom onszelf goed vermaakt. Mijn enthousiasme over Mexico en teleurstelling ten aan zien van Guatemala straalt ik blijkbaar wel uit, want daar wordt ik veel aan herinnerd door mijn medereizigers. Met name het onsmakelijke verhaal over het hostel in Xela sloeg aan...

Het canyoning vandaag heb ik overgeslagen, ik ben niet zo´n fan van het springen van watervallen. Ik heb echter wel een ticket naar de Galapagos eilanden kunnen boeken, dus woensdag vertrek ik voor onbepaalde tijd naar het paradijs! Dit is één van DE redenen dat ik in Zuid-Amerika ben, dus ik verwacht er veel van. Bovendien kan ik zo lang blijven als ik wil, het is bijna te mooi om waar te zijn!

Ik heb TV in mijn super hotelkamer (voor 4,50 euro), dus ik heb heel wat evenementen, films en series kunnen bekijken. Zo weet ik dat het Mexikaanse voetbalseizoen weer is begonnen en de Chivas de Guadalajara het niet zo goed doen. Ze hebben wel de derbie tegen Atlas gewonnen. Ook de formule 1 race in Turkije is me niet ontgaan en het wordt zowaar ECHT spannend, met nog steeds vier kandidaten voor de wereldtitel.

Mijn tijd in Baños heb ik afgesloten met een stevige wandeling de berg op. Met bijna 1000 meter hoogteverschil in de benen kwam ik na drie uur wandelen nog nét voor het donker werd beneden, samen met twee Nederlanders die ik onderweg tegenkwam. De vulkaan op de foto is trouwens erg indrukwekkend van dichtbij.
Daarna was het tijd voor het afscheidsdiner met Greg, Avis, Anthony en Philipa, waarmee ik een erg leuke eerste week in Ecuador heb gehad!

Ook de berichten over Mexico City en Quito zijn nu rijkelijk voorzien van foto´s, veel plezier ermee. Ik zie net dat er een nieuwe functie is toegevoegd aan blogspot, het toevoegen van video´s. Er zullen binnenkort dus zeker enkele filmpjes verschijnen op deze site. Ik denk aan een agressieve bidsprinkhaan, spectaculaire watervallen, brulapen en Shakira in concert...

Dag 135 t/ 137, Quito: midden op de evenaar

2007-08-24T18:36:00.000+02:00

Quito is wel even wat anders dan ik vantevoren had verwacht. Na Guatemala oogt het verschirkkelijk rijk, met zeer goed georganiseerd openbaar vervoer, buitengewoon goed onderhouden wegen en een algemene sfeer die je in een Europese stad verwacht. En het is hier goedkoop, ook nogal tegen mijn verwachting in.

De eerste nacht verbleef ik in een hostel, waar ik de tweede dag alweer uit moest, omdat het volgeboekt was. Dus de overige dagen heb ik in een hotel doorgebracht, wat zowaar nog goedkoper was. Het hostel is zelfs voor niet-gasten vrij toegankelijk, zodat ik daar nog van de maaltijden en het uitzicht kon genieten. Dat uitzicht is werkelijk wonderschoon, met name ´s avonds.

Wat heb ik hier zoal gedaan? De (neogothische) basiliek bezocht, waar je helemaal tot in de top van de klokkentoren kunt klimmen. Een leuk detail aan deze kerk is dat ipv mythische figuren lokale Galapagos-vogels, zoals fregatvogels en boobies zijn gebruikt als versieringen aan de buitenkant van de gevels.

Natuurlijk heb ik ook het monument op de evenaar bezocht, wat eigenlijk op de verkeerde plek staat. Met GPS is recent bepaald dat de eveneaar 200 meter verderop loopt en daar is nu een interessant museum gebouwd met allerlei leuke evenaar-informatie en -experimenten. Ook hebben ze er miniatuur hoofden, die als oorlogstrofeeën door amazonestammen werden gebruikt, erg gezellig.

Oh, ecuador ligt op 2850 meter hoogte, de op één na hoogste hoofdstad in Latijns Amerika, wat op foto´s een buitengewoon mooie kleur blauw opleverd. De omringende pieken reiken tot maar liefst 4800 meter. Wanneer ik weer terug keer in de buurt van Quito, zal ik er wat gaan beklimmen, nu vertrek ik naar Baños. Daar is het hopelijk ook een beetje warmer, want in Quito komt de temperatuur overdag nooit boven de 20 graden en ´s nachts is het gewoon KOUD!

Dag 134, Mexico City: back where we started

2007-08-22T18:41:00.000+02:00

Ik ben zowaar weer terug waar ik begonnen ben, dat was zeker geen onderdeel van het oorsponkelijke plan! En er bestaat natuurlijk een grote kans dat dit niet de laatste keer in D.F. is dit jaar.

De stad is aan de ene kant best veranderd sinds juni: het is erg druk, met veel toeristen en de voorbereidingen voor onafhankelijkheidsdag (15 september) zijn in volle gang. De Zocaló is opgefleurd met een enorme Mexicaanse vlag over de volle breedte. Aan de andere kant is het nog steeds hetzelfde, met dezelfde muzikanten op dezelfde straathoeken en de geijkte eettentjes op de vertrouwde plekken. Ja, Mexico City is nu één van die weinige steden waar ik lang genoeg heb rondgehangen om mijn weg te kunnen vinden!

Erg toeristisch heb ik me verder niet gedragen en tijd voor recuperatie had ik ook niet, ik had immers een duidelijke missie: het vliegtuig naar Quito halen op een eenonchristelijke tijd. Wat teruggevonden Quetzales wisselen bleek onmogelijk in Mexico, mijn was laten doen ook (waterproblemen) en een reisgids voor Zuid-Amerika was me hier veel te duur. Ik heb dus gewoon mijn blog geupdate, voor een hostel in Quito gekeken en op de vertrouwde TV in het hostel een filmpje bekeken (Evan Almighty), toen was het alweer bedtijd.

Om 7:50 vertrok het vliegtuig, wat betekende dat ik om 5:00 moest opstaan, zodat mjn serie `opstaan voor 7:00 `s ochtends´ nu op 9 opeenvolgende dagen staat... Ik was hoogst verbaasd, maar blij verrast, dat ik zowel de 237 peso toeristentax als de 40 dollar airporttax niet hoefde te betalen en enigszins ongerust dat ik geen exit-stempel in mijn paspoort kreeg. Maar goed, het ticket is dus werkelijk 340 euro, all-in, een koopje. Hieronder de Popocatépetl, compleet met rookwolk, en andere vulkanen, vanuit het vliegtuig.

De gevreesde overstap in San Jose, Costa Rica (45 minuten!) verliep vlekkeloos, want het vliegtuig naar Quito vertrok letterlijk van de gate náást de aankomstgate. Aan 1 minuut had ik nog genoeg gehad. Ik kon zelfs mijn Guatemalteekse Quetzales wisselen voor Dollars hier, waarbij ik wat Costaricaanse Colones als wisselgeld kreeg, handig...

Ja, ik ben tevreden over TACA!
En nu ben ik in Quito, oh wat spannend...

Dag 131 t/m 133, Palenque & (bus naar) Mexico City!

2007-08-21T03:17:00.000+02:00

Na Flores volgde direct mijn volgende Maya-ruine: Palenque. Daarvoor moest ik weer eens vroeg op: de shuttle naar Mexico vertrok om 5:00. Het tochtje van 7 uur verliep voorspoedig en omvatte ook een half uur durende boottocht op de grensrivier in het tropisch regenwoud. Ik was blij weer in Mexico te zijn, met z´n goede wegen!

In Palenque kocht ik snel mijn busticket naar Mexico City (706 peso, oops!) en zocht een hostel in het nabijgelegen vakantieoord El Panchel, midden in het regenwoud. Daar kun je lol hebben met Leaf-cutter ants trouwens...

De volgende ochtend ben ik zowaar weer vroeg opgestaan voor mijn bezoek aan de ruines van Palenque. Deze zijn bijzonder zeer de moeite waard, echt de mooiste die ik ooit heb gezien. Er staan niet alleen hopen steen en piramides, maar daadwerkelijk gebouwen, met daken, pilaren, bewerkte gevels en de piramides hebben hun tempels nog, bevatten tunnels en graven, het is werkelijk fantastisch! Het hielp ook dat ik met me met een groepje mensen bij een goede gids heb aangesloten, die vele verhalen kon vertellen over de koningenen, gevangenen en gebouwen.
Al met al ben ik blij dat ik Tikal en Palenque NIET heb overgeslagen, want ze zijn enkele hoogtepunten van mijn reis tot nu toe gebleken!

En ja, ´s avonds begon de lange busreis naar D.F. Maar wat een reis! Comfortabel, geruisloos, een goedgeveerde bus, geen tussenstops: ja ik ben weer in Mexico!
In de stad viel ik meteen met mijn neus in de boter: het was de maandagochtendspits en dus bijzonder druk in de metro. Proppen met twee rugzakken, wat een plezier om weer in D.F. te zijn... (dit is zowaar niet sarcastisch) Het is bovendien hoogseizoen, waardoor er veeeeel meer mensen op straat zijn dan in juni, toen ik er voor het laatst was. Natuurlijk verblijf ik weer in hetzelfde hostel, het meisje achter de balie was blij verrast me weer te zien. Het voelt als thuiskomen!

Dag 127 t/m 130, Rio Dulce & Flores

2007-08-21T02:40:00.000+02:00

Deze update heeft lang op zich laten wachten, en dat heeft meerdere redenen. Ten eerste was het internet hier duur en ten tweede, en belangrijker, ik werd weer eens ziek.

Van Omoa ging ik dus weer terug naar Guatemala, met de chickenbus tot de grens, die zeer simpel over te steken was, vervolgens met een shuttle naar Bananen-hub Puerto Barios.

Ik had van daar direct naar Rio Dulce gekunt, maar wilde nog wat van de Caribean zien, dus nam ik een boot naar Livingston, een Garifuna-stadje. Het doet inderdaad erg Caribisch aan, met bovendien goed eten (vis). De sfeer is echter veel te opdringerig: een groot aantal mensen wil je maar al te graag een hotelkamer aansmeren en een vriendelijk gesprek bestaat ook al niet: ze wilden dat ik hun drankjes betaalden! Ja, daar zit je dan met al je bepakking op het terras, gewoon een zak geld. Na enkele uren kon ik met een boot over de rivier en door de kloof naar Rio Dulce. Daar is het allemaal wat gemoedelijker en kun je je eigen gan gaan. Hieronder een foto van een tankstop, die we onderweg maakten.

Helaas werd ik dus weer eens ziek. Ik vroeg me af of het mijn vierde keer diarree was, maar die bleef (vooralsnog) uit. Het begon met koorts, toen een zeer hardnekkige hoest en benauwdheid. Ik denk dat het bronchitis was, opgelopen in de grotten bij Semuc Champey. Nu, na 6 dagen, blijven alleen de hoesbuien over. Maar de eerste dagen, toen ik in Rio Dulce was, kwam ik zeer moeilijk in slaap. Dit had ook te maken met bar van het hostel, die zeer harde reageaton bleef spelen tot 1 uur ´s nachts (het was dinsdag). Het is misschien nuttig om te vermelden dat het hostel aan de overkant van een enorme brug is gelegen, zodat niemand in de stad last heeft van de herrie... Maar oh, wat is die brug fotogeniek...

Toch was ik om zes uur wakker, wat ervoor zorgde dat ik een ochtendwandeling over de brug kon maken en daarna rustig ontbijten. ´s middags ben ik naar de hotsprings geweest, een bizarre comninatie van een koude rivier met een hete waterval. En ik ben in een half uurtje naar Lago Izabal gelopen, het grootste meer van Guatemala. En ja, dit was weer eens een uitje met de chickenbus... Zover ik kan inzien de laatste!

Eigenlijk wilde ik een paradijselijk plekje opzoeken in de buurt van Rio Dulce, toen de koorts verdwenen was, maar ik moest wel naar Flores omdat mijn vlucht binnen enkele dagen zou vertrekken!
Ik kreeg zowaar een fysiek kaartje voor de bus, wat een zeldzaamheid is in Guatemala. Echter, toen ik de bus in liep, kwam de ontgoocheling: alles was vol en ik moest STAAN in een lange afstands touringcar. Het blijft een raar land. Gelukkig kwam er na twee uur een plekje vrij. We stopten voor controle op fruit, voor politiecontroles, voor de totaal onnodige lunch (waarbij de bus een half uur met draaiende motor blijft staan...). Al met al is het opnieuw volkomen duidelijk waarom bussen in Guatemala zo goedkoop zijn.

Ik kwam toch in Flores aan en vanaf hier verliep alles zeer voorspoedig: binnen enkele minuten werd ik met de tuk-tuk over de dijk naar het eiland vervoerd, had ik een hotel met privekamer, had ik mijn Tikal-tour geboekt en sliep ik vier uur lang. Toen was mijn missie: goed eten nuttigen in een leuk restaurant. Helaas bleek dat niet mogelijk, want het aangeraden restaurant had niet alleen verschrikkelijk trage service, maar ook nog eens zeer matig eten.

De hoofdmoot, de volgende dag, was natuurlijk Tikal. Doorvoor moesten we om 3:30 vertrekken, voor de zogenaamde sunrisetour. Allemaal mooi, indrukwekkend, spannend en gaaf: piramides en paleizen in de jungle met adembenemende beklimmingen en uitzichten. Toucans, slingerapen, brulapen en neusbeertjes maakten de dag compleet. Ik was alleen compleet uitgeteld na de tocht, zeven uur lopen is best veel met zo´n beperkte ademhaling. De rest van de dag heb ik dus op bed gelegen.
Overigens was de entreeprijs van Tikal in augustus van 50Q naar 150Q verhoogd, zogezegd om het prijsniveau vergelijkbaar te maken met Europese attracties. Allen, er kwam geen kip meer! Dus na twee weken werd de prijs al weer verlaagd, een mooi staaltje marktwerking...

Oh, ik heb door mijn laatste maaltijd in Guatemala nog een cadeautje meegekregen, inderdaad: de vierde keer diarree...

Dag 125-126, Copan & Omoa: Jof in Honduras

2007-08-14T00:39:00.000+02:00

Twee dagen in Honduras, al is het maar om weer een land aan m´n lijstje te kunnen toevoegen... Honduras is gelukkig ook best wel interessant, zelfs voor zo´n korte tijd. Het is nét even anders dan Guatemala, althans dit westelijke deel.

Eerst Copan (officieel Copan Ruinas en dus niet Santa Rosa de Copan), vooral bekend om zijn imposante Maya-ruïnes, die ik niét heb bezocht. Omdat ik zeer binnenkort naar Tikal en Palenque ga, leek me het een beetje overkill. Zeker, omdat Copan schrikbarend duur is, als je er alles uit wilt halen wat er in zit. Bij elkaar ben je bijna 30 euro kwijt voor de ruïnes, het museum en de tunnels met actieve opgravingen, zogezegd om het vergelijkbaar te maken met de prijzen van Europese bezienswaardigheden. Opzich wil ik best wat betalen, maar dan zal ik me eerst inlezen in de achtergrond van Copan, iets voor een volgende keer! Het is wel duidelijk te zien dat er geld binnen komt van het toerisme en waarschijnlijk ook de landbouw, want het oogt erg netjes, schoon en rijk in Copan. In de zin van pick-up trucks, huizen die wél een dak op de bovenverdieping hebben, en mensen in flaneren in dure kleding.

Nu heb ik in Copan alleen de vlindertuin bezocht en genoten van de bijzondere kalme sfeer van dit dorp, met name tijdens de middag. ´s avonds komen alle toeristen terug van de ruïnes, en wordt het een stuk drukker, wat ook gezellig is. In het hostel ontmoette ik Jacqueline en Annemarie, beide uit de omgeving van Utrecht, waar ik nog wat mee gegeten en gedronken heb en geleerd heb dat je vijftien jaar geleden wél kon uitgaan in Nieuwegein. Ik kreeg nog wat dropjes van ze; erg leuk, want ik was zowat vergeten hoe die smaken...

De volgende dag vertrok ik zeer vroeg naar Omoa, een dorp aan de Hondurese Caribean. Gewoon om te relaxen en het ligt weer op de route naar Guatemala. Oh, en ik kan gebruik maken van fietsen in het hostel, dat is óók al weer maanden geleden!

Dag 125, Chiquimula: huh?

2007-08-12T22:18:00.000+02:00

Omdat ik op 21 augustus in Mexico City moet zijn, gaat mijn route ineens niet meer zuidwaards. Ik heb dus besloten Tikal en Palenque te gaan bezoeken onderweg naar D.F. Maar eerst naar Rio Dulce, een plaats, maar ook een rivier met zijn monding in de Caribean.

Van Lanquin naar Rio Dulce gaat er geen direct transport. Pas vanaf aanstaande maandag (twee dagen te laat) is er zoiets, maar daar wil ik dus niet op wachten. Via Coban zijn er wel wat opties, die allemaal erg lang duren, vooral omdat de microbus naar Coban te vroeg vertrok en de volgende veel te laat was. Dat alles resulteerde erin dat ik tegen het vallen van de avond nog niet in Rio Dulce was en ik besloot maar naar een andere plaats te gaan, gelegen op de route. Dat is de reden dat ik in Chiquimulas ben beland! Er is weer eens een feria in de stad en deze keer is dat een hele grote, met zeer veel kermisattraties, cowboys, (nep)paarden en snoepgoed.

Overigens ligt Chiquimulas zelfs een stukje van de hoofdweg af, op de weg richting Honduras en biedt mij dus de optie om Honduras nog even te bezoeken, wat ik helemaal niet meer van plan was. Maar ja, waarom niet?

Dag 121 t/m 124, Coban & Lanquin: aktief

2007-08-12T21:32:00.000+02:00

Terwijl iedereen in Nederland bezig lijkt te zijn met verhuizen of trouwplannen, reis ik vrolijk verder, hier op het westelijk halfrond. Er is alleen wel het 1 en ander veranderd in mijn plannen, maar daarover later meer!

De terugreis vanuit Laguna Lachua was er een om niet snel te vergeten. Het had alles wat je in een derdewereld land verwacht van een busreis. Je zit dus in zo'n Volkswagen of Toyota busje, gemaakt voor 15 personen, maar vaak kunnen er makkelijk 25 tot 30 in. Dat betekent zeer weinig persoonlijke ruimte en mensen die half op schoot zitten, mensen die met hun hoofd op je rugleuning slapen en knieen die bont en blauw worden.
Deze keer was er echter ook nog de chauffeur, die het nodig vond om, zodra we de asfaltweg bereikten, 'sportief' te gaan rijden. Dus driftend door de bochten en de beide weghelften als 1 geheel beschouwen.
Net voordat deze race startte, wilde een vrouw instappen, die een hele grote juten zak bij haar had. Er kwamen vreemde geluiden uit de zak en er bleek een biggetje in te zitten! Dat krijste als een mager speenvarken, toen ze de zak de bus in nam, dus moest ie op het dak... Het vastbinden van een zak met levende inhoud is echter nogal moeilijk, dus deze dieronvriedelijke vrouwe werd zowaar gewijgerd.
Oh, en bij een politiecontrole bleek de chauffeur de papieren van z'n andere auto bij zich te hebben en moest een boete betalen, dus daar konen we ook weer een kwartier op wachten. Ik was blij weer in Coban te zijn, na vier uur!

Na Laguna Lachua volgden een aantal zeer aktieve dagen. Eerst een koffietour in Coban, waar ik de enige persoon was, dus een prive-rondleiding kreeg. Een uurtje door de koffie-plantage, daarna een 'canopy-tour', ofwel tokkelend naar beneden van een platform. Natuurlijk kreeg ik ook het verwerkingsproces van koffie te zien, al was dat nu niet actief gaande, het seizoen is van oktober tot mei. We (de gids, chauffeur en ik) sloten de tour af met het drinken van een kopje koffie.
Diezelfde dag besloot ik ook naar een orchideeën kwekerij te lopen, een kilometer of 4 buiten de stad. En dat was een bijzonder mooi gezicht: duizenden orchideeen groeiend onder een bladerdak van immens hoge boomvarens. De meeste orchideeen bloeiden niet, het seizoen hiervoor is januari-februari. Sommige dingen kun je blijkbaar beter in de winter doen.

Na weer twee dagen in Coban, had ik het toch wel gezien. Dus ik ben naar Lanquin vertrokken, een ideale uitvalsbasis voor spannende avonturen... Ik verbleef in El Retiro, een soort van bungalowpark/hostel op een heuvel, idyllisch gelegen aan een wildstromende, maar oh zo blauwe rivier. Het is een zeer populaire verblijfplaats voor iedereen tussen 20 en 30 die in Guatemala backpackt en er waren dat ook zeker 60 mensen. Een apart concept is, dat 's avonds bijna iedereen gezamelijk (hetzelfde) eet, dat zie je niet vaak in hostels.

Vanuit El Retiro zijn er twee tours die eigenlijk iedereen daar doet: de 'batcave' en Semuc Champey. De batcave moet je natuurlijk bij zonsondergang bezoeken, dus dat heb ik meteen de dag dat ik aankwam gedaan. De grot is, ondanks wat klimmen en klouteren, vrij saai. De duizenden (of honderdduizenden?) vleermuizen, die je bij de uitgang om de oren suizen, zijn wel zeer de moeite waard. Het is alsof je in de regen loopt, maar de druppels je steeds NET niet raken. En de druppels zijn dus vleermuizen in dit geval...

De volgende ochtend vertrok ik voor de tour naar Semuc Champey, gecombineerd met meer grotten. Vanaf het uitzichtspunt lijkt het erg op de Plivice meren in Kroatie, maar het is in werkelijkheid net even anders. Semuc Champey betekent 'water onder de brug' in de lokale Mayataal en dat is het dan ook eigenlijk: een rivier die 300 meter onder een natuurlijke brug doorstroomt. De brug zelf is echter ook gevuld met waterpoelen en het geheel vormt daardoor een dubbel-laags river. In de waterpoelen kun je prima zwemmen, terwijl de ondergrondse rivier een zeer spectaculaire bezienswaardighied is. We zijn met een touwladder tot vlak bij de uitgang afgedaald en dat is zeer indrukwekkend!

De grot vlakbij Semuc Champey was nog spannender, want deze is gevuld met water. Bijna de gehele weg zwem je dus met een kaarsje is het pikkedonker, ondertussen ladders beklimmend. Het was bijzonder indrukwekkend, maar eigenlijk onverantwoord onveilig. Een uur zonder beschermende kleding, goede schoenen of helm door het koude water waden, terwijl overal scherpe rotsen loeren, dat zou in Europa niet kunnen. Maar goed, het is hier niet voor niets zo goedkoop natuurlijk.
Na het grot-avontuur volgde nog een stukje river-tubing, wat ons naar een 10 meter hoge brug over de rivier leidde. Daar kon je dus vanaf springen, maar op z'n zachts gezegd, hou ik daar niet zo van...

Al met al een behoorlijk zware dag, bovendien waren we nog te laat voor het eten ook. Dus met wat mensen in een plaatselijk restaurant gegeten. Er was ook een Nederlander bij, uit Utrecht. Vorige week in Coban had ik ook al twee Utrechters ontmoet, die hun auto zelfs op het IBB hadden staan tijdens hun vakantie!

Ja, wat is er nu veranderd aan mijn reisplannen? De avond, voor ik naar Lanquin vertrok, zat ik op internet en vond opeens een interessante deal voor een vliegticket: Mexico City D.F. voor 340 euro retour. En ja, toen heb ik dat ticket maar gekocht, ik ben immers toe aan een ander werelddeel; op 21 augustus vlieg in van Mexico City naar Quito! Die terugvlucht HOEF ik natuurlijk niet te gebruiken...

Dag 119-120, Laguna Lachuá: oh, oh, oh wat mooi

2007-08-08T07:01:00.000+02:00

Eigenlijk moet ik het niet zeggen, maar Laguna Lachuá is een stukje onontdekt Guatemala. Ver van de touristische route, alleen bereikbaar via een zwaar vermoeiende weg en OooH zo mooi!

Van Cobán naar Laguna Lachuá kun je met de bus, zonder overstappen. Het is 150 km, waarvan 50 over een onverharde weg. En ja, DAT is een martelgang in Guatemala. Deze 3.5 uur durende tocht, zat vol bizarre situaties. Om te beginnen het totale gebrek aan een persoonlijke ruimte, met 25 mensen in een 15-persoons busje, waarbij de mannen de slechte gewoonte hebben wijdbeens op de bankjes te gaan zitten en vervolgens in slaap te vallen, zodat ze telkens tegen je aan vallen. En de mensen achter me, moeten natuurlijk ook mijn rugleuning gebruiken om op te slapen. Die Guatemalteken staan echt veel te vroeg op en vervolgens slapen ze de halve dag!
Halverwege het onverharde deel, kwamen we bij een houten brug, waar de locals een paar planken uit hadden gesloopt. Na het betalen van 10 Quetzal, plaatsten ze de planken weer terug en konden we passeren. De brug werd er natuurlijk niet steviger van en de boel begon ernstig te kraken, de bus verloor zijn grip en we donderden bijna met z´n allen in de river! Stelletje malloten...
In Lacguá aangekomen, moest ik nog wel even 4.2 kilometer door het NP lopen, dwars door de jungle.

OK, je moet er dus wat voor over hebben, maar dan heb je ook wat. Onderweg al wildlife: een bruine agouti, blue morpho vlinders, hagedissen en veel vreemde insekten. En de planten! Dit is dus een jungle!

Het meer is gevormd door de inslag van een meteoor en is perfect rond. De diameter is 2 kilometer en het meer is 195 meter diep. Echter, het wateroppervlak ligt op 173 meter boven zeeniveua, wat betekend dat de bodem ónder zeeniveau ligt. Er staan allerlei vreemdgevormde kalkstenen formaties in het water en de kleur van het meer is een idillisch blauw-groen.

Ik was echt te lui om vroeg op te staan voor jungle-hikes bij zonsopkomst en ik zal dus wel het één en ander hebben gemist. Toch heb ik voldoende interessante dieren gezien. Zo stikt het van de veelkleurige vlinders rond het meer en zwemt er ongelooflijk veel vis in het water, het lijkt wel een koraalrif. Er zijn zelfs exemplaren van 2 meter, die soms helemaal uit het water springen en met een plons weer naar de diepte van het meer terugkeren. Er vlogen ook kleurige vliegen, die later vleesetend bleken te zijn en vrolijk (pijnloos) gaatjes in m´n handen en voeten beten! Oh, en net toen ik op m´n teenslippers door het oerwoud liep, zag ik heel dichtbij een tarantula...

´s nachts kregen we gezelschap van deze enorme, enigszins beangstigende bidsprinkhanen. Eéntje was bijzonder geïntrigeerd door mijn zaklamp, wat mooie foto´s opleverde. Daarna viel hij prompt mijn camera aan, terwijl ik aan het filmen was! Ik zal proberen het filmpje te uploaden, want dat is best aardig!

De tweede dag ging ik eten halen, en daarvoor moest ik natuurlijk teruglopen naar de ingang, waar de winkeltjes zijn. Een tocht van 8.4 km voor m´n avondmaal, dat is absoluut een record voor mij. Ik ging zo licht mogelijk op pad, zodat er meer in m´n tas paste. En ja, natuurlijk had ik m´n fototoestel dus niet bij me voor die aparte blauwe vogel. En helaas ook niet voor het volgende. Ik hoorde zwaar geritsel in het struikgewas, dat bovendien steeds dichterbij kwam. Was het een hert, een tapir, of heel misschien een katachtige? Ik zag echter helemaal niks, totdat ik ophoog keek. Het waren een paar apen! Brulapen, maar dan wel hele stille, want er werd niet gebruld vandaag. Eentje zat heel dichtbij, en keek me recht aan. Ik baalde toen echt dat ik dat niet kon fotograferen!

Er was gelukkig nog een dag. Op de terugweg naar de ingang, voor de bus, kwam ik meer/weer apen tegen. En deze keer kwamen ze niet alleen heel mooi poseren (en piesen) voor de foto, ik had ook mijn camerca bij me. Dat maakte veel goed, want ik héb me toch wat stoms gedaan vlak voor ik vertrok! Dat vertel ik echter wel als ik weer terug ben...

Het begint zeker weer interessant te worden, hier in Guatemala. De volgende keer meer over Cobán.

Dag 118, Cobán: Koffie en taart

2007-08-08T06:02:00.002+02:00

Van de biotopo was het maar een kort ritje naar Cobán: stad van koffie, koekjes en taart. Oorspronkelijk waren al de koffie-finca´s eingendom van de Duitsers en het was een duitse edelman die om Kardemom voor z´n koekjes vroeg. Zo begon de productie van dit vreemde kruid en maakte Cobán naam met z´n koekjes en taart. In de Tweede Wereldoorlog waren ze niet meer zo blij met de Duitsers hier, vooral niet degenen die Nazi-sympethapiën hadden, en de meesten werden het land uitgestuurd. Veel doet nog wel denken aan Duitsland.

Ja, de naam is Dieseldorff en dat gebouw...
Wat wel vreemd is, in dit land met bijna perfecte koffie: de meeste Guatemalteken drinken instant koffie! Het goede spul wordt allemaal geëxporteerd. Dit in tegenstelling tot Mexico, waar de koffie-producerdende gebieden zeer trots zijn op hun produkt.
Overigens wordt Kardemom nu vooral naar het Midden-Oosten geëxporteerd, Guatemala is zelfs de nummer 1 exporteur van Kardemom in de wereld.

Er was een feria in Cobán, dus alles was gesloten. De wasserette en de koffiefinca, de twee plaatsen die ik vandaag wilde bezoeken. Volgens de tourist-information moest ik maar gewoon de kermis opgaan. Maar dat heb ik wel gezien, na een paar van die Feria´s in Mexico: geef mij koninginnenacht maar (ik ben van de partij volgend jaar)! Ik ben de heuvel opgelopen, met dit uitzicht:

En verder was er zowaar een Nationaal Park in de stad: NP Las Victorias. Er waren routes van 1.2, 1.6, 4 en 7.5 kilometer, door het nevelwoud. Ik wilde niet direct de zwaarste uitkiezen, want het regende, dus het werd een wandeling van 4km, met irritant veel onnodige heuvel-op, heuvel-af paadjes. Deze keer waren de boomvarens maar liefst 10 meter, maar er liep weinig interessant wild. Ik kwam via een verkeerde afslag midden op de kermis terrecht, zo dicht ligt het park bij de stad!

Natuurlijk heb ik ook gebak gegeten en koffie gedronken en weer eens wat Nederlanders ontmoet in het hotel.

Dag 116-117, Biotopo de Quetzal

2007-08-08T05:47:00.001+02:00

Ik ben terug uit de wildernis en het was fantastisch! Maar eerst volgt wat er voordat ik vertrok, gebeurde.

Van Guatemala City begaf ik mij naar het noorden, richting Coban. Op de route ligt een Nationaal Park, met de veelzeggende naam `Biotopo de Quetzal´. Ja, natuurlijk, alsof je met zo´n naam ook daadwerkelijk deze zeldzame vogel hier zal aantreffen...

Ik had een privé kamer, met 3 bedden, in een soort van bungalowpark, heel dichtbij de ingang van het park. Volgens de mensen van het park, was de regentijd echt de verkeerde tijd om Quetzales te zien (behalve in je portemonee), maar de mensen van het hostel konden me verzekeren dat ze elke ochtend om half zes vlak voor de bungalows voedsel gingen zoeken. De eerste ochtend werd ik om 8 uur gewekt, want er was een Quetzal gesignaleerd. In m´n ondergoed en erg slaperig, hoorde ik een luide WOOOSH vlakbij en zag ik inderdaad een vogel in de boom. Ik herkende er echter geen Quetzal in, volgende keer beter dacht ik. Overdag vermaakte ik me met wandelen in het terrein rond het hostal en in de biotopo zelf. Prachtige vegatatie in dit cloudforest/nevelwoud, vooral de boomvarens (8 meter hoog!) zijn verbazingwekkend. De naam nevelwoud is niet voor niets gekozen, het is er namelijk bijzonder vochtig en nevelig, voor mij als mens erg onplezierig.

Maar laat meer dan 80% luchtvochtigheid nou net de ideale leefomgeving voor de Quetzal zijn... En ja, de volgende ochtend, heb ik inderdaad duidelijk enkele Quetzales gezien! Vrouwtjes, die moeilijk herkenbaar zijn als Quetzales, maar ook een mannetje, met die onmiskenbare lange staart.

Overigens, de Quetzal is het symbool van Guatemala en bovendien de nationale munteenheid. Waarom hebben ze deze vogel gekozen? Toevallig las ik dat in een krantenartikel, dat in een reastaurant hing. De Quetzal kon tot voor kort niet overleven en reproduceren in gevangenschap. De Guatemalteken hadden eveneens het mottto: liever sterven, dan leven in gevangenschap. Vandaar dus. Inmiddels hebben mensen het wel voor elkaar gekregen, Quetzales te fokken, het had iets te maken met ijzer in het water, dat geneutraliseerd wordt in het gebied waar ze in het wild voorkomen, maar dus niet in de dierentuin.

Updates volgen later

2007-08-05T19:32:00.001+02:00

Ik kan even niet updaten, het internet werkt hier momenteel bijzonder slecht. Nu ga ik twee dagen naar afgelegen gebied, daarna hoop ik leuke verhalen te kunnen posten!

Bovendien, de reacties zijn de laatste tijd niet overweldigend. Begint het een beetje saai te worden voor de lezers (zoals ik soms als reiziger ook begin te ervaren)? Het wordt snel tijd voor een ander werelddeel, denk ik...

Dag 114-115, Guatemala City: meer biosavontuur

2007-08-01T06:48:00.000+02:00

Om de dag te beginnen, heb ik eerst een bezoekje aan een museum gebracht. Ik had de keus uit twee goede musea, gelegen op het universiteitsterrein: Popol Vuh voor archeologie, Ixchel voor Maya-cultuur. Omdat ik al heel wat oude beelden en stenen heb gezien, koos ik voor Ixchel. En dat was geen slechte keus, het is een zeer interessant museum, in een prachtig gebouw, dat handeld over de oorsprong en fabricage van maya-klederdracht. Ik heb er onder andere geleerd, dat alle kleurige kleding die de Maya's nu dragen, pas ver na de kolonisatie zijn ontstaan.
Voor het eten heb ik weer een internationaal etablisement uitgekozen. Daar bestelde ik het menu van de dag en tot mijn grote verbazing was het hoofdgerecht een schouderkarbonade met aardappelpuree en kaassaus. Hollandse kost in Guatemala? Het smaakte me bijzonder goed, vooral omdat een echt stukje vlees hier nogal zeldzaam is.

En toen terug naar Los Proceros winkelcentrum voor de bioscoop, waar Ocean's 13 om 15:00 draaide. Ik was expres een uur te laat, want dat eerste uur had ik gisteren al gezien. Het personeel herkende me en stuurde me direct naar zaal 8. Helaas, daar aangekomen bleek er helemaal geen film te draaien! Een daar aanwezige dame kon me vertellen dat de zaal gereserveerd was voor iets anders... Om 19:00 was de enige voorstelling voor vandaag. Harry Potter 5 was echter net begonnen in een andere zaal en ik mocht daar zowaar gratis naarbinnen. Daaarna heb ik alsnog Ocean's 13 gezien, dus het was een marathonbezoek aan de bios.
Overigens is Guatemala een waardeloos land om naar de bios te gaan. Ik ben gewend om te blijven zitten tot het einde van de credits/aftiteling. Echter, hier werd bij zowel HP5 las O13 gewoon de film stopgezet zodra de credits begonnen te lopen, schandalig! Misschien lag het aan deze bios, ik ga morgen maar een andere/betere proberen, daar draait Transformers nog en hebben ze bovendien DTS geluid...
Maar ja, eigenlijk mag ik niet klagen, waar kun je nog twee (of 2.5) films zien voor 2,40 euro? Ik heb me vandaag best vermaakt!

Nog wat algemene opmerkingen over dit deel van Guatemala City.
Het is best schandalig hoe rijk Zona 10 is (waar ik verblijf), als je weet dat Guatemala eigenlijk een erg arm land is. In Zona 10, ook wel Zona Viva genoemd, stikt het werkelijk van de pompeuze gebouwen, dure restaurants en chique winkels. In het Italiaanse restaurant van gisteren, werkten zeker 30 mensen in de bediening, die zo'n 60 tafels van eten voorzagen. De zakenlui hadden er hun lunch, de rekening werd standaard met creditcard betaald en alle drank kostte er meer dan in Nederland. Er zijn vier McDonalds binnen een kwartier lopen van elkaar, maar ook een Hooters, een Zwitsers chalet, diverse steakhouses, diners, visrestaurants en casino's, de meeste met eigen parkeergarage of valetparking. Ieder restaurant heeft bovendien een zwaar bewapende bewaker, die overigens meestal zeer vriendelijk is. De taxi's wachtten me op voor de bioscoop, maar hier heb ik die nu juist niet nodig, want het is er superveilig, zelfs in het donker.

De volgende dag ben ik inderdaad naar een andere bios geweest voor Transformers. Hij draaide in de Miraflores bioscoop, in een buitenwijk van Guatemala City. Miraflores is een typisch Amerikaanse bioscoop met 14 zalen, gelegen in een enorme Mall. Daar vlak naast, is de Tikal Futura Mall, welke ook een bioscoop heeft, met 10 zalen. Nog geen vijf minuten lopen daarvandaan ligt de Gran Via Mall (kleintje) met opnieuw een bioscoop, deze keer met 7 zalen. Er zijn dus 31 zalen in drie Malls, direct naast elkaar gelegen, waanzin! En wat hebben we dan zoal beschikbaar in dit overweldigende aanbod van bioscoopruimte? Maar liefst 5 verschillende films... De keuze is hier zo beperkt, echt zonde van al die zalen! Los Simpsons draait bijvoorbeeld in maar liefst 12 van de 31 zalen.
Transformers vond ik overigens zeer de moeite waard. Simpel verhaaltje, maar oh zo zalige special effects en geluid, bovendien kon ik nu wel to na de credits blijven zitten!

Op de terugweg heb ik wat van de apparte architectuur gefotograffeerd. Zo is er het nationaal theater in de vorm van een cruise-schip, het ministerie van defensie in een speelgoedkasteel, een oerlelijke nepneo-gotische kerk en diverse Maya-geinspireerde gebouwen.

Dag 112-113, Guatemala City: ahora son 13

2007-07-31T19:04:00.000+02:00

Op filmgebied lijkt dit jaar in het teken van de '3' te staan. Na 300, Spider-Man 3, Pirates of the Caribean deel 3 en Shrek the Third, was het nu tijd voor Ocean's 13!

Op zondag vertrok ik samen met Jamie, een Amerikaanse uit Boston, van Monterrico naar Guatemala City. Ondanks de negatieve verhalen, kon ik de hoofdstad van Guatemala toch niet zomaar overslaan? Na enkele uren in boot, bus en taxi, arriveerden we in een hotel. Jamie moest de volgende ochtend vroeg terug naar de USA, dus kozen we een hotel dichtbij het vliegveld. Het leek me wel zo gemakkelijk om me in dit rustige stadsdeel te orriënteren en de volgende dag een gezelliger hotel/hostel op te zoeken. Na een lokale maaltijd van vlees en bonen, erg verfrissend na dagen seafood, stapten we op- de stadsbus. Beter waar voor je geld kun je eigenlijk niet hebben: buslijn 83 doorkruist de stad van zuid naar noord en weer terug voor maar Q1,25. We hadden dus een stadstour van drie uur in de chickenbus...
Daarna begon het hard te regenen en besloten we een spelletje Scrabble te spelen. DAT was echt lang geleden! Bovendien was dit mijn eerste keer in het Engels, dus ik was verbaasd dat ik bij won van Jamie. Bijna, want helaas hield ik een Q over... De eindstand was 246 tegen 242.

De volgende dag werd ik natuurlijk weer vroeg wakker en Jamie was inmiddels al vertrokken. Ik verhuisde naar een hostel, gelegen in de rijkste wijk van de stad. Hier heb je alle dure restaurants, winkels en hotels, het lijtk zowaar of ik in Europa of de USA ben! Dit wordt ook gereflecteerd in de prijs van het hostel, want hier betaal je 105 Quetzal voor een dorm, maar liefst 7 keer zoveel als in San Pedro! Maar hé, ontbijt en internet zijn inclusief, er is een book-exchange en de lokatie is ECHT heel praktisch, dus mij hoor je niet klagen.

Ik ben vooral in Guatemala City om mijn achterstand op het gebied van Westerse zaken in te halen. Dat klink misschien wat decadent, maar het is af en toe best lekker om in de bioscoop te hangen of goed Italiaans te eten! Dus, ik heb mijn beste pizza van de afgelopen maanden gegeten in een duur Italiaans restaurant, heb de lokale mall bezocht en wilde mijn achterstand in Hollywood-films inhalen.
Op het programma stonden Harry Potter 5, Transformers, Die Hard 4.0, en misschien Fantastic Four & the Silver Surfer. Ik had het voor mijn tripje naar Monterrico helemaal uitgecoht op het internet. Die laatste twee bleken echter al uit de bios te zijn verdwenen hier en vervangen te zijn door The Simsons Movie. Omdat dat een tekenfilm is, draaide die alleen in de Spaanse versie, dus daar had ik weinig aan. Hetzelfde gold voor Transformers. Dus die moet ik maar ergens anders gaan bekijken.
Het enige wat overbleef was Harry Potter en Ahora son 13. Dat is dus Ocean's 13, die ook niet verkeerd bleek te zijn. De eerste helft tenminste, want helaas ging de projector kapot na een uur en werden we vriendelijk verzocht de volgende dag terug te komen! Ik ga morgen dus voor de tweede keer naar Ahora son 13 en plak HP5 er maar achteraan...

Binnenkort trek ik naar het noorden en zal vele onbekendere plekken in de jungle bezoeken. Vraag je je af waar dat allemaal ligt, kijk dan op de kaart, die Joost nog steeds nauwkeurig bijhoudt.
En ik heb mij Flickr-account ge-upgrade, waardoor alle foto's die ik upload zichtbaar blijven. Ik ben nu wel van plan Flickr wat beter te integreren in mijn blog, zodat er niet automatisch zulke grote foto's worden geladen.

Dag 108 t/m 111, Monterrico: Johnny's Place

2007-07-31T01:26:00.000+02:00

Ik ben gisteren teruggekomen uit Monterrico, waar ik enkele van de meest relaxte dagen van mijn trip heb gehad. Het was er absoluut fantastisch!

Ik moest drie bussen nemen vanaf Antigua om in La Avellana te geraken. Vanaf daar was het nog een bootrit van een half uur door het moeras en toen was ik dan eindelijk in Monterrico, een dorp van 1500 inwoners aan de Pacifische kust van Guatemala, dichtbij de grens met El Salvador. Bijna alle wegen zijn zandpaden en de varkens lopen er los rond of nemen een bad in een regenplas; het is er echt ultiem relaxt.

Het strand is zwart, dus enorm heet. De golven zijn eigenlijk te hoog en te gevaarlijk om te zwemmen. Maar toch, er is niks beters dat met een hapje en een drankje naar de zee te staren.

Ik verbleef in een hotel met de naam "Johnny's Place". Dit is een plek die normaal een beetje boven mijn budget zou zijn, er zijn namelijk vooral bungalows en kamers met eigen zwembad, die mijn hele dagbudget zouden opslurpen. Echter, er is daar ook een dormitory, met het enorme vorodeel dat je voor een schijntje gebruik kan maken van alle service die Johnny's Place biedt. En die service bestaat dan vooral uit zwembaden, veel eten, drinken en een prachtig uitzicht en dat alles binnen tien seconden van m'n bed... Ik heb hele dagdelen in een hangmat of strandstoel doorgebracht, met een liquado of biertje in m'n hand en een bord garnalen binnen handbereik! En ik bleef me maar afvragen of de kleur van m'n armen en benen ooit nog eens van caramelbruin in melkchocoladebruin zal veranderen... Ik begin bijna te begrijpen wat er zo leuk is aan een all-inclusive holiday!

Ik was net voor ik in Monterrico was arriveerd, begonnen aan een nieuw boek (ik lees erg veel hier), The Perfect Storm. Dat boek staat boordevol met beschrijvingen van wilde zeeën, hoge golven en het leven op een vissersboot. En dus is er geen betere plek om dat boek te lezen dan op het strand, waar de golven daadwerkelijk hoog zijn en de vissersboten af en aan varen! Ik had het 300 pagina's tellende boek uit toen ik uit Monterrico vertrok, wat voor mij zeer uitzonderlijk is. Oh, ik heb natuurlijk wel even in die gevaarlijke zee gezwommen, dat was al weer twee maanden geleden.

Een mooie bonus hier in Monterrico was het mooiste onweer wat ik ooit heb gezien. Het is natuurlijk pikkedonker 's nachts op zo'n afgelegen strand, dus iedere bliksemschicht verlicht de hele hemel en de oceaan tot aan de horizon. En omdat we hier in de tropen zijn, gebeurt dat minstens 1 keer per seconde, wat leidt tot de grootste vuurwerkshow die er bestaat! Dit is echt onwerkelijk mooi. De volgende ochtend, sprak iedereen die het gezien had, er dan ook zeer enthousiast over.

Ik was op woensdag in Monterrico aangekomen, en iedere dag sijpelden er meer mensen binnen, wat resulteerde in een zeer gezellige groep mensen. Terloops is Johnny's Club opgericht en dat zou ooit moeten leiden tot een reünie in Monterrico, zo gezellig was het...
Op zaterdag arriveerden bovendien vele Guatemalteken voor hun weekendje aan het strand. De zaterdagavond was dan ook party-avond!

Maar ik heb meer gedaan dan eten en drinken! Een boottochtje op de kanalen van het nabijgelegen mongrovemoeras, waarvoor ik om 5 uur moest opstaan. De vergezichten op dit vroege uur zijn natuurlijk bijzonder mooi en het was zelfs mogelijk om vier vulkanen tegelijk te zien: Acatenago, Fuego, Agua en Pacaya! Op de laatste foto zijn Agua (links, vaag) en Pacaya te zien. Op mijn Flickr pagina staan nog meer foto's van dit tochtje.
En de dag erna was ik zowaar vrijwillig om 6 uur m'n nest uit, voor een solo-strandwandeling van anderhalf uur naar een schildpaddencentrum. De wandeling was één van de zwaarste dingen, die ik deze trip heb gedaan, met de zon vol in m'n gezicht en m'n voeten wegzakkend in het zwarte zand. Er waren bovendien geen zeeschildpadden, alleen kaaimannen en zoetwaterschildpadden... 's nachts kun je wel zeeschildpadden zien, ze worden meteen nadat ze uit het ei komen, weer losgelaten. Maar goed, de wandeling was wel adembenemend, zo over dat oneindig lange strand, en ik ben weer eens actief geweest! Over actief gesproken, ik zwam weer eens bekenden tegen van de Pacaya trip. Twee oudere vrouewen bleven er maar op hameren dat mijn conditie fantastisch was en dat ze verbaasd waren hoe makkelijk ik de vuilkaan was opgelopen. Inderdaad, ik ben zeker niet lui de laatste tijd.

Al met al zou ik zo weer terug gaan naar Monterrico, maar ik wil meer zien!

Dag 105-106-107, Panajachel / Antigua: lava...

2007-07-26T22:19:00.000+02:00

Pff, ik reis de laatste week van hot naar her en ben daarbij aanbeland in een zeer relaxt oort aan het strand. Maar in mijn dagen tussen San Pedro en hier, heb ik nog twee andere plaatsen aangedaan.

Op zondag reisde ik met de boot van San Pedro de Laguna naar de andere kant van het meer, naar Panajachel. Nu ben ik daar al eerder geweest, maar deze keer wilde ik er overnachten, zodat ik de volgende dag vroeg naar Monterrico kon vertrekken. Ik heb weinig gedaan in Panajachel, behalve dan goed eten in enkele van de vele internationale restaurants daar. En, om mij goed voor te bereiden op mijn trip naar Galapagos, heb ik het boek ´the Voyage of the Beagle´ van Charles Darwin aangeschaft...
Ik had vantevoren al opgezocht dat ik drie bussen en een boot moest nemen om naar Monterrico te reizen. Na een half uut op de bus te hebben gewacht, bleek deze slechts naar een dorp halverwege de eerste overstap te gaan: ik moest dus vier bussen en een boot nemen! Dat vond ik veel te bewerkelijk en ik ben dus maar naar Antigua gegaan.

Antigua, daar wilde ik eigenlijk helemaal niet heen, omdat het om mij overkomt als één grote touris-trap. Dat bleek echter best mee te vallen, er zijn niet meer toeristen dan in bijvoorbeeld Oaxaca of Xela. Maar toch, ik heb genoeg koloniale steden gezien, met al hun Spaanse kerken, kloosters en fonteinen. Een extra attractie in Antigua is wel het grote aantal ingestorte oude gebouwen, als gevolg van de vele aarbevingen die hier hebben plaatsgevonden in de loop der eeuwen...
Maar waarom kwam ik dan uiteindelijk toch naar Antigua? Om vulkaan Pacaya te beklimmen! Eén touroperator heeft de slogan ¨Pacaya is for Pussy´s¨, om de relatieve gemakkelijkheid van de klim aan te geven (maar stiekem bieden ze zelf ook een Pacaya-tour aan). Ik vond het ook niet echt een zware tocht, maar in de groep (40 mensen!) klonk veel gezucht, gesteun en geklaag over de steilheid. Er waren opvallend veel Nederlanders mee en ja, die zijn het lopen in de bergen natuurlijk niet gewend. Ik ben blij dat ik me afgelopen weekend al voorbereid had, doormiddel van de zware tocht naar de San Pedro vulkaan, want veel zwaardere klims zijn er blijkbaar niet in Guatemala.
Maar goed, Pacaya mag dan simpel zijn en je kunt niet naar de top, vanwege explosiegevaar, het is wel een ZEER spectaculaire tocht! De vulkaan is zeer actief en je ziet constant rook en vuur uit de krater opstijgen, loopt flinke stukken op los vulkanisch materiaal en als klapstuk stond ik uiteindelijk op twee meter afstand van stromende lava!

Oh, ik wil ook nog even het hotel The Black Cat in Antigua aanraden. De kamers zijn veel te klein, de deuren moeten altijd open blijven, want er zijn geen sleutels, maar dat wordt allemaal goedgemaakt door het uitmuntende ontbijt. Dat mag namelijk van de menukaart in het restaurant worden gekozen en is zeer uitgebreid.

Nu ik toch bezig ben over hostels, wil ik hostel Don Diego in Xela opnieuw even in een kwaad daglicht zetten, althans de eigenaar. Ik zit inmiddels in Monterrico, en kwam daar een meisje tegen dat mij herkende uit het hostel in Xela. ¨Jij was ziek en moest het hostel uit!¨. Ja, dat was ik dus. Meneer de eigenaar blijkt iedereen verteld te hebben dat ik ´s avonds ziek was, vervolgens alcohol ben gaan drinken en daarom moest kotsen. Gelukkig zijn er betere hostels dan deze!

Dag 103-104, San Pedro: meer moois!

2007-07-22T02:48:00.002+02:00

In San Pedro is Jesus de baas, de verlosser en de enige hoop op verandering. Tenminste, volgens de vele boodschappen die te vinden zijn op muren en gebouwen. Deze is te vinden op de school in het centrum. Maar San Pedro is dus toch een stuk oorpspronkelijker dan ik eerst gedacht had, er is alleen één lange straat in de stad, waar het stikt van de toeristen, daarbuiten is het allemaal best rustig. En dat toeristische gedeelte heeft natuurlijk ook z´n charmes, want je kunt er goed eten en drinken en bijvoorbeeld een illegaal DVD´tje van Shrek 3 bekijken op een groot scherm in één van de bars. Shrek 3 is trouwens niet echt een juweeltje!

Wat doe ik dan verder zo in San Pedro? Ik voelde me genoeg aangesterkt voor een beklimming van de lokale vulkaan. De klim begon op 1828 meter en enkele uren later bereikte we de top op 3020 meter. Dit was een behoorlijk zware klim! Het uitzicht, ja dat was natuurlijk mooi...

Ik was moe op de top! Zelfs poseren, doe ik met m´n ogen dicht:

Op de tocht naar boven en beneden, kwamen we maar liefst twee slangen tegen. Hele kleintjes, tot nu toe kan niets tippen aan de enorme ringslangen die Utrecht bevolken, maar toch! De grote attractie voor de fotograaf in mij waren echter de zeer kleurrijke hagedissen, die vooral op de rotsen aanwezig waren. Onderstaande foto is toch werkelijk een plaatje, zowel onderwerp als foto zelf?

Het uitzicht was vrijwel geheel vrij van hinderlijke wolken, maar op de tocht naar beneden, begon het al te onweren in de verte. Aangekomen in San Pedro, ben ik spaghetti gaan eten, een schotel waar ze hier weinig kaas van hebben gegeten. Kort daarna begon het toch te hozen! Dit leverde een mooi plaatje op van het straatje voor het hostel, dat al snel veranderde in een rivier. Overigens, op dit moment zit ik in het internetcafé links op de foto...

Dag 101-102, San Pedro

2007-07-20T20:27:00.000+02:00

Met een bootje ben ik gisteren met Angela naar San Marcos geweest. Vanaf daar zijn we twee dorpjes verder gelopen langs de kust, door maisvelden, koffieplantages en braakliggend terrein, vaak over adembenemende smalle paadjes vlak langs de afgrond. Dat was zo´n 3 uur lopen, waarna het al vrij laat was geworden. Daarom lieten we ons oorsporonkelijke plan, om nog een dorp verder te lopen, varen en zijn we met de eerstvolgende boot naar Panajachel gevaren. Daar heb ik genoten van een smakelijk diner en met de laatste boot begaven we ons in het pikkedonker naar San Pedro (half uur waren met de speedboot). Dit alles op het enorme kratermeer van Atitlan.
Overigens zie ik net op Joost z´n kaart dat de afstand Xela-San Pedro maar 32 kilometer is, zoals de vogel vliegt. Echter, met de bus was dit maar liefst 3 1/2 uur, kun je nagaan hoe ontzettend stijl het hier allemaal is!

Verder hou ik het vandaag bij wat foto´s met een toelichting.

Dit is het uitzicht vanuit het raam van mijn eigen privékamertje. Niet verkeerd toch? In de tuin zijn, behalve vele tropische planten, ook kolibries te vinden.

De lokale kinderen op de boot naar San Marcos. Een kleurrijk geheel.

De drie majestieuze vulkanen, gezien vanaf de haven in San Marcos. De linkervulkaan heeft een dubbele krater, de hoogste vulkaan in de middelste (maar deze staat verder weg). De rechter is degene die vanuit San Pedro opdoemt. Het was een beetje bewolkt, maar dat is alleen maar sfeerverhogend met zo´n achtergrond!

De locals hebben over het algemeen geen wasmachine en wassen hun kleren dus nog met de hand. Wat een werk... En woon je toevallig in de buurt, dan was je ze gewoon in het meer!

Dag 99-100, San Pedro de Laguna: 100 dagen!

2007-07-18T21:48:00.000+02:00

Ik heb het 100 dagen volgehouden en bovendien is dit de 50e post in m`n blog! Een dubbele mijlpaal.

San Pedro de Laguna ligt aan het meer van Atitlan, een meer dat in feite de volgelopen krater is van een enorme, oude vulkaan. Als gevolg daarvan is het totaal omsloten door een muur van bergen, die zo`n 600 meter hoger is dan het waterniveau (1500 meter). In de loop van vele eeuwen, is het meer, dat oorspronkelijk perfect rond was, wat kleiner geworden door de vorming van nieuwe vulkanen. Nu staan er maar liefst drie gigantische vulkanen van 3000 tot 3500 meter hoog aan de zuidoever van het meer. Het is fabeltastisch mooi.

San Pedro zelf is zeer sfeervol en zeker geen vervuilde, drukke stad (zoals Huehue en Xela dat wel zijn). De steegjes zijn onverhard en zeer smal en de koffie- en maisveldjes liggen gewoon tussen de huisjes in. Langzaamaan wordt het stadje echter overgenomen door Amerikanen en Europeanen: ze kopen het land en bouwen er hun huis, restaurant of hotel op. Op zich niks mis mee, maar oorspronkelijk is het dus allang niet meer. Want San Pedro is het nieuwe toeristische mekka voor Europeanen en Amerikanen in Guatemala, er zijn hier complete families en groepen scholieren. Nu is het echter een vreemde mix van Maya en buitenlands, het kan zomaar gebeuren dat je in een internetcafe zit, vol met gringo`s, dat gerund wordt door Mayavrouwtjes in traditionele kleding.
Op iedere hoek van de straat wordt er marihuana en coke aangeboden. En ja, daar ga je in principe lang voor naar de gevangenis hier, maar dat boeit ze blijkbaar niet. Om de oorspronkelijke sfeer van het meer te ervaren, zal ik binnenkort wel eens naar een ander dorpje gaan met de boot. Want boten varen hier af en aan.

Guatemala blijkt al met al een stuk toeristischer te zijn dan grote delen van Mexico. En het is natuurlijk gewoon erg hoogseizoen voorlopig! De prijzen voor hotels zijn echter nog steeds belachelijk laag, ik betaal nu 1,50 euro voor een prive kamer. Hoe kan dat in vredesnaam...?

Ik ben een beetje aan het bijkomen van de aanslag op mijn lichaam het afgelopen weekend, en doe tot nu toe dus niet veel meer dan rondlopen en rusten. Ik ontmoette direct al wel weer Angela, uit het hostel in Oaxaca en Xela en twee andere Ieren, die eerder ook in Xela waren. Een van hen, een leeraar Engels, was zeer verbolgen over mijn behandeling in het hostel, vooral omdat hij zelf een dag daarvoor ook zware griep e.d. had gehad daar.

Na twee dagen geleefd te hebben op water, limonade en een enkele mueslireep, werd het gisteren wel weer eens tijd voor een maaltijd. Een restaurant wat aangeraden werd door Angela bleek gerund te worden door twee Nederlanders. Ook zij bezitten hier een stukje grond, met een hotel, hostel en restaurant. Het mag dan niet helemaal kloppen hier in Guatemala, maar ik was erg blij met de Nederlandse invloed op het menu: eindelijk een beetje afwisseling! Ik heb broccolisoep en chinese mie met setehsaus op. En ja, er is bijna niks Hollandser dan Indisch eten. Zoals ik als eerder opmerkte, hebben de meeste mensen van buiten Nederland er nog nooit van gehoord. Verder was hun keuken zeer creatief en absoluut een aanrader, dus gaat allen naar Jarachik!

Vandaag regent het enorm, dus mijn geplande kayaktochtje stel ik nog maar even uit... Maar goed, dat is alweer dag 101.

Dag 98, Xela: dit meen je niet!

2007-07-17T18:29:00.000+02:00

Dit wordt een zeer korte update, waaraan zeker geen foto's toegevoegd gaan worden. Er is namelijk weinig leuks gebeurd deze dag.

Ik werd midden in de nacht wakker, met iets dat op buikgriep of voedselvergiftiging leek. Dus koorts, enorm misselijk en diarree erger dan ik ooit heb gehad. De volgende ochtend had ik nog steeds erge koorts. Het kon de eigenaar van het hostel echter niets schelen dat ik me beroerder dan ooit voelde: hij liet me 150 euro betalen voor nieuw beddengoed en matrassen en heeft me daarna het hostel uitgegooid! Stelletje eikels daar toch ook, de hele familie was het met hem eens. Leuk is anders.

Ik ben naar een hostel 500 meter verderop gelopen en heb 15 uur aan 1 stuk door geslapen. De volgende ochtend was de koorts gelukkig verdwenen en heb ik de hobbelbus naar San Pedro genomen. Ja, ook nu gold: leuk is anders.

Dag 95-96-97, Xela: lopen, markt en lopen!

2007-07-15T04:50:00.000+02:00

Xela staat voornamelijk in het teken van bewegen: verspreid over vier dagen heb ik inmiddels 14 uur in de bergen gelopen.

Op donderdag eerst een makkelijke klim naar een heuvel buiten de stad. Deze steekt zo`n 300 meter boven het centrum van Xela uit en is in een uurtje te beklimmen. Op de top zijn een soort natuurlijke sauna´s te vinden, deze hele omgeving is immers vulkanisch aktief. Er is daar echter ook een rotspiek die nog eens een meter of 60 hoger is, en die zag er erg aanlokkelijk uit. Ik ben dus maar naar boven geklommen... Niet echt het meest verstandige wat ik deze trip heb gedaan, maar het uitzicht was natuurlijk bijzonder mooi! Naar beneden was best spannend, maar via een shortcut door een woud vol spinnen, was het nog redelijk veilig afdalen.

De volgende dag was een wat rustigere: gewoon een bezoekje aan de markt. In het hostel kwam ik Angela tegen, een Ierse die ook al in Oaxaca was, en samen namen we de bus naar San Francisco el Alto. Daar is op vrijdag één van de grootse en populairste markten van Guatemala. En dan niet populair onder toeristen, maar onder Guatemalteken. Boeren en buitenlui komen in dit dorp op een zeer stijle heuvel eens per week hun waren aan de man brengen en dat is waarschijnlijk ook nog een uitje voor het hele gezin. Omdat er weinig toeristen zijn, bestaat de handelswaar eens een keer niet uit lederwaren en CD´s, maar vooral uit kleding, voedsel, naaimachine-onderdelen(!) en dieren. Ja, dát hebben de mensen hier nodig. Vooral de dieren bieden veel vermaak voor de argeloze bezoeker. Schapen, koeien, varkens, kippen, kalkoenen, honden en katten worden in grote getalen aangeboden en dat blaft, loeit en kakelt gezellig door elkaar. Opnieuw heb ik hier geconstateerd dat varkens net honden zijn, ze hebben alleen een ander doel in het leven, namelijk opgegeten worden.
Vele mensen verlieten de markt met een varken aan de lijn of een doos met kuikens onder de arm; ik heb het bij een zak met doppinda´s gehouden.

Na de markt was er nog tijd over om een nabijgelegen dorpje te bezoeken: Momostenango. Dat nabijgelegen bleek relatief te zijn, want de bus besloot een andere route te nemen, over de smalste weg waar ik ooit een bus over heb zien rijden. Met een gangetje van 10 kilometer per uur reden we door bossen en velden en persten we ons door dorpjes, waarbij de gevels van de huizen de bus nét niet raakten. Ik had constant het gevoel dat ik hier op een mountainbike had moeten zitten! In Momo was weinig te doen, maar het eten was er lekker en op de terugweg namen we wél de geasfalteerde weg.

Door al het bussen en het slenteren op de markt, was ik nog moeier dan na mijn hikes, dus ik sliep belachelijk vroeg. Dat was handig, want de volgende ochtend wilde ik vroeg een vulkaan met kratermeer beklimmen. Vroeg betekent hier in Guatemala héél erg vroeg, eigenlijk moet je bij zonsopgang de klim beginnen om geen last te hebben van de wolken. Nu had ik daar geen zin in, want dat betekent om 4 uur opstaan. Dus iets voor 8 uur vertrok ik en om 11 was ik, samen met twee Belgen en een Amerikaan, boven op vulkaan Chicabal. Natuurlijk was het te bewolkt voor een mooi uitzicht, maar mensen die er al sinds 8 uur waren, konden me melden dat het toen ook al bewolkt was. Dus de regentijd is gewoon niet de juiste tijd voor dit soort beklimmingen, of je moet op de top kamperen of ´s nachts naartoegaan. Mijn uiteindelijke klim van Santa Maria (3722 meter) gaat dan ook plaatsvinden op 25 juli, tijdens de `full moon hike´. Maar nu deze Chicabal, een uitgedoofde vulkaan van ruim 2700 meter, met het kratermeer 200 meter lager, dat wél goed zichtbaar was. De wolken waaiden over het meer, tolden rond, losten op, een prachtig gezicht! We daalden af naar het meer door middel van 600 traptreden (...) en liepen nog een rondje om het meer, dat langzaamaan totaal bedekt werd met mist en wolken. Al met al een zeer pittige wandeling van 4 uur. Oh, ik heb ook nog kolibries gezien!

En ja, nu is het zaterdagavond en ik wil eigenlijk graag naar mijn volgende bestemming. Het is hier mooi en het hostel is goed, maar de sfeer bevalt me helemaal niet. Er is een grote groep mensen, die hier lange tijd Spaans studeert en 1 grote kliek vormt. Als buitenstaander voel ik me daarom niet echt welkom. Bovendien is het personeel een beetje raar. De eigenaar is bijzonder aardig (dacht ik toen), de anderen zijn dat eigenlijk niet. Lees en wees verbaasd:
Het hostel heeft de regel `gratis ontbijt of gebruik van de keuken´. Nu is dat een aparte regel, maar OK. Ik gebruik de keuken niet, ik eet brood of ga uit eten, dus ik krijg een gratis ontbijt. Op een dag wilde ik graag ontbijt, maar werd mij dit ontzegd door het keukenpersoneel: ik had namelijk de keuken gebruikt volgens hun en ja, dat mag niet. Vervolgens moest ik via de telefoon aan de hosteleigenaar gaan uitleggen dat ik alleen m´n brood bereid had en niet daadwerkelijk gekookt! En toen, toen kreeg ik zowaar drie sneetjes getoast brood als ontbijt. Ongelooflijk! Ook hebben we het personeel al horen klagen dat `sommige mensen maar een paar dagen blijven en dan zomaar weer weg gaan´. Ja, dit is een hostel, daar gebeurt dat wel eens... Ze hebben hier duidelijk liever mensen die maanden blijven.

Excuses voor mijn geklaag...
Waarheen ik nu ga weet ik niet zeker, het zal waarschijnlijk San Pedro de Laguna worden, voor opnieuw een weekje Spaanse lessen. Deze keer aan het wonderschone meer van Atitlan.

Dag 91 t/m 94, Quetzaltenango (Xela)

2007-07-12T17:17:00.000+02:00

Guatemalteken korten graag hun plaatsnamen af. Zo staat op de bus die van Huehuetenango via Quetzaltenango naar Retalhueu rijd alleen Huehue-Xela-Reu. En zo noem je je stad ook als je er woont.

Nu ben in dus in Xela (Shé-la), de tweede stad van Guatemala. Opnieuw is het vooral de omgeving die de aandacht trekt, al is de stad zelf ook niet onaantrekkelijk. Het straatbeeld oogt verrassend nieuw, omdat er veel neo-classistische gebouwen staan, in plaats van de koloniale die ik tot nu toe vaak zag.
De aankomst per bus in Xela is wel een beetje onhandig: het streekbusstation is aan één kant van een enorme markt, het stadsbus `station´ aan de andere kant. En over die markt móet je je dus manouvreren met je grote rugzak. De markt is berucht om z´n zakkenrollers, maar ik heb geleerd van D.F. en weet inmiddels hoe ik die kan afleiden.

Maar ja, die omgeving! Om te beginnen is er een enorme vulkaan (Santa Maria) zichtbaar als onderdeel van de skyline van de stad. Ik dacht eraan Spaans te studeren voor nog een weekje, maar er is te veel te doen hier, dus dat komt later wel weer. Ik ben op mijn eerste dag naar een heuvel boven de stad gelopen, vooral als oefening voor de meer substantiële wandelingen later deze week.

Eén van die wandelingen was naar Viejo Palmar, een stadje dat verwoest is door vulkaanuitbarstingen en aardbevingen. Vantevoren adviseerde de eigenaar van het hostel me, zo weinig mogelijk mee te nemen en mijn foto`s op CD te branden, want er werden nogal eens mensen beroofd in dit afgelegen gebied... Ik zou rond 6 uur ´s ochtends vertrekken, samen met nog iemand uit het hostel. Die sliep echter nog en ik ben maar alleen gegaan, want ´s ochtends vroeg is de kans groter om vulkaan Santiaguito, de zoon van Santa Maria, te zien uitbarsten. Ja, deze vulkaan is nog zeer actief en spuwt ieder half uur stof en rotsen uit! Helaas was het lokaal zeer bewolkt vandaag, want toen ik om 9:30 bij de vulkaan was, zag ik alleen de onderste helft. Normaal is het ´s ochtends helder en `s middags bewolkt, maar natuurlijk was het kraakhelder toen ik ´s middags terug kwam in de stad...

Gelukkig was die vulkaan maar een extraatje en was er nog veel meer te zien hier. Ten eerste de verwoeste stad. In 1976 is de stad geëvacueerd, omdat er niet veel meer aan te redden viel. In de jaren ´90 kwamen er vele modderlawines van de vulkaan naar beneden en deze baanden zich via de riviervaleiën een weg door het stadje. De oorspronkelijke rivier verlegde zijn koers, erodeerde de vallei, en stroomt nu, midden in een enorme kloof, dwars dóór de kerk! Nog steeds is deze rivier een directe verbinding met de vulkaan en als het regent, stroomt vulkanisch materiaal mee naar beneden.

De vegetatie was hier echt tropisch, want ik was per bus van 2000 meter in Xela afgedaald naar dicht bij zeeniveau. Ik besloot een flink stuk te gaan lopen en temidden van plantages met bananen- en koffieplanten en zo nu en dan een stukje met echte regenwoudbomen, liep ik in zo´n twee uur van Viejo Palmar naar San Felipe. Meestal met vegetatie links en rechts van het 30 cm brede pad en ook direct erboven, dus de jungle ervaring was optimaal.
Ik heb mijn eerste papegaaien gezien, enorme blauwe vlinders (blue morpho´s), hagedissen, nog veel meer andere vlinders en vogels en bovendien heel veel mensen. Want de paden mochten er dan onbegaanbaar uitzien (soms leek het pad op een opgedroogde waterwal en daalde ik in korte tijd meters af), de locals gebruiken ze intensief voor handel, houtkap en landbouw. Ik werd natuurlijk niet beroofd, maar al die mensen met enorme kapmessen en machettes waren wel inponerend...
Bijna bij mijn doel aangekomen, vroeg een klein Mayavrouwtje of ik haar tas kon dragen en samen liepen we het laatste half uur, over onder andere een enorme touwbrug, naar San Felipe. De vrouw had zelf een grote tas op haar hoofd en een levende haan onder haar arm. Ja, Guatemala is anders... Zie ook de aparte manier van politieke pamfletten maken op onderstaande foto! Dit is de partij van de boeren, in de stad zie je meer schilderingen van de partriotische partij.

Wat heb ik nog meer gedaan hier? Een bezoekje aan de zeer warme hotsprings van Fuentes Georginas, gelegen in een serene omgeving op een vulkaanhelling, te midden van mist en varens. Voetbalwedstrijden gekeken van de Copa America, want voetbal is leuk in Latijns-Amerika. Mexico ligt er helaas uit na de halve finale en de finale is Brazilë-Argentinië. En goed gegeten, want de Gutemalteekse keuken is helemaal niet slecht!

En er zijn nieuwe foto´s, ook bij het vorige bericht.

Dag 89-90, Huehue: Maya´s en slechte wegen

2007-07-10T17:19:00.000+02:00

Ik ben vrijdag nog even naar Zaculeu geweest, een mayastad(je) die in de reisgids beschreven werd als slecht gerestaureerd en niet bijzonder. Eigenlijk een reden om de inspecteren wat er dan zo lelijk aan is. Het blijken piramides te zijn die bijna van beton lijken en veranderd zijn in de hangplek voor lokale jongeren. Locals betalen 2 Quetzal om er rond te hangen, buitenlanders 25 en nee, dat is het zeker niet waard, geen aanrader.

Zaterdag wilde ik vroeg op excursie buiten de stad. Echter, ik wilde `s ochtends eerst mijn was laten doen. Dus ik liep naar de plek die in mijn reisgids stond aangegeven, daar was echter geen wasserette te vinden. De mensen van het hotel konden me de weg echter wel wijzen, gewoon 2 blokken `naar beneden´ lopen. Waarom zegt niemand ooit links rechts en rechtdoor? Alles is hier naar beneden of naar boven en vervolgens `daar ergens´ (aca), ongeacht splitsingen of heuvels. Na nog enkele keren vragen en heen en weer lopen, bleek de wasserette gewoon gesloten te zijn op zaterdag. Dank u, dat had ik graag eerder geweten!

Op naar Todos Santos, een levend indianen(Maya)stadje 60 kilometer hiervandaan. Die 60 kilometer bestaat voor de helft uit een prima verharde weg, die onze collecvtivo van 2000 meter naar 3394 meter(!) leidde. Ja, ik heb mijn hoogterecord weer gebroken, langzaam aan ga ik richting mijn doel: 6000 meter in Bolivia. Daar, bovenop de hoogvlakte, splitste de weg zich en moest ik even wachten op een nieuwe collectivo die naar Todos Santos reed. Dat zei de chauffeur van het busje tenminste. Maar, toen ik ter plekke rondvroeg, vertelden ze me doodleuk dat het maar een half uurtje rijden is naar Todos Santos, maar dat er pas over anderhalf uur een bus ging en voorlopig helemaal geen collectivos. Nou, mooi is dat! Vijf minuten later arriveerde er een collectivo...

Todos Santos! Iedereen draagt hetzelfde traditionele Maya-costuum dat ze al eeuwen dragen. 95% van de mensen spreekt geen Spaans, maar alleen Mam, één van de meer dan twintig Maya-talen in Guatemala. Oh, ze gebruiken ook niet een kalender van 365 dagen, maar eentje van 260 dagen. Vantevoren vroeg ik me af hoe ze dat in vredesnaam kunnen volhouden, maar ja, na die de ruim een uur durende rit over de slechtste weg die ik ooit heb gezien/gevoeld (weer 1000 meter afdalen...), snap ik het wel. Todos Santos ligt gewoon zowat afgesloten van de buitenwereld in zijn koude, groene vallei.

Hier voelde ik me als toerist echt een alien, want er waren helemaal geen buitenlanders, er waren niet eens mensen van buiten het dorp! Iedereen in dezelfde kleding, behalve ik... De bergen in de omgeving waren een verademing, met hun rust en schoonte. En de varkens zijn hier net honden: harig, met vlekken en vaak met halsband.

Na wat rondwandelen kwam ik wel een Israeliër tegen en hij was onderweg naar een Spaanse school. Dáár hingen de gringo`s dus rond. Alleen vandaag was het zaterdag, dus waren de meesten in de bergen en niet in het stadje. De coördinator, een Amerikaanse, kon mij wel vertellen dat ze een grote Nederlandse boekencollectie hadden, geërfd van een buurvrouw, en dat ik wel wat kon kopen. Ik lees echter liever Engels hier... En, ze vertelde ook dat ik voor vier uur wel een bus terug moest nemen, want daarna is het onmogelijk om hier nog weg te komen!
Op haar aanraden, nam ik de bus van drie uur. Er stond `Huehue-Todos Santos´ op. Maar, na enkele minuten kwam het landschap me niet bekend voor, en we bleken dus de andere kant op te rijden, naar een nog afgeleger gelegen dorp! Gelukkig kwam er net een collectivo de andere kant op rijden. Ze konden me wel terug brengen naar Todos Santos (twintig minuten), maar er waren `misschien´ nog busjes helemaal naar Huehue. In Todos Santos werd dat `micros a Huehue? No hay! Mañana!´ En vijf minuten later kwam er eentje aanrijden...

Dus, wat leren we van deze trip?

1. Buspersoneel weet niets, maar dan ook NIETS van connecties en het überhaupt aanwezig zijn van andere bussen op andere routes. De cultuur in dit gebied mag dan nog zo mooi zijn en de mensen oh zo vriendlijk, op het gebied van informatieverschaffing zijn ze totaal onwetend. Kun je dat niet opschrijven? Of even bellen, want waarom gebruiken ze die #@* telefoon alleen om naar hun vrouw of vriending te bellen tijdens het rijden?

2. Men laat normale busjes en bussen rijden op de slechtste wegen die je je maar kunt voorstellen. Een bergpas boven 3000 meter via een zandweg vol gaten en rotsen, dat doe je normaal gesproken in iets dat 4-wiel aangedreven is. Maar niet met 30 mensen in een ongeveerd 15 persoons busje, zodat de velgen de grond raken!

Ja, Guatemala is wel even wennen...

Zondagochtend, 6 uur, Formule 1. Te vroeg, dus ik heb maar flarden van de race gezien. Er ontstaat zowaar spanning tussen Ferrari en McLaren!

En toen op naar Quetzaltenango!

Dag 88, Huehuetenango: Hehe, een ander land!

2007-07-06T21:17:00.001+02:00

San Christobal is echt heel mooi, heel authentiek en zeker een langer bezoek waard. Echter, ik heb helemaal geen zin meer in Mexicaanse steden! Ik wil wat anders, de jungle, de kust, een ander land, gewoon wat nieuws! Dus ik besloot naar Palenque te gaan en van daar naar het noorden van Guatemala.

Op het busstation aangekomen, bleek de bus naar Palenque pas over anderhalf uur te vertrekken. Echter, er ging binnen enkele minuten een bus naar Comitán, een stadje op de andere route richting Guatemala. Ja, wat doe je dan... Op naar Guatemala natuurlijk! Twee dagen is toch wat kort voor de jungle rond Palenque en de reis naar Guatamala (mijn visum verloopt op zaterdag) en dan moet ik de mooiste Mayaruïne van Mexico maar voor een toekomstige trip bewaren... Het ligt toch relatief dicht bij het Yucatán schiereiland en dat ga ik deze reis ook volledig overslaan.

In Comitán wisselde ik het grootste deel van mijn Mexicaanse pesos in Amerikaanse Dollars (dat schijnt gunstiger te zijn) en informeerde naar de douaneprocedure. Volgens mijn resigids moet je namelijk 220 pesos betalen bij een bank om een stempel in je paspoort te krijgen. De man van de bank antwoorde stug dat ik daarvoor naast mijn toeristenkaart een ander formulier nodig heb. Dat kon ik alleen bij de grens krijgen. Ik raakte enigszins ongerust, dat ik misschien een formulier kwijtgeraakt zou zijn. Dus ik vroeg gewoon: wat heb ik bij de grens nodig? Daarop antwoorde hij in het Engels, wat echt onverstaanbaar was, praat alstjeblieft gewoon Spaans! Maar hij bleef stug volhouden dat hij me niet kon helpen zonder tweede formulier en dat dat héél belangrijk was. Met zo´n bureaucratische houding moet je niet bij mij zijn, dus ik heb weer eens een half uur met die man gediscusieerd. Uiteindelijk heb ik het maar opgegeven en ben ik gewoon naar de grens vertrokken...

Comitán-Ciudad Cuautémoc was twee uur met de collectivo en daar kon ik naar de Mexicaanse grenspost. Dit leverde geen enkel probleem op, ik kreeg mijn stempel gewoon gratis en ik had geen formulieren nodig. Ik denk dat dat betalen aan de bank verhaal alleen nodig is als je overland Mexico bent binnengekomen en je dan dus dat tweede formulier krijgt, maar dat had die man van de bank me dus gewoon kunnen vertellen! Een taxirit later (de eerste twee taxichauffeurs vroegen 25 pesos, de derde 10 pesos, ja ze proberen je graag op te lichten!) arriveerde ik bij de Guatemalteekse grenspost. Hier weer geen problemen, de waarschuwingen over douanebeambten die je laten betalen, bleken niet nodig te zijn. Volledig gratis van Mexico naar Guatemala, het kan gewoon!

En hoe ik Guatemala dan? Eerst leek het wel Mexico: Mexicaanse bandamuziek op de radio en overal markten met Mexicaanse(!) voetbalshirts. Maar naar mate we verder het binnenland inreden, verdween de ontvangst van de Mexicaanse radio en werd het landschap echt fenomenaal, we reden door echt hooggebergtelandschap met een rivier naast de weg. De bus was natuurlijk een oude schoolbus, die ze hier in Guatemala gewoon gebruiken voor lange-afstandsritten, en dus ook voor deze twee uur durende rit naar Huehuetenango, lokaal Huehue (weh-weh) genoemd. Daar was het om zeven uur al donker, Guatemala doet namelijk niet aan zomertijd en ik loop nu dus 8 uur voor op Nederland.

Ik nam maar een taxi, want de straten in deze buitenwijk waren echt pikkedonker en er werd gewaarschuwd dat het niet zo veilig was om helemaal naar het centrum te lopen. In hotel Todos Santos Inn vond ik een kamer voor 40 Quetzal (4 euro). Ja, echt waar, een éénpersoons KAMER! Natuurlijk moest ik wel in dollars betalen, wat nogal onvoordelig was, want ik had niet genoeg Guatemalteeks geld. Maar ja, het goedkope reizen kan nu toch echt behinnen, Mexico is toch niet echt supergoedkoop. Gemiddeld gaf ik hier 30 euro per dag uit, maar zonder de gestolen portemonee en telefoon zou dat zo´n 27 euro per dag zijn.

De eigenaar meldde nog even dat ze een erg goed pay-tv pornokanaal hadden en kwam dat even domonstreren op de tv. Ik antwoorde dat een gewone actiefilm genoeg was voor vanavond en ging gezellig Fantastic Four kijken. Dan kan ik tenminste deel twee binnenkort in de bios gaan bekijken! Oh, en ik heb dus WEER kabel tv in de kamer, wat me eigenlijk verplicht om minimaal t/m zondagochtend hier te blijven...

Dag 86-87, San Christobal de las Casas

2007-07-06T21:15:00.000+02:00

Wat kan ik over San Christobal zeggen? Het is de `hoofdstad´ van de Mexicaanse indianencultuur, het is erg populair bij backpackers en het ligt ideaal om uitstapjes in de opgeving te maken. En vooral dat laatste heb ik hier gedaan.

De ochtend dat ik arriveerde, kwam ik in mijn hostel een meisje uit België tegen. Ze ging met een tour naar de Lagunes de Montebello, een waterval en grotten. Ik wilde graag wat zien, dus ben ook maar mee gegaan. Allemaal erg mooi, ook leuk dat je erg dicht bij de waterval kon komen. Hieronder volgen de foto´s, commentaar is overbodig, lijkt me!

Zo`n tour is leuk, maar je eigen tempo bepalen is er niet bij. Dus de volgende dag ben ik op eigen houtje nog meer moois gaan bekijken. Eerst de Sumidero kloof, waar je met een speedboot doorheen kan varen en dan tegen 1000 meter hoge beboste kliffen aankijkt. Indrukwekkend!

En het zou hier vol dierenleven zitten, wat gelukkig klopte. De toch resulteerde in het spotten van vele krokodillen, nog veel meer reigers, aalscholvers en pelikanen en één slingeraap.

Jawel, ik heb mijn eerste aap in het wild gezien. De slingeraap / spider monkey die in dit gebied leeft heeft bovendien een interessante Latijnse naam: Ateles geoffroyi. De onderstaande foto is in de dierentuin gemaakt, omdat mijn camera per ongeluk in de filmstand stond en ik daarom geen goede foto van de Sumidero-aap heb. Maar hij lijkt erop.

Na dit avontuur was het nog te vroeg om terug te keren naar San Christobal, dus ik nam de collectivo naar Tuxtla Guitterez, de hoofdstad van de staat Chiapas. De stad is niet bijzonder interessant, maar heeft wel één kroonjuweel: de wonderbaarlijke dierentuin. Deze is opgericht door Miguel Álvarez del Toro om de lokale dieren te bestuderen en te beschermen. Er zijn daarom alleen maar dieren te zien die in Chiapas voorkomen (of hier inmiddels uitgestorven zijn). De dierentuin is groot en de dieren bijzonder interessant als je hier rondreist. Want, het is eigenlijk de enige realistische manier dieren als de tapir en jaguar te zien. En hier is dat dan nog in een enigszins natuurlijke omgeving, de meeste dieren hebben namelijk zeer veel ruimte en sommigen lopen zelfs los rond. Vooral veel vogels, waaronder de chacalaca (ja, vreemde naam) en ook veel agouti´s (grote zwarte knaagdieren). Ik kwam zelfs een hert tegen, dat reageerde alsof ik hem in het bos tegenkwam: vershrikt opkijken, stokstijf blijven staan en na enige tijd wegduiken tussen de struiken. Ik vraag me af of dat hert echt onderdeel van de dierentuin was of er toevallig doorheen liep!

Mijn maaltijd deze avond was een beetje vreemd. In Mexico zijn er vele soorten taco´s: met rund, varken, vis, maar ook met darmen, longen, varkenshuid of andere minder smakelijke dingen. Ik heb altijd begrepen dat tacos el pastor, con carne of con res veilig zijn. Allemaal met rundvlees. Nu leek het deze keer toch iets anders te zijn en de smaak was ook een beetje sponzig. Tacos con res bleek in dit geval dus tacos con res de cabeza te zijn: koeiehoofd vlees. Bah, dat was geen plezierige maaltijd, maar natuurlijk deed ik alsof het lekker was...

Dag 85, bus Oaxaca-San Chistobal

2007-07-06T20:52:00.000+02:00

Omdat ik na Oaxaca op meerdere nieuwe plekken geweest ben, volgen er nu een aantal korte updates ineens. Oh, en ik heb de vorige posts weer eens van nieuwe foto´s voorzien. Ik ben bij Flickr.com tegen mijn 200-foto limiet aangelopen, dus oudere foto´s zullen daar niet meer te zien zijn. Ze blijven volgens mij wel gewoon voor altijd op m´n blog te zien.

Maar goed, op maandag zou ik Oaxaca gaan verlaten. Waarheen was nog lange tijd onduidelijk, maar zo in de loop van de dag besloot ik dat het San Christobal de las Casas zou worden. Dat is `maar´ 12 uur met de bus, maar alles is ver vanaf Oaxaca, dat echt in the middle of nowhere ligt!
Overdag nog even een pakje met overbodige zooi verstuurd naar Nederland (ik ben benieuwd of de douane daar ook zo moeilijk doet) en om 19:00 vertrok in dan voor mijn nachtelijke busrit. Ook al was dit een eersteklasbus, we stopten toch even om te eten bij een wegrestaurant, midden in de nacht. Verrassend uitgerust kwam ik de volgende oachtend in San Christobal aan.

Dag 82-83-84, Oaxaca: Yagul is cool / ziek...

2007-07-02T01:55:00.000+02:00

Ja, mijn bankpas doet het! Mijn missie midden in de nacht liep op niets uit, omdat ik met mijn telefoonkaart maar 6 minuten naar Nederland kon bellen. Maar, de volgende ochtend bleek ik gewoon, voor weinig geld, vanuit het hostel te kunnen bellen en activeerde de vriendelijke ABN-AMRO vrouw mijn pas meteen. Moeder en zus, ze heeft ook genoten van de gesprekkken met jullie!
Na 33 dagen zonder ATM-gebruik, voelde het een beetje vreemd om geld te kunnen halen zonder op zoek te hoeven gaan naar een bank, in de rij te staan en handtekeningen te zetten. Het komt zomaar uit de muur, het is net een bamischijf of satéhkroket!

Nu gingen alle deuren voor mij open, ik kon weer zoveel uitgeven als ik wil. Helaas werd ik de volgende ochtend ziek. De keer toch echt Montezuma´s Revenge, ik heb het idee dat zelf koken riskanter is dan straatvoedsel eten. Gelukkig duurde het maar een dag en na heel wat extra slaap voelde ik mij alweer bijna 100%.
Die avond hadden we zowaar een feestje bij Oaxaca Spanish Magic, de school waar ik Spaanse lessen volg. Ze bestaan deze week twee jaar en dat moest natuurlijk gevierd worden.

En toen was het weekend. Ik had `eindelijk´ vrij en kon weer doen wat ik wilde. Omdat ik inmiddels gewend ben aan vroeg opstaan, doe ik dat voortaan maar altijd. Na het ontbijt volgde eerst een bezoekje aan de markt, waar toch echt meer exotisch spul wordt verkocht dan in het midden van Mexico. Cacoabonen, nog meer rare vruchten en groenten en bovenal: sprinkhanen! Chapulines zijn een specialiteit van Oaxaca en dus moet je ze op z´n minst eens proberen. Ze komen in drie variëteiten: klein, middel en groot en allen zijn ze sterk gekruid met chili, zout en... knoflook (hey, waar is de lime?) De grote zijn echt te insect-achtig om ze met plezier te kunnen eten, de kleinere zijn gewoon een beetje raar. Je kan ze overigens ook als compleet lunchgerecht in restaurants bestellen, dan worden ze geserveerd met tortillas en salsa...

Na de markt begaf ik mij per bus naar het dorp Mitla, anderhalf uur rijden naar het oosten. Mital is gelegen in de één van de langgerekte valleiën die zich uitstrekken vanaf Oaxaca en waarin al het moderne leven zich afspeelt in deze regio. Vanaf Mital wilde ik graag naar Hierve el Agua gaan, een plek die spectaculair zou moeten zijn. Echter, ik bleek er niet te kunnen geraken vandaag. De collectivos stonden klaar, maar er waren geen andere passagiers! Ik heb een uur gewacht, toen begon het (hard) te regenen. Dus, ik ging maar terug naar Oaxaca, waar het gelukkig droog was. In een buitenwijk van de stad vond ik de ingang van een natuurgebied, waar het goed lopen was tussen de watervallen en vreemde vogeltjes. Dat maakte mijn mislukte missie nog enigszins goed.
En ´s avond was er een barbeque, ter ere van de 24e verjaardag van één van de medewerkers van het hostel. Het gaat goed, ik hoef al dagen niet voor eten te zorgen...

De volgende ochtend was er zowaar wéér de mogelijkheid om Formule 1 te kijken, her moet niet gekker worden! Om één minuut voor zeven rolde ik mijn bed uit en kon nog net de start van de GP van Frankrijk meemaken (in de gezamelijke ruimte van het hostel). Natuurlijk was er verder niemand wakker, behalve de schoonmaaksters. Zij attandeerden me er nog even op, dat het niet toegestaan is om vóór negen uur ´s ochtends TV te kijken. Toen ik vertelde dat ik de avond vantevoren toestemming had gevraagd, werd ik echter min of meer getolereerd. Ferrari doet ook weer eens wat, interesant! Maar na een half uurtje geloofde ik het wel en was het tijd om mijn missie om Hierve el Agua te bereieken, voort te zetten.

En ja, deze keer was het mooi weer, waren er meer toeristen en was het natuurlijk nog erg vroeg in de ochtend. Dit alles resulteerde in een rit per collectivo over een roodgekleurde weg die zo uit een ronde van het Rally-kampioenschap had kunnen komen. In een uurtje reden we over ontelbare haarspelbochten, al hoger en hoger, om uiteindelijk aan te komen in Hierve el Agua, een gehucht met vooral kippen, ezels en hagen gemaakt van zuilcactussen. Maar behalve dat alles zijn hier ook erg mooie versteende watervallen, vandaar de naan Hierve el Agua: versteend water. Bronwater sijpelt door het gesteente om daar, zeer mineraalrijk, weer uit te stromen aan de rand van een klif. Terwijl het water naar beneden stroomt, versteend het zoals een stalagtiet in een grot. Het uitzicht is fantastisch en je kan zelfs in de poelen bovenaan de watervallen zwemmen. Ik had m´n zwemspullen niet bij me en ik kwam hier eigenlijk gewoon om langs gevaarlijk ogende kliffen en afgronden te lopen. Dus dat laatste heb ik dan ook maar gedaan!

Na de lunch in Mitla, met een paar mensen uit Zweden, was het nog steeds erg vroeg, dus ik besloot nog een tripje te ondernemen. Ook al ben ik inmiddels een beetje moe van ruïnes (ik `moet´ nog een paar grote bezoeken!), leek mij Yagul wel erg interessant. Het is gelegen op een rots die opreist uit het verder vlakke landschap. Het ziet er een beetje uit zoals de Meteora-kloosters in Griekenland. En er is ook nog het op één-na-grootse balveld van de Maya´s. Daar speelden ze hun vreemde spel met een rubberbal, waarbij de winnaars (of verliezers?) aan de goden werden geofferd. Omdat ik er een hekel aan heb kreten te horen als `op één-na-grootse´ zonder te horen wat danwel de grootste mag zijn: het grootste Maya balveld is te zien in Chitzen Itza in Yucatan.
En ja, ook hier in Yagul is het uitzicht fenomenaal. Het was verrassend om hier weer een groot aantal cactussen te zien, het is echt erg droog vergeleken met Veracruz! De toegang tot Yagul was bovendien gratis vandaag, ik heb heel wat vreemde vogeltjes gezien (ik heb zelfs heel biologisch met mijn verrekijker rondgelopen) en mijn eerste adelaar van vrij dichtbij. Oh, en op de weg terug had ik dezelfde buschauffeur als op de heenweg, wat erg ammusant was. Al met al een zeer geslaagde dag.