Dag 82-83-84, Oaxaca: Yagul is cool / ziek...

Ja, mijn bankpas doet het! Mijn missie midden in de nacht liep op niets uit, omdat ik met mijn telefoonkaart maar 6 minuten naar Nederland kon bellen. Maar, de volgende ochtend bleek ik gewoon, voor weinig geld, vanuit het hostel te kunnen bellen en activeerde de vriendelijke ABN-AMRO vrouw mijn pas meteen. Moeder en zus, ze heeft ook genoten van de gesprekkken met jullie!
Na 33 dagen zonder ATM-gebruik, voelde het een beetje vreemd om geld te kunnen halen zonder op zoek te hoeven gaan naar een bank, in de rij te staan en handtekeningen te zetten. Het komt zomaar uit de muur, het is net een bamischijf of satéhkroket!

Nu gingen alle deuren voor mij open, ik kon weer zoveel uitgeven als ik wil. Helaas werd ik de volgende ochtend ziek. De keer toch echt Montezuma´s Revenge, ik heb het idee dat zelf koken riskanter is dan straatvoedsel eten. Gelukkig duurde het maar een dag en na heel wat extra slaap voelde ik mij alweer bijna 100%.
Die avond hadden we zowaar een feestje bij Oaxaca Spanish Magic, de school waar ik Spaanse lessen volg. Ze bestaan deze week twee jaar en dat moest natuurlijk gevierd worden.

En toen was het weekend. Ik had `eindelijk´ vrij en kon weer doen wat ik wilde. Omdat ik inmiddels gewend ben aan vroeg opstaan, doe ik dat voortaan maar altijd. Na het ontbijt volgde eerst een bezoekje aan de markt, waar toch echt meer exotisch spul wordt verkocht dan in het midden van Mexico. Cacoabonen, nog meer rare vruchten en groenten en bovenal: sprinkhanen! Chapulines zijn een specialiteit van Oaxaca en dus moet je ze op z´n minst eens proberen. Ze komen in drie variëteiten: klein, middel en groot en allen zijn ze sterk gekruid met chili, zout en... knoflook (hey, waar is de lime?) De grote zijn echt te insect-achtig om ze met plezier te kunnen eten, de kleinere zijn gewoon een beetje raar. Je kan ze overigens ook als compleet lunchgerecht in restaurants bestellen, dan worden ze geserveerd met tortillas en salsa...

Na de markt begaf ik mij per bus naar het dorp Mitla, anderhalf uur rijden naar het oosten. Mital is gelegen in de één van de langgerekte valleiën die zich uitstrekken vanaf Oaxaca en waarin al het moderne leven zich afspeelt in deze regio. Vanaf Mital wilde ik graag naar Hierve el Agua gaan, een plek die spectaculair zou moeten zijn. Echter, ik bleek er niet te kunnen geraken vandaag. De collectivos stonden klaar, maar er waren geen andere passagiers! Ik heb een uur gewacht, toen begon het (hard) te regenen. Dus, ik ging maar terug naar Oaxaca, waar het gelukkig droog was. In een buitenwijk van de stad vond ik de ingang van een natuurgebied, waar het goed lopen was tussen de watervallen en vreemde vogeltjes. Dat maakte mijn mislukte missie nog enigszins goed.
En ´s avond was er een barbeque, ter ere van de 24e verjaardag van één van de medewerkers van het hostel. Het gaat goed, ik hoef al dagen niet voor eten te zorgen...

De volgende ochtend was er zowaar wéér de mogelijkheid om Formule 1 te kijken, her moet niet gekker worden! Om één minuut voor zeven rolde ik mijn bed uit en kon nog net de start van de GP van Frankrijk meemaken (in de gezamelijke ruimte van het hostel). Natuurlijk was er verder niemand wakker, behalve de schoonmaaksters. Zij attandeerden me er nog even op, dat het niet toegestaan is om vóór negen uur ´s ochtends TV te kijken. Toen ik vertelde dat ik de avond vantevoren toestemming had gevraagd, werd ik echter min of meer getolereerd. Ferrari doet ook weer eens wat, interesant! Maar na een half uurtje geloofde ik het wel en was het tijd om mijn missie om Hierve el Agua te bereieken, voort te zetten.

En ja, deze keer was het mooi weer, waren er meer toeristen en was het natuurlijk nog erg vroeg in de ochtend. Dit alles resulteerde in een rit per collectivo over een roodgekleurde weg die zo uit een ronde van het Rally-kampioenschap had kunnen komen. In een uurtje reden we over ontelbare haarspelbochten, al hoger en hoger, om uiteindelijk aan te komen in Hierve el Agua, een gehucht met vooral kippen, ezels en hagen gemaakt van zuilcactussen. Maar behalve dat alles zijn hier ook erg mooie versteende watervallen, vandaar de naan Hierve el Agua: versteend water. Bronwater sijpelt door het gesteente om daar, zeer mineraalrijk, weer uit te stromen aan de rand van een klif. Terwijl het water naar beneden stroomt, versteend het zoals een stalagtiet in een grot. Het uitzicht is fantastisch en je kan zelfs in de poelen bovenaan de watervallen zwemmen. Ik had m´n zwemspullen niet bij me en ik kwam hier eigenlijk gewoon om langs gevaarlijk ogende kliffen en afgronden te lopen. Dus dat laatste heb ik dan ook maar gedaan!



Na de lunch in Mitla, met een paar mensen uit Zweden, was het nog steeds erg vroeg, dus ik besloot nog een tripje te ondernemen. Ook al ben ik inmiddels een beetje moe van ruïnes (ik `moet´ nog een paar grote bezoeken!), leek mij Yagul wel erg interessant. Het is gelegen op een rots die opreist uit het verder vlakke landschap. Het ziet er een beetje uit zoals de Meteora-kloosters in Griekenland. En er is ook nog het op één-na-grootse balveld van de Maya´s. Daar speelden ze hun vreemde spel met een rubberbal, waarbij de winnaars (of verliezers?) aan de goden werden geofferd. Omdat ik er een hekel aan heb kreten te horen als `op één-na-grootse´ zonder te horen wat danwel de grootste mag zijn: het grootste Maya balveld is te zien in Chitzen Itza in Yucatan.
En ja, ook hier in Yagul is het uitzicht fenomenaal. Het was verrassend om hier weer een groot aantal cactussen te zien, het is echt erg droog vergeleken met Veracruz! De toegang tot Yagul was bovendien gratis vandaag, ik heb heel wat vreemde vogeltjes gezien (ik heb zelfs heel biologisch met mijn verrekijker rondgelopen) en mijn eerste adelaar van vrij dichtbij. Oh, en op de weg terug had ik dezelfde buschauffeur als op de heenweg, wat erg ammusant was. Al met al een zeer geslaagde dag.