Dag 236 t/m 243, La Paz, Chochabama, Villa Tunari
Na een week in het hete en vochtige Rurre was La Paz best een verademing. Zolang de zon hier schijnt, is het best goed uit te houden. In dit extra weekend La Paz heb ik weer eens genoten van het voortreffelijke eten hier, met als hoogtepunt een restaurant waar ik erwtensoep en hutspot gegeten... Ook de clubs zijn de moeite waard hier.
Qua dag-activiteiten hebben we de hoogst en laagst gelegen stadsdelen bezocht. El Alto is de koude winderige, gloednieuwe, maar ook erg arme metropool met bijna een miljoen inwoners op 4100 meter hoogte, waarvandaan je een prachtig uitzicht hebt over de hele stad. Zona Sur daarentegen, ligt op `slechts´ 3100 meter hoogte, waardoor het klimaat een stuk aangenamer is. Dit maakt het een toevluchtsoord voor de rijken. Hier vind je de boutieks, de dansende Disney-figuren en de nog betere restaurants. En ook hier bleek het onmogelijk broeken langer dan maat 34 te vinden.
Next stop: Cochabamba. Zeven uur ten oosten van La Paz ligt deze groeistad met véél studenten (en dus café´s, véél rijke Bolvianen en véél goede restaurants. Meer en meer begin ik te geloven dat Bolivianen van lekker eten houden! Deze stad doet me denken aan Guadalajara (Mexico), met z´n vele pleinen en nonchalante sfeer. cochabamba is ook de ideale plek voor een bioscoopbezoek: deze keer Lions for Lambs, van Robert Redford in een gloednieuwe bioscoop met het grootste scherm dat ik in lange tijd heb gezien.
Ook in Cochabamba: het grootste Christusbeeld ter wereld, met bijna 34 meter nét even groter dan dat in Rio de Janeiro. De kabelbaan was buiten dienst, dus dat betekende het beklimmen van maar liefst 1250 traptreden voor het uitzicht... En daarna nog eens 1250 naar beneden voor de lunch!
Despues: Villa Tunari. Omdat we iets wilden ondernemen vanuit Cochabamaba en de georganiseerde tocht door National Park Torotoro niet de lange reis waard leek na onze ervaringen in Rurrenabaque, besloten we op eigen houtje naar Villa Tunari te reizen. Dit is een jungledorp met vooral relaxmogelijkheden. Dus verbleven we in het luxieuze hotel El Puente en genoten van het zwembad, de poza´s (natuurlijke poelen) en de muggen.
In Villa Tunari is ook het (onder backpackers) beroemde opvangcentrum voor afgedankte apen, vogels en katachtigen. Vele reizigers besluiten hier twee weken of langer te werken als vrijwilliger. In eerste instantie lijkt dit een perfect vrijwilligersproject, je kunt immers met apen en puma´s werken. Tijdens ons bezoek bleek het echter zeer normaal te zijn dat de apen de vrijwilligers bijten (resultaat: zo´n 3 hechtingen) en sommigen waren zelfs aangevallen door de puma (18 hechtingen). Al met al leek een kort bezoek mij voldoende, waarbij we al moeite genoeg hadden de als zakkenroller getrainde en notoire bijtende capucijnaap van ons af te schudden. Een opmerking als: `Als hij je camera wil hebben, geef hem dan gewoon, anders bijt hij je´, nam ik maar niet serieus. Ik had in dat geval waarschijnlijk het aapje z´n nek omgedraaid... Maar, een close-up encounter met slingerapen, capucijnapen, doodshoofdaapjes en coati´s was het zeker. De papegaaien (lorro´s) en ara´s (guacamayo´s) zaten in een kooi en katachtigen zijn we niet tegengekomen. Volgende keer weer de apenheul! Oh, de wandelingen in het park zijn interessant, met mooie uitzichten, vele jungleplanten, maar met zeer zielige watervallen.
Twee dagen hitte was genoeg (je blijft heen en weer reizen hier), dus keerden we terug naar die leuke leuke stad: Cochabamba. Was de heenreis nog per collectivo taxi, de terugreis legden we af per bus. En dat was een zeer lokale ervaring. Het was vrijdag en een groep van 13 Bolivianen besloot dat het tijd was voor een weekendje zuipen in de grote stad. Dus, ze begonnen al in de bus. Een naar pis stinkend kind van een jaar of acht was allleen in de bus en de groep besloot het jochie dronken te voeren. Oh, oh, wat was het gezellig in de bus...
Om af te sluiten met een positieve noot: het eten was weer wonderbaarlijk geweldig goed. Deze keer vereerden we de een Braziliaans buffetrestaurant, genaamd Buffalo´s, met een bezoekje. Hier was het all-you-can-eat buffet van salades en deserts al van hoge kwaiteit, maar het aan tafel versgesneden vlees was helemaal geweldig. Aanrader!
2 opmerkingen:
He Jof!
Wie zijn 'we' nou eigenllijk?
Nog steeds dezelfde we als een paar weken geleden?
Goetjes,
Maaike
Hmm! Goede vraag van Maaike!
Hoe zit dat nu ?!? Nog steeds op reis met Caroline... ;)
Ik ken nu ook het fenomeen van niet VS-gebaseerde toestenborden. Ik werk tegenwoordig in Brussel. En daar kennen ze Azerty-toestenborden. Zit dus telkens de backspace aan het gebruiken. Ik ga er iig een half jaar zitten. Vandaag naar apartementen gekeken.
Ik wilde vandaag eens eindelijk de route bijwerken, maar wat blijkt. de server ligt eruit :( Dus dat moet nog even op zich wachten.
gr
Joost
Een reactie posten